იბუპროფენი - Ibuprofen 400მგ 100 ტაბლეტი

მახასიათებლები

ფორმა

Dosage mg

შეფუთვა

Description en

Generic Name: Ibuprofen BP Tablets 400 mg Composition: Each film-coated tablet contains: Ibuprofen BP 400 mg. Excipients .... q.s. Description: Pink, biconvex, round, film-coated tablets, smooth on both sides. Pharmacological Action Pharmacotherapeutic Group: Anti-rheumatic agent (anti-inflammatory agent) Pharmacodynamics Ibuprofen belongs to the group of non-steroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs). It is a propionic acid derivative of p-isobutyl-hydrotropic acid. Ibuprofen has anti-inflammatory, analgesic, and antipyretic effects. The pharmacological action of ibuprofen may be related to its ability to inhibit prostaglandin synthesis. Ibuprofen prolongs bleeding time by reversibly inhibiting platelet aggregation. Pharmacokinetics Absorption Ibuprofen is rapidly absorbed from the gastrointestinal tract, with a bioavailability of 80-90%. Peak plasma concentration is reached one to two hours after administration. When taken with food, peak plasma concentration is delayed and reached more slowly than when taken on an empty stomach. Food does not significantly affect overall bioavailability. Distribution Ibuprofen is largely bound to plasma proteins (99%). Ibuprofen has a small volume of distribution, amounting to 0.12-0.2 L/kg in adults. Biotransformation Ibuprofen is rapidly metabolized in the liver by cytochrome P450, primarily CYP2C9, into two main inactive metabolites, 2-hydroxyibuprofen and 3-carboxyibuprofen. After oral administration, less than 90% of the oral dose of ibuprofen can be recovered in the urine as oxidative metabolites and their glucuronide conjugates. Very small amounts of ibuprofen are excreted unchanged in the urine. Elimination Renal excretion is rapid and complete. The elimination half-life is approximately 2 hours. Excretion of ibuprofen is practically complete within 24 hours after the last dose. Special Populations Elderly In the absence of renal insufficiency, there are only minor, clinically insignificant differences in pharmacokinetic profile and urinary excretion between young adults and the elderly. Children Systemic exposure to ibuprofen at therapeutic doses (5 mg/kg to 10 mg/kg body weight) is similar in children aged 1 year and older and in adults. In children aged 3 months to 2.5 years, a higher volume of distribution (L/kg) and clearance (L/kg/hr) of ibuprofen is observed compared to children aged >2.5 to 12 years. Impaired Renal Function In patients with mild renal impairment, increased free (S)-ibuprofen, higher AUC values for (S)-ibuprofen, and increased enantiomeric AUC (S/R) ratios were observed compared to healthy subjects. In patients with end-stage renal disease on dialysis, the mean free fraction of ibuprofen was approximately 3%, compared to 1% in healthy volunteers. Severe renal impairment may lead to accumulation of ibuprofen metabolites. The significance of this effect is unknown. Metabolites can be removed by hemodialysis. Impaired Hepatic Function No significant changes in pharmacokinetic parameters were observed in cases of alcoholic liver disease, mild to moderate hepatic insufficiency. In cirrhotic patients with moderate hepatic insufficiency (Child-Pugh score 6-10) treated with racemic ibuprofen, the half-life was prolonged by an average of 2-fold, and the enantiomeric area under the curve (AUC) ratio (S/R) was significantly lower compared to healthy subjects, indicating impaired metabolic inversion of (R)-ibuprofen to the active (S)-enantiomer. Indications Short-term treatment of fever and mild to moderate pain, including dysmenorrhea, in adults and children over 12 years of age (>40 kg). Long-term symptomatic treatment of pain and inflammation in chronic inflammatory rheumatic diseases. Dosage and Administration Adults: The recommended daily dose of ibuprofen is 1200 mg divided into several doses. Some patients may be maintained on a dose of 600 to 1200 mg per day. In severe conditions, the dose may be increased until the acute phase is controlled. To relieve morning stiffness, the first dose of the day may be given immediately upon waking. For relief of mild to moderate pain, the following doses are recommended: Dysmenorrhea - 1200 mg per day divided into three doses. For pain after dental procedures or episiotomy, an initial dose of 800 mg may be administered. The total daily dose of ibuprofen should not exceed 2400 mg. Once the acute phase is controlled, it is normal practice to return to a maintenance dose. Acute gout: 2400 mg per day, or 800 mg every 8 hours, or 600 mg every 6 hours, until acute symptoms subside. If acute symptoms do not resolve within three days, consult a doctor. Contraindications Ibuprofen should not be administered to patients with peptic ulcer. The safety of ibuprofen during pregnancy has not been established. Due to the possibility of cross-sensitivity, which exists between non-steroidal anti-inflammatory drugs due to structural relationships, ibuprofen should not be used in cases of hypersensitivity to ibuprofen, aspirin, or other non-steroidal anti-inflammatory agents. Acute allergic reactions are more likely in patients who have experienced allergic reactions to these compounds. Adverse Reactions The most common side effects caused by ibuprofen are gastrointestinal disturbances; reactions include abdominal discomfort, nausea, vomiting, and abdominal pain, up to severe gastrointestinal bleeding or activation of peptic ulcer. Central nervous system-related side effects include headache, dizziness, nervousness, tinnitus, depression, drowsiness, and sleep disturbances. Hypersensitivity reactions may occur less frequently and include fever and rash. Hepatotoxicity and aseptic meningitis are rarer. Ibuprofen can provoke bronchospasm in patients with asthma. Ibuprofen can cause cystitis and hematuria. It can also cause acute renal failure, interstitial nephritis, and nephrotic syndrome. Other side effects include anemia, thrombocytopenia, neutropenia, eosinophilia, agranulocytosis, liver function test abnormalities, blurred vision, changes in color vision, and toxic amblyopia. Precautions Ibuprofen should be administered with caution in elderly patients, patients with asthma or bronchospasm, bleeding disorders, cardiovascular diseases, a history of peptic ulcer, or hepatic or renal insufficiency. Patients with congestive heart failure, cirrhosis, volume depletion due to diuretics, or renal insufficiency require local synthesis of vasodilatory prostaglandins to maintain renal perfusion, and therefore, these patients are at higher risk of developing renal dysfunction due to inhibition of renal prostaglandin synthesis caused by NSAIDs. Caution is advised in patients who are also taking coumarin anticoagulants. Ibuprofen is not indicated in patients who are generally sensitive to aspirin or other NSAIDs. Ibuprofen intake should be discontinued in patients experiencing blurred or reduced vision, or changes in color vision. Patients with collagen disease may be at high risk of developing aseptic meningitis. Drug Interactions The following combinations should be avoided with ibuprofen: Dicoumarol group: NSAIDs can increase the effect of anticoagulants such as warfarin. Experimental studies have shown that ibuprofen potentiates the effect of warfarin on bleeding time. NSAIDs and the dicoumarol group are metabolized by the same enzyme, CYP2C9. Antiplatelet agents: Due to additional inhibition of platelet function, NSAIDs cannot be combined with antiplatelet agents such as ticlopidine. Methotrexate: NSAIDs inhibit the tubular secretion of methotrexate and, consequently, metabolic interactions with reduced clearance of methotrexate may also occur. Therefore, NSAIDs should always be avoided during high-dose methotrexate therapy. Acetylsalicylic acid: Concomitant administration of ibuprofen and acetylsalicylic acid is not recommended, as it may increase the risk of side effects. Cardiac glycosides: NSAIDs can exacerbate heart failure, reduce glomerular filtration rate, and increase plasma concentrations of cardiac glycosides (e.g., digoxin). Mifepristone: Due to the antiprostaglandin properties of NSAIDs, including acetylsalicylic acid, a theoretical reduction in the efficacy of the medicinal product may occur. Sulfonylureas: The action of sulfonylurea drugs may be potentiated by NSAIDs. Hypoglycemia has rarely been reported in patients taking sulfonylurea drugs concurrently with ibuprofen. Zidovudine: In patients co-treated with zidovudine and ibuprofen, there is data on an increased risk of hemarthrosis and hematoma in HIV-infected individuals with hemophilia. Dose adjustment may be necessary with the following combinations: Antihypertensive agents: The effect of diuretics and other antihypertensive agents may be reduced when used concurrently with NSAIDs. Aminoglycosides: The excretion of aminoglycosides may be reduced under the influence of NSAIDs. Children: Caution is advised during concomitant treatment with ibuprofen and aminoglycosides. Lithium preparations: Ibuprofen reduces the renal clearance of lithium, resulting in increased serum lithium levels. Avoid combination unless serum lithium levels are frequently monitored and lithium dosage is potentially reduced. Overdose Toxicity Risk of symptoms at doses >80-100 mg/kg. At doses >200 mg/kg, there is a risk of severe symptoms, with significant variability between individuals. In 15-month-old children, severe intoxication was observed after a dose of 560 mg/kg; in 6-year-old children, mild to moderate intoxication after 3.2 g; in 1.5-year-old children after 2.8-4 g and in 6-year-old children after 6 g, severe intoxication was observed, even after gastric lavage; in adults, moderate intoxication was observed after 8 g, and severe intoxication after >20 g. In 16-year-old patients, 8 g affected the kidneys, and a dose of 12 g in combination with alcohol in 13-19 year olds caused acute tubular necrosis. Symptoms Most patients who have ingested significant amounts of ibuprofen have developed symptoms within 4-6 hours. The main symptoms of overdose are related to the gastrointestinal tract, e.g., nausea, abdominal pain, and vomiting (possibly bloody). Central nervous system effects: headache, tinnitus, clouded consciousness, and nystagmus. At high doses, loss of consciousness and seizures (mainly in children) may occur. Cardiovascular toxicity has been observed, including bradycardia, tachycardia, and hypotension. Hypernatremia, renal effects, and hematuria may develop. In severe poisoning, metabolic acidosis may develop. In cases of significant overdose, renal failure and liver damage may occur. Hypothermia and adult respiratory distress syndrome have been observed in some cases. Treatment Management should be symptomatic and supportive, as required. Activated charcoal is recommended within one hour of ingestion of a potentially toxic amount. In addition, gastric lavage is recommended within one hour of ingestion of a potentially life-threatening dose in adults. Antacids are recommended for gastrointestinal problems. For hypotension, intravenous infusion and inotropic support are recommended as needed. Attention should be paid to adequate diuresis, and acid-base and electrolyte imbalances should be corrected. Patients should be observed for at least four hours after ingestion of a potentially toxic amount. Storage Store at a temperature not exceeding 25°C. Keep out of reach of children. Shelf life: 36 months Packaging: 10x10 tablets in blister pack in a cardboard box with instructions for use. Dispensing Category: Pharmaceutical Product Group - Group III, available without prescription Manufactured by Maxtar Bio-Genics

Description ru

Генерическое название: Ибупрофен BP Таблетки 400 мг Состав: Каждая таблетка, покрытая пленочной оболочкой, содержит: Ибупрофен BP 400 мг. Вспомогательные вещества .... q.s. Описание: Розовые, двояковыпуклые, круглые таблетки, покрытые пленочной оболочкой, гладкие с обеих сторон. Фармакологическое действие Фармакотерапевтическая группа: Противоревматическое средство (противовоспалительное средство) Фармакодинамика Ибупрофен относится к группе нестероидных противовоспалительных препаратов (НПВП). Он является производным пропионовой кислоты, p-изобутил-гидротропной кислоты. Ибупрофен обладает противовоспалительным, обезболивающим и жаропонижающим действием. Фармакологическое действие ибупрофена, вероятно, связано с его способностью подавлять синтез простагландинов. Ибупрофен продлевает время кровотечения путем обратимого ингибирования агрегации тромбоцитов. Фармакокинетика Всасывание Ибупрофен быстро всасывается из желудочно-кишечного тракта, его биодоступность составляет 80-90%. Пик концентрации в плазме достигается через один-два часа после приема. При приеме с пищей пик плазменной концентрации замедляется и достигается позже, чем при приеме натощак. Пища не оказывает существенного влияния на общую биодоступность. Распределение Ибупрофен в значительной степени связывается с белками плазмы (99%). Ибупрофен имеет небольшой объем распределения и составляет 0,12-0,2 л/кг у взрослых. Биотрансформация Ибупрофен быстро метаболизируется в печени с помощью цитохрома P450, преимущественно CYP2C9, с образованием двух основных неактивных метаболитов: 2-гидроксиибупрофена и 3-карбоксиибупрофена. После перорального приема препарата менее 90% пероральной дозы ибупрофена может выводиться с мочой в виде окислительных метаболитов и их глюкуронидных конъюгатов. Очень небольшое количество ибупрофена выводится с мочой в неизмененном виде. Элиминация Выведение почками происходит быстро и полно. Период полувыведения составляет около 2 часов. Выведение ибупрофена практически завершается через 24 часа после приема последней дозы. Особые группы пациентов Пожилые люди При отсутствии почечной недостаточности существуют лишь незначительные, клинически незначимые различия в фармакокинетическом профиле и выведении с мочой между молодыми и пожилыми людьми. Дети Системная экспозиция ибупрофена при приеме терапевтических доз в зависимости от веса (от 5 мг/кг до 10 мг/кг массы тела) аналогична у детей в возрасте от 1 года и старше и у взрослых. У детей в возрасте от 3 месяцев до 2,5 лет отмечается больший объем распределения (л/кг) и клиренс (л/кг/ч) ибупрофена, чем у детей в возрасте от 2,5 до 12 лет. Нарушение функции почек У пациентов с легким нарушением функции почек наблюдалось увеличение свободной (S)-ибупрофена, более высокие показатели AUC (S)-ибупрофена и увеличение коэффициентов энантиомерной AUC (S/R) по сравнению со здоровыми субъектами. У пациентов с терминальной стадией почечной недостаточности, находящихся на диализе, средняя свободная фракция ибупрофена составляла около 3% по сравнению с 1% у здоровых добровольцев. Тяжелое нарушение функции почек может привести к накоплению метаболитов ибупрофена. Значение этого эффекта неизвестно. Метаболиты могут быть удалены путем гемодиализа. Печеночная недостаточность При алкогольном заболевании печени, легкой и умеренной печеночной недостаточности существенных изменений фармакокинетических параметров не наблюдалось. У цирротических пациентов с умеренной печеночной недостаточностью (шкала Апгар для детей 6-10), получавших рацемический ибупрофен, наблюдалось удвоение периода полувыведения и значительно более низкое соотношение площади под кривой (AUC) (S/R) по сравнению со здоровыми субъектами, что указывает на нарушение метаболической инверсии (R)-ибупрофена в активный (S)-энантиомер. Показания Кратковременное лечение лихорадки, а также боли от легкой до умеренной интенсивности у взрослых и детей старше 12 лет (>40 кг), включая дисменорею. Длительное симптоматическое лечение боли и воспаления при хронических воспалительных ревматических заболеваниях. Дозировка и способ применения Взрослые: Рекомендуемая суточная доза ибупрофена составляет 1200 мг, разделенная на несколько приемов. Некоторым пациентам может быть назначена доза от 600 до 1200 мг в день. При тяжелых состояниях доза может быть увеличена до тех пор, пока острая фаза не будет под контролем. Для облегчения утренней скованности первая дневная доза может быть назначена сразу после пробуждения пациента. Для облегчения легкой и умеренной боли рекомендуются следующие дозы: Дисменорея - 1200 мг в день, разделенная на три приема. При боли после стоматологических процедур или эпизиотомии может быть назначена начальная доза 800 мг. Общая суточная доза ибупрофена не должна превышать 2400 мг. После того, как острая фаза будет под контролем, обычной практикой является возврат к поддерживающей дозе. Острый подагрический артрит: 2400 мг в сутки, или 800 мг каждые 8 часов, или 600 мг каждые 6 часов, до облегчения острых симптомов. Если острые симптомы не проходят в течение трех дней, обратитесь к врачу за консультацией. Противопоказания Ибупрофен не следует назначать пациентам с язвенной болезнью. Безопасность ибупрофена во время беременности не установлена. Из-за возможности перекрестной чувствительности, обусловленной структурным сходством между нестероидными противовоспалительными препаратами, ибупрофен не следует применять при гиперчувствительности к ибупрофену, аспирину или другим нестероидным противовоспалительным средствам. Острые аллергические реакции более вероятны у пациентов, у которых наблюдались аллергические реакции на эти соединения. Побочные реакции Наиболее частыми побочными эффектами, вызванными ибупрофеном, являются желудочно-кишечные расстройства; реакции включают дискомфорт в животе, тошноту, рвоту и боль в животе, вплоть до серьезных желудочно-кишечных кровотечений или обострения язвенной болезни. Побочные эффекты, связанные с ЦНС, включают головную боль, головокружение, нервозность, шум в ушах, депрессию, сонливость и нарушения сна. Реакции гиперчувствительности могут возникать реже и включают лихорадку и сыпь. Гепатотоксичность и асептический менингит встречаются реже. Ибупрофен может провоцировать бронхоспазм у пациентов с астмой. Ибупрофен может вызывать цистит и гематурию. Он также может вызывать острую почечную недостаточность, интерстициальный нефрит и нефротический синдром. Другие побочные эффекты включают анемию, тромбоцитопению, нейтропению, эозинофилию, агранулоцитоз, нарушения показателей функции печени, нечеткость зрения, изменения цветового зрения и токсическую амблиопию. Меры предосторожности Ибупрофен следует назначать с осторожностью пожилым пациентам, пациентам с астмой или бронхоспазмом, кровотечениями, сердечно-сосудистыми заболеваниями, язвенной болезнью в анамнезе, печеночной или почечной недостаточностью. Пациенты с застойной сердечной недостаточностью, циррозом, снижением объема жидкости из-за диуретиков или почечной недостаточностью нуждаются в местном синтезе вазодилататорных простагландинов для поддержания перфузии почек и, следовательно, подвержены более высокому риску развития почечной дисфункции из-за ингибирования синтеза почечных простагландинов, вызванного НПВП. Следует соблюдать осторожность у пациентов, которые также принимают кумариновые антикоагулянты. Ибупрофен не назначается пациентам, которые в целом чувствительны к аспирину или другим нестероидным противовоспалительным препаратам. Прием ибупрофена следует прекратить у пациентов, у которых наблюдается нечеткость или снижение зрения, или изменения цветового зрения. Пациенты с коллагеновыми заболеваниями могут подвергаться высокому риску развития асептического менингита. Взаимодействие с другими лекарственными средствами Следующие комбинации следует избегать с ибупрофеном: Группа дикумарола: Нестероидные противовоспалительные препараты могут усиливать действие антикоагулянтов, таких как варфарин. Экспериментальные исследования показали, что ибупрофен усиливает действие варфарина на кровотечение. Нестероидные противовоспалительные препараты и группа дикумарола метаболизируются одним и тем же ферментом, CYP2C9. Антитромбоцитарные средства: Из-за дополнительного ингибирования функции тромбоцитов, комбинация НПВП с антитромбоцитарными средствами, такими как тиклопидин, недопустима. Метотрексат: НПВП ингибируют тубулярную секрецию метотрексата и, как следствие, возможно определенное метаболическое взаимодействие с уменьшенным клиренсом метотрексата. Следовательно, следует всегда избегать приема НПВП при лечении высокими дозами метотрексата. Ацетилсалициловая кислота: Одновременный прием ибупрофена и ацетилсалициловой кислоты не рекомендуется, так как это может увеличить риск возникновения побочных эффектов. Сердечные гликозиды: НПВП могут усиливать сердечную недостаточность, снижать скорость клубочковой фильтрации и повышать концентрацию сердечных гликозидов (например, дигоксина) в плазме крови. Мифепристон: Из-за антипростагландиновых свойств НПВП, включая ацетилсалициловую кислоту, теоретически возможно снижение эффективности лекарственного средства. Сульфонилмочевина: Действие НПВП может усиливать действие препаратов сульфонилмочевины. Редко встречаются случаи гипогликемии у пациентов, принимающих препараты сульфонилмочевины вместе с ибупрофеном. Зидовудин: При одновременном лечении зидовудином и ибупрофеном существуют данные о повышенном риске гемартроза и гематом у ВИЧ-инфицированных лиц с гемофилией. Может потребоваться коррекция дозы ибупрофена при следующих комбинациях: Антигипертензивные средства: При одновременном применении с НПВП действие диуретиков и других антигипертензивных средств может быть снижено. Аминогликозиды: Под влиянием НПВП может снижаться выведение аминогликозидов. Дети: Следует соблюдать осторожность при одновременном лечении ибупрофеном и аминогликозидами. Препараты лития: Ибупрофен снижает почечный клиренс лития, в результате чего уровень лития в сыворотке может повыситься. Избегайте комбинации, если не проводится частый контроль уровня лития в сыворотке и не осуществляется возможная коррекция дозы лития. Передозировка Риск токсичности Риск симптомов при дозировке >80-100 мг/кг. При дозировке >200 мг/кг наблюдается риск развития тяжелых симптомов, со значительной вариабельностью между индивидуумами. У детей в возрасте 15 месяцев при приеме 560 мг/кг наблюдалась тяжелая интоксикация, у детей в возрасте 6 лет при приеме 3,2 г - легкая или умеренная интоксикация, у детей в возрасте 1,5 лет при приеме 2,8-4 г и у детей в возрасте 6 лет при приеме 6 г - тяжелая интоксикация, даже после промывания желудка, у взрослых при приеме 8 г наблюдалась умеренная интоксикация, а у взрослых при приеме >20 г - сильная интоксикация. У пациентов в возрасте 16 лет при приеме 8 г было оказано влияние на почки, а прием 12 г в сочетании с алкоголем у подростков в возрасте 13-19 лет вызвал острый тубулярный некроз. Симптомы У большинства пациентов, принявших значительное количество ибупрофена, симптомы проявлялись через 4-6 часов. Основные симптомы передозировки связаны с желудочно-кишечным трактом, например, тошнота, боль в животе и рвота (возможно, с кровью). Влияние на центральную нервную систему: головная боль, шум в ушах, спутанность сознания и нистагм. При приеме больших доз возможно потеря сознания и судороги (в основном у детей). Наблюдалась сердечно-сосудистая токсичность, включая брадикардию, тахикардию и гипотензию. Может развиться гипернатриемия, влияние на почки и гематурия. При тяжелом отравлении может развиться метаболический ацидоз. При значительном превышении дозы возможна почечная недостаточность и повреждение печени. В некоторых случаях наблюдалась гипотермия и синдром острого респираторного дистресс-синдрома у взрослых. Лечение Лечение должно быть симптоматическим и поддерживающим, по мере необходимости. Рекомендуется прием активированного угля в течение одного часа после приема потенциально токсического количества. Кроме того, у взрослых рекомендуется промывание желудка в течение одного часа после приема потенциально жизнеугрожающей дозы. При желудочно-кишечных проблемах рекомендуется прием антацидов. При гипотензии - внутривенное введение жидкостей и инотропная поддержка по мере необходимости. Следует уделить внимание адекватному приему диуретиков, коррекции нарушений кислотно-щелочного баланса и электролитного баланса. Пациенты должны наблюдаться в течение как минимум четырех часов после приема потенциально токсического количества. Хранение Хранить при температуре не выше 25°C. Хранить в недоступном для детей месте. Срок годности: 36 месяцев Упаковка: 10x10 таблеток в блистере в картонной упаковке с инструкцией по применению. Условия отпуска: Фармацевтическая группа продукта - III группа, отпускается без рецепта. Произведено Maxtar Bio-Genics

აქტივი

ibuprofen

რა არის ეს?

გენერიული დასახელება : იბუპროფენი BP ტაბლეტები 400 მგ შემადგენლობა : აპკით შემოგარსული თითოეული ტაბლეტი შეიცავს: იბუპროფენი BP 400 მგ. დამხმარე ნივთიერებები .... q.s. აღწერა ვარდისფერი, ორმხრივ ამოზნექილი, მრგვალი ფორმის, აპკით შემოგარსული ტაბლეტები, ორივე მხარე გლუვი. ფარმაკოლოგიური მოქმედება ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი :  რევმატიზმის საწინააღმდეგო საშუალება (ანთების საწინააღმდეგო საშუალება) ფარმაკოდინამიკა იბუპროფენი მიეკუთვნება  ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული პრეპარატების ჯგუფს (ასაპ). იგი შეიცავს პროპიონის მჟავას წარმოებულ p-იზობუტილ-ჰიდროტროპულ მჟავას. იბუპროფენს აქვს ანთების საწინააღმდეგო, ტკივილგამაყუჩებელი და სიცხის დამწევი მოქმედება. იბუპროფენის ფარმაკოლოგიური მოქმედება შესაძლოა დაკავშირებული იყოს პროსტაგლანდინების სინთეზის დათრგუნვის უნართან. იბუპროფენი ახანგრძლივებს სისხლდენის დროს თრომბოციტების აგრეგაციის შექცევადი ინჰიბირების გზით. ფარმაკოკინეტიკა შეწოვა იბუპროფენი სწრაფად შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან, მისი ბიოშეღწევადობა 80-90%-ია. პლაზმაში კონცენტრაციის პიკი მიიღწევა მიღებიდან ერთ–ორ საათში. საკვებთან ერთად მიღების შემთხვევაში, პლაზმური კონცენტრაციის პიკი უფრო შენელებულია და მიიღწევა უფრო ნელა, ვიდრე უზმოზე მიღებისას. საკვები არ ახდენს მნიშვნელოვან გავლენას  მთლიან ბიოშეღწევადობაზე. განაწილება იბუპროფენი დიდწილად უკავშირდება პლაზმის ცილებს (99%). იბუპროფენს აქვს განაწილების მცირე მოცულობა და მოზრდილებში შეადგენს 0.12-0.2 ლ/კგ-ს. ბიოტრანსფორმაცია იბუპროფენი სწრაფად მეტაბოლიზდება ღვიძლში ციტოქტომ P450-ს საშუალებით, უპირატესად CYP2C9-თ, ორი ძირითადი არააქტიური მეტაბოლიტით, 2-ჰიდროქსიიბუპროფენით და 3-კარბოქსიიბუპროფენით. პრეპარატის პერორალური მიღების შემდეგ, იბუპროფენის პერორალური დოზის 90%-ზე ნაკლების გამოყოფა შეიძლება აღინიშნოს შარდში, როგორც ოქსიდაციური მეტაბოლიტები და მათი გლუკურონული კონიუგატები. იბუპროფენის ძალიან მცირე რაოდენობა გამოიყოფა შარდში უცვლელი ფორმით. ელიმინაცია თირკმლის მიერ გამოყოფა ხდება სწრაფად და სრულყოფილად. ელიმინაციის ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს დაახლოებით 2 საათს. იბუპროფენის გამოყოფა პრაქტიკულად სრულდება ბოლო დოზის მიღების შემდეგ 24 საათში. განსაკუთრებული პოპულაციები ხანდაზმულები თირკმლის უკმარისობის არ არსებობის შემთხვევაში, ახალგაზრდებსა და ხანდაზმულებს შორის არსებობს მხოლოდ მცირე, კლინიკურად უმნიშვნელო განსხვავებები ფარმაკოკინეტიკურ პროფილში და შარდით გამოყოფაში. ბავშვები იბუპროფენის სისტემური ექსპოზიცია წონის შესაბამისად სამკურნალო დოზის მიღებისას (5 მგ/კგ-დან 10 მგ/კგ სხეულის წონაზე) მსგავსია 1 წლის და მეტი ასაკის ბავშვებში და მოზრდილებში. 3 თვიდან 2.5 წლის ბავშვებში  აღინიშნება იბუპროფენის განაწილების მაღალი მოცულობა (ლ/კგ) და კლირენსი (ლ/კგ/სთ), ვიდრე >2.5-დან 12 წლამდე ასაკის ბავშვებში. თირკმლის ფუნქციის დარღვევა თირკმლის ფუნქციის მსუბუქი დარღვევის მქონე პაციენტებში გაიზარდა თავისუფალი (S) – იბუპროფენი, AUC–ს უფრო მაღალი მაჩვენებლები (S) – იბუპროფენისთვის და გაიზარდა ენანტიომერული AUC (S/R) კოეფიციენტები ჯანმრთელ სუბიექტებთან  შედარებით. დიალიზზე მყოფ თირკმლის დაავადების ბოლო სტადიის მქონე პაციენტებში იბუპროფენის საშუალო თავისუფალი ფრაქცია იყო დაახლოებით 3%, განსხვავებით 1% მაჩვენებლისაგან ჯანმრთელ მოხალისეებში. თირკმლის ფუნქციის სერიოზულმა დარღვევამ შეიძლება გამოიწვიოს იბუპროფენის მეტაბოლიტების დაგროვება. ამ ეფექტის მნიშვნელობა უცნობია. მეტაბოლიტების გამოდევნა შესაძლებელია ჰემოდიალიზის საშუალებით. ღვიძლის უკმარისობა ღვიძლის ალკოჰოლური დაავადების, ღვიძლის მსუბუქი და ზომიერი უკმარისობის შემთხვევში ფარმაკოკინეტიკური პარამეტრების არსებითად შეცვლა არ დაფიქსირდა. ღვიძლის ზომიერი უკმარისობის მქონე ციროზულ პაციენტებში (ბავშვთა აპგარის შკალა 6-10), რომლებიც მკურნალობდნენ რაცემული იბუპროფენით, აღინიშნა ნახევრად დაშლის პერიოდის გახანგრძლივება საშუალოდ 2-ჯერ და  ენანტიომერული  მრუდისქვეშ  არსებული  არის ( AUC ) თანაფარდობა   (S/R) მნიშვნელოვნად დაბალი იყო ჯანმრთელ სუბიექტებთან შედარებით, რაც მიანიშნებს (R)–იბუპროფენის მეტაბოლური ინვერსიის დარღვევაზე აქტიური (S) –ენანტიომერისადმი. ჩვენება მოზრდილებში და 12 წელზე უფროსი ასაკის ბავშვებში (>40კგ): ცხელების, ასევე მსუბუქიდან საშუალომდე ინტენსივობის ტკივილის ხანმოკლე მკურნალობა, მათ შორის დისმენორეა. ქრონიკული ანთებითი რევმატული დაავადებების დროს ტკივილისა და ანთების ხანგრძლივი სიმპტომური მკურნალობა. დოზა და მიღრების წესი მოზრდილები: იბუპროფენის რეკომენდებული სადღეღამისო დოზაა 1200 მგ გაყოფილი რამდენიმე დოზად. ზოგიერთ პაციენტს შეიძლება შეუნარჩუნდეს დღეში 600-დან 1200 მგ-მდე დოზა. მძიმე მდგომარეობებში შესაძლოა ხელსაყრელი იყოს დოზის გაზრდა, სანამ მწვავე ფაზა კონტროლს არ დაექვემდებარება. დილის შებოჭილობის შესამსუბუქებლად, დღის პირველი დოზა შეიძლება დაინიშნოს პაციენტის გაღვიძებისთანავე. მსუბუქი და ზომიერი ტკივილის შესამსუბუქებლად რეკომენდებულია შემდეგი დოზები: დისმენორეა - 1200 მგ დღეში  გაყოფილი სამ დოზად. სტომატოლოგიური ან ეპიზიოტომიის შემდგომი ტკივილის შემთხვევაში შეიძლება დაინიშნოს საწყისი დოზა 800 მგ. იბუპროფენის მთლიანი სადღეღამისო დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 2400 მგ. მას შემდეგ, რაც მწვავე ფაზა კონტროლს დაექვემდებარება, ნორმალური პრაქტიკაა შემანარჩუნებელ დოზაზე დაბრუნება. მწვავე ნიკრისის ქარი: 2400 მგ დღე-ღამეში, ან 800 მგ 8 საათში, ან 600 მგ 6 საათში, მწვავე სიმპტომების შემსუბუქებამდე. თუ მწვავე სიმპტომები არ გაივლის სამ დღეში, კონსულტაციისთვის მიმართეთ ექიმს. უკუჩვენებები იბუპროფენი არ უნდა დაენიშნოს პეპტიური წყლულის მქონე პაციენტებს. ორსულობის დროს იბუპროფენის უსაფრთხოება დადგენილი არ არის. სტრუქტურული ურთიერთობებით განპირობებული ჯვარედინი მგრძნობელობის შესაძლებლობის გამო, რომლიც არსებობს  ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული პრეპარატებს შორის არ გამოიყენება  იბუპროფენის, ასპირინის ან   ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული სხვა საშუალებების მიმართ ჰიპერმგრძნობელობის შემთხვევაში. მწვავე ალერგიული რეაქციები უფრო მეტად მოსალოდნეილია იმ პაციენტებში, რომლებსაც გამოუვლინდათ ალერგიული რეაქციები ამ ნაერთებზე. უარყოფითი რეაქციები იბუპროფენით გამოწვეული ყველაზე ხშირი გვერდითი მოვლენებია კუჭ-ნაწლავის დარღვევები; რეაქციები მოიცავს მუცლის დისკომფორტს, გულისრევას, ღებინებას და მუცლის ტკივილს კუჭ-ნაწლავის სერიოზულ  სისხლდენამდე ან პეპტიური წყლულის გააქტიურებას. ცნს-სთან დაკავშირებული გვერდითი მოვლენებია თავის ტკივილი, თავბრუსხვევა, ნერვიულობა, ხმაური ყურებში, დეპრესია, ძილიანობა და ძილის დარღვევები. ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები შეიძლება უფრო იშვიათად აღინიშნოს და მოიცავს ცხელებას და გამონაყარს. ჰეპატოტოქსიურობა და ასეპტიკური მენინგიტი უფრო იშვიათად გვხვდება. იბუპროფენს შეუძლია ბრონქოსპაზმის პროვოცირება ასთმის მქონე პაციენტებში. იბუპროფენმა შეიძლება გამოიწვიოს ცისტიტი და ჰემატურია. ასევე შეიძლება გამოიწვიოს თირკმლის მწვავე უკმარისობა, ინტერსტიციული ნეფრიტი და ნეფროზული სინდრომი. სხვა გვერდითი მოვლენებია ანემია, თრომბოციტოპენია, ნეიტროპენია, ეოზინოფილია, აგრანულოციტოზი, ღვიძლის ფუნქციის ტესტის დარღვევები, ბუნდოვანი ხედვა, ვიზუალური ფერის აღქმის ცვლილებები და ტოქსიკური ამბლიოპია. სიფრთხილის ზომები იბუპროფენი  სიფრთხილით უნდა დაინიშნოს ხანდაზმულებში, ასთმის ან ბრონქოსპაზმის, სისხლდენების, გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების, ანამნეზში პეპტიური წყლულის, ღვიძლის ან თირკმლების უკმარისობის მქონე პაციენტებში. გულის შეგუბებითი უკმარისობის, ციროზის, დიურეზით გამოწვეული მოცულობის დაქვეითების ან თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტები საჭიროებენ  ვაზოდილატატორულიპროსტაგლანდი ნების ადგილობრივ სინთეზს თირკმელების პერფუზიის შესანარჩუნებლად და შესაბამისად, ეს პაციენტები იმყოფებიან თირკმლის დისფუნქციის განვითარების უფრო დიდი რისკის ქვეშ  ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული პრეპარატებით გამოწვეული თირკმლის პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბირების გამო. სიფრთხილეა საჭირო იმ პაციენტებში, რომლებიც ასევე ღებულობენ კუმარინის ანტიკოაგულანტებს. იბუპროფენი არ ინიშნება პაციენტებში, რომლებიც ზოგადად მგრძნობიარენი არიან ასპირინის ან სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატების მიმართ. იბუპროფენის მიღება უნდა შეწყდეს პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ ბუნდოვანი ან შემცირებული მხედველობა, ან ფერის ხედვაში ცვლილებები. კოლაგენური დაავადების მქონე პაციენტები შეიძლება იყვნენ ასეპტიკური მენინგიტის განვითარების დიდი რისკის ქვეშ. სხვა წამლებთან ურთიერთქმედებები იბუპროფენთან ერთად უნდა მოერიდოთ შემდეგ კომბინაციებს: დიკუმაროლის ჯგუფი: ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდულმა პრეპარატებმა შეიძლება გაზარდონ ანტიკოაგულანტების მოქმედება, როგორიცაა ვარფარინი.  ექსპერიმენტულმა კვლევებმა აჩვენა, რომ იბუპროფენი აძლიერებს ვარფარინის მოქმედებას სისხლდენის დროს.  ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული პრეპარატები და დიკუმაროლის ჯგუფი მეტაბოლიზდება ერთი და იგივე ფერმენტით, CYP2C9. ანტითრომბოციტული საშუალება: თრომბოციტების ფუნქციის დამატებითი ინჰიბირების გამო,  ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული საშუალებების კომბინირება არ შეიძლება  ანტითრომბოციტულ საშუალებებთან, როგორიცაა ტიკლოპიდინი. მეტოტრექსატი:  ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული პრეპარატები აინჰიბირებენ მეტოტრექსატის ტუბულარულ სეჯრეციას და შედეგად ასევე შესაძლოა აღინიშნოს გარკვეული მეტაბოლური ურთიერთქმედება მეტოტრექსატის შემცირებული კლირენსით. შესაბამისად, მეტოტრექსატის მაღალი დოზით მკურნალობის დროს ყოველთვის უნდა მოერიდოთ არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატების მიღებას. აცეტილსალიცილის მჟავა: იბუპროფენის და აცეტილსალიცილის მჟავას ერთად მიღება არ არის რეკომენდებული, რადგან შეიძლება გაიზარდოს გვერდითი ეფექტების გამოვლენის რისკი. საგულე გლიკოზიდები: ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდულმა საშუალებებმა შეიძლება გამოიწვიოს გულის უკმარისობის გაძლიერება, გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარის შემცირება და სისხლის პლაზმაში საგულე გლიკოზიდების (მაგ: დიგოქსინი) კონცენტრაციის მომატება.  მიფეპრისტონი: ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული საშუალებების, მათ შორის  აცეტილსალიცილის მჟავას ანტიპროსტაგლანდინის თვისებების გამო თეორიულად შეიძლება აღინიშნოს სამკურნალო პროდუქტის ეფექტის შემცირება. სულფონილშარდოვანა: ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული  საშუალებების მოქმედებით შეიძლება გაძლიერდეს  სულფონილშარდოვანას პრეპარატების მოქმედება. იშვიათად გვხვდება ჰიპოგლიკემიის შემთხვევები პაციენტებში, რომლებიც იბუპროფენთან ერთად ღებულობენ სულფონილშარდოვანას პრეპარატებს. ზიდოვუდინი:  ზიდოვუდინით და იბუპროფენით ერთდროულად მკურნალობისას არსებობს მონაცემები ჰემართროზის და ჰემატომების მომატებული რისკის შესახებ აივ-ინფიცირებულ პირებში ჰემოფილიით. შესაძლოა საჭირო გახდეს დოზის კორექცია იბუპროფენთან შემდეგი კომბინაციებისას: ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები:  ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული საშუალებებთან ერთად გამოყენებისას შესაძლოა შემცირდეს შარდმდენების და სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალებების მოქმედება. ამინოგლიკოზიდები:  ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდულმა საშუალებების გავლენით შესაძლოა შეამცირდეს ამინოგლიკოზიდების გამოყოფა. ბავშვები: სიფრთხილეა საჭირო იბუპროფენით და ამინოგლიკოზიდებით ერთდროულად მკურნალობის დროს. ლითიუმის პრეპარატები: იბუპროფენი ამცირებს ლითიუმის თირკმლისმიერ კლირენსს, რის შედეგადაც შრატში ლითიუმის დონე შეიძლება გაიზარდოს. მოერიდეთ კომბინაციას თუ არ ხდება შრატში ლითიუმის ხშირი შემოწმება და არ მოხდება ლითიუმის დოზის შესაძლო შემცირება. ჭარბი დოზა ტოქსიკურობა სიმპტომების რისკი >80–100 მგ/კგ დოზირებისას.  > 200 მგ / კგ დოზირებისას  აღინიშნება ძლიერი სიმპტომების განვითარების რისკი, პირებს შორის მნიშვნელოვანი ცვალებადობით. 15 თვის ბავშვებში 560 მგ/კგ დოზის მიღებისას აღინიშნა  მძიმე ინტოქსიკაცია, 6 წლის ბავშვებში  3.2გ-ს მიღებისას - მსუბუქიდან ზომიერამდე სახის ინტოქსიკაცია, 1½ ასაკის ბავშვებში 2.8–4 გ-ს და 6 წლის ასაკის ბავშვებში 6 გ-ს  მიღებისას აღინიშნა  მძიმე ინტოქსიკაცია, კუჭის ამორეცხვის შემდეგაც, მოზრდილებში 8გ-ს მიღებისას აღინიშნა ზომიერი ინტოქსიკაცია და მოზრდილებში  >20 გ-ს მიღებისას  - ძლიერი ინტოქსიკაცია. 16 წლის ასაკის პაციენტებში 8გ-ს მიღებისას გავლენა იქონია თირკმელზე და 13-19 წლის მოზარდებში 12გ-ს მიღებამ ალკოჰოლთან კომბინაციაში გამოიწვია მწვავე ტუბულარული ნეკროზი. სიმპტომები პაციენტთა უმრავლესობამ, რომლებმაც  იბუპროფენის მნიშვნელოვანი რაოდენობა მიიღეს, სიმპტომები გამოუვლინდათ 4-6 საათში. ჭარბი დოზირების ძირითადი სიმპტომები დაკავშირებულია კუჭ-ნაწლავის ტრაქტთან, მაგ. გულისრევა, მუცლის ტკივილი და ღებინება (შესაძლოა სისხლიანი). გავლენა ცენტრალურ ნერვულ სისტემაზე: თავის ტკივილი, ხმაური ყურებში, ცნობიერების დაბინდვა და ნისტაგმი. დიდი დოზების მიღებისას შეიძლება ადგილი ჰქონდეს ცნობიერების დაკარგვას და კრუნჩხვებს (ძირითადად ბავშვებში). აღინიშნა გულ-სისხლძარღვთა ტოქსიკურობა, ბრადიკარდიის, ტაქიკარდიისა და ჰიპოტენზიის ჩათვლით. შესაძლოა განვითარდეს ჰიპერნატრიემია,  თირკმელზე გავლენა და ჰემატურია. სერიოზული მოწამვლისას შეიძლება განვითარდეს მეტაბოლური აციდოზი. დოზის მნიშვნელოვანი გადაჭარბებისას შესაძლებელია თირკმლის უკმარისობა და ღვიძლის დაზიანება. ზოგიერთ შემთხვევაში აღინიშნა ჰიპოთერმია და  მოზრდილთა  რესპირატორულიდისტრესსინდრომი . მკურნალობა მართვა უნდა იყოს სიმპტომური და მხარდამჭერი, საჭიროებისამებრ. პოტენციურად ტოქსიკური რაოდენობის მიღებიდან ერთი საათის განმავლობაში რეკომენდებულია გააქტივებული ნახშირის მიღება. გარდა ამისა, მოზრდილებში პოტენციურად სიცოცხლისათვის საშიში დოზის მიღებიდან ერთი საათის განმავლობაში რეკომენდებულია კუჭის ამორეცხვა. კუჭ-ნაწლავის პრობლემების შემთხვევაში რეკომენდებულია ანტაციდების მიღება. ხოლო ჰიპოტენზიის შემთხვევაში - ინტრავენური გადასხმა და ინოტროპული მხარდაჭერა საჭიროებისამებრ. ყურადღება უნდა მიექცეს შარდმდენების ადეკვატურად მიღებას, მჟავა-ფუძის და ელექტროლიტების დარღვევები კორექტირებას. პოტენციურად ტოქსიკური რაოდენობის მიღების შემდეგ მინიმუმ ოთხი საათი უნდა მოხდეს პაციენტებზე დაკვირვება.   შენახვა შეინახეთ არაუმეტეს 25°C ტემპერატურაზე. შეინახეთ ბავშვებისაგან მიუწვდომელ ადგილას. ვარგისიანობის ვადა : 36 თვე შეფუთვა : 10x10 ტაბლეტი ბლიტერზე მუყაოს შეფუთვაში გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად. გაცემის წესი ფარმაცევტული   პროდუქტის   ჯგუფი -  III ჯგუფი, გაიცემა რეცეპტის გარეშე  წარმოებულია   Maxtar Bio-Genics- ს მიერ