ანაფრანილი - Anafranil 25მგ 30 ტაბლეტი

მახასიათებლები

ფორმა

Dosage mg

შეფუთვა

Description en

Anafranil's pharmacological properties Anafranil's pharmacodynamics Anafranil's therapeutic effect is believed to be mediated by its ability to inhibit the neuronal reuptake of noradrenaline and serotonin (5-HT), with the inhibition of serotonin reuptake being the most significant. Additionally, Anafranil exhibits a broader spectrum of pharmacological actions: alpha1-adrenolytic, anticholinergic, antihistamine, and antiserotonergic (blockade of 5-HT receptors). Anafranil acts on depressive syndromes, particularly on typical manifestations such as psychomotor retardation, depressed mood, and anxiety. The clinical effect usually appears after 2-3 weeks of treatment. Anafranil also has a specific effect on obsessive-compulsive disorder, which differs from its antidepressant effect. In chronic pain syndrome, whether or not caused by somatic disease, Anafranil's action is related to the improvement of nerve impulse transmission mediated by serotonin and noradrenaline. Anafranil's pharmacokinetics Anafranil absorption Clomipramine is completely absorbed from the gastrointestinal tract. Systemic bioavailability is approximately 50% and is associated with pronounced first-pass metabolism in the liver, leading to the formation of the active metabolite, N-desmethylclomipramine. Food intake does not significantly affect the bioavailability of clomipramine. A delay in absorption may occur, and consequently, the time to reach maximum plasma concentration may increase. In different patients, the steady-state plasma concentration of clomipramine after repeated oral administration of a constant dose varies significantly. With daily administration of 75mg/day, its steady-state concentration in serum ranges from 20 to 175mg/ml. The steady-state concentration of the active metabolite N-desmethylclomipramine is in a similar range. However, when 75mg of Anafranil is administered daily, this value is 40-85% higher compared to the concentration of clomipramine. Anafranil distribution Clomipramine binding to plasma proteins is 97.6%. The apparent volume of distribution is approximately 12-17 L/kg of body weight. The concentration of clomipramine in cerebrospinal fluid is about 2% of its level in plasma. Clomipramine passes into breast milk. The concentration is similar to the plasma concentration. Anafranil metabolism The main metabolic pathway of clomipramine is demethylation, leading to the formation of the active metabolite N-desmethylclomipramine. N-desmethylclomipramine can be formed by several P450 enzymes, mainly CYP3A4, CYP2C19, and CYP1A2. Clomipramine and N-desmethylclomipramine are hydroxylated to form 8-hydroxyclomipramine and 8-hydroxy-N-desmethylclomipramine. The activity of 8-hydroxymetabolites in vivo has not been determined. Clomipramine is also hydroxylated at position 2, and N-desmethylclomipramine can subsequently be demethylated to form didesmethylclomipramine. 2- and 8-hydroxymetabolites are excreted in urine as glucuronides. The elimination of the active components, clomipramine and N-desmethylclomipramine, by forming 2- and 8-hydroxyclomipramine, is catalyzed by CYP2D6. Anafranil elimination from blood The half-life of clomipramine is on average 21 hours (range 12-36 hours), and that of desmethylclomipramine is on average 36 hours. Approximately 2/3 of a single dose of clomipramine is excreted in urine as water-soluble conjugates, and approximately 1/3 of the dose is excreted in feces. Approximately 2% of the administered dose of clomipramine and approximately 0.5% of desmethylclomipramine are excreted unchanged in urine. Pharmacokinetics in specific patient groups In elderly individuals, compared to younger individuals, the concentration of clomipramine in serum is higher due to reduced intensity of clomipramine metabolism, regardless of the dose of Anafranil used. The effect of impaired kidney and liver function on clomipramine pharmacokinetics has not been studied. Anafranil indications Adults: Treatment of depressive states of various etiologies with various symptomatology: - Endogenous, reactive, neurotic, organic, masked, involutional forms of depression; - Depression in individuals with schizophrenia and psychopathy; - Depressive syndromes in the elderly; Depressive states caused by chronic pain syndrome or chronic somatic diseases; Depressive disorders of reactive, neurotic, or psychopathic nature; - Obsessive-compulsive syndromes; - Phobias and panic disorders (attacks); - Accompanying catalepsy associated with narcolepsy; - Chronic pain syndrome (idiopathic and neuropathic pain syndromes, specific pain syndrome in cancer). Children: - Obsessive-compulsive syndromes; - Nocturnal enuresis (only in patients over 6 years of age and after excluding organic causes of the disease). The use of Anafranil in children for depressive states of various etiologies (phobias, panic disorders, catalepsy associated with narcolepsy, chronic pain syndrome) has not yet been fully studied, therefore Anafranil is not used for these symptoms in children. Anafranil administration rules and dosages Adults: The dose of the drug is selected individually, taking into account the patient's condition. The goal of treatment is to achieve optimal effect with the lowest possible dose of the drug, as well as careful dose increase, especially in the elderly and adolescents who are more sensitive to Anafranil compared to patients in the intermediate age group. To prevent QT interval prolongation and serotonergic toxicity, it is recommended to prescribe Anafranil at recommended doses, and in case of need for high doses, special caution is required, especially if the patient is taking other drugs that prolong the QT interval. Depression, obsessive-compulsive syndrome, and phobias Treatment is initiated by administering 1 tablet containing 25mg clomipramine, 2-3 times a day. Then, during the first week of treatment, the dose of the drug is gradually increased, for example, by 25mg every few days (depending on tolerance), until a daily dose of 4-6 tablets of 25mg is reached. In severe cases, the daily dose can be increased to a maximum dose of 250mg. After significant improvement is achieved, a maintenance dose of 2-4 tablets of 25mg is selected. Panic disorders, agoraphobia Treatment is initiated with a dose of 10mg clomipramine per day, possibly in combination with benzodiazepine drugs. Then, depending on the patient's tolerance, the dose is increased until the desired effect is achieved; after that, benzodiazepine drugs are gradually withdrawn. The daily dose for different patients varies significantly in the range of 25-100mg. If necessary, it can be increased to 150mg. It is recommended to continue treatment for at least 6 months, during which the maintenance dose of the drug is gradually reduced. Catalepsy associated with narcolepsy, daily dose is 25-75mg. Chronic pain syndrome Dose is selected individually (10-150mg per day), taking into account the concomitant use of analgesics (and the possibility of reducing their use). Elderly individuals Treatment is initiated with a dose of 10mg per day. Then, the daily dose is increased to an optimal level of 30-50mg, and maintained at this level until the end of treatment. Anafranil - children and adolescents Obsessive-compulsive syndrome: Initial dose - 25mg per day, increased according to an individual schedule to 3mg/kg or 100mg during the first 2 weeks. The dose can be increased over the next few weeks to 3mg/kg or 200mg. Nocturnal enuresis In children aged 6-8 years, the initial dose is 20-30mg; in children aged 9-12 years - 1-2 tablets of 25mg; in older children - 1-3 tablets of 25mg. Higher doses are indicated if there is no clinical effect after 1 week. Usually, the entire daily dose of the drug is administered once after dinner, but if involuntary urination occurs in the first half of the night, a portion of the dose is administered earlier (at 4 PM). Once the desired effect is achieved, treatment should be continued for 1-3 months, with gradual dose reduction. There is no experience with the use of Anafranil in children under 6 years of age. There is no confirmed information on the use of this drug for depressive states of various etiologies (phobias, panic attacks, narcolepsy with catalepsy, chronic pain syndrome). Therefore, the use of Anafranil in children under 6 years of age is not recommended. Anafranil side effects Observed adverse events are usually mild and transient and resolve with continued treatment or dose reduction of Anafranil. The occurrence of side effects is not always related to the level of the active substance in the plasma or its dose. Often, it is difficult to distinguish between manifestations of depression and adverse events such as general weakness, sleep disturbances, anxiety, constipation, dry mouth. In case of development of a serious side effect on the nervous system or mental status, the use of Anafranil is discontinued. Elderly individuals are particularly sensitive to changes in the nervous system, cardiovascular system, mental sphere, as well as to the anticholinergic effects of Anafranil. In the elderly, metabolism and elimination of the drug may be slowed down, which, even with average therapeutic doses, leads to an increase in drug concentration in plasma. The frequency of adverse reactions was evaluated as follows: "very common" - ≥10%, "common" - ≥1% to ≤10%, "uncommon" - ≥0.1% to ≤1%, "rare" - ≥0.01% to ≤0.1%, "very rare" - <0.01%. Psychiatric disorders: very common - drowsiness, general weakness, agitation, increased appetite; very common - confusion, disorientation, hallucinations (especially in the elderly and those with Parkinson's disease), agitation, excitability, sleep disturbances, manic states, aggression, memory impairment, depersonalization, worsening of depression, impaired concentration, insomnia, nightmares, yawning; sometimes activation of psychotic symptoms. Neurological disorders: very common - dizziness, tremor, headache, myoclonus; common - delirium, speech disorders, paresthesia, muscle weakness, increased muscle tone; uncommon - seizures, ataxia; very rare - changes in electroencephalogram, hyperpyrexia. Anticholinergic effects: very common - dry mouth, sweating, constipation, accommodation disorders, decreased visual acuity, urinary retention; common - hot flashes, mydriasis, very rare - glaucoma, urinary retention. Cardiovascular system: common - sinus tachycardia, palpitations, orthostatic hypotension, clinically insignificant ECG changes (e.g., ST segment or T wave) in patients without heart disease; uncommon - arrhythmia, increased blood pressure; very rare - conduction disturbances (e.g., QRS complex widening, QT interval prolongation, PQ interval changes, bundle branch block, torsades de pointes, especially in hypokalemic individuals). Gastrointestinal tract: very rare - nausea, common - vomiting, abdominal discomfort, diarrhea, anorexia. Hepatobiliary system: common - increased transaminases; very rare - hepatitis with or without jaundice. Dermatological reactions: common - allergic reactions (rash, urticaria), photosensitivity, itching; very rare - edema (local or generalized), hair loss. Urinary system: very common - urinary retention, very rare - urinary retention, fluid retention. Endocrine system and metabolism: very common - weight gain, libido and potency disorders; common - galactorrhea, breast enlargement; very rare - syndrome of inappropriate secretion of antidiuretic hormone. Immune system: very common - allergic alveolitis (pneumonitis) with or without eosinophilia, systemic anaphylactic/anaphylactoid reactions, including hypotension. Hematopoietic system: very rare - leukopenia, agranulocytosis, thrombocytopenia, eosinophilia, purpura. Sensory organs: common - taste disturbances, tinnitus. Anafranil - other Sudden withdrawal or rapid dose reduction of Anafranil may cause symptoms such as nausea, vomiting, abdominal pain, diarrhea, insomnia, headache, irritability, anxiety. Overdose: Symptoms and complaints of overdose after oral administration of Anafranil are similar to those of overdose caused by other antidepressants. The main complications are cardiac and neurological disorders. Accidental ingestion of the drug by children, regardless of the dose used, is considered a serious event that can be fatal. Complaints and symptoms Symptoms usually appear within 4 hours of drug intake and reach maximum severity after 24 hours. Due to delayed absorption (anticholinergic effect of the drug), partially prolonged elimination half-life, and enterohepatic recirculation of the active substance, the period of "danger zone" for the patient is 4-6 days. The following complaints and symptoms may occur: Central nervous system: drowsiness, stupor, coma, ataxia, agitation, excitability, exaggerated reflexes, muscle rigidity, choreoathetoid movements, seizures. In addition, symptoms related to serotonin syndrome may occur (e.g., hyperpyrexia, myoclonus, delirium, and coma). Cardiovascular system: hypotension, tachycardia, arrhythmia, prolonged QTc interval and arrhythmia with torsades de pointes, conduction disturbances, shock, heart failure; in very rare cases - cardiac arrest. In addition, respiratory depression, cyanosis, vomiting, fever, mydriasis, sweating, oliguria or anuria may occur. Treatment There is no specific antidote; treatment is mainly symptomatic and supportive. Anafranil contraindications Hypersensitivity to clomipramine or any other ingredient of the drug, cross-hypersensitivity to tricyclic antidepressants of the dibenzazepine group. Concomitant administration of MAO inhibitors, as well as within 14 days before or after their use. Concomitant use of selective reversible MAO-A inhibitors such as moclobemide is also contraindicated. Recent myocardial infarction, congenital long QT syndrome. Anafranil is not indicated in the following situations: - Acute intoxication with CNS depressants (analgesics, psychotropic and hypnotic drugs, as well as alcohol); - Acute urinary retention; - Acute delirium; - Untreated narrow-angle glaucoma; - Prostatic hypertrophy with urinary retention; - Pyloric stenosis; paralytic intestinal obstruction. Pregnancy and lactation The use of Anafranil during pregnancy has not been fully studied. Anafranil is not used during pregnancy, as a possible link between the use of tricyclic antidepressants and fetal developmental abnormalities has been reported in isolated cases, except when the expected benefit of maternal treatment outweighs the potential risk to the fetus. In newborns whose mothers used tricyclic antidepressants during pregnancy and before delivery, a withdrawal syndrome was observed in the first few days or hours, characterized by dyspnea, drowsiness, colic, irritability, hypotension or hypertension, tremor, or spastic phenomena. To avoid such a syndrome, Anafranil should be gradually withdrawn at least 7 weeks before the expected delivery. Use in children: There is no experience with the use of Anafranil in children under 6 years of age. There is no confirmed information on the use of this drug for depressive states of various etiologies (phobias, panic attacks, narcolepsy with catalepsy, chronic pain syndrome). Therefore, the use of Anafranil in children under 6 years of age is not recommended. Special instructions Peculiarities of use: Suicide risk: Suicidal behavior is a risk characteristic of severe depression and may persist until remission is achieved. In this regard, a combination of Anafranil and benzodiazepines or neuroleptics may be indicated at the beginning of treatment. It is known that compared to other tricyclic antidepressants, there are fewer fatal cases in Anafranil overdose. Psychiatric effects: At the beginning of Anafranil treatment, agitation increases in most patients with panic attacks. This paradoxical increase in agitation is more pronounced in the first days of therapy and usually subsides within two weeks. In individuals with schizophrenia, activation of psychosis is sometimes observed during treatment with tricyclic antidepressants. It is known that in individuals with bipolar affective disorder, manic or hypomanic states may occur during the depressive phase of treatment with tricyclic antidepressants. In such cases, it may be necessary to discontinue Anafranil or reduce the dose and prescribe antipsychotics. After the condition is managed, Anafranil treatment may be resumed at low doses if indicated. Other tricyclic antidepressants can provoke drug-induced psychoses in individuals predisposed to mental disorders and in the elderly, mainly at night. These disorders usually resolve within a few days after discontinuation of the drug. Effect on the cardiovascular system: Anafranil should be used with particular caution in individuals with cardiovascular diseases, primarily those with heart failure, conduction disturbances (e.g., atrioventricular block of I-III degree), or arrhythmias. In such patients, as well as in the elderly, regular monitoring of cardiovascular system function and ECG is necessary. At high therapeutic doses or therapeutic concentrations of clomipramine, as well as with concomitant administration with selective serotonin reuptake inhibitors or serotonin-norepinephrine reuptake inhibitors, there is a risk of QT interval prolongation. Therefore, concomitant administration of drugs that can cause clomipramine accumulation is not allowed. Also, concomitant administration of drugs that can prolong the QT interval is not recommended. The basis for these events is hypokalemia. Therefore, before administering Anafranil concomitantly with serotonin inhibitors, serotonin-norepinephrine inhibitors, or diuretics, it is necessary to determine potassium levels in the blood and correct any deficiency. It is recommended to measure blood pressure before starting Anafranil therapy, as a sharp drop in blood pressure may occur in individuals with orthostatic hypotension or labile vascular system. Serotonin syndrome: If other serotonergic drugs are administered concomitantly, due to the risk of developing serotonergic toxicity, it is recommended to use recommended doses and increase the dose cautiously. Serotonin syndrome, characterized by signs such as hyperpyrexia, myoclonus, agitation, seizures, delirium, and coma, can develop if clomipramine is administered concomitantly with selective serotonin reuptake inhibitors, or serotonin-norepinephrine reuptake inhibitors, tricyclic antidepressants, or lithium preparations. The washout period for fluoxetine is 2-3 weeks. This period should be observed before starting or after treatment with fluoxetine. Seizures: Tricyclic antidepressants are known to lower the seizure threshold, so Anafranil should be used with caution in individuals with epilepsy, as well as in the presence of other factors predisposing to seizure disorders, such as brain damage of any etiology, concomitant use of neuroleptics, alcohol withdrawal, and withdrawal of anticonvulsant drugs (e.g., benzodiazepines). It is believed that the occurrence of seizures during Anafranil use depends on the dose of the drug. Therefore, exceeding the daily dose of Anafranil is not recommended. Anticholinergic action: Since the drug has anticholinergic effects, it should be used with caution in patients with a history of increased intraocular pressure, narrow-angle glaucoma, and urinary retention (e.g., due to prostate disease). Due to the anticholinergic effects characteristic of tricyclic antidepressants, tear secretion may decrease, which can lead to damage to the corneal epithelium in individuals wearing contact lenses. Special patient groups: Caution should be exercised when treating patients with severe liver diseases, as well as with tumors of the adrenal medulla (e.g., pheochromocytoma, neuroblastoma), as these drugs may provoke hypertensive crisis. Caution should be exercised when treating patients with hyperthyroidism or using thyroid hormone preparations; there is a risk of cardiotoxic effects. Periodic monitoring of liver enzyme activity is recommended for patients with liver diseases. Anafranil should be used with caution in individuals with chronic constipation. Tricyclic antidepressants can cause paralytic intestinal obstruction, mainly in the elderly or when bed rest is observed. Cases of dental caries have been reported with long-term treatment with tricyclic antidepressants. Therefore, regular dental visits are recommended during long-term Anafranil therapy. Hypersensitivity reactions: There are reports of isolated cases of anaphylactic shock. Therefore, special caution is required during intravenous administration of Anafranil. Blood test changes: Although only isolated cases of changes in leukocyte count have been reported during Anafranil treatment, periodic examination of peripheral blood count is recommended, and attention should be paid to symptoms such as fever and sore throat, especially during the first few months of therapy or during prolonged use of the drug. Anesthesia: Before general or local anesthesia, the anesthesiologist should be informed that the patient is taking Anafranil. Other effects: In some patients taking neuroleptics along with Anafranil, hyperthermia and neuroleptic malignant syndrome have been observed. Drug withdrawal: Abrupt withdrawal of Anafranil may lead to adverse reactions. Lactose and sucrose content: Anafranil is not recommended for patients with galactose and fructose intolerance or severe lactase deficiency. Effect on ability to drive and operate machinery During the use of Anafranil, patients are warned that decreased visual acuity, drowsiness, and other CNS disorders may occur. In such cases, it is necessary to refrain from driving vehicles, operating machinery, and other activities that require increased attention and rapid reaction. Overdose In case of Anafranil overdose, especially in children, the patient should be hospitalized and kept under observation for at least 72 hours. If the patient is conscious, gastric lavage or induction of vomiting should be performed as soon as possible. If the patient is unconscious, tracheal intubation with a cuffed tube should be performed before gastric lavage to prevent aspiration; vomiting should not be induced in this case. These measures are recommended if more than 12 hours have passed since the overdose, as the anticholinergic effect of Anafranil can slow gastric emptying. Activated charcoal may be useful to slow down drug absorption. Treatment is based on modern intensive care methods with constant monitoring of cardiac function, blood gas levels, and electrolyte balance, as well as emergency measures if necessary, such as anticonvulsant therapy, artificial lung ventilation, and resuscitation methods. Since reports have emerged that physostigmine can cause severe bradycardia, asystole, and seizures, its use for treating Anafranil overdose is not recommended. Hemodialysis and peritoneal dialysis are not effective, as clomipramine concentrations in blood plasma are not high. Drug interactions Pharmacodynamic effects Concomitant administration of CYP2C19, CYP1A2, and CYP3A4 inhibitors may lead to increased clomipramine concentration and decreased N-desmethylclomipramine. - MAO inhibitors similar to moclobemide, which also potentiate CYP2D6 inhibitors in vivo, are not prescribed with clomipramine. - Antiarrhythmic drugs (such as quinidine and propafenone), which potentiate CYP2D6 inhibitors, are not used in combination with tricyclic antidepressants. - Selective serotonin reuptake inhibitors, which are CYP2D6 inhibitors, such as fluoxetine, paroxetine, or sertraline, and others, including CYP1A2 and CYP2C19 (e.g., fluvoxamine), may also increase clomipramine plasma concentrations, with corresponding adverse effects. With concomitant administration of fluvoxamine, clomipramine plasma levels increase 4-fold (N-desmethylclomipramine decreases 2-fold). - Concomitant treatment with neuroleptics (e.g., phenothiazines) may lead to increased plasma levels of tricyclic antidepressants, lowering the threshold for seizures and convulsions. Combination with thioridazine may lead to severe cardiac arrhythmias. - Use with terbinafine may lead to increased exposure to clomipramine and its metabolites. Therefore, the dose of Anafranil should be adjusted in case of concomitant administration. - Concomitant use with (H2)-receptor histamine antagonists, cimetidine (an inhibitor of several P450 enzymes, including CYP2D6 and CYP3A4), may increase plasma concentrations of tricyclic antidepressants, and therefore, their dose should be reduced. - The interaction between concomitant use of oral contraceptives (15 or 30mg ethinylestradiol daily) and Anafranil (25mg daily) has not been studied. Estrogens are not known to be inhibitors of CYP2D6 (the main enzyme involved in clomipramine clearance), and therefore, interaction is not expected. However, in some cases, with high doses of estrogen (50mg daily) and the tricyclic antidepressant imipramine, increased side effects and therapeutic responses were observed, but the connection of these cases with reduced doses of clomipramine and estrogen has not been established. It is recommended to monitor the therapeutic response to tricyclic antidepressants at high estrogen doses (50mg daily), and therefore, dose adjustment may be necessary. - Methylphenidate (e.g., Ritalin) may increase the concentration of tricyclic antidepressants by potentiating the inhibition of their metabolism, and it may be necessary to reduce the dose of tricyclic antidepressants. - Some tricyclic antidepressants can potentiate the anticoagulant effect of coumarins, such as warfarin, possibly by inhibiting their metabolism (CYP2C9). Evidence of clomipramine inhibiting the metabolism of anticoagulants, such as warfarin, has not been provided, however, monitoring of prothrombin in plasma is recommended for drugs in this class. - Concomitant administration of Anafranil with enzymes that induce cytochrome P450 (CYP3A4, CYP2C19, and/or CYP1A2) may lead to reduced efficacy of Anafranil and accelerated metabolism. - CYP3A and CYP2C inducers, such as rifampicin or anticonvulsants (e.g., barbiturates, carbamazepine, phenobarbital, and phenytoin), may reduce clomipramine concentrations. - Known inducers of CYP1A2 (e.g., nicotine/components of tobacco smoke) reduce plasma concentrations of tricyclic drugs. In smokers, clomipramine plasma concentration is 2 times lower than in non-smokers (no changes are observed for N-desmethylclomipramine). - Clomipramine inhibits CYP2D6 activity in vitro (Ki= 2.2μM) and in vivo (oxidation of sparteine), and therefore, may lead to increased concentrations of drugs administered concomitantly with it. Interactions with other drugs: Antiadrenergic drugs that act on sympathetic neuronal transmission. Anafranil may reduce or completely suppress the antihypertensive effect of guanethidine, betanidine, reserpine, clonidine, and alphamethyldopa. Therefore, in cases where hypertension treatment is required during Anafranil use, other types of medications (e.g., vasodilators or beta-blockers) should be used. Anticholinergic agents. Tricyclic antidepressants may enhance the anticholinergic effects of certain agents (e.g., phenothiazines, antiparkinsonian, antihistamine drugs, atropine, biperiden) on the eyes, CNS, gastrointestinal tract, and bladder. CNS depressants. Tricyclic antidepressants may enhance the effects of alcohol and other CNS depressants (e.g., barbiturates, benzodiazepines, or anesthetics). Diuretics may cause hypokalemia, which in turn increases the risk of QT interval prolongation. Hypokalemia should be treated before Anafranil administration. MAO inhibitors. Anafranil should not be administered for at least 2 weeks after discontinuation of MAO inhibitors (there is a risk of developing severe symptoms such as hypertensive crisis, hyperpyrexia, and serotonin syndrome combined with, for example, myoclonus, generalized seizures, delirium, and coma). The same rule should be followed when administering MAO inhibitors after Anafranil treatment. In any case, the initial dose of Anafranil or MAO inhibitors should be low, and the dose should be increased gradually, with constant monitoring of the drug's effect. Existing experience shows that Anafranil can be administered at least 24 hours after discontinuation of a reversible MAO-A inhibitor (e.g., moclobemide). However, if such a drug is administered after discontinuation of Anafranil, the interval should be at least 2 weeks. Selective serotonin reuptake inhibitors. Concomitant use of Anafranil with these agents may lead to enhanced effects on the serotonin system. Serotonergic agents. Serotonin syndrome may occur with the concomitant administration of clomipramine and serotonergic drugs such as selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) and serotonin and norepinephrine reuptake inhibitors (SNaRIs), tricyclic antidepressants, or lithium. The washout period for fluoxetine is 2-3 weeks; this period should be observed before and after treatment with fluoxetine. Sympathomimetic agents. Anafranil may enhance the cardiovascular effects of adrenaline, noradrenaline, isoprenaline, ephedrine, and phenylephrine (even when these substances are included in local anesthetics). Anafranil storage conditions and expiry dates Store Anafranil out of reach of children. At room temperature. Protect from moisture. Expiry date 5 years Do not use Anafranil after the expiry date indicated on the packaging < EXP >. Anafranil dispensing rule Pharmaceutical product group II (prescription only).

აქტივი

clomipramine

რა არის ეს?

ანაფრანილის ფარმაკოლოგიური თვისებები ანაფრანილის ფარმაკოდინამიკა ითვლება, რომ ანაფრანილის თერაპიული მოქმედება ხორციელდება მის მიერ ნორადრენალინისა და სეროტონინის (5-HT) ნეირონული უკუმიტაცების ინჰიბირების უნარით, ამასთანავე, ყველაზე მნიშვნელოვანია სეროტონინის უკუმიტაცების დათრგუნვა. გარდა ამისა, ანაფრანილისათვის დამახასიათებელია სხვა ფარმაკოლოგიული მოქმედების უფრო ფართო სპექტრი: ალფა1-ადრენოლიზური, ანტიქოლინერგული, ანტიჰისტამინური და ანტისეროტონინერგული (5-HT-რეცეპტორების ბლოკადა). ანაფრანილი მოქმედებს დეპრესიულ სინდრომზე, განსაკუთრებით კი მის ისეთ ტიპიურ გამოვლენაზე, როგორიც არის ფსიქომოტორული შეფერხება, დათრგუნული ხასიათი და შფოთვა. ჩვეულებრივ, კლინიკური ეფექტი ვლინდება 2-3 კვირიანი მკურნალობის შემდეგ. ანაფრანილი ასევე ავლენს სპეციფიურ მოქმედებას ობსესურ-კომპულსიური აშლილობისას, რაც განსხვავდება მისი ანტიდეპრესიული ეფექტისაგან. ქრონიკული ტკივილის სინდრომისას, რომელიც განპირობებულია ან არ არის განპირობებული სომატური დაავადებით, ანაფრანილის მოქმედება დაკავშირებულია სეროტონინით და ნორადრენალინით განპირობებული ნერვული იმპულსის გადაცემის გაუმჯობესებით. ანაფრანილის ფარმაკოკინეტიკა ანაფრანილის შეწოვა კლომიპრამინი მთლიანად შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან. სისტემური ბიოშეღწევადობა შეადგენს დაახლოებით 50% და დაკავშირებულია გამოხატულ მეტაბოლიზმთან ღვიძლიდან პირველი გასვლისას, რაც იწვევს აქტიური მეტაბოლიტის, N-დესმეთილკლომიპრამინი, წარმოქმნას. საკვების მიღება მნიშვნელოვნად არ მოქმედებს კლომიპრამინის ბიოშეღწევადობაზე. შესაძლებელია გამოვლინდეს მისი შეწოვის შენელება, და შესაბამისად გაიზარდოს სისხლში მაქსიმალური კონცენტრაციის მიღწევის დრო. სხვადასხვა პაციენტში პრეპარატის მუდმივი დოზის შიგნით მიღების შემდეგ, კლომიპრამინის წონასწორული კონცენტრაცია სისხლის შრატში მნიშვნელოვანი ხარისხით ვარირებს. პრეპარატის 75მგ/დღ დოზით ყოველდღიური დანიშვნისას, მისი წონასწორული კონცენტრაცია შრატში მერყეობს 20-დან 175მგ/მლ-მდე დიაპაზონში. აქტიური მეტაბოლისტის N-დესმეთილკლომიპრამინის წონასწორული კონცენტრაციის მნიშვნელი არის ანალოგიურ დიაპაზონში. მიუხედავად ამისა, დღეში 75მგ ანაფრანილის დანიშვნისას, ეს მნიშვნელი, კლომიპრამინის კონცენტრაციასთან შედარებით, არის 40-85%-ით მეტი. ანაფრანილის განაწილება კლომიპრამინის კავშირი სისხლის შრატის ცილებთან შეადგენს 97,6%. განაწილების მოჩვენებითი მოცულობა შეადგენს სხეულის წონის დაახლოებით 12-17 ლ/კგ. ზურგტვინოვან სითხეში კლომიპრამინის კონცენტრაცია შეადგენს სისხლის შრატში მისი დონიდან დაახლოებით 2%. კლომიპრამინი აღწევს დედის რძეში. კონცენტრაცია არის სისხლის შრატში კონცენტრაციის მსგავსი. ანაფრანილის მეტაბოლიზმი კლომიპრამინის მეტაბოლიზმის ძირითადი გზა არის აქტიური მეტაბოლიტის N-დესმეთილკლომიპრამინის წარმოქმნით მიმდინარე დემეთილირება. N-დესმეთილკლომიპრამინი შესაძლებელია წარმოიქმნს P450 რამდენიმე ფერმენტით, ძირითადად CYP3A4, CYP2C19 და CYP1A2. კლომიპრამინის და N-დესმეთილკლომიპრამინი ჰიდროქსილირდება 8-ჰიდროქსიკლომიპრამინისა და 8-ჰიდროქსი-N-დესმეთილკლომიპრამინის წარმოქმნით. 8-ჰიდროქსიმეტაბოლუტების აქტიურობა in vivo არ განსაზღვრულა. კლომიპრამინი ასევე ჰიდროქსილირდება 2 პოზიციით და N-დესმეთილკლომიპრამინი შემდგომში შესაძლებელია დემეთილირდეს დიდესმეთილკლომიპრამინის წარმოქმნით. 2 – და 8-ჰიდროქსიმეტაბოლიტები გამოიყოფა შარდით, გლუკორონიდების სახით. აქტიური კომპონენტების, კლომიპრამინისა და N-დესმეთილკლომიპრამინის გამოყოფა, 2 – და 8-ჰიდროქსიკლომიპრამინის წარმოქმნით, კატალიზდება CYP2D6. ანაფრანილის გამოყოფა სისხლიდან კლომიპრამინის ნაწილობრივად გამოყოფის პერიოდი შეადგენს საშუალოდ 21 სთ (დიაპაზონი მერყეობს 12-დან 36 სთ-მდე), დესმეთილკლომიპრამინისა კი – საშუალოდ 36 სთ. კლომიპრამინის ერთჯერადი დოზის დაახლოებით 2/3 გამოიყოფა შარდით, წყალში ხსნადი კონიუგატების სახით და დოზის დაახლოებით 1/3 – განავლით. შეუცვლელი სახით შარდით გამოიყოფა კლომიპრამინის მიღებული დოზის დაახლოებით 2% და დესმეთილკლომიპრამინის დაახლოებით 0,5%. ფარმოკინეტიკა პაციენტთა ცალკეულ ჯგუფებში ახალგაზრდა ასაკის პირებთან შედარებით, ხანდაზმულებში, ანაფრანილის გამოყენებული დოზისგან დამოუკიდებლად, კლომიპრამინის მეტაბოლიზმის ინტენსივობის შემცირების გამო შრატში მისი კონცენტრაცია არის უფრო მაღალი. თირკმლებისა და ღვიძლის ფუნქციის დარღვევისას ზემოქმედება კლომიპრამინის ფარმაკოკინეტიკაზე შესწავლილი არ არის. ანაფრანილის ჩვენებები მოზრდილები: სხვადასხვა სიმპტომატიკით მიმდინარე, სხვადასხვა ეტიოლოგიის დეპრესიული მდგომარეობების მკურნალობა: - დეპრესიის ენდოგენური, რეაქტიული, ნევროზული, ორგანული, ფარული, ინვოლუციური ფორმები; - დეპრესია შიზოფრენიისა და ფსიქოპათიის მქონე პირებში; - ხანში შესულებში განვითარებული დეპრესიული სინდრომები; ქრონიკული ტკივილის სინდრომით ან ქრონიკული სომატური დაავადებებით გამოწვეული დეპრესიული მდგომარეობები; ხასიათის რეაქტიული, ნევროზული ან ფსიქოპათიული ბუნების დეპრესიული დარღვევები; - ობსესიურ-კომპულსიური სინდრომები; - ფობიები და პანიკური აშლილობები (შეტევები); - თანმხლები კატალეფსია, რომელიც თან ახლავს ნარკოლეფსიას; - ქრონიკული ტკივილის სინდრომი (იდიოპათიური და ნეიროპათიური ტკივილის სინდრომები, სპეციფიური ტკივილის სინდრომი სიმსივნის დროს) ბავშვები: - ობსესიურ-კომპულსიური სინდრომები; - ღამის ენურეზი (მხოლოდ 6 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში და დაავადების ორგანული მიზეზის გამორიცხვის შემთხვევაში). რაც შეეხება ანაფრანილის გამოყენებას ბავშვებში სხვადასხვა ეტიოლოგიის დეპრესიული მდგომარეობების დროს, (ფობიები, პანიკური დარღვევები, ნარკოლეფსიის თანმხლები კატალეფსია, ქრონიკული ტკივილის სინდრომი) ჯერ–ჯერობით ბოლომდე შესწავლილი არ არის, ამიტომ ბავშვებში აღნიშნული სიმპტომების დროს ანაფრანილი არ გამოიყენება. ანაფრანილის მიღების წესები და დოზები მოზრდილები: პრეპარატის დოზა ირჩევა ინდივიდუალურად, პაციენტის მდგომარეობის გათვალისწინებით. მკურნალობის მიზანია – პრეპარატის მაქსიმალურად მცირე დოზის გამოყენების ფონზე ოპტიმალური ეფექტის მიღწევა, ასევე დოზის ფრთხილი გაზრდა, განსაკუთრებით ხანდაზმულ პირებში და მოზარდებში, რომლებიც, შუალედური ასაკობრივი ჯგუფის პაციენტებთან შედარებით, უფრო მგრძნობიარენი არიან ანაფრანილის მიმართ. QT-ინტერვალის გახანგრძლივებისა და სეროტონინერგული ტოქსიურობის პრევენციისათვის მიზანშეწონილია ანაფრნილის დანიშვნა რეკომენდებული დოზებით, ხოლო მაღალი დოზების აუცილებლობისას საჭიროა განსაკუთრებული სიფრთხილე, მითუმეტეს თუ პაციენტი ღებულობს სხვა პრეპარატებსაც, რომლებიც QT-ინტერვალს ახანგრძლივებენ. დეპრესია, ობსესიურ-კომპულსიური სინდრომი და ფობიები მკურნალობა იწყება 25მგ კლომიპრამინის შემცველი 1 ტაბლეტის დანიშვნით, დღეში 2-3-ჯერ. შემდეგ, მკურნალობის პირველი კვირის განმავლობაში, პრეპარატის დოზას თანმიმდევრობით ზრდიან, მაგალითად 25 მგ-ით რამდენიმე დღის შემდეგ (ამტანობის შესაბამისად), სადღეღამისო დოზის მიღწევამდე, რომელიც შეადგენს 25 მგ-იან 4-6 ტაბლეტს. მძიმე შემთხვებში, სადღეღამისო დოზა შესაძლებელია გაიზარდოს მაქსიმალურ დოზამდე, რომელიც შეადგენს 250მგ. მკვეთრად გამოხატული გაუმჯობესების მიღწევის შემდეგ, ირჩევა პრეპარატის შემანარჩუნებელი დოზა, 25 მგ-იან 2-4 ტაბლეტი. პანიკური აშლილობები, აგრაფობია მკურნალობა იწყება დოზით – დღეში 10მგ კლომიპრამინი, შესაძლებელია კომბინაცია ბენზოდიაზეპინის ჯგუფის პრეპარატებთან. შემდეგ, პრეპარატის ამტანობის შესაბამისად, მისი დოზა იზრდება სასურველი ეფექტის მიღწევამდე; ამის შემდეგ, თანდათანობით ხსნიან ბენზოდიაზეპინის ჯგუფის პრეპარატებს. სხვადასხვა პაციენტებში გამოსაყენებელი სადღეღამისო დოზა მნიშვნელოვანი ხარისხოთ მერყეობს 25-დან 100მგ დიაპაზონში. საჭიროებისას ის შესაძლებელია გაიზარდოს 150მგ-მდე. მკურნალობის გაგრძელება რეკომენდებული სულ მცირე 6 თვის განმავლობაში, ამ პერიოდის განმავლობაში ხდება პრეპარატის შემანარჩუნებელი დოზის ნელა შემცირება. კატალეფსია, რომელიც თან ახლავს ნერკოლეფსიას, სადღეღამისო დოზა შეადგენს 25-75 მგ. ქრონიკული ტკივილის სინდრომი დოზა ირჩევა ინდივიდუალურად (დღეში 10-150 მგ), ანალგეტიკური საშუალებების თანმხლები გამოყენების გათვალისწინებით (და მათი გამოყენების შემცირების შესაძლებლობის გათვალისწინებით). ხანდაზმული პირები მკურნალობა იწყება დღეში 10მგ დოზით. შემდეგ, სადღეღამისო დოზა იზრდება ოპტიმალურ დონემდე, რომელიც შეადგენს 30-50მგ, და ამ დონეზე ნარჩუნდება მკურნალობის დასრულებამდე. ანაფრანილი–ბავშვები და მოზარდები ობსესიურ–კომპულსიური სინდრომი: საწყისი დოზა – დღეში 25მგ, ზრდის ინდივიდუალური გრაფიკით 3მგ/კგ ან 100მგ პირველი 2 კვირის განმავლობაში. დოზა შესაძლებელია გაიზარდოს შემდეგი რამდენიმე კვირის განმავლობაში 3 მგ/კგ ან 200 მგ-მდე. ღამის ენურეზი 6-8 წლის ასაკის ბავშვებში საწყისი დოზა შეადგენს 20-30მგ; 9-12 წლის ასაკის ბავშვებში – 25 მგ-იანი 1-2 ტაბლეტი; უფროსი ასაკის ბავშვებში – 25 მგ-იანი 1-3 ტაბლეტი. უფრო მაღალი დოზების გამოყენება ნაჩვენებია 1 კვირის შემდეგ კლინიკური ეფექტის არარსებობის შემთხვევაში. ჩვეულებრივ, პრეპარატის მთელი სადღეღამისო დოზა ინიშნება ერთ მიღებად ვახშმის შემდეგ, მაგრამ იმ შემთხვევაში, თუ უნებლიე შარდვა აღინიშნება ღამის პირველ ნახევარში, დოზის ნაწილი ინიშნება ადრე (16 საათზე). სასურველი ეფექტის მიღწევისას მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს 1-3 თვის განმავლობაში, დოზის თანდათანობითი შემცირებით. 6 წლამდე ასაკის ბავშვებში ანაფრანილის გამოყენების გამოცდილება არ არის. არ არსებობს დადასტურებული ინფორმაცია ამ პრეპარატის გამოყენების შესახებ სხვადასხვა ეტიოლოგიის დეპრესიული სინდრომების დროს (ფობიები, პანიკური შეტევები, კატალეფსიით თანმხლები ნარკოლეფსია, ქრონიკული ტკივილის სინდრომი). ამიტომ 6 წლამდე ასაკის ბავშვებში ანაფრანილის დანიშვნა რეკომენდებული არ არის. ანაფრანილის გვერდითი მოვლენები გამოვლენილი არასასურველი მოვლენები ჩვეულებრივ არიან სუსტად გამოხატულნი და ტრანზიტორული და გაივლიან მკურნალობის გაგრძელებისას ან ანაფრანილის დოზის შემცირების შემდეგ. გვერდითი ეფექტების გამოვლენა ყოველთვის არ არის დაკავშირებული სისხლის შრატში პრეპარატის აქტიური ნივთიერების დონესთან ან მის დოზასთან. ხშირად, რთულია დეპრესიის გამოვლენისა და ისეთი არასასურველი მოვლენების გარჩევა, როგორიც არის საერთო სისუსტე, ძილის დარღვევა, შფოთვა, ყაბზობა, პირის სიმშრალე. ნერვული სისტემის ან ფსიქიკური სტატუსის მხრიდან სერიოზული გვერდითი რეაქციის განვითარების შემთხვევაში, ანაფრანილის გამოყენება წყდება. ასაკოვანი პირები განსაკუთრებით მგრძნობიარენი არიან ნერვული სისტემის, გულ-სისხლძარღვთა სისტემის, ფსიქიკური სფეროს ცვლილების მიმართ, ასევე ანაფრანილის ანტიქოლინერგული მოქმედების მიმართ. ხანდაზმულებში, სამკურნალო საშუალების მეტაბოლიზმი და გამოყენება შესაძლებელია შენელდეს, რაც, საშუალო თერაპიული დოზების გამოყენების შემთხვევაშიც კი, იწვევს პრეპარატის კონცენტრაციის ზრდას სისხლის შრატში. გვერდითი რეაქციების გამოვლენა ფასდებოდა შემდეგი სიხშირით: „ძალიან ხშირად“ – ≥10%, „ხშირად“ – ≥1%-დან ≤10%-მდე, „ზოგჯერ“ – ≥0.1%-დან ≤1%-მდე, „იშვიათად“ – ≥0.01%-დან ≤0.1%-მდე, „ძალიან იშვიათად“ – &lt; 0.01%. ფსიქიკური სფეროს მხრივ: ძალიან ხშირად – ძილიანობა, საერთო სისუსტე, აფორიაქება, მადის მომატება; ძალიან ხშირად – დაბნეულობა, დეზორიენტაცია, ჰალუცინაციები (განსაკუთრებით, ასაკოვან და პარკინსონის დაავადებების მქონე პირები), აფორიაქება, აგზნებადობა, ძილის დარღვევა, მანიაკალური მდგომარეობა, აგრესიულობა, მეხსიერების დარღვევა, დეპერსონალიზაცია, დეპრესიის გაძლიერება, ყურადღების კონცენტრაციის დარღვევა, უძილობა, ღამის კოშმარები, მთქნარება; ზოგჯერ ფსიქოზის სიმპტომების აქტივაცია. ნევროლოგიური სფეროს მხრივ: ძალიან ხშირად – თავბრუსხვევა, ტრემორი, თავის ტკივილი, მიოკლონუსი; ხშირად – დელირია, მეტყველების დარღვევა, პარესთეზია, კუნთოვანი სისუსტე, კუნთების ტონუსის მატება; ზოგჯერ – კრუნჩხვები, ატაქსია; ძალიან იშვიათად – ცვლილებები ელექტროენცეფალოგრამაზე, ჰიპერპირექსია. ანტიქოლინერგული ეფექტები: ძალიან ხშირად – პირის სიმშრალე, ოფლიანობა, ყაბზობა, აკომოდაციის დარღვევა, მხედველობის სიმახვილის დაქვეითება, შარდის გამოყოფის დარღვევა; ხშირად – წამოხურება, მიდრიაზი, ძალიან იშვიათად – გლაუკომა, შარდის შეკავება. გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ: ხშირად – სინუსური ტაქიკარდია, გულისცემა, ორთოსტატული ჰიპოტენზია, კლინიკურად უმნიშვნელო ცვლილებები ეკგ-ზე (მაგალითად, ST ინტერვალის ან T კბილის) პაციენტებში, რომელბსაც არ აწუხებთ გულის დაავადებები; ზოგჯერ – არითმია, არტერიული წნევის მომატება; ძალიან იშვიათად – გულშიდა გამტარობის დარღვევა (მაგალითად, QRS კომპლექსის გაფართოება, QT ინტერვალის გახანგრძლივება,PQ ინტერვალის ცვლილება, ჰისის კონის ფეხის ბლოკადა, ორმხრივმიმართული პარკუჭოვანი ტაქიკარდია, განსაკუთრებით ჰიპოკალიემიის მქონე პირებში). კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ: ძალიან იშვიათად – გულისრევა, ხშირად – ღებინება, დისკომფორტი მუცლის არეში, დიარეა, ანორექსია. ჰეპატობილიარული სისტემის მხრივ: ხშირი – სისხლში ტრანსამინაზების დონის მატება; ძალიან იშვიათად – სიყვითლით ან სიყვითლის გარეშე მიმდინარე ჰეპატიტი. დერმატოლოგიური რეაქციები: ხშირი – ალერგიული რეაქციები (გამონაყარი, ჭინჭრის ციება),ფოტოსენსიბილიზაცია, ქავილი; ძალიან იშვიათად – შეშუპება (ადგილობრივი ან საერთო), თმების ცვენა. საშარდე სისტემის მხრივ: ძალიან ხშირად–შარდის გამოყოფის დარღვევა, ძალიან იშვიათად – შარდის შეკავება, ორგანიზმში სითხის შეკავება ენდოკრინული სისტემის და ნივთიერებათა ცვლის მხრივ: ძალიან ხშირად – სხეულის წონის მატება, ლიბიდოს და პოტენციის დარღვევა; ხშირად – გალაქტორეა, სარძევე ჯირკვლების ზომის მატება; ძალიან იშვიათად – ანტიდიურეზული ჰორმონის არაადექვატური სეკრეციის სინდრომი. იმუნური სისტემის მხრივ: ძალიან ხშირი – ეოზინოფილიით ან მის გარეშე მიმინარე ალერგიული ალევეოლიტი (პნევმონიტი), სისტემური ანაფილაქსიური/ანაფილაქტოიდური რეაქციები, ჰიპოტენზიის ჩათვლით. სისხლმბადი სისტემის მხრივ: ძალიან იშვიათად – ლეიკოპენია, აგრანულოციტოზი, თრომბოციტოპენია, ეოზინოფილია, პურპურა. გრძნობათა ორგანოების მხრივ: ხშირად – გემოვნების დარღვევა, ხმაური ყურებში. ანაფრანილი–სხვა ანაფრანილის უეცარი მოხსნის ან დოზის სწრაფი შემცირებისას შესაძლებელია გამოვლინდეს შემდეგი სიმპტომები: გულისრევა, ღებინება, მუცლის ტკივილი, დიარეა, უძილობა, თავის ტკივილი, გაღიზიანებადობა, შფოთვა. პერედოზირება: ანაფრანილის შიგნით მიღების შემდეგ განვითარებული ჭარბი დოზის სიმპტომები და ჩივილები არის სხვა ანტიდეპრესანტებით გამოწვეული და აღწერილი ჭარბი დოზის მსგავსი. მთავარი გართულებები არის დარღვევები გულის მუშაობის მხრიდან და ნევროლოგიური აშლილობები. ბავშვების მიერ პრეპარატის შიგნით შემთხვევით მიღება, გამოყენებული დოზის მიუხედავად, ფასდება როგორც სერიოზული შემთხვევა, რომელიც შესაძლებელია დასრულდეს ლეტალურად. ჩივილები და სიმპტომები სიმპტომები ჩვეულებრივ ვლინდებს პრეპარატის მიღებიდან 4 საათის განმავლობაში და მაქსიმალურ გამოხატულებას აღწევს 24 საათის გასვლისას. შენელებული შეწოვის (პრეპარატის ანტიქოლინერგული მოქმედება), ნაწილობრივად გამოყოფის გახანგრძლივებული პერიოდისა და აქტიური ნივთიერების ჰეპატოენტერალური რეცირკულაციის გამო, დროის ეს პერიოდი, როცა პაციენტი იმყოფება „საშიშროების ზ ონაში“, შეადგენს 4-6 დღეს. შესაძლებელია გამოვლინდეს შემდეგი ჩივილები და სიმპტომები: ცენტრალური ნერვული სისტემის მხრივ: ძილიანობა, გაშეშება, კომა, ატაქსია, ფორიაქი, აგზნებადობა, რეფლექსების გაძლიერება, კუნთების რეგიდულობა, ქორეოათეტოიდული მოძრაობები, კრუნჩხვები. გარდა ამისა, შესაძლებელია გამოვლინდეს სეროტონინის სინდრომთან დაკავშირებით სიმპტომები (მაგალითად, ჰიპერპირექსია, მიოკლონუსი, დელირია და კომა). გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ: ჰიპოტენზია, ტაქიკარდია, არითმია, QTc ინტერვალის გახანგრძლივება და ორმხრივმიმართული პარკუჭოვანი ტაქიკარდიით მიმდინარე არითმია, გამტარობის დარღვევა, შოკი, გულის უკმარისობა; ძალიან იშვიათ შემთხვევაში – გულის გაჩერება. გარდა ამისა, შესაძლებელია გამოვლინდეს სუნთქვის დათრგუნვა, ციანოზი, ღებინება, ცხელება, მიდრიაზი, ოფლიანობა, ოლიგურია ან ანურია. მკურნალობა სპეციალური ანტიდოტი არ არსებობს, მკურნალობა არის ძირითადად სიმპტომატური და შემანარჩუნებელი ანაფრანილის უკუჩვენებები ჰიპერმგრძნობელობა კლომიპრამინის ან პრეპარატის სხვა ნებისმნიერი ინგრედიენტის მიმართ, ჯვარედინი ჰიპერმგრძნობელობა დიბენზაზეპინის ჯგუფის ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების მიმართ. მაო-ს ინჰიბიტორების ერთდროული დანიშვნა, ასევე, მათ გამოყენებამდე ან გამოყენების შემდეგ 14 დღეზე ნაკლები პერიოდი. ასევე უკუნაჩვენებია მოკლობემიდის მსგავსი შექცევადი მოქმედების მაო-ა სელექტიური ინჰიბიტორების ერთდროული გამოყენება. უახლოეს წარსულში გადატანილი მიოკარდიუმის ინფარქტი, გახანგრძლივებული QT ინტერვალის თანდაყოლილი სინდრომი. ანაფრანილი არ ინიშნება შემდეგ სიტუაციებში: - მწვავე ინტოქსიკაცია ცნს–ის დეპრესანტებით (ანალგეტიკები, ფსიქოტროპული და საძილე საშუალებები, ასევე ალკოჰოლი); - შარდის მწვავე შეკავება; - მწვავე დელირი; - არანამკურნალები დახურულკუთხოვანი გლაუკომა; - პროსტატის ჰიპერტროფია შარდის შეკავებით; - პილოროსტენოზი;ნაწლავთა პარალიზური გაუვალობა; ორსულობა და ლაქტაცია ორსულობის პერიოში ანაფრანილის გამოყენება ბოლომდე შესწავლილი არ არის. ანაფრანილი არ გამოიყენება ორსულობის პერიოდში, ვინაიდან ცნობილია ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების გამოყენებასა და ნაყოფის განვითარების დარღვევებს შორის შესაძლო კავშირის ცალკეული შემთხვევა, გამონაკლისია შემთხვევები, როცა დედის მკურნალობის მოსალოდნელი ეფექტი აღემატება ნაყოფისათვის პოტენციურ საშიშროებას. ორსულობის პერიოდში, მშობიარობამდე ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების გამოყენებისას, ახალშობილებში, პირველი რამდენიმე დღის ან საათის განმავლობაში, ვლინდებოდა მოხსნის სინდრომი, რაც გამოიხატებოდა ქოშინით, ძილიანობით, კოლიკებით, გაღიზიანებადობადით, ჰიპოტენზიით ან ჰიპერტენზიით, ტრემორით ან სპასტიური მოვლენებით. მსგავსი სინდრომის თავიდან აცილების მიზნით, ანაფრანილი თანდათანობით უნდა მოიხსნას მოსალოდნელ მშობიარობამდე, სულ მცირე, 7 კვირით ადრე. გამოყენება ბავშვებში: 6 წლამდე ასაკის ბავშვებში ანაფრანილის გამოყენების გამოცდილება არ არის. არ არსებობს დადასტურებული ინფორმაცია ამ პრეპარატის გამოყენების შესახებ სხვადასხვა ეტიოლოგიის დეპრესიული სინდრომების დროს (ფობიები, პანიკური შეტევები, კატალეფსიით თანმხლები ნარკოლეფსია, ქრონიკული ტკივილის სინდრომი). ამიტომ 6 წლამდე ასაკის ბავშვებში ანაფრანილის დანიშვნა რეკომენდებული არ არის. განსაკუთრებული მითითებები გამოყენების თავისებურებანი: სუიციდის რისკი: გამოხატული დეპრესიებისათვის დამახასიათებელია სუიციდური მოქმედების საშიშროება, რაც შესაძლებელია შენარჩუნდეს რემისიის მიღწევამდე. ამასთან დაკავშირებით, მკურნალობის დასაწყისში შესაძლებელია ნაჩვენები იყოს ანაფრანილისა და ბენზოდიაზეპინის ჯგუფის პრეპარატების ან ნეიროლეპსიური საშუალებების კომბინაცია. ცნობილია, რომ სხვა ტრიციკლურ ანტიდეპრესანტებთან შედარებით, ანაფრანილის პერედოზირების შემთხვევაში, ლეტალური შემთხვევები ნაკლებია. ფსიქიკური ეფექტები: ანაფრანილით მკურნალობის დაწყებისას, პანიკური შეტევების მქონე პაციენტთა უმრავლესობაში იზრდება აფორიაქება. აფორიაქების ასეთი პაროდოქსული გაძლიერება უფრო მეტად გამოხატულია თერაპიის პირველ დღეებში და ჩვეულებრივ გაივლის ორი კვირის განმავლობაში. ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების გამოყენებისას, შიზოფრენიის მქონე პირებში ზოგჯერ აღინიშნება ფსიქოზის აქტივაცია. ცნობილია, რომ ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების გამოყენებისას, ციკლურაფექტური აშლილობის მქონე პირებში, დეპრესიული ფაზის პერიოდში შესაძლებელია გამოვლინდეს მანიაკალური ან ჰიპომანიაკალური მდგომარეობა. ასეთ შემთხვევაში, შესაძლებელია საჭირო გახდეს ანაფრანილის მოხსნა ან დოზის შემცირება და ანტიფსიქოზური საშუალებების დანიშვნა. აღნიშნული მდგომარეობის კუპირების შემდეგ, შესაბამისი ჩვენების არსებობისას, შესაძლებელია განახლდეს ანაფრანილის მკურნალობა დაბალი დოზებით.სხვა ტრიციკლური ანტიდეპრესანტებმა შესაძლებელია გამოიწვიონ წამლისმიერი ფსიქოზების პროვოცირება ფსიქიკური აშლილობების მიმართ მიდრეკილებისა მქონე პირებში და ხანდაზმულებში, ძირითადად ღამის საათებში. აღნიშნული აშლილობები გაივლიან სამკურნალო პრეპარატის მოხსნიდან რამდენიმე დღის განმავლობაში. მოქმედება გულ–სისხლძარღვთა სისტემაზე: ანაფრანილი განსაკუთრებული სიფრთხილით ინიშნება გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების მქონე პირებში, პირველ რიგში, გულ-სისხლძარღვთა უკმარისობის, გულშიდა გამტარობის დარღვევების (მაგალითად, I-III ხარისხის ატრიოვენტრიკულური ბლოკადა) ან არითმიის მქონე პირებში. ასეთ პაციენტებში, ხანდაზმული პაციენტების მსგავსად, საჭიროა გულ-სისხლძარღვთა სისტემის ფუნქციის მაჩვენებლებისა და ეკგ-ს რეგულარული კონტროლი. კლომიპრამინის მაღალი თერაპიული დოზების ან თერაპიული კონცენტრაციებისას, ასევე სეროტონინის უკუმიტაცების სელექტიურ ინჰიბიტორებთან ან სეროტონინ-ნორადრენალინის უკუმიტაცების ინჰიბიტორებთან ერთდროული დანიშვნისას არსებობს QT ინტერვალის გახანგრძლივების საშიშროება. შესაბამისად, დაუშვებელია იმ პრეპარატების ერთდროული დანიშვნა, რომლებმაც შეიძლება გამოიწვიონ კლომიპრამინის დაგროვება. ასევე, არ არის რეკომენდებული იმ პრეპარატების ერთდროული დანიშვნა,რომლებმაც შესაძლებელია გაახანგრძლივონ QT-ს ინტერვალი. ამ მოვლენების საფუძველია – ჰიპოკალიემია. შესაბამისად, ანაფრანილის ან სეროტონინის ინჰიბიტორებთან, სეროტონინ-ნორადრენერგულ ინჰიბიტორებთან ან დიურეტიკებთან ერთად ანაფრანილის დანიშვნამდე, აუცილებელია სისხლში კალიუმუს განსაზღვრა და მისი ნაკლოვანების შემთხვევაში კორექცია. ანაფრანილით თერაპიის დაწყებამდე რეკომენდებულია არტერიული წნევის გაზომვა, ვინაიდან ორთოსტატული ჰიპოტენზიის ან სისხლძარღვთა სისტემის ლაბილურობის მქონე პირებში შესაძლებელია გამოვლინდეს არტერიული წნევის მკვეთრი დაწევა. სეროტონინერგული სინდრომი: თუ ერთდროულად დანიშნულია სხვა სეროტონინოგენური პრეპარატი, სეროტონინოგენური ტოქსიურობის განვითარების საშიშროების გამო, მიზანშეწონილია რეკომედებული დოზების გამოყენება და დოზის სიფრთხილი გაზრდა. სეროტონინის სინდრომი, რომელსაც თან ახლავს ისეთი ნიშნები, როგორიც არის ჰიპერპირექსია, მიოკლონუსი, აჟიტაცია, შეტევები, დელირია და კომა, შესაძლებელია განვითარდეს იმ შემთხვევაში, თუ ერთდროულად დაინიშნება კლომიპრამინი და სეროტონინის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორები, ან სეროტონინ-ნორადრენალინის უკუმიტაცების ინჰიბიტორები, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები ან ლითიუმის პრეპარატები. ფლუოქსეტინისათვის გამორეცხვის პერიოდი შეადგენს 2-და 3 კვირამდე. ამ პერიოდის დაცვა რეკომენდებული ფლუოქსეტინით მკურნალობის დაწყებამდე ან მკურნალობის შემდეგ. კრუნჩხვები: ცნობილია, რომ ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები აქვეითებენ კრუნჩხვითი მზადყოფნის ზღურბლს, შესაბამისად ანაფრანილი განსაკუთრებული სიფრთხილით ინიშნება ეპილეფსიის მქონე პირებში, ასევე სხვა კრუნჩხვითი სინდრომის ფაქტორების განვითარების მიდრეკილების არსებობისას, მაგალითად, თავის ტვინის ნებისმიერი ეტიოლოგიის დაზიანება, ნეიროლეპტიური საშუალებების ერთდროული გამოყენება, ალკოჰოლურ სასმელზე უარის თქმისა და კრუნჩხვის საწინააღმდეგო მოქმედების პრეპარატების (მაგალითად, ბენზოდიაზეპინების) მოხსნის პერიოდში. ითვლება, რომ ანაფრანილის გამოყენების პერიოდში კრუნჩხვების განვითარება დამოკიდებულია პრეპარატის დოზაზე. ამასთან დაკავშირებით, ანაფრანილის სადღეღამისო დოზის გადაჭარბება არ არის რეკომენდებული. ანტიქოლინერგული მოქმედება: ვინაიდან პრეპარატი ავლენს ანტიქოლინერგულ მოქმედებას, იგი განსაკუთრებული სიფრთხილით გამოიყენება ანამნეზში მომატებული თვალშიდა წნევის, დახურულკუთხოვანი გლაუკომის და შარდის შეკავების (მაგალითად, წინამდებარე ჯირკვლის დაავადების შედეგად) მქონე პაციენტებში. ტრიციკლური ანტიდეპრესანტებისათვის დამახასიათებელი ანტიქოლინერგული მოქმედების შედეგად შესაძლებელია შემცირდეს ცრემლის გამოყოფა, რამაც შესაძლებელია გამოიწვიოს რქოვანას ეპითელის დაზიანება პირებში, რომლებიც ატარებენ კონტაქტურ ლინზებს. პაციენტთა განსაკუთრებული ჯგუფები: ტრიციკლური ანტიდეპრესანტებით მკურნალობისას საჭიროა სიფრთხილის ზომების დაცვა ღვიძლის მძიმე დაავადებების, ასევე თირკმელზედა ჯირკვლის ტვინოვანი შრის სიმსივნის (მაგალითად, ფეოქრომოციტომა, ნეირობლასტომა) მქონე პირებში, ვინაიდან, ასეთ შემთხვევაში, მოცემულმა პრეპარატებმა, შესაძლებელია მოახდინონ ჰიპერტონული კრიზის განვითარების პროვოცირება. სიფრთხილის ზომების დაცვაა საჭიროა იმ პაციენტთა მკურნალობისას, რომლებსაც აღენიშნებათ ჰიპერთირეოზი ან იყენებენ ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონების პრეპარატებს; არსებობს კარდიოტპოქსიური ეფექტის განვითარების საშიშროება. ღვიძლის დაავადებების მქონე პირებისათვის რეკომენდებულია ღვიძლისმიერი ფერმენტების აქტივობის პერიოდული კონტროლი. ანაფრანილი სიფრთხილით გამოიყენება ქრონიკული ყაბზობის მქონე პირებში. ტრიციკლურმა ანტიდეპრესანტებმა შესაძლებელია გამოიწვიონ ნაწლავის პარალიზური გაუვალობა, ძირითადად ხანდაზმულ პირებში ან წოლით რეჟიმის დაცვისას. ტრიციკლური ანტიდეპრესანტებით ხანგრძლივი მკურნალობისას ცნობილია კბილის კარიესის განვითარების შემთხვევები. შესაბამისად, ანაფრანილით ხანგრძლივი თერაპიისას რეკომენდებულია რეგულარული ვიზიტი სტომატოლოგთან. ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები: არის მონაცემები ანაფილაქსიური შოკის ცალკეული შემთხვევების შესახებ. ამიტომ საჭიროა განსაკუთრებული სიფრთხილე ანაფრანილის ინტრავენური შეყვანის დროს. სისხლის ანალიზის ცვლილებები: მიუხედავად იმისა, რომ ანაფრანილით მკურნალობის პერიოდში, ლეიკოციტების დონის ცვლილებასთან დაკავშირებით მხოლოდ ცალკეული შემთხვევებია ცნობილი, რეკომენდებულია პერიფერიული სისხლის შემადგენლობის პერიოდული კვლევა და ყურადღების მიქცევა ისეთი სიმპტომების მიმართ, როგორიც არის ცხელება და ყელის ტკივილი, განსაკუთრებით თერაპიის პირველი რამდენიმე თვის განმავლობაში ან პრეპარატის ხანგრძლივი გამოყენების პერიოდში. ანესთეზია: ზოგადი ან ადგილობრივი ანესთეზიის გამოყენებამდე საჭიროა ანესთიზიოლოგის გაფრთხილება, რომ პაციენტი იყენებს ანაფრანილს. სხვა ეფექტები: რამოდენიმე პაციენტში, რომლებიც ანაფრანილთან ერთად ნეიროლეპტიკებსაც ღებულობდნენ, აღინიშნა ჰიპერთერმია და ავთვისებიანი ნეიროლეფსიური სინდრომი. პრეპარატის მოხსნა: ანაფრილინის მკვეთრმა მოხსნამ შესაძლებელია გამოიწვიოს გვერდითი რეაქციების განვითარება. ლაქტოზისა და საქაროზის შემცველობა: გალაქტოზისა და ფრუქტოზის აუტანლობის დროს, ან ლაქტაზას მწვავე უკმარისობის შემთხვევაში ანაფრანილის დანიშვნა მიზანშეწონილი არ არის. ზემოქმედება ავტოსატრანსპორტო საშუალებების მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე ანაფრანილის გამოყენების პერიოდში პაციენტებს ეძლევათ გაფრთხილება, რომ შესაძლებელია განვითარდეს მხედველობის სიმკვეთრის დაქვეითება, ძილიანობა და სხვა სახის დარღვევები ცნს-ის მხრიდან. ასეთ შემთხვევაში საჭიროა უარის თქმა ავტოსატრანსპორტო საშუალებების მართვაზე, მექანიზმებთან მუშაობაზე, და სხვა ისეთი სახის ქმედებებზე, რომლებიც თხოულობენ მომატებულ ყურადღებასა და სწრაფ რეაქციას. ჭარბი დოზირება ანაფრანილის ჭარბი დოზირების შემთხვევაში, განსაკუთრებით ბავშვებში, პაციენტი უნდა იქნას ჰოსპიტალიზირებული და იყოს დაკვერვების ქვეშ მინიმუმ 72 საათი. თუ პაციენტს არა აქვს ცნობიერება დაკარგული, საჭიროა რაც შეიძლება სწრაფად კუჭის ამორეცხვის ჩატარება ან ღებინების გამოწვევა. თუ პაციენტს გონება აქვს დაკარგული, კუჭის ამორეცხვის დაწყებამდე ასპირაციის პროფილაქტიკისათვის საჭიროა ტრაქეის ინტუბაციის ჩატარება მაჟეტიანი მილით; ამ შემთხვევაში ღებინებას არ იწვევენ. მითითებული ღონისძიების ჩატარება რეკომენდებულია იმ შემთხვევაში, თუ ჭარბი დოზირების შემდეგ გასულია 12 საათი და მეტიც, რადგანაც ანაფრანილის ანტიქოლინერგულ მოქმედებას შეუძლია კუჭის დაცლის შენელება. პრეპარატის შეწოვის შესანელებლად სასარგებლოა აქტივირებული ნახშირის გამოყენება. მკურნალობა დაფუძნებულია ინტენსიური თერაპიის თანამედროვე მეთოდების გამოყენებაზე გულის ფუნქციის, სისხლში გაზების კონცენტრაციის და ელექტროლიტების ბალანსის მუდმივი მონიტორირებით, ასევე საჭიროების შემთხვევაში გადაუდებელი ზომების მიღებაზე, როგორიცაა კრუნჩხვის საწინააღმდეგო თერაპია, ფილტვების ხელოვნური ვენტილაზია და რეანიმაციის მეთოდები. მას შემდეგ, რაც გაჩნდა ცნობები იმის შესახებ, რომ ფიზოსტიგმინს შეუძლია გამოხატული ბრადიკარდიის, ასისტოლიის და კრუნჩხვების გამოწვევა, არ არის რეკომენდებული ამ პრეპარატის გამოყენება ანაფრანილის ჭარბი დოზების სამკურნალოდ. ჰემოდიალიზი და პერიტონიალური დიალიზი არ არიან ეფექტურები, რადგანაც სისხლის პლაზმაში კლომიპრამინის კონცენტრაცია არ არის მაღალი. სხვა წამლებთან ურთიერთქმედება ფარმაკოდინამიული ზემოქმედება CYP2C19, CYP1A2 და CYP3A4 ინჰიბიტორების ერთდროულმა დანიშვნამ შესაძლებელია გამოიწვიოს კლომიპრამინის კონცენტრაციის გაზრდა და N-დესმეთილკლომიპრამინის შემცირება. - კლომიპრამინთან ერთად არ ინიშნება მოკლობემიდის მსგავსი მაო-ს ინჰიბიტორები, რომლებიც ასევე აპოტენცირებენ CYP2D6 ინჰიბიტორებს in vivo. - ტრიციკლურ ანტიდეპრესანტებთან კომბინაციაში არ გამოიყენება ანტიარითმიული პრეპარატები (როგორიც არის ქინიდინი და პროპაფენონი), რომლებნიც აპოტენცირებენ CYP2D6 ინჰიბიტორებს. - სეროტონინის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორები, რომლებიც არიან CYP2D6 ინჰიბიტორები, როგორიც არის ფლუოქსეტინი, პაროქსეტინი ან სერტრალინი და სხვა, CYP1A2 და CYP2C19 ჩათვლით (მაგალითად, ფლუვოქსამი), შესაძლებელია ასევე ზრდიდნენ შრატში კლომიპრამინის კონცენტრაციას, შესაბამისი არასასურველი ეფექტებით. ფლუკოვოქსამინთან ერთდროული დანიშვნისას შრატში კლომიპრამინის დონე იზრდება 4-ჯერ (N-დესმეთილკლომიპრამინი მცირდება 2-ჯერ). - ნეიროლეპტიკებთან ერთდოულმა მკურნალობამ (მაგალითად, ფენოთიაზინებით) შესაძლებელია გამოიწვიოს შრატში ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების დონის მატება, კონვულსიებისა და შეტრევების ზღურბლის დაწევა. თიორზადინთან კომბინაციამ შესაძლებელია გამოიწვიოს გულის მძიმე არითმიები. - ტერბინაფინთან ერთად გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს კლომიპრამინის და მისი მეტებოლიტების ექსპოზიციის გაზრდა. ამიტომ, მათი ერთდროული დანიშვნის სემთხვევაში საჭიროა ანაფრანილის დოზის კორექცია - (H2)-რეცეპტორების ჰისტამინ ანტაგონისტებთან, ციმეტიდინთან (P450 რამდენიმე ფერმენტის ინჰიბიტორთან, CYP2D6 და CYP3A4 ჩათვლით) ერთდროულმა გამოყენებამ შესაძლებელია გაზარდოს შრატში ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების კონცენტრაცია, შესაბამისად, მათი დოზა უნდა შემცირდეს. - პერორალური კონტრაცეპტივებისა (ყოველდღიურად 15 ან 30მგ ეთინილესტრადიოლი) და ანაფრანილის (ყოველდღიურად 25მგ) ერთდროული გამოყენებისას მათი ურთიერთქმედება შესწავლილი არ არის. ესტროგენები არ არიან ცნობილნი როგორც CYP2D6–ის (კლომიპრამინის კლირენსში ჩართული ძირითადი ფერმენტის,) ინჰიბიტორები, და შესაბამისად, ურთიერთქმედება მოსალოდნელი არ არის. თუმცა, ზოგიერთ შემთხვევაში, ესტროგენის მაღალი დოზის (ყოველდღიურად 50მგ) და ტრიციკლური ანტიდეპრესანტი იმიპრამინის გამოყენებისას, გამოვლენილი იყო გვერდითი ეფექტების და თერაპიული რეაქციების გაძლიერება, მაგრამ კლომიპრამინისა და ესტროგენის შემცირებულ დოზებთან ამ შეთხვევების კავშირი დადგენილი არ არის. რეკომენდებულია ესტროგენის მაღალ დოზებზე (ყოველდღიურად 50მგ) ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების თერაპიული რეაქციის კონტროლი და შესაბამისად, შესაძლებელია საჭიროა გახდეს დოზირების შეცვლა. - მეთილფენიდატი (მაგალითად, რიტალინი) შესაძლებელია ზრდიდეს ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების კონცენტრაციას მათი მეტაბოლიზმის ინჰიბირების პოტენცირების გზით, და, შესაძლებელია, საჭირო გახდეს ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების დოზის შემცირება. - ზოგიერთ ტრიციკლურ ანტიდეპრესანტს შეუძლია კუმარინების ანტიკოაგულაციურ ეფექტის პოტენცირება, მაგალითად ვარფარინი და ეს, შესაძლებელია ხორციელდება მათი მეტაბოლიზმის ინჰიბირების გზით (CYP2C9). კლომიპრამინის მიერ ანტიკოაგულანტების, მაგალითად ვარფარინის, მეტაბოლიზმის ინჰიბირების მტკიცებულებები მოწოდებული არ არის, თუმცა, ამ ჯგუფის პრეპარატებისათვის რეკომენდებულია სისხლის შრატში პროთრომბინის კონტროლი. - ანაფრანილის ერთდროულმა დანიშვნამ ფერმენტებთან, რომლებიც იწვევენ ციტოქრომ P450 ინდუქციას, (CYP3A4, CYP2C19 და/ან CYP1A2) შესაძლებელია გამოიწვიოს ანაფრანილის ეფექტურობის შემცირება და მეტაბოლიზმის აჩქარება. - CYP3A და CYP2C ინდუქტორებმა, როგორებიც არიან რიფამპიცინი ან კრუნჩხვის საწინააღმდეგო პრეპარატები (მაგალითად, ბარბიტურატები, კარბამაზიპინი, ფენობარბიტალი და ფენიტოინი), შესაძლებელია შეამცირონ კლომიპრამინის კონცენტრაცია. - CYP1A2 ცნობილი ინდუქტორები (მაგალითად ნიკოტინი/თამბაქოს კვამლის კომპონენტები) ამცირებენ შრატში ტრიციკლური პრეპარატების კონცენტრაციას. არამწეველებთან შედარებით, მწეველებში კლომიპრამინის შრატისმიერი კონცენტრაცია არის 2-ჯერ დაბალი (N-დესმეთილკლომიპრამინის მიმართ ცვლილებები არ აღინიშნება). - კლიმიპრამინი in vitro (Ki= 2,2μM) და in vivo ასევე აინჰიბირებს CYP2D6 აქტივობას (სპარტეინის ჟანგვა), და შესაბამისად, შესაძლებელია განაპირობოს მასთან ერთად დანიშნული პრეპარატების კონცენტრაციის გაზრდა. ურთიერთქმედება სხვა პრეპარატებთან: ანტიადრენერგული პრეპარატები, რომლებიც მოქმედებენ აღგზნების ნეირონულ გადაცემაზე. ანაფრანილმა შესაძლებელია შეამციროს ან სრულად დათრგუნოს გუანეტიდინის, ბეტანიდინის, რეზერპინის, კლონიდინის და ალფამეთილდოპის ანტიჰიპერტენზიული მოქმედება. შესაბამისად, ისეთ შემთხვევაში, როცა ანაფრანილის გამოყენებისას საჭიროა არტერიული ჰიპერტონიის მკურნალობა, საჭიროა სხვა ტიპის სამკურნალო საშუალებების გამოყენება (მაგალითად, ვაზოდილატატორები ან ბეტა-ადრენობლოკატორები). ანტიქოლინერგული საშუალებები. ტრიციკლურმა ანტიდეპრესანტებმა შესაძლებელია გააძლიერონ რიგი საშუალებების ანტიქოლინერგული მოქმედება (მაგალითად, ფენოთიაზინების, ანტიპარკინსონული, ანტიჰისტამინური პრეპარატების, ატროპინის, ბიპერიდენის) მხედველობის ორგანოებზე, ცნს-ზე, კუჭ-ნაწლავსა და შარდის ბუშტზე. ცნს-ის დამთრგუნველი საშუალებები ტრიციკლურმა ანტიდეპრესანტებმა შესაძლებელია გაზარდონ ალკოჰოლური სასმელებისა და ცნს-ზე დამთრგუნველი მოქმედების მქონე სხვა საშუალებების მოქმედება (მაგალითად, ბარბიტურატების, ბენზოდიაზეპინის ან სანარკოზე საშუალებების). დიურეტიკებმა შესაძლებელია გამოიწვიონ ჰიპოკალიემია, რომელიც თავის მხრივ ზრდის QT ინტერვალის გახანგრძლივების საშიშროებას. ანაფრანილის დანიშვნამდე საჭიროა ჰიპოკალიემიის მკურნალობა. მაო-ს ინჰიბიტორები ანაფრანილი არ ინიშნება მაო-ს ინჰიბიტორების მოხსნიდან სულ მცირე 2 კვირის განმავლობაში (არსებობს ისეთი მძიმე სიმპტომების განვითარების საშიშროება, როგორიც არის ჰიპერტონული კრიზი, ჰიპერპირექსია და სეროტონინის სინდრომთან კომბინირებული, მაგალითად მიოკლონუსი, გენერალიზებული კრუნჩხვები, დელირია და კომა). ასეთივე წესის დაცვა საჭიროა ანაფრანილით მკურნალობის შემდეგ მაო-ს ინჰიბიტორების დანიშვნისას. ნებისმიერ შემთხვევაში, ანაფრანილის ან მაო-ს ინჰიბიტორების საწყისი დოზა უნდა იყოს მცირე, დოზის გაზრდა საჭიროა თანდათანობით, პრეპარატის ეფექტის მუდმივი კონტროლით. არსებული გამოცდილება აჩვენებს, რომ ანაფრანილის დანიშვნა შესაძლებელია შექცევადი მოქმედების მაო-ა ინჰიბიტორის (მაგალითად მოკლობემიდი) მოხსნიდან არანაკლებ 24 საათის შემდეგ. მაგრამ, თუ ასეთი პრეპარატი ინიშნება ანაფრანილის მოხსნის შემდეგ, შუალედის ხანგრძლივობა უნდა შეადგენდეს სულ მცირე 2 კვირას. სეროტონინის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორები მოცემულ საშუალებებთან ანაფრანილის ერთდროულმა გამოყენებამ შესაძლებელია გამოიწვიოს გაძლიერებული მოქმედება სეროტონინის სისტემაზე. სეროტონინერგული საშუალებები სეროტონინის სინდრომი შესაძლებელია შეგხვდეს კლომიპრამინისა და ისეთი სეროტონინერგული პრეპარატების ერთდროული დანიშვნისას, როგორებიც არიან, მაგალითად, სეროტონინის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორები (SSRIs) და სეროტონინისა და ნორადრენალინის უკუმიტაცების ინჰიბიტორები (SnaRIs) ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები ან ლითიუმი. ფლუოქსეტინის გამორეცხვის პერიოდი შეადგენს 2-3 კვირას; ამ პერიოდის დაცვა რეკომენდებულია ფლუოქსეტინით მკურნალობამდე და მკურნალობის შემდეგ. სიმპათომიმეტური საშუალებები ანაფრანილმა შესაძლებელია გაზარდოს ადრენალინის, ნორადრენალინის, იზოპრენალინის, ეფედრინისა და ფენილეფრინის მოქმედება გულ-სისხლძარღვთა სისტემაზე (მაშინაც, როცა ეს ნივთიერებები შედიან ადგილობრივი ანესთეტიკების შემადგენლობაში). ანაფრანილი შენახვის პირობები და ვადები ანაფრანილი შეინახეთ ბავშვებისათვის მიუწვდომელ ადგილას. ოთახის ტემპერატურაზე. მოარიდეთ ტენიან ადგილს. ვარგისიანობის ვადა 5 წელი ანაფრანილს ნუ გამოიყენებთ შეფუთვაზე აღნიშნული &lt; EXP &gt; ვადის გასვლის შემდეგ. ანაფრანილის გაცემის წესი ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II (გაიცემა რეცეპტით). &nbsp;