ციპრალექსი - CIPRALEX 10მგ 14 ტაბლეტი

მახასიათებლები

ფორმა

Dosage mg

შეფუთვა

Description en

Chemical Name: S (+) 1-(3-dimethylaminopropyl)-1-(4'-fluorophenyl)-1,3-dihydroisobenzofuran-5-carbonitrile. Dosage Form: Coated tablets Composition: Active substance – escitalopram oxalate. Excipients – talc, croscarmellose sodium, microcrystalline cellulose, colloidal anhydrous silica, magnesium stearate. Coating – hypromellose, macrogol 400, titanium dioxide (E 171). Description: 5 mg: Round (diameter 6 mm), white, biconvex coated tablets, marked with “EK”. Core and coating color is white. 10 mg: Oval (8 × 5.5 mm), white, biconvex coated tablets with a dividing score line and markings “E” and “L” symmetrically on either side of the line. Core and coating color is white. 20 mg: Oval (11.5 × 7 mm), white biconvex coated tablets with a dividing score line and markings “E” and “N”, symmetrically on either side of the line. Core and coating color is white. See blog: Cipralex – an effective remedy for fighting depression Pharmacological Properties Cipralex is an antidepressant, a selective serotonin reuptake inhibitor with reversible action. Inhibition of serotonin reuptake leads to an increase in the concentration of this neurotransmitter in the synaptic cleft, enhancing and prolonging its action on postsynaptic receptor sites. Escitalopram has no or very weak affinity for a range of receptors, including: 5-HT1a, 5-HT2 receptors, dopamine D1 and D2 receptors, a1-, a2-, ß-adrenoceptors, histaminergic H1, muscarinic cholinoceptors, benzodiazepine and opioid receptors. Pharmacokinetics Its absorption is not dependent on food intake. The bioavailability of escitalopram is approximately 80%. The average time to reach maximum concentration in blood plasma (Tmax) is approximately 4 hours after multiple doses. The apparent volume of distribution (Vd, ß/F) after oral administration is 12 to 26 L/kg. Binding of escitalopram and its main metabolites to plasma proteins is less than 80%. Escitalopram is metabolized in the liver to demethylated and didemethylated metabolites. They are pharmacologically active. The parent substance and its metabolites are partially excreted as glucuronides. After multiple doses, the average concentration of demethyl- and didemethyl- metabolites is usually 28-31% and not less than 5% of the escitalopram concentration. Biotransformation of escitalopram to demethylated metabolites is mainly mediated by cytochrome P4502C19. There may be some involvement of isoforms P4503A4 and P4502D6. In patients with poor activity of P4502C19, the concentration of escitalopram may be more than double that in individuals with high activity of this isoenzyme. With poor activity of P4502D6 isoenzyme, no significant changes in drug concentration are observed. The elimination half-life (T1/2) after multiple doses is approximately 30 hours. Oral clearance (CLoral) is approximately 0.6 L/min. The main metabolites of escitalopram have a longer elimination half-life. Escitalopram and its main metabolites are excreted by the liver (metabolic pathway) and kidneys. The majority is excreted as metabolites in the urine. The pharmacokinetics of escitalopram are linear. Steady-state concentration (Css) is achieved in approximately 1 week. An average Css of 50 nmol/L is achieved with a daily dose of 10 mg. In elderly patients (over 65 years), escitalopram should be administered more slowly than in younger patients. The amount of substance in the system, calculated by the pharmacokinetic parameter "area under the curve (AUC)", is 50% higher in the elderly than in young healthy volunteers. Indications Depressive episodes of any severity. Panic disorders, with or without agoraphobia. Social anxiety disorder (social phobia). Generalized anxiety disorder. Dosage and Administration Cipralex is administered once daily, independently of food intake. Depressive episodes: The usual dose is 10 mg per day. Depending on the patient's individual response, the dose can be increased to a maximum of 20 mg/day. The antidepressant effect usually develops 2-4 weeks after the start of treatment. After the disappearance of depressive symptoms, therapy should be continued for at least another 6 months to consolidate the achieved effect. Panic disorders with or without agoraphobia: During the first week of treatment, a dose of 5 mg per day is recommended, which should then be increased to 10 mg per day. Depending on the patient's individual response, the dose can be increased to a maximum of 20 mg per day. Maximum therapeutic effect is achieved approximately 3 months after the start of treatment. Therapy lasts for several months. Social anxiety disorder (social phobia): The usual dose is 10 mg once daily. Symptoms usually improve 2-4 weeks after the start of treatment. Depending on the patient's individual response, the dose can subsequently be reduced to 5 mg per day or increased to a maximum of 20 mg per day. Since social anxiety disorder is a chronic condition, the minimum recommended duration of the therapeutic course is 12 weeks. To prevent relapses, the drug can be prescribed for 6 months or longer, depending on the patient's individual response. Generalized anxiety disorder: The recommended starting dose is 10 mg once daily. Depending on the patient's individual response, the dose can be increased to a maximum of 20 mg per day. Long-term administration (6 months or more) of the drug at a dose of 20 mg per day is allowed. In elderly patients (over 65 years), it is recommended to use half of the usual dose (i.e., a total of 5 mg per day) and a lower maximum dose (10 mg per day). In case of impaired renal function: In mild and moderate renal insufficiency, the dose does not require correction. Cipralex should be prescribed with caution to patients with severe renal insufficiency (CLcr below 30 ml/min). In case of impaired liver function: During the first two weeks of treatment, the recommended dose is 5 mg per day. Depending on the patient's individual response, the dose can be increased to 10 mg per day. In severe liver insufficiency, caution is required during titration. In patients with reduced activity of cytochrome P4502C19: In patients with poor activity of isoenzyme P4502C19, the initial dose during the first two weeks of treatment is 5 mg per day. Depending on the patient's individual response, the dose can be increased to 10 mg per day. Discontinuation of Treatment When discontinuing Cipralex treatment, the dose should be gradually reduced over 1-2 weeks to avoid withdrawal syndrome. Side Effects Side effects usually appear within 1 or 2 weeks of treatment, then their intensity gradually decreases and they occur less frequently during long-term therapy. Psychiatric: decreased libido, anorgasmia (in women). Nervous system: insomnia and somnolence, dizziness; rarely, taste disturbances and sleep disturbances are observed. Respiratory system: sinusitis, yawning. Digestive system: nausea, diarrhea, constipation. Skin: increased sweating. Reproductive system: impotence, ejaculation disorder. General condition of the body: weakness, hypertension. Metabolic and nutritional disorders: decreased appetite. When taking SSRI group drugs (including Cipralex), the following may also occur: Metabolic and nutritional disorders: hyponatremia, insufficient secretion of antidiuretic hormone. Psychiatric: hallucinations, mania, cognitive impairment, agitation, anxiety, depersonalization, panic attacks, increased irritability. Nervous system: seizures, tremor, movement disorders, serotonin syndrome (see Special Instructions). Visual system: visual disturbances. Vascular system: orthostatic hypotension. Digestive system: vomiting, dry mouth, anorexia. Liver and hepatobiliary disorders: changes in laboratory indicators of liver function. Skin: rash, itching, ecchymosis, angioneurotic edema, sweating. Musculoskeletal system: arthralgia, myalgia. Reproductive system: galactorrhea, impotence, ejaculation disorder, anorgasmia. Urinary system: urinary retention. General condition of the body: insomnia, dizziness, somnolence, anaphylactic reactions. In addition, abrupt discontinuation of Cipralex therapy after long-term treatment may cause withdrawal syndrome in some patients. Rapid discontinuation of escitalopram may also cause undesirable reactions such as dizziness, headache, and vomiting, which are not severe and are limited in duration. To avoid this, gradual discontinuation of the drug over 1-2 weeks is recommended. Contraindications Hypersensitivity to the drug and its components, in children and adolescents (up to 18 years), concomitant use with monoamine oxidase inhibitors. Pregnancy, breastfeeding period. Special Instructions Escitalopram should not be prescribed with MAO inhibitors. Escitalopram can be prescribed 14 days after discontinuation of treatment with MAO inhibitors and at least 1 day after discontinuation of therapy with the A-type MAO inhibitor moclobemide. At least 7 days must pass after discontinuation of escitalopram treatment before starting treatment with non-selective MAO inhibitors. Antidepressants should not be prescribed to children and adolescents under 18 years of age due to the risk of increased suicidal behavior (suicidal thoughts), aggressiveness (confrontation and irritability). If a decision is made to start antidepressant therapy, the patient should be under strict medical supervision. Effect on ability to drive and operate machinery: Although escitalopram does not affect psychomotor activity, driving and operating machinery is not recommended during treatment. When using drugs from the selective serotonin reuptake inhibitor (SSRI) therapeutic group, including escitalopram, the following should be noted: Some patients with panic disorder may experience increased anxiety at the beginning of treatment with SSRIs. This paradoxical reaction usually subsides within two weeks of treatment. To reduce the risk of an anxiogenic effect, low initial doses are recommended. Treatment with the drug should be discontinued if seizures occur. Not recommended for use in patients with unstable epilepsy; in controlled seizures, detailed observation is necessary. If seizures increase, treatment with SSRIs, including escitalopram, should be discontinued. Escitalopram should be prescribed with caution to patients with a history of mania/hypomania. If a manic state develops, escitalopram intake should be discontinued. In patients with diabetes mellitus, escitalopram may lower blood glucose levels. Therefore, dose adjustment of insulin and/or oral hypoglycemic drugs may be necessary. The risk of suicide is characteristic of depression and may persist until the condition significantly improves, which occurs spontaneously or as a result of therapy. Patients undergoing antidepressant treatment should be under strict medical supervision, especially at the beginning of treatment, due to the possibility of clinical deterioration and/or suicidal manifestations (thoughts and behavior). This caution should be exercised in cases of other mental illnesses as well, as concomitant illness with a depressive episode is possible. The use of SSRIs in the third trimester of pregnancy can have a negative impact on the psychological development of the newborn. The following disorders have been reported in newborns whose mothers received SSRIs until the moment of delivery: irritability, tremor, hypertonia, increased muscle tone, persistent crying, difficulty sucking, poor sleep. The disorders may indicate a serotonergic effect or withdrawal syndrome. If SSRIs are taken during pregnancy, their intake should not be abruptly discontinued. Hyponatremia, which may be associated with impaired secretion of antidiuretic hormone, rarely occurs with escitalopram and usually resolves upon discontinuation of therapy. Escitalopram and other SSRIs should be prescribed with caution to patients at risk of developing hyponatremia: the elderly, patients with liver cirrhosis, and patients taking drugs that can cause hyponatremia. Bruising of the skin (ecchymosis and purpura) may develop when taking escitalopram. Escitalopram should be prescribed with caution to patients prone to bleeding, as well as to patients taking oral anticoagulants and drugs that affect blood clotting. Since clinical experience with the simultaneous use of escitalopram and ECT is limited, administration in these cases should be cautious. Simultaneous use of escitalopram and MAO-A inhibitors is not recommended due to the risk of developing serotonin syndrome. Patients taking escitalopram concurrently with other SSRIs may rarely develop serotonin syndrome. Caution should be exercised when using escitalopram with drugs that have serotonergic activity. A combination of symptoms such as agitation, tremor, myoclonus, hyperthermia indicates the development of serotonin syndrome. If this occurs, the intake of SSRI-type serotonergic drugs should be discontinued and symptomatic treatment should be initiated. Overdose Symptoms: dizziness, tremor, agitation, somnolence, clouded consciousness, seizures, tachycardia, electrocardiogram changes (ST-T changes, widening of the QRS complex, QT interval prolongation), arrhythmia, respiratory depression, nausea, rhabdomyolysis, metabolic acidosis, hypokalemia. Treatment: There is no specific antidote. Symptomatic and supportive treatment: gastric lavage, adequate oxygenation. Monitoring of cardiovascular and respiratory functions. Pharmacodynamic Interactions. MAO inhibitors: Serious adverse reactions may occur with the simultaneous use of Cipralex and MAO inhibitors, as well as in patients taking MAO inhibitors who have recently stopped taking Cipralex. Serotonin syndrome may develop in such cases. Serotonergic drugs: Concomitant use with serotonergic drugs (e.g., tramadol, sumatriptan, and other triptans) can lead to the development of serotonin syndrome. Cipralex can lower the seizure threshold. Caution should be exercised when simultaneously prescribing Cipralex and drugs that lower the seizure threshold. Lithium, tryptophan: Since cases of enhanced action have been reported with the simultaneous administration of Cipralex and lithium or tryptophan, caution is recommended with their simultaneous administration. St. John's Wort: Simultaneous administration of Cipralex and drugs containing St. John's Wort (Hypericum perforatum) may increase the number of side effects. Anticoagulants and drugs affecting blood clotting: Blood clotting disorders may occur when taking escitalopram and oral anticoagulants and drugs that affect blood clotting (e.g., with atypical antipsychotics and phenothiazines, most tricyclic antidepressants, acetylsalicylic acid and non-steroidal anti-inflammatory drugs, ticlopidine and dipyridamole) simultaneously. In such cases, detailed monitoring of blood clotting is necessary when starting or completing escitalopram therapy. Alcohol: Escitalopram does not interact pharmacodynamically or pharmacokinetically with alcohol. However, as with other psychotropic drugs, simultaneous use of escitalopram and alcohol is not recommended. Pharmacokinetic Interactions. Effect of other drugs on the pharmacokinetics of escitalopram. Simultaneous use of escitalopram and omeprazole at a dose of 30 mg per day (cytochrome P4502C19 inhibitor) leads to a moderate (approximately 50%) increase in escitalopram concentration in blood plasma. Simultaneous use of escitalopram and cimetidine at a dose of 400 mg twice daily (cytochrome P4502D6, P4503A4, and P4501A2 inhibitors) leads to an increase in escitalopram concentration in blood plasma (approximately 70%). Therefore, escitalopram should be prescribed with caution with cytochrome P4502C19 inhibitors (e.g., omeprazole, esomeprazole, fluvoxamine, lansoprazole, ticlopidine) and cimetidine. When taking escitalopram and the above-mentioned drugs simultaneously, the occurrence of side effects based on monitoring may necessitate a dose reduction of escitalopram. Effect of escitalopram on the pharmacokinetics of other drugs. Escitalopram is an inhibitor of isoenzyme P4502D6. Escitalopram should be prescribed with caution concurrently with other drugs metabolized by the above-mentioned isoenzyme and having a narrow therapeutic index, such as flecainide, propafenone, and metoprolol, or with drugs primarily metabolized by P4502D6 and acting on the central nervous system, such as tricyclic antidepressants of the desipramine type, clomipramine, nortriptyline, or with antipsychotics risperidone, thioridazine, haloperidol. In these cases, dose adjustment may be necessary. Simultaneous administration of escitalopram and desipramine or metoprolol leads to a twofold increase in the concentration of the latter two drugs. Escitalopram may insignificantly inhibit isoenzyme P4502C19. Therefore, caution should be exercised when simultaneously prescribing escitalopram and drugs metabolized by P4502C19. Storage Conditions and Shelf Life List "B" stored at a temperature not exceeding 25°C. Keep out of reach of children. Shelf life: 3 years. Do not use after the expiry date indicated on the packaging. Dispensing Rule: By prescription only

Description ru

Химическое название: S (+) 1-(3-диметиламинопропил)-1-(4’-фторфенил)-1,3-дигидроизобензофуран-5-карбонитрил. Лекарственная форма: таблетки, покрытые пленочной оболочкой. Состав: действующее вещество – циталопрама оксалат. Вспомогательные вещества – тальк, кроскармеллоза натрия, микрокристаллическая целлюлоза, кремния диоксид коллоидный безводный, магния стеарат. Оболочка – гипромеллоза, макрогол 400, титана диоксид (E 171). Описание: 5 мг: круглые (диаметр 6 мм), белые, двояковыпуклые таблетки, покрытые пленочной оболочкой, с маркировкой «EK». Цвет ядра и оболочки белый. 10 мг: овальные (8 × 5,5 мм), белые, двояковыпуклые таблетки, покрытые пленочной оболочкой, с риской и маркировкой «E» и «L» симметрично риске. Цвет ядра и оболочки белый. 20 мг: овальные (11,5 × 7 мм), белые, двояковыпуклые таблетки, покрытые пленочной оболочкой, с риской и маркировкой «E» и «N» симметрично риске. Цвет ядра и оболочки белый. Читайте в блоге: Ципралекс — эффективное средство для борьбы с депрессией. Фармакологические свойства. Ципралекс является антидепрессантом, селективным ингибитором обратного захвата серотонина. Ингибирование обратного захвата серотонина приводит к увеличению концентрации этого нейромедиатора в синаптической щели, усиливая и пролонгируя его действие на постсинаптические рецепторные области. Эсциталопрам обладает низким или очень слабым сродством к ряду рецепторов, включая: 5-HT1a, 5-HT2 рецепторы, дофаминовые D1 и D2 рецепторы, a1-, a2-, ß-адренорецепторы, гистаминовые H1, мускариновые холинорецепторы, бензодиазепиновые и опиатные рецепторы. Фармакокинетика. Его всасывание не зависит от приема пищи. Биодоступность эсциталопрама составляет около 80%. Среднее время достижения максимальной концентрации в плазме крови (Tmax) составляет около 4 часов после многократного применения. Предполагаемый объем распределения (Vd, ß/F) после перорального приема составляет от 12 до 26 л/кг. Связывание эсциталопрама и его основных метаболитов с белками плазмы крови составляет менее 80%. Эсциталопрам метаболизируется в печени до деметилированных и дидеметилированных метаболитов. Они являются фармакологически активными. Основное вещество и его метаболиты частично выводятся в виде глюкуронидов. После многократного применения средняя концентрация деметил- и дидеметил- метаболитов, как правило, составляет 28-31% и не менее 5% от концентрации эсциталопрама. Биотрансформация эсциталопрама до деметилированных метаболитов происходит преимущественно через цитохром P4502C19. Возможно некоторое участие изоферментов P4503A4 и P4502D6. У пациентов со слабой активностью P4502C19 концентрация эсциталопрама может быть в два раза выше, чем при высокой активности этого изофермента. При слабой активности изофермента P4502D6 существенных изменений в концентрации препарата не наблюдается. Период полувыведения (T1/2) после многократного применения препарата составляет около 30 часов. Пероральный клиренс (CLoral) составляет около 0,6 л/мин. Основные метаболиты эсциталопрама имеют более длительный период полувыведения. Эсциталопрам и его основные метаболиты выводятся печенью (метаболический путь) и почками. Большая часть выводится в виде метаболитов с мочой. Кинетика эсциталопрама линейна. Равновесная концентрация (Css) достигается примерно через 1 неделю. Средняя Css 50 нмоль/л достигается при суточной дозе 10 мг. У пожилых пациентов (старше 65 лет) эсциталопрам следует вводить медленнее, чем молодым пациентам. Количество вещества, находящегося в системе, рассчитанное по фармакокинетическому показателю «площадь под кривой (Auc)», у пожилых пациентов на 50% больше, чем у молодых здоровых добровольцев. Показания. Депрессивные эпизоды любой степени тяжести. Панические расстройства, сопровождающиеся агорафобией или без нее. Социальное тревожное расстройство (социальная фобия). Генерализованное тревожное расстройство. Способ применения и дозы. Ципралекс назначают один раз в сутки, независимо от приема пищи. Депрессивные эпизоды. Обычно назначают 10 мг в сутки. В зависимости от индивидуальной реакции пациента доза может быть увеличена до максимальной – 20 мг/сутки. Антидепрессивный эффект обычно развивается через 2-4 недели после начала лечения. После исчезновения симптомов депрессии необходимо продолжать терапию не менее еще 6 месяцев для закрепления достигнутого эффекта. Панические расстройства, сопровождающиеся агорафобией или без нее. В течение первой недели лечения рекомендуется доза 5 мг в сутки, которая затем должна быть увеличена до 10 мг в сутки. В зависимости от индивидуальной реакции пациента доза может быть увеличена до максимальной – 20 мг в сутки. Максимальный терапевтический эффект достигается примерно через 3 месяца после начала лечения. Терапия продолжается несколько месяцев. Социальное тревожное расстройство (социальная фобия). Обычно назначают 10 мг один раз в сутки. Как правило, ослабление симптомов развивается через 2-4 недели после начала лечения. В зависимости от индивидуальной реакции пациента, доза может быть снижена до 5 мг в сутки или увеличена до максимальной – 20 мг в сутки. Поскольку социальное тревожное расстройство является заболеванием с хроническим течением, минимальная рекомендуемая продолжительность терапевтического курса составляет 12 недель. Для предотвращения рецидивов препарат может назначаться в течение 6 месяцев или более длительного периода в зависимости от индивидуальной реакции пациента. Генерализованное тревожное расстройство. Рекомендуемая начальная доза составляет 10 мг один раз в сутки. В зависимости от индивидуальной реакции пациента доза может быть увеличена до максимальной – 20 мг в сутки. Допускается длительное назначение препарата (6 месяцев и более) в дозе 20 мг в сутки. У пожилых пациентов (старше 65 лет) рекомендуется использовать половину обычной дозы (т.е. всего 5 мг в сутки) и более низкую максимальную дозу (10 мг в сутки). При снижении функции почек. При легкой и умеренной почечной недостаточности коррекция дозы не требуется. Пациентам с выраженной почечной недостаточностью (CLcr ниже 30 мл/мин) Ципралекс следует назначать с осторожностью. При снижении функции печени. В течение первых двух недель лечения рекомендуемая доза составляет 5 мг в сутки. В зависимости от индивидуальной реакции пациента доза может быть увеличена до 10 мг в сутки. При выраженной печеночной недостаточности необходимо соблюдать осторожность при титровании. При сниженной активности цитохрома P4502C19. У пациентов, имеющих слабую активность изофермента P4502C19, начальная доза в течение первых двух недель лечения составляет 5 мг в сутки. В зависимости от индивидуальной реакции пациента доза может быть увеличена до 10 мг в сутки. Прекращение лечения. При прекращении лечения Ципралексом дозу следует постепенно снижать в течение 1-2 недель, чтобы избежать синдрома отмены. Побочные эффекты. Побочные эффекты, как правило, проявляются в течение 1 или 2 недель лечения, затем их интенсивность постепенно снижается и они реже проявляются при длительной терапии. Со стороны психики: снижение либидо, аноргазмия (у женщин). Со стороны нервной системы: бессонница и сонливость, головокружение; редко отмечаются нарушения вкуса и нарушения сна. Со стороны дыхательной системы: синуситы, зевота. Со стороны пищеварительной системы: тошнота, диарея, запор. Со стороны кожных покровов: повышение потоотделения. Со стороны репродуктивной системы: импотенция, нарушение эякуляции. Со стороны организма в целом: слабость, гипертензия. Метаболические нарушения и нарушения питания: снижение аппетита. При приеме препаратов группы СИОЗС (включая Ципралекс), также возможно: Метаболические нарушения и нарушения питания: гипонатриемия, недостаточная секреция антидиуретического гормона. Со стороны психики: галлюцинации, мания, нарушения познавательной функции, ажитация, тревога, деперсонализация, панические атаки, повышенная раздражительность. Со стороны нервной системы: судорожные приступы, тремор, нарушения движений, серотониновый синдром (см. Особые указания). Со стороны органов зрения: нарушения зрения. Со стороны сосудов: ортостатическая гипотензия. Со стороны пищеварительной системы: рвота, сухость во рту, анорексия. Печеночные и гепатобилиарные нарушения: изменение лабораторных показателей функции печени. Со стороны кожи: кожная сыпь, зуд, экхимозы, ангионевротический отек, потливость. Со стороны костно-мышечной системы: артралгия, миалгия. Со стороны репродуктивной системы: галакторея, импотенция, нарушение эякуляции, аноргазмия. Со стороны мочевыделительной системы: задержка мочи. Со стороны организма в целом: бессонница, головокружение, сонливость, анафилактические реакции. Кроме того, внезапное прекращение терапии Ципралексом после длительного лечения у некоторых пациентов может вызвать развитие синдрома отмены. Быстрое прекращение приема эсциталопрама может также вызвать такие нежелательные реакции, как головокружение, головная боль и рвота, которые не являются резко выраженными и их продолжительность также ограничена. Во избежание этого рекомендуется постепенное прекращение приема препарата в течение 1-2 недель. Противопоказания. Гиперчувствительность к препарату и его компонентам, детский и подростковый возраст (до 18 лет), одновременный прием с ингибиторами моноаминоксидазы. Беременность, период лактации. Особые указания. Эсциталопрам нельзя назначать одновременно с ингибиторами МАО. Эсциталопрам может быть назначен через 14 дней после прекращения лечения ингибиторами МАО и минимум через 1 день после прекращения терапии моклобемидом – ингибитором МАО-А. Должно пройти минимум 7 дней после прекращения лечения эсциталопрамом, и только после этого можно начинать лечение неселективными ингибиторами МАО. Антидепрессанты не следует назначать детям и подросткам до 18 лет из-за риска увеличения суицидального поведения (суицидальные мысли), агрессивности (конфронтационность и раздражительность). При принятии решения о начале терапии антидепрессантами пациент должен находиться под строгим наблюдением. Влияние на способность управлять автомобилем и другими механизмами. Хотя эсциталопрам не влияет на психомоторную активность, в период лечения не рекомендуется управлять автомобилем и механизмами. При применении препаратов терапевтической группы ингибиторов обратного захвата серотонина (СИОЗС), включая эсциталопрам, следует обратить внимание на следующее: некоторых пациентов с паническим расстройством на начальном этапе лечения ингибиторами обратного захвата серотонина (СИОЗС) может беспокоить усиление тревоги. Такая парадоксальная реакция, как правило, проходит в течение двух недель лечения. Для снижения риска возникновения анксиогенного эффекта рекомендуется использование низких начальных доз. Лечение препаратом следует прекратить, если развились судорожные приступы. Не рекомендуется применение у пациентов, страдающих нестабильной эпилепсией; при приступах, поддающихся контролю, необходимо тщательное наблюдение. При увеличении судорожных приступов лечение СИОЗС, включая эсциталопрам, следует прекратить. Эсциталопрам следует назначать с осторожностью пациентам, имеющим в анамнезе манию/гипоманию. При развитии маниакального состояния прием эсциталопрама следует прекратить. У пациентов, страдающих сахарным диабетом, эсциталопрам может снижать уровень глюкозы в крови. Поэтому может потребоваться коррекция дозы инсулина и/или пероральных гипогликемических препаратов. Риск суицида присущ депрессии и может сохраняться до значительного улучшения состояния, которое наступает спонтанно или в результате проводимой терапии. Пациенты, проходящие курс лечения антидепрессантами, должны находиться под строгим наблюдением, особенно в начале лечения, из-за возможного клинического ухудшения и/или суицидальных проявлений (мыслей и поведения). Эта осторожность должна соблюдаться и при других психических заболеваниях, так как возможно одновременное заболевание с депрессивным эпизодом. Применение СИОЗС в третьем триместре беременности может оказать негативное влияние на психомоторное развитие новорожденного. Зарегистрированы следующие нарушения у новорожденных, матери которых принимали СИОЗС до момента родов: раздражительность, тремор, гипертония, повышенный мышечный тонус, постоянный плач, трудности при сосании, плохой сон. Нарушения могут указывать на серотонинергический эффект или на развитие синдрома отмены. При приеме СИОЗС во время беременности их прием резко прекращать не следует. Гипонатриемия, которая может быть связана с нарушением секреции антидиуретического гормона, на фоне приема эсциталопрама проявляется редко и, как правило, исчезает после прекращения терапии. Эсциталопрам и другие СИОЗС следует назначать с осторожностью пациентам, входящим в группу риска развития гипонатриемии: пожилым людям, пациентам с циррозом печени и пациентам, принимающим препараты, которые могут вызывать гипонатриемию. При приеме эсциталопрама возможно развитие кровоизлияний на коже (экхимозы и пурпура). Эсциталопрам следует назначать с осторожностью пациентам, имеющим склонность к кровотечениям, а также пациентам, принимающим пероральные антикоагулянты и препараты, влияющие на свертываемость крови. Поскольку клинический опыт одновременного применения эсциталопрама и ЭСТ ограничен, в этих случаях назначение следует проводить с осторожностью. Одновременное применение эсциталопрама и ингибиторов МАО типа А не рекомендуется из-за опасности развития серотонинового синдрома. У пациентов, принимающих эсциталопрам одновременно с другими СИОЗС, серотонинергическими препаратами, в редких случаях может развиться серотониновый синдром. Необходимо с осторожностью применять эсциталопрам с лекарственными средствами, обладающими серотонинергическим действием. Комбинация таких симптомов, как ажитация, тремор, миоклонус, гипертермия, указывает на развитие серотонинового синдрома. Если это произошло, прием СИОЗС, серотонинергических препаратов следует прекратить и назначить симптоматическое лечение. Передозировка. Симптомы: головокружение, тремор, возбуждение, сонливость, спутанность сознания, судорожные приступы, тахикардия, изменения на электрокардиограмме (изменения ST-T, расширение комплекса QRS, удлинение интервала QT), аритмия, угнетение дыхания, тошнота, рабдомиолиз, метаболический ацидоз, гипокалиемия. Лечение: специфического антидота нет. Симптоматическое и поддерживающее лечение: промывание желудка, адекватная оксигенация. Мониторинг функций сердечно-сосудистой и дыхательной систем. Фармакодинамическое взаимодействие. Ингибиторы МАО: возможно развитие серьезных нежелательных реакций при одновременном применении Ципралекса и ингибиторов МАО, а также при приеме ингибиторов МАО пациентами, которые недавно прекратили прием Ципралекса. В таких случаях может развиться серотониновый синдром. Серотонинергические препараты: одновременное применение с серотонинергическими препаратами (например, трамадолом, суматриптаном и другими триптанами) может вызвать развитие серотонинового синдрома. Ципралекс может снижать порог судорожной готовности. Следует проявлять осторожность при одновременном назначении Ципралекса и препаратов, снижающих порог судорожной готовности. Литий, триптофан: поскольку отмечены случаи усиления их действия при одновременном назначении Ципралекса и лития или триптофана, рекомендуется осторожность при их одновременном назначении. Зверобой: одновременное назначение Ципралекса и препаратов, содержащих зверобой (Hypericum perforatum), может привести к увеличению числа побочных эффектов. Антикоагулянты и средства, влияющие на свертываемость крови: нарушение свертываемости крови может возникнуть при приеме эсциталопрама и пероральных антикоагулянтов и препаратов, влияющих на свертываемость крови (например, с большинством атипичных антипсихотиков и фенотиазинов, трициклических антидепрессантов, ацетилсалициловой кислоты и нестероидных противовоспалительных средств, тиклопидина и дипиридамола) при одновременном назначении. В таких случаях при начале или завершении терапии эсциталопрамом необходимо детальное мониторирование свертываемости крови. Алкоголь: эсциталопрам не вступает в фармакодинамическое или фармакокинетическое взаимодействие с алкоголем. Но, как и в случае с другими психотропными препаратами, одновременное применение эсциталопрама и алкоголя не рекомендуется. Фармакокинетическое взаимодействие. Влияние других препаратов на фармакокинетику эсциталопрама. Одновременное применение эсциталопрама и омепразола в дозе 30 мг в сутки (ингибитор цитохрома P4502C19) вызывает умеренное (около 50%) повышение концентрации эсциталопрама в плазме крови. Одновременное применение эсциталопрама и циметидина в дозе 400 мг два раза в сутки (ингибиторы цитохромов P4502D6, P4503A4 и P4501A2) вызывает повышение концентрации эсциталопрама в плазме крови (около 70%). Следовательно, с осторожностью следует назначать эсциталопрам вместе с ингибиторами цитохрома P4502C19 (например, омепразол, эзомепразол, флувоксамин, лансопразол, тиклопидин) и циметидином. При одновременном приеме эсциталопрама и вышеуказанных препаратов, на основании мониторинга, возникновение побочных эффектов может потребовать снижения дозы эсциталопрама. Влияние эсциталопрама на фармакокинетику других лекарственных препаратов. Эсциталопрам является ингибитором изофермента P4502D6. Эсциталопрам следует назначать с осторожностью одновременно с другими лекарственными препаратами, которые метаболизируются вышеуказанным изоферментом и имеют малый терапевтический индекс, например, такими как флекаинид, пропафенон и метопролол, или с препаратами, которые в основном метаболизируются через P4502D6 и действуют на центральную нервную систему, например, с антидепрессантами типа дезипрамина, кломипрамина, нортриптилина, или при применении антипсихотиков рисперидона, тиоридазина, галоперидола. В этих случаях может потребоваться коррекция дозы. Одновременное назначение эсциталопрама и дезипрамина или метопролола вызывает двукратное повышение концентрации последних двух препаратов. Эсциталопрам может незначительно ингибировать изофермент P4502C19. Поэтому рекомендуется проявлять осторожность при одновременном назначении эсциталопрама и препаратов, которые метаболизируются P4502C19. Условия хранения и сроки годности. Список «Б». Хранить при температуре не выше 25°C. В недоступном для детей месте. Срок годности: 3 года. Не применять по истечении срока годности, указанного на упаковке. Порядок отпуска из аптек. По рецепту врача

აქტივი

escitalopram

რა არის ეს?

შემადგენლობა ქიმიური სახელწოდება: S (+) 1-(3- დიმეთილამინოპროპილი) -1-(4’ ფტორფენილი) -1,3- დიჰიდროიზობენზოფურანი-5-კარბონიტრილი. წამლის ფორმა: შემოგარსული ტაბლეტები შემადგენლობა: აქტიური ნივთიერება – ესციტალოპრამის ოქსალატი. შემავსებელი ნივთიერებები – ტალკი, ნატრიუმის კროსკარმელოზა, მიკროკრისტალური ცელულოზა, კოლოიდური უწყლო სილიციუმი, მაგნიუმის სტეარატი. გარსი – ჰიპრომელოზა, მაკროგოლი 400, ტიტანიუმის ორმაგი მჟავა (E 171).  აღწერა: 5 მგ: მრგვალი (დიამეტრი 6 მმ), თეთრი, ამობურცული შემოგარსული ტაბლეტები, მარკირებული როგორც “EK”. ბირთვისა და გარსის ფერი თეთრი. 10 მგ: ოვალური (8 × 5,5 მმ), თეთრი, ამობურცული, შემოგარსული ტაბლეტები შუაზე გამყოფი ხაზითა და მარკირებით “E” da “L” სიმეტრიულად ხაზთან. ბირთვისა და გარსის ფერი თეთრია. 20 მგ: ოვალური (11,5 × 7 მმ), თეთრი ამობურცული, შემოგარსული ტაბლეტები გამყოფი ხაზითა და მარკირებით “E” და “N”, ხაზის სიმეტრიულად. ბირთვისა და გარსის ფერი თეთრია. იხილეთ ბლოგი: ციპრალექსი — ეფექტიანი საშუალება დეპრესიასთან საბრძოლველად ფარმაკოლოგიური თვისებები ციპრალექსი წარმოადგენს ანტიდეპრესანტს, შექცევადი მოქმედების სეროტონინის სელექტიურ ინჰიბიტორს. სეროტონინის უკუმიტაცების ინჰიბირება იწვევს სინაფსურ ნაპრალში ამ ნეირომედიატორის კონცენტრაციის ზრდას, პოსტსინაფსური რეცეპტორულ უბნებზე ახდენს მოქმედების გაძლიერებასა და პროლონგირებას. ესციტალოპრამს არ აქვს ან ძალიან სუსტი უნარი გააჩნია დაუკავშირდეს რეცეპტორების რიგს, მათ შორის: 5-HT1a, 5-HT2 რეცეპტორებს, დოფამინის D1 და D2 რეცეპტორებს, a1-, a2-, ß- ადრენო რეცეპტორებს, ჰისტამინურ H1, მუსკარინულ ქოლინორეცეპტორებს, ბენზოდიაზეპინურ და ოპიატურ რეცეპტორებს. ფარმაკოკინეტიკა მისი შეწოვა არ არის დამოკიდებული საკვების მიღებაზე. ესციტალოპრამის ბიო-შეღწევადობა შეადგენს დაახლოებით 80%. სისხლის პლაზმაში მაქსიმალური კონცენტრაციის მიღწევის საშუალო დრო შეადგენს (Tmax) დაახლოებით 4 საათს მრავალჯერადი გამოყენების შემდეგ. განაწილების სავარაუდო მოცულობა (Vd, ß/F) პერორალურად მიღების შემდეგ შეადგენს 12-დან 26ლ/კგ-მდე. ესციტალოპრამისა და მისი ძირითადი მეტაბოლიტების დაკავშირება სისხლის პლაზმის ცილებთან 80%-ზე ნაკლებია. ესციტალოპრამი მეტაბოლიზდება ღვიძლში დემეთილირებულ და დიდემეთილირებულ მეტაბოლიტებამდე. ისინი არიან ფარმაკოლოგიურად აქტიურები. ძირითადი სუბსტანცია და მისი მეტაბოლიტები ნაწილობრივად გამოიყოფა გლუკურონიდების სახით. მრავალჯერადი გამოყენების შემდეგ დემეთილ- და დიდემეთილ- მეტაბოლიტების საშუალო კონცენტრაცია, როგორც წესი, შეადგენს 28-31% და არა ნაკლებ 5%-ისა, ესციტალოპრამის კონცენტრაციიდან.  ესციტალოპრამის ბიოტრანსფორმაცია დემითილირებულ მეტაბოლიტებად ძირითადად ხდება ციტოქრომის P4502C19 მეშვეობით.  შესაძლებელია იზოფერმენტების P4503A4 და P4502D6- ის გარკვეული მონაწილეობა. პაციენტებში P4502C19–ს სუსტი აქტიურობით ესციტალოპრამის კონცენტრაცია შეიძლება ორჯერ მეტი იყოს ვიდრე ამ იზოფერმენტის მაღალი აქტიურობისას. P4502D6 იზოფერმენტის სუსტი აქტიურობისას პრეპარატის კონცენტრაციაში მნიშვნელოვანი ცვლილებები არ აღინიშნება ნახევრად გამოყოფის პერიოდი (T1/2) პრეპარატის მრავალჯერადი გამოყენების შემდეგ შეადგენს დაახლოებით 30 საათს. პერორალური გამოყენებისას კლირენსი (CLoral) შეადგენს დაახლოებით 0,6 ლ/წთ. ესციტალოპრამის ძირითად მეტაბოლიტებს ნახევრად გამოყოფის პერიოდი უფრო ხანგრძლივი აქვთ. ესციტალოპრამი და მისი ძირითადი მეტაბოლიტები გამოიყოფა ღვიძლით (მეტაბოლური გზა) და თირკმელებით. უდიდესი ნაწილი გამოიყოფა მეტაბოლიტების სახით შარდთან ერთად. ესციტალოპრამის კინეტიკა ხაზოვანია. წონასწორული კონცენტრაცია (ჩსს) მიიღწევა დაახლოებით 1 კვირაში. საშუალო Css 50 ნმოლ/ლ მიიღწევა სადღეღემისო დოზით 10 მგ-ს მიღებისას. ხანდაზმულებში (65 წლის ზემოთ) ესციტალოპრამი უნდა შეყვანილ იქნას უფრო ნელა ვიდრე ახალგაზრდა პაციენტების შემთხვევაში. სუბსტანციის რაოდენობა, რომელიც იმყოფება სისტემაში გამოთვლილია ფარმაკოკინეტიკური მაჩვენებლის მეშვეობით “მრუდით (Auc) ფართობის ქვეშ”, რომელიც ხანდაზმულებში 50%-ით მეტი ვიდრე ახალგაზრდა ჯანმრთელ მოხალისეებში. ჩვენებები ნებისმიერი სიმძიმის დეპრესიული ეპიზოდები. პანიკური დარღვევები, რომელთაც თან სდევს აგორაფობია ან მის გარეშე. სოციალური შფოთვითი დარღვევა (სოციალური ფობია). გენერალიზირებული შფოთვითი დარღვევა. მიღების წესები და დოზები ციპრალექსი ინიშნება დღეღამეში ერთხელ, საკვების მიღებისგან დამოუკიდებლად. დეპრესიული ეპიზოდები დღეში, როგორც წესი, ინიშნება 10 მგ. პაციენტის ინდივიდუალური რეაქციიდან გამომდინარე დოზა შეიძლება მაქსიმალურამდე იქნას გაზრდილი – 20 მგ/დღეღამეში. ანტიდეპრესიული ეფექტი, როგორც წესი, ვითარდება მკურნალობის დაწყებიდან 2-4 კვირის შემდეგ. დეპრესიის სიმპტომების გაქრობის შემდეგ, მინიმუმ კიდევ 6 თვის განმავლობაში აუცილებელია თერაპიის გაგრძელება რათა მიღებული ეფექტი განმტკიცდეს. პანიკური დარღვევები, რომელთაც თან სდევს აგრაფობია, ან მის გარეშე მკურნალობის პირველი კვირის განმავლობაში რეკომენდირებულია დოზა 5 მგ-ს ოდენობით დღეში, რომელიც შემდეგ უნდა გაიზარდოს 10 მგ-მდე დღეში. პაციენტის ინდივიდუალური რეაქციის შესაბამისად დოზა შეიძლება გაიზარდოს მაქსიმალურამდე – 20მგ დღეში. მაქსიმალური თერაპიული ეფექტი მიიღწევა მკურნალობის დაწყებიდან დაახლოებით 3 თვეში. თერაპია გრძელდება რამდენიმე თვის განმავლობაში. სოციალური შფოთვითი დარღვევა (სოციალური ფობია) ჩვეულებისამებრ ინიშნება 10მგ დღეში ერთხელ. როგორც წესი სიმპტომების შესუსტება ვითარდება მკურნალობის დაწყებიდან 2-4 კვირის შემდეგ. პაციენტის ინდივიდუალური რეაქციიდან გამომდინარე შემდგომში დოზა შეიძლება შემცირდეს 5მგ-მდე დღეში, ან გაიზარდოს მაქსიმალურამდე – 20 მგ დღეში. რადგანაც სოციალური შფოთვითი დარღვევა წარმოადგენს ქრონიკული მიმდინარეობის დაავადებას, თერაპევტიკური კურსის მინიმალური რეკომენდირებული ხანგრძლივობა შეადგენს 12 კვირას. რეციდივების თავიდან აცილების მიზნით პრეპარატი შეიძლება დაინიშნოს 6 თვის განმავლობაში, ან უფრო ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში პაციენტის ინდივიდუალური რეაქციიდან გამომდინარე. გენერალიზებული შფოთვითი დარღვევა რეკომენდირებული საწყისი დოზა შეადგენს 10 მგ-ს დღეში ერთხელ. პაციენტის ინდივიდუალური რეაქციიდან გამომდინარე დოზა შეიძლება გაიზარდოს მაქსიმალურამდე – 20 მგ დღეში. დაიშვება პრეპარატის ხანგრძლივი დანიშვდა (6 თვე და მეტი) დოზით 20 მგ დღეში. ხანდაზმულ პაციენტებში (65 წლის ზევით) რეკომენდირებულია ჩვეულებრივი დოზის ნახევრის გამოყენება (ანუ სულ 5 მგ დღეში) და უფრო დაბალი მაქსიმალური დოზის გამოყენება (10 მგ დღეში). თირკმელების ფუნქციის დაქვეითების დროს თირკმელების მსუბუქი და საშუალო უკმარისობისას დოზა არ მოითხოვს კორექციას. პაციენტებს გამოხატული თირკმელების უკმარისობით (ჩLცრ 30მლ/მინ ქვემოთ) ციპრალექსი სიფრთხილით უნდა დაენიშნოს. ღვიძლის ფუნქციის დაქვეითებისას მკურნალობის პირველი ორი კვირის განმავლობაში რეკომენდირებული დოზა შეადგენს 5 მგ-ს დღეში. პაციენტის ინდივიდუალური რეაქციიდან გამომდინარე დოზა შეიძლება გაიზარდოს 10 მგ-მდე დღეში. გამოხატული ღვიძლის უკმარისობის შემთხვევაში აუცილებელია სიფრთხილე ტიტრირებისას. ციტოქრომის P4502C19 დაქვეითებული აქტიურობისას პაციენტებში რომელთაც აქვთ იზოფერმენტ P4502C19- ს სუსტი აქტიურობა, მკურნალობის პირველი ორი კვირის განმავლობაში საწყისი დოზა შეადგენს 5 მგ-ს დღეში. პაციენტის ინდივიდუალური რეაქციიდან გამომდინარე დოზა შეიძლება გაიზარდოს 10 მგ-მდე დღეში.  მკურნალობის შეწყვეტა ციპრალექსით მკურნალობის შეწყვეტისას დოზა ნელ-ნელა უნდა შემცირდეს 1-2 კვირის განმავლობაში, რათა თავიდან იქნას აცილებული მოხსნის სინდრომი. გვერდითი მოვლენები გვერდითი მოვლენები, როგორც წესი, თავს იჩენენ მკურნალობის 1 ან 2 კვირის განმავლობაში, შემდეგ მათი ინტენსიურობა ნელ-ნელა კლებულობს და ისინი უფრო იშვიათად იჩენენ თავს ხანგრძლივი თერაპიისას. ფსიქიკის თვალსაზრისით: ლიბიდოს დაქვეითება, ანორგაზმია (მანდილოსნებში). ნერვული სისტემის თვალსაზრისით: უძილობა და ძილიანობა, თავბრუსხვევა; იშვიათად შეინიშნება გემოს დარღვევა და ძილის დარღვევა. სასუნთქი სისტემის თვალსაზრისით: სინუსიტები, მთქნარიანობა. საჭმლის მონელების თვალსაზრისით: გულისრევა, დიარეა, ყაბზობა. კანის საფარის თვალსაზრისით: ოფლიანობის ზრდა. რეპროდუქციული თვალსაზრისით: იმპოტენცია, ეაკულაციის დარღვევა ორგანიზმის ზოგადი, საერთო მდგომარეობის თვალსაზრისით: სისუსტე, ჰიპერტონია მეტაბოლიკური დარღვევები და კვების დარღვევები: მადის დაქვეითება სიოზ-ის ჯგუფის პრეპარატების მიღებისას (ციპრალექსის ჩათვლით), ასევე შასაძლებელია: მეტაბოლიკური დარღვევები და კვების დარღვევა: ჰიპონატრიემია, ანტიდიურეტიკული ჰორმონის არასაკმარისი სეკრეცია. ფსიქიკის თვალსაზრისით: ჰალუცინაციები, მანია, შემეცნების არეულობა, აჟიტაცია, შფოთვა, დეპერსონალიზაცია, პანიკური შეტევები, გაზრდილი გაღიზიანებულობა. ნერვული სისტემის თვალსაზრისით: კრუნჩხვითი შეტევები, ტრემორი, მოძრაობის დარღვევა, სეროტონიული სინდრომი (იხ.განსაკუთრებული მითითებები). მხედველობის თვალსაზრისით: მხედველობის დარღვევა სისხლძარღვების თვალსაზრისით: ორტოსტატიკური ჰიპოტენზია. საჭმლის მონელების თვალსაზრისით: პირღებინება, სიმშრალე პირის ღრუში, ანორექსია. ღვიძლისა და ჰეპატობილიარული დარღვევები: ღვიძლის ფუნქციონირების ლაბორატული ჩვენებების ცვლილება. კანის თვალსაზრისით: კანზე გამონაყარი, ქავილი, ექხიმოზი, ანგეონევროტიკული შეშუპება, ოფლიანობა. ძვლისა და კუნთების სისტემის თვალსაზრისით: არტრალგია, მიალგია. რეპროდუქციული სისტემის თვალსაზრისით: გალაქტორეა, იმპოტენცია, ეაკულაციის დარღვევა, ანორგაზმია. შარდმდენი სისტემის თვალსაზრისით: შარდის შეკავება ორგანიზმის მთლიანი მდგომარეობის თვალსაზრისით: უძილობა, თავბრუსხვევა, ძილიანობა, ანაფილაქტიკური რეაქციები. ამის გარდა, ხანგრძლივი მკურნალობის შემდეგ ციპრალექსით თერაპიის უცებ შეწყვეტამ ზოგიერთ პაციენტში შეიძლება გამოიწვიოს მოხსნის სინდრომის წარმოქმნა. ესციტალოპრამის მიღების სწრაფად შეწყვეტამ შეიძლება ასევე გამოიწვიოს ისეთი არასასურველი რეაქციები, როგორიცაა თავბრუსხვევა, თავის ტკივილი და პირღებინება, რომლებიც არ არის მკვეთრად გამოხატული და მათი ხანგრძლიობა ასევე შეზღუდულია. ამის თავის არიდების მიზნით რეკომენდირებულია პრეპარატის ნელ-ნელა შეწყვეტა 1-2 კვირის განმავლობაში. უკუჩვენება პრეპარატის და მისი კომპონენტების მიმართ ჰიპერმგრძნობელობა, ბავშვებში და მოზარდებში (18 წლამდე), მონოამინოქსიდაზის ინჰიბიტორებთან ერთდროული მიღება. ორსულობა, ძუძუთი კვების პერიოდი. განსაკუთრებული მითითებები ესციტალოპრამი არ შეიძლება დაინიშნოს მაოს ინჰიბიტორებთან ერთად. ესციტალოპრამი შეიძლება დაინიშნოს მაოს ინჰიბიტორებით მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ 14 დღეში და A- ტიპის მაო-ს ინჰიბიტორის მოკლობემიდის თერაპიის შეწყვეტის შემდეგ მინიმუმ 1 დღეში. უნდა გავიდეს მინიმუმ 7 დღე ესციტალოპრამით მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ და მხოლოდ ამის შემდეგაა შასაძლებელი არასელექტიური მაო-ს ინჰიბიტორებით მკურნალობის დაწყება. ანტიდეპრესანტები არ უნდა დაენიშნოს ბავშვებს და მოზარდებს 18 წლამდე სუიციდური ქცევის (სუიციდური აზრების), აგრესიულობის (კონფრონტაციეთ და გაღიზიანებულობით) ზრდის რისკის გამო. ანტიდეპრესანტებით თერაპიის დაწყების გადაწყვეტილების შემთხვევაში პაციენტი უნდა იმყოფებოდეს მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ. ავტომანქანისა და სხვა მექანიზმების მართვის უნარზე მოქმედება თუმცა ესციტალოპრამი არ მოქმედებს ფსიქომოტორულ აქტივობაზე, მკურნალობის პერიოდში არ არის რეკომენდირებული ავტომობილისა და მექანიზმების მართვა. სეროტონინის უკუმიტაცების ინჰიბიტორების (სუი) თერაპიული ჯგუფის პრეპარატების გამოყენებისას, ესციტალოპრამის ჩათვლით, ყურადღება უნდა მიაქციოთ შემდეგს: ზოგიერთი პაციენტი პანიკური აშლილობით სეროტონინის უკუმიტაცების ინჰიბიტორების (სუი) მკურნალობის საწყისსს ეტაპზე შეიძლება შეაწუხოს გაძლიერებულმა შფოთვამ. ამგვარი პარადოქსალური რეაქცია, როგორც წესი, ქრება მკურნალობის ორი კვირის განმავლობაში. ანქსიოგენული ეფექტის წარმოქმნის საშიშროების შესამცირებლად რეკომენდირებულია დაბალი საწყისი დოზების გამოყენება. პრეპარატით მკურნალობა უნდა შეწყდეს, თუ განვითარდა კრუნჩხვითი შეტევები. არ არის რეკომენდირებული იმ პაციენტებში გამოყენება, რომელთაც აწუხებთ არასტაბილური ეპილეფსია; იმ შეტევებისას რომლებიც ექვემდებარება კონტროლს, აუცილებელია დეტალური დაკვირვება. კრუნჩხვითი შეტევების ზრდის შემთხვევაში მკურნალობა სუი-ით, ესციტალოპრამის ჩათვლით, უნდა შეწყდეს. ესციტალოპრამი სიფრთხილით უნდა დაენიშნოს ავადმყოფებს რომელთაც აწუხებთ ანამნეზში მანია/ჰიპომანია. მანიაკალური მდგომარეობის განვითარებისას ესციტალოპრამის მიღება უნდა შეწყდეს. პაციენტებში, რომელთაც აწუხებთ შაქრიანი დიაბეტი, ესციტალოპრამმა შეიძლება შეამციროს გლუკოზის დონე სისხლში. ამიტომ შეიძლება აუცილებელი გახდეს ინსულინის და/ან პერორალური ჰიპოგლიკემიური პრეპარატების დოზის კორექცია. თვითმკვლელობის რისკი დამახასიათებელია დეპრესიისათვის და შეიძლება შენარჩუნდეს მდგომარეობის საგრძნობ გაუმჯობესებამდე, რომელიც დგება სპონტანურად ან ჩატარებული თერაპიის შედეგად. პაციენტები რომლებიც გადიან ანტიდეპრესანტებით მკურნალობის კურსს უნდა იმყოფებოდნენ მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ, განსაკუთრებით მკურნალობის დასაწყისში კლინიკური გაუარესების შესაძლებლობის გამო და/ან სუიციდური გამოვლინებების გამო (აზრების და ქცევის). ეს სიფრთხილე უნდა იყოს დაცული სხვა ფსიქიკური დაავადებების შემთხვევაშიც რადგან შესაძლებელია დეპრესიული ეპიზოდით ერთდროული დაავადება.  სიოზის გამოყენებამ ორსულობის მესამე ტრიმესტრში შეიძლება უარყოფითი ზეგავლენა იქონიოს ახალშობილის ფსიქოლოგიურ განვითარებაზე. დარეგისტრირებულია შემდეგი დარღვევები ახალშობილებში რომელთა დედებიც იღებდნენ სიოზს ბოლომდე მშობიარობის მომენტამდე: გაღიზიანებულობა, ტრემორი, ჰიპერტონია, კუნთების ამაღლებული ტონუსი, გამუდმებული ტირილი, წოვის სირთულე, ცუდი ძილი. დარღვევები შეიძლება მიგვანიშნებდნენ სეროტონინერგიკულ ეფექტზე, ან გაუქმების სინდრომის წარმოქმნაზე. ორსულობის პერიოდში სიოზის მიღების შემთხვევაში მათი მიღება მკვეთრად არ უნდა შეწყდეს.  ჰიპონატრიემია, რომელიც შეიძლება იყოს დაკავშირებული ანტიდიურეზული ჰორმონის სეკრეციის დარღვევასთან, ესციტალოპრამის მიღების ფონზე თავს იშვიათად იჩენს და როგორც წესი, ქრება თერაპიის შეწყვეტისთანავე. ესციტალოპრამი და სხვა სუი, სიფრთხილით უნდა დაენიშნოს პაციენტებს, რომლებიც შედიან ჰიპონატრიემიის განვითარების საშიშროების ჯგუფში: ხანდაზმულები, ღვიძლის ციროზით დაავადებულ პაციენტები და პაციენტები რომლებიც იღებენ პრეპარატებს, რომელთაც შეუძლიათ ჰიპონატრიემიის გამოწვევა. ესციტალოპრამის მიღებისას შესაძლებელია კანზე სისხლჩაქცევების განვითარება (ეკქიმოზი და პურპურა). ესციტალოპრამი სიფრთხილით უნდა დაენიშნოს პაციენტებს, რომელთაც მიდრეკილება აქვთ სისხლდენისკენ, და ასევე იმ პაციენტებს რომლებიც იღებენ პერორალურ ანტიკოაგულანტებს და წამლებს, რომლებიც მოქმედებენ სისხლის შედედებაზე.  რადგანაც ესციტალოპრამისა და ეცტ-ს ერთდროული გამოყენების კლინიკური გამოცდილება შეზღუდულია, ამ შემთხვევებში დანიშვნა სიფრთხილით უნდა მოხდეს. ესციტალოპრამისა და A ტიპის მაო-ს ინჰიბიტორების ერთდროული გამოყენება არ არის რეკომენდირებული სეროტონინური სინდრომის განვითარების საშიშროების გამო. პაციენტებს, რომლებიც იღებენ ესციტალოპრამს სხვა სუი-ს სეროტონინერგულ პრეპარატებთან ერთდროულად, იშვიათ შემთხვევაში შეიძლება განუვითარდეთ სეროტონინური სინდრომი. აუცილებელია სიფრთხილით გამოვიყენოთ ესციტალოპრამი იმ სამკურნალო საშუალებებთან ერთად, რომელთაც გააჩნიათ სეროტონინერგული მოქმედება. ისეთ სიმპტომებთან კომბინაცია, როგორიცაა აჟიტირება, ტრემორი, მიოკლონუსი, ჰიპერთერმია, მიუთითებს სეროტონინური სინდრომის განვითარებაზე. თუ ეს მოხდა, სუი-ს ტიპის სეროტონინერგული პრეპარატების მიღება უნდა შეწყდეს და უნდა დაინიშნოს სიმპტომატური მკურნალობა. ჭარბი დოზირება სიმპტომები თავბრუსხვევა, ტრემორი, აგზნება, ძილიანობა, ცნობიერების დაბინდვა, კრუნჩხვითი შეტევები, ტაქიკარდია, ელექტრო კარდიოგრამის ცვლილება (ST-T- ს ცვლილებები, QRS კომპლექსის გაფართოება, QT ინტერვალის გახანგრძლივება), არითმია, სუნთქვის დათრგუნვა, გულისრევა, რაბდომიოლიზი, მეტაბოლური აციდოზი, ჰიპოკალემია. მკურნალობა არ არსებობს სპეციფიური ანტიდოტი. სიმპტომატური და შემანარჩუნებელი მკურნალობისას: კუჭის ამორეცხვა, ადექვატური ოქსიგენაცია. გულისა და სისხლძარღვების და სასუნთქი სისტემის ფუნქციების მონიტორინგი. ბფარმაკოდინამიკური ურთიერთქმედება. მაო-ს ინჰიბიტორები შესაძლებელია სერიოზული არასასურველი რეაქციების წარმოქმნა ციპრალექსისა და მაო-ს ინჰიბიტორების ერთდროული გამოყენებისას, ასევე მაო ინჰიბიტორების მიღებისას იმ პაციენტების მიერ, რომლებმაც მხოლოდ ცოტა ხნის წინ შეწყვიტეს ციპრალექსის მიღება. ამგვარ შემთხვევებში შეიძლება განვითარდეს სეროტონინური სინდრომი. სეროტონინერგული პრეპარატები ერთდროულმა გამოყენებამ სეროტონინერგულ პრეპარატებთან ერთად (მაგალითად, ტრამადოლთან, სუმატრიპტანთან და სხვა ტრიპტანინებთან) შეიძლება გამოიწვიოს სეროტონინული სინდრომის განვითარება. ციპრალექსმა შეიძლება შეამციროს კრუნჩხვების ზღურბლი. უნდა იქნას გამოჩენილი სიფრთხილე ციპრალექსისა და იმ პრეპარატების ერთდროული დანიშვნისას, რომლებიც ამცირებენ კრუნჩხვების ზღურბლს. ლითიუმი, ტრიპტოფანი ვინაიდან აღნიშნულია შემთხვევები ციპრალექსისა და ლითიუმის ან ტრიპტოფანის ერთდროული დანიშვნისას მათი მოქმედების გაძლიერება, ამიტომ რეკომენდირებულია სიფთრხილე მათი ერთდროული დანიშვნისას. კრაზანა ციპრალექსისა და იმ პრეპარატების ერთდროულმა დანიშვნამ, რომლებიც შეიცავენ კრაზანას (Hypericum perforatum), შეიძლება გამოიწვიოს გვერდითი ეფექტების რიცხვის ზრდა. ანტიკოაგულანტები და საშუალებები, რომლებიც მოქმედებენ სისხლის შედედებაზე სისხლის შედედების დარღვევა შეიძლება წარმოიქმნას ესციტალოპრამისა და პერორალური ანტიკოაგულანტების და წამლების მიღებისას, რომლებიც მოქმედებენ სისხლის შედედებაზე (მაგალითად, ატიპიურ ანტიფსიქოზურებთან და ფენოთიაზინებთან, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების უმრავლესობასთან, აციტილსალიცილის მჟავასთან და არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებთან, ტიკლოპიდინთან და დიპირიდამოლთან) ერთდროული დანიშვნისას. ამგვარ შემთხვევებში ესციტალოპრამით თერაპიის დაწყებისას ან დასრულებისას, აუცილებელია სისხლის შედედების დეტალური მონიტორინგი. ალკოჰოლი ესციტალოპრამი არ შედის ალკოჰოლთან ფარმაკოდინამიკურ ან ფარმაკოკინეტიკურ ურთიერთქმედებაში. მაგრამ, ისევე როგორც სხვა ფსიქოტროპული პრეპარატების შემთხვევაში, ესციტალოპრამისა და ალკოჰოლის ერთდროული გამოყენება რეკომენდირებული არ არის. ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედება  სხვა პრეპარატების მოქმედება ესციტალოპრამის ფარმაკოკინეტიკაზე. ესციტალოპრამის და ომეპრაზოლის ერთდროულმა გამოყენებამ 30 მგ-ს დოზით დღეში (ციტოქრომის ინგიბიტი P4502C19) იწვევს სისხლის პლაზმაში ესციტალოპრამის კონცენტრაციის ზომიერ (დაახლოებით 50%) ზრდას. ესციტალოპრამის და ციმეტიდინის ერთდროულმა გამოყენებამ დოზით 400 მგ დღეში ორჯერ (ციტოქრომის ინჰიბიტორები P4502D6, P4503A4 და P4501A2) იწვევს სისხლის პლაზმაში ესციტალოპრამის კონცენტრაციის ზრდას (დაახლოებით 70%). აქედან გამომდინარე, სიფრთხილით უნდა დაინიშნოს ესციტალოპრამი ციტოქრომის ინჰიბიტორებთან P4502C19 ერთად (მაგალითად, ომეპრაზოლი, ეზომეპროზოლი, ფლუვაქსამინი, ლანსოპრაზოლი, ტიკლოპიდინი) და ციმეტიდინთან. ესციტალოპრამის და ზემოთაღნიშნული პრეპარატების ერთდროული მიღებისას მონიტორინგის საფუძველზე გვერდითი ეფექტების წარმოქმნამ შეიძლება გაჩნდეს აუცილებლობა ესციტალოპრამის დოზის შემცირებისა. ესციტალოპრამის მოქმედება სხვა სამკურნალო პრეპარატების ფარმაკოკინეტიკაზე ესციტალოპრამი წარმოადგენს იზოფერმენტ P4502D6 ინჰიბიტორს. ესციტალოპრამი სიფრთხილით უნდა დაინიშნოს სხვა იმ სამედიცინო პრეპარატებთან ერთდროულად, რომლებიც მეტებოლიზდება ზემოთ დასახელებული იზოფერმენტის მეშვეობით და რომელთაც აქვთ მცირე თერაპიული ინდექსი, მაგალითად როგორიცაა ფლეკაინიდა, პროპაფენონი და მეტოპროლოლი ან იმ პრეპარატებთან ერთად, რომლებიც ძირითადად მეტაბოლიზდება P4502D6-ის მეშვეობით და მოქმედებენ ცენტრალურ ნერვულ სისტემაზე, მაგალითად, დეზიპრამინის ტიპის ანტიდეპრესანტებთან, კლომიპრამინთან, ნორტრიპტილინთან ერთად, ან რისპერიდონის, თიორიდაზინის, ჰალოპერიდოლის ანტიფსიქოზურების გამოყენებისას. ამ შემთხვევებში შეიძლება საჭირო გახდეს დოზის კორექცია. ესციტალოპრამისა და დეზიპრამინის ან მეტოპროლოლის ერთდროული დანიშვნა იწვევს ბოლო ორი პრეპარატის კონცენტრაციის ორმაგ ზრდას. ესციტალოპრამმა შეიძლება უმნიშვნელოდ მოახდინოს იზოფერმენტ P4502C19 იზოფერმენტის ინჰიბირება. ამიტომ, რეკომენდირებულია სიფრთხილის გამოჩენა ესციტალოპრამისა და იმ პრეპარატების ერთდროული დანიშვნისას, რომლებიც მეტებოლიზდება P4502C19. შენახვის პირობები და ვადები სია “ბ” ინახება ტემპერატურაზე არა უმეტეს 25°C-ზე. ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილზე. ვარგისიანობის ვადა:  3 წელი. არ უნდა გამოვიყენოთ შეფუთვაზე მითითებული ვადის ამოწურვის შემთხვევაში აფთიაქში გაცემის წესი ექიმის რეცეპტით