რექსეტინი - Rexetin 20მგ 30 ტაბლეტი

მახასიათებლები

ფორმა

Dosage mg

შეფუთვა

Description en

Rexetin Generic Name: Paroxetine Dosage Form: Film-coated tablets Composition: Each film-coated tablet contains 20 mg of paroxetine. Indications: Depression: The preparation is used for the treatment of various forms of depression, including conditions accompanied by anxiety. Obsessive-compulsive disorder: For the treatment of obsessions and relapses. Panic disorder: Treatment of panic disorder, including fear of crowded places (agoraphobia). Social phobia syndrome: In post-traumatic stress disorder. Dosage and Administration: Rexetin is taken once daily, preferably in the morning with breakfast, without chewing. As with other antidepressant therapies, the dosage of the preparation may be adjusted after 2-3 weeks based on the patient's clinical condition. For depression: The recommended daily dose is 20 mg. As with other antidepressants, the effect often develops gradually. Some patients may require an increase in dosage. Based on the patient's condition, the daily dose may be increased by 10 mg increments until the desired effect is achieved; the maximum daily dose is 50 mg. Obsessive-compulsive disorder: The initial dose is 20 mg per day. The dose can be increased by 10 mg increments until the desired therapeutic effect is achieved. The maximum daily dose is usually 40 mg, but should not exceed 60 mg. For panic disorder: The recommended therapeutic dose is 40 mg per day. Treatment should be started with a low dose (10 mg per day), with a dose increase of 10 mg per day each week to achieve the desired effect. The maximum daily dose should not exceed 60 mg. For social phobia: Therapy can be started with a daily dose of 20 mg. If there is no significant improvement in the patient's condition after a two-week course of treatment, the dosage may be increased by 10 mg each week to achieve the desired effect. The maximum daily dose should not exceed 50 mg. The maintenance dose is usually 20 mg. Post-traumatic stress disorder: The recommended therapeutic dose is 20 mg per day. Depending on the patient's response to treatment, the daily dose may be increased by 10 mg. The maximum daily dose is 50 mg. In debilitated and elderly patients, the recommended starting dose is 10 mg. This dose may be increased by 10 mg, depending on the patient's condition. The maximum dose should not exceed 40 mg per day. The preparation is not prescribed for children due to the lack of clinical studies. In liver and kidney failure: Patients with liver or kidney failure are prescribed the preparation at a dose of 20 mg per day. Contraindications: The preparation is contraindicated in case of hypersensitivity to its components. During therapy with MAO inhibitors and for two weeks after their discontinuation. Concurrent use of the preparation with tryptophan is contraindicated. The preparation is not prescribed for children. Interactions with other medicinal products: Food, antacids: Food and antacids do not affect the absorption and pharmacokinetics of the preparation. Pharmacodynamic interaction between the preparation and warfarin is possible. The preparation is prescribed with caution in patients using oral anticoagulants. Sumatriptan: In rare cases, concomitant administration of sumatriptan and Rexetin has been associated with weakness, hyperreflexia, and discoordination. If concomitant administration of sumatriptan and a serotonin inhibitor is necessary, it should be carried out under strict medical supervision. Cimetidine: Cimetidine inhibits certain isoforms of cytochrome P450, leading to an increase in the steady-state concentration of the preparation in blood plasma during concomitant administration. Phenobarbital: Phenobarbital induces certain isoforms of cytochrome P450. Concomitant administration of the preparation with phenobarbital reduces the concentration of paroxetine in blood plasma and shortens the elimination half-life. Antiepileptic drugs: Concomitant administration of phenytoin and paroxetine reduces the concentration of the latter in blood plasma and may increase side effects. The clinical manifestation of side effects may also be enhanced. Clinical studies have shown that in patients with epilepsy who have been treated with carbamazepine, phenytoin, or valproic acid for a long time, subsequent treatment with paroxetine did not cause changes in the pharmacodynamic and pharmacokinetic effects of antiepileptic drugs. Digoxin: Due to insufficient clinical data on the concomitant administration of digoxin and paroxetine, caution is advised when combining them. Diazepam: The steady-state level of diazepam in the blood does not affect the pharmacokinetics of paroxetine. Procyclidine: Paroxetine increases the concentration of procyclidine in plasma, so it is necessary to reduce the dose of procyclidine in case of anticholinergic side effects. Beta-blockers: Clinical studies have shown that paroxetine did not affect the steady-state level of propranolol in the blood. Theophylline: In rare cases, an increase in the concentration of theophylline in the blood has been observed. Although clinical studies have not confirmed the interaction between paroxetine and theophylline, regular monitoring of theophylline levels in the blood is necessary. Alcohol: The effects of concomitant administration of paroxetine and alcohol have not been established. Nevertheless, the use of alcoholic beverages is not recommended during treatment with paroxetine. Pregnancy and lactation: The preparation should be taken only if necessary. Rexetin passes into breast milk, so it is prescribed with caution during lactation. In adult women, contraception is recommended during treatment with the preparation. Effect of the medicinal product on vehicles: Control studies have not established a negative effect of the preparation on psychomotor function. Nevertheless, at the beginning of the treatment course, for an individually determined period, it is not advisable to drive a car or perform work requiring rapid reactions. Side effects: Gastrointestinal tract: Nausea (12%); rarely constipation, diarrhea, decreased appetite. CNS: Drowsiness (9%); general weakness and increased fatigue (7%); insomnia (6%); in individual cases headache, increased irritability, paresthesia, episodes of dizziness. Autonomic nervous system: Sweating (9%), dry mouth (7%). Sensory organs: In individual cases, decreased vision, mydriasis; rarely acute glaucoma attack. Cardiovascular system: In individual cases, tachycardia, electrocardiogram changes, vasodilation, changes in blood pressure. Genitourinary system: Ejaculation disorder (13%), in individual cases other manifestations of sexual dysfunction, rarely difficulty in urination. Electrolyte imbalance: In individual cases, hyponatremia with edema, decreased memory, or epileptiform symptomatology. After discontinuation of the preparation, the sodium level in the blood normalizes. Dermatological and hypersensitivity reactions: Rarely, skin hyperemia, subcutaneous bleeding, facial edema, anaphylactic reaction (urticaria, bronchospasm, angioneurotic edema), itching of the skin. Miscellaneous: In individual cases, myopathy, myalgia, hyperglycemia, rarely hyperprolactinemia, galactorrhea, hypoglycemia, increased temperature and flu-like condition. Thrombocytopenia rarely develops. During the administration of the preparation, an increase or decrease in body weight is possible. Several cases of increased bleeding have been described. Paroxetine, unlike tricyclic antidepressants, rarely causes dry mouth, constipation, and drowsiness. Sudden discontinuation of the preparation may cause dizziness, sensory disturbances, anxiety, sleep disturbances, agitation, tremor, nausea, confusion. Therefore, it is necessary to discontinue the preparation gradually or reduce the dose every other day. Overdose: Administration of the preparation in high doses is not dangerous. Signs of overdose occur with simultaneous intake of 2000 mg of paroxetine, or with high doses of the preparation in combination with other drugs or alcohol. Signs of overdose include: nausea, vomiting, tremor, dry mouth, general excitement, sweating, drowsiness, dizziness, redness of the facial skin; no coma or convulsions are observed. Fatal outcome in case of overdose of the preparation is not observed. There is no specific antidote. In case of overdose, it is necessary to ensure airway patency, oxygenation if necessary, gastric lavage or induced vomiting, administration of 20-30 g of activated charcoal every 4-6 hours for the first 24-48 hours. Continuous monitoring of cardiac and other vital functions is recommended. If a high dose of the preparation has moved from blood to tissue, then forced diuresis, hemodialysis, or hemoperfusion are less effective. Incompatibility: No data available. Storage conditions: Store at 15-300C, out of reach of children. Shelf life: 3 years. Dosage form: #30 film-coated tablets in a package. Prescription: By doctor's prescription. Manufacturer: JSC "Gedeon Richter" Budapest, Hungary

Description ru

Рексетин Rexetin Генерическое название: Пароксетин Лекарственная форма: Таблетки, покрытые пленочной оболочкой Состав: Каждая таблетка, покрытая оболочкой, содержит 20 мг пароксетина. Показания: Депрессия: Препарат применяется для лечения различных форм депрессии, включая состояния, сопровождающиеся страхом. Обсессивно-компульсивное расстройство (ОКР): Для лечения навязчивостей и рецидивов. Паническое расстройство: Лечение панического расстройства, включая страх перед скоплением людей (агорафобия). Социофобия: При посттравматическом стрессовом расстройстве. Способ применения и дозировка: Рексетин принимается один раз в сутки, желательно утром, во время завтрака, не разжевывая. Как и при терапии другими антидепрессантами, через 2-3 недели доза препарата может быть изменена в зависимости от клинического состояния пациента. При депрессии: Рекомендуемая суточная доза составляет 20 мг. Как и при применении других антидепрессантов, эффект часто развивается постепенно. Некоторым пациентам может потребоваться увеличение дозы препарата. В зависимости от состояния пациента, суточная доза может быть увеличена на 10 мг до достижения желаемого эффекта; максимальная суточная доза составляет 50 мг. При ОКР: Начальная доза составляет 20 мг в сутки. Увеличение дозы возможно на 10 мг до достижения желаемого терапевтического эффекта. Максимальная суточная доза обычно составляет 40 мг, но не должна превышать 60 мг. При паническом расстройстве: Рекомендуемая терапевтическая доза составляет 40 мг в сутки. Лечение следует начинать с низкой (10 мг в сутки) дозы, увеличивая дозу на 10 мг в неделю до достижения желаемого эффекта. Максимальная суточная доза не должна превышать 60 мг. При социофобии: Терапия может быть начата с суточной дозы 20 мг. В случае отсутствия существенного улучшения состояния пациента после двухнедельного курса лечения, доза препарата может увеличиваться еженедельно на 10 мг для достижения желаемого эффекта. Максимальная суточная доза не должна превышать 50 мг. Поддерживающая доза обычно составляет 20 мг. При посттравматическом стрессовом расстройстве: Рекомендуемая терапевтическая доза составляет 20 мг в сутки. В зависимости от результата лечения пациента, суточная доза может быть увеличена на 10 мг. Максимальная суточная доза составляет 50 мг. У ослабленных и пожилых пациентов рекомендуемая начальная доза составляет 10 мг. Данная доза может быть увеличена на 10 мг в зависимости от состояния пациента. Максимальная доза не должна превышать 40 мг в сутки. У детей препарат не назначается из-за отсутствия клинических исследований. При печеночной и почечной недостаточности: Пациентам с печеночной или почечной недостаточностью препарат назначается в дозе 20 мг в сутки. Противопоказания: Прием препарата противопоказан при повышенной чувствительности к компонентам, входящим в его состав. Во время терапии ингибиторами МАО и в течение двух недель после их отмены. Одновременное применение препарата с триптофаном противопоказано. У детей препарат не назначается. Взаимодействие с другими лекарственными средствами: Пища, антациды: Пища и антацидные препараты не влияют на всасывание и фармакокинетику препарата. Вероятны фармакодинамические взаимодействия между препаратом и варфарином. Препарат назначается с осторожностью пациентам, использующим пероральные антикоагулянты. Суматриптан: В редких случаях при одновременном приеме суматриптана и Рексетина у пациентов наблюдается слабость, гиперрефлексия, дискоординация. В случае необходимости одновременного приема суматриптана и ингибитора серотонина, последний должен осуществляться под строгим наблюдением врача. Циметидин: Циметидин ингибирует некоторые изоферменты цитохрома P450, в связи с чем при одновременном приеме повышается стабильный уровень концентрации препарата в плазме крови. Фенобарбитал: Фенобарбитал индуцирует некоторые изоферменты цитохрома P450. При одновременном приеме препарата с фенобарбиталом снижается концентрация пароксетина в плазме крови, а также сокращается период полувыведения. Противоэпилептические средства: При одновременном приеме фенитоина и пароксетина снижается концентрация последнего в плазме крови и возможно увеличение побочных эффектов. Также может усиливаться клиническое проявление побочных эффектов. Клинические исследования показали, что у пациентов, страдающих эпилепсией и длительно лечившихся карбамазепином, фенитоином или вальпроевой кислотой, последующее начало лечения пароксетином не вызывало изменения фармакодинамического и фармакокинетического действия противоэпилептических средств. Дигоксин: Поскольку недостаточно данных клинических исследований по одновременному приему дигоксина и пароксетина, при их комбинации требуется осторожность. Диазепам: Постоянный уровень диазепама в крови не влияет на фармакокинетику пароксетина. Проциклидин: Пароксетин повышает концентрацию проциклидина в плазме, поэтому при проявлении антихолинергических побочных эффектов требуется снижение дозы проциклидина. Бета-блокаторы: Клинические исследования показали, что пароксетин не влиял на постоянный уровень пропранолола в крови. Теофиллин: В редких случаях отмечалось повышение концентрации теофиллина в крови. Несмотря на то, что клинические исследования не подтвердили взаимодействие пароксетина и теофиллина, требуется регулярный контроль уровня теофиллина в крови. Алкоголь: Эффекты при одновременном приеме пароксетина и алкоголя не установлены. Тем не менее, во время лечения пароксетином не рекомендуется употребление спиртных напитков. Беременность и период лактации: Препарат принимается только при необходимости. Рексетин проникает в грудное молоко, поэтому назначается с осторожностью в период лактации. Женщинам репродуктивного возраста во время лечения препаратом рекомендуется контрацепция. Влияние лекарственного средства на транспортные средства: Контрольные исследования не выявили отрицательного влияния препарата на психомоторную функцию. Тем не менее, при начале курса лечения, в течение индивидуально установленного времени, нельзя управлять автомобилем или выполнять работу, требующую быстрой реакции. Побочные эффекты: Со стороны желудочно-кишечного тракта: тошнота (12%); редко запор, диарея, снижение аппетита. Со стороны ЦНС: сонливость (9%); общая слабость и повышенная утомляемость (7%); бессонница (6%); в отдельных случаях головная боль, повышенная раздражительность, парестезии, эпизоды головокружения. Со стороны вегетативной нервной системы: потливость (9%), сухость во рту (7%). Со стороны органов чувств: в отдельных случаях отмечается снижение зрения, мидриаз; редко – острый приступ глаукомы. Со стороны сердечно-сосудистой системы: в отдельных случаях отмечаются тахикардия, изменение электрокардиограммы, вазодилатация, изменение артериального давления. Со стороны половой сферы и мочевыделительной системы: нарушение эякуляции (13%), в отдельных случаях отмечались другие проявления сексуальной дисфункции, редко затруднение мочеиспускания. Нарушение электролитного баланса: в отдельных случаях отмечается гипонатриемия с отеками, снижением памяти или эпилептиформной симптоматикой. После прекращения приема препарата уровень натрия в крови нормализуется. Дерматологические и реакции гиперчувствительности: в редких случаях отмечается гиперемия кожи, кровоизлияния под кожу, отек лица, анафилактическая реакция (крапивница, бронхоспазм, ангионевротический отек), зуд кожи. Разное: в отдельных случаях отмечаются миопатия, миалгия, гипергликемия, редко гиперпролактинемия, галакторея, гипогликемия, повышение температуры и гриппоподобное состояние. Редко развивается тромбоцитопения. При приеме препарата возможно увеличение или снижение массы тела. Описано несколько случаев повышенного кровотечения. Пароксетин, в отличие от трициклических антидепрессантов, редко вызывает сухость во рту, запор и сонливость. Внезапное прекращение приема препарата может вызвать головокружение, нарушение чувствительности, чувство страха, нарушение сна, ажитацию, дрожь, тошноту, спутанность сознания. В связи с вышеизложенным, прекращение приема препарата должно осуществляться постепенно или путем снижения дозы через день. Передозировка: Прием препарата в высокой дозе не опасен. Признаки передозировки проявляются при одновременном приеме 2000 мг пароксетина или при приеме препарата в высокой дозе с другими препаратами или алкоголем. Признаки передозировки: тошнота, рвота, дрожь, сухость во рту, общее возбуждение, потливость, сонливость, головокружение, покраснение кожи лица; не отмечается коматозное состояние или судороги. Фатальный исход при передозировке препарата не отмечается. Специфического антидота не существует. При передозировке необходимо обеспечить проходимость дыхательных путей, при необходимости оксигенацию, промывание желудка или вызвать рвоту, введение 20-30 г активированного угля каждые 4-6 часов в течение первых 24-48 часов. Рекомендуется постоянный контроль сердечной и других жизненно важных функций. В случае перехода высокой дозы препарата из крови в ткани, форсированный диурез, гемодиализ или гемоперфузия малоэффективны. Несовместимость: Данные отсутствуют. Условия хранения: Хранить при температуре 15-300C, в недоступном для детей месте. Срок годности: 3 года Форма выпуска: №30 таблеток, покрытых пленочной оболочкой, в упаковке. Порядок отпуска: По рецепту врача. Производитель: АО “Гедеон Рихтер” Будапешт, Венгрия

აქტივი

paroxetine

რა არის ეს?

რექსეტინი Rexetin გენერიული დასახელება: პაროქსეტინი წამლის ფორმა: აპკისებრი გარსით დაფარული ტაბლეტები შემადგენლობა : თითოეული გარსით დაფარული ტაბლეტი შეიცავს 20 მგ პაროქსეტინს. ჩვენებები : დეპრესია: პრეპარატი გამოიყენება დეპრესიის სხვადასხვა ფორმის სამკურნალოდ, მათ შორის იმ მდგომარეობის სამკურნალოდ, რომელსაც თან ახლავს შიში. ობსესიურ-კომპულსიური დარღვევისას აკვიატებულობის სინდრომი: აკვიატებულობისა და რეციდივის მკურნალობისათვის. პანიკური აშლილობა: პანიკური აშლილობის მკურნალობა, მათ შორის ხალხმრავლობაში ყოფნის შიში (აგორაფობია). სოციოფობიის სინდრომი: პოსტტრავმული სტრესული აშლილობისას. მიღების წესი და დოზირება: რექსეტინი მიიღება დღეღამის განმავლობაში ერთხელ, სასურველია დილით, საუზმის დროს, დაღეჭვის გარეშე. ისევე როგორც სხვა ანტიდეპრესანტებით თერაპიისას, პაციენტის კლინიკურ მდგომარეობაზე დაყრდნობით 2-3 კვირის შემდეგ პრეპარატის დოზა შესაძლოა შეიცვალოს. დეპრესიის დროს: რეკომენდებული დღეღამური დოზა შეადგენს 20 მგ-ს. ისევე როგორც სხვა ანტიდეპრესანტების გამოყენებისას, ხშირ შემთხვევაში ეფექტი ვითარდება თანდათანობით. ზოგიერთ პაციენტს შესაძლოა დასჭირდეს პრეპარატის დოზის მომატება. პაციენტის მდგომარეობაზე დაყრდნობით, დღეღამური დოზა შესაძლოა გაიზარდოს 10 მგ-ის ოდენებით მანამ, სანამ არ მივიღებთ სასურველ ეფექტს; მაქსიმალური დღეღამური დოზა შეადგენს 50 მგ-ს. აკვიატებულობის სინდრომი: საწყისი დოზა დღეღამეში შეადგენს 20 მგ-ს. დოზის გაზრდა შესაძლებელია 10 მგ-ის ოდენობით მანამ, სანამ არ მივიღებთ სასურველ თერაპიულ ეფექტს. მაქსიმალური დღეღამური დოზა როგორც წესი შეადგენს 40 მგ-ს, მაგრამ არ უნდა გადააჭარბოს 60 მგ-ს. პანიკური აშლილობის დროს: რეკომენდებული თერაპიული დოზა შეადგენს დღეღამეში 40 მგ-ს. მკურნალობა საჭიროა დავიწყოთ მცირე (10 მგ დღეში) დოზით, ყოველ კვირას დღეღამეში 10 მგ-ი დოზის მომატებით სასურველი ეფექტის მისაღწევად. მაქსიმალური დღეღამური დოზა არ უნდა აჭარბებდეს 60 მგ-ს. სოციოფობიის დროს: თერაპია შესაძლოა დაწყებულ იქნას დღეღამური დოზით-20 მგ. იმ შემთხვევაში, როდესაც ორკვირიანი მკურნალობის კურსის შედეგად არ აღინიშნება პაციენტის მდგომარეობის არსებითი გაუმჯობესება, პრეპარატის დოზა შესაძლოა ყოველ კვირას გაიზარდოს 10 მგ-ით, რათა მიღწეულ იქნას სასურველი ეფექტი. მაქსიმალური დღეღამური დოზა არ უნდა აჭარბებდეს 50 მგ-ს. ეფექტის შემანარჩუნებელი დოზა ჩვეულებრივ შეადგენს 20 მგ-ს. ტრავმის შემდგომი სტრესული მდგომარეობა: რეკომენდებული თერაპიული დოზა შეადგენს დღეღამეში 20 მგ-ს. პაციენტის მკურნალობის შედეგად მიღებული შედეგის შესაბამისად, დღეღამური დოზა შესაძლოა გაიზარდოს 10 მგ-ით. მაქსიმალური დღეღამური დოზა შეადგენს 50 მგ-ს. დასუსტებულ და ხანდაზმულ პაციენტებში რეკომენდებული საწყისი დოზა შეადგენს 10 მგ-ს. მოცემული დოზა შესაძლოა გაიზარდოს 10 მგ-ით, პაციენტის მდგომარეობაზე დაყრდნობით. მაქსიმალური დოზა არ უნდა აღემატებოდეს დღეღამეში 40 მგ-ს. ბავშვებში პრეპარატი არ ინიშნება კლინიკური კვლევების არ არსებობის გამო. ღვიძლის და თირკმელების უკმარისობისას: პაციენტებს, რომლებიც დაავადებულნი არიან ღვიძლის ან თირკმელების უკმარისობით, ენიშნებათ პრეპარატი დღეღამეში 20 მგ-ის ოდენობით. უკუჩვენება: პრეპარატის მიღება უკუნაჩვენებია მასში შემავალი კომპონენტების მიმართ მომატებული მგრძნობელობის დროს. მაო-ს ინჰიბიტორებით თერაპიის დროს და მისი შეწყვეტიდან ორი კვირის განმავლობაში. პრეპარატის ტრიპტოფანთან ერთდროული გამოყენება წინააღმდეგნაჩვენებია. ბავშვებში პრეპარატი არ ინიშნება. ურთიერთქმედება სხვადახვა სამკურნალო საშუალებებთან: საკვები, ანტაციდები: საკვები და ანტაციდური პრეპარატები არ მოქმედებენ პრეპარატის შეწოვასა და ფარმაკოკინეტიკაზე. პრეპარატის და ვარფარინს შორის ფარმაკოდინამიკური ურთიერთქმედება სავარაუდოა. პრეპარატი სიფრთხილით ინიშნება პაციენტებში, რომლებიც იყენებენ პერორალურ ანტიკუაგულანტებს. სუმატრიპტანი: იშვიათ შემთხვევებში სუმატრიპტანისა და რექსეტენის ერთდროული მიღებისას პაციენტებს აღენიშნებათ სისუსტე, ჰიპერრეფლექსია, დისკოორდინაცია. იმ შემთხვევაში, როდესაც აუცილებელია სუმატრიპტანისა და სეროტონინის ინჰიბიტორის ერთდროული მიღება, ამ უკანასკნელის განხორციელება საჭიროა ექიმის მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ. ციმეტიდინი: ციმეტიდინი აინჰიბირებს P450 ციტოქრომის ზოგიერთ იზოფერმენტებს, რის გამოც, ერთდროული მიღების დროს იზრდებაპრეპარატის კონცენტრაციის სტაბილური დონე სისხლის პლაზმაში. ფენობარბიტალი: ფენობარბიტალი ამაღლებს P450 ციტოქრომის ზოგიერთ იზოფერმენტს. პრეპარატის ფენობარბიტალთან ერთდროული მიღების შემთხვევაში მცირდება პაროქსეტინის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში, აგრეთვე მცირდება ნახევრად გამოყოფის პერიოდი. ანტიეპილეფსიური საშუალებები: ფენიტოინისა და პაროქსეტინის ერთდროული მიღებისას მცირდება ამ უკანასკნელის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში და შესაძლოა გვერდითი ეფექტების გაზრდა. ასევე შეიძლება გაძლიერდეს გვერდითი ეფექტების კლინიკური გამოვლინება. კლინიკური კვლევების შედეგად დადგინდა, რომ პაციენტები, რომლებიც შეპყრობილნი არიან ეპილეფსიით და დიდი ხნის განმავლობაში მკურნალობდნენ კარბამაზეპინით, ფენიტოინით ან ვალპროის მჟავით, შემდგომში პაროქსეტინით მკურნალობის დაწყებამ მათში არ გამოიწვია ანტიეპილეფსიური სამკურნალო საშუალებების ფარმაკოდინამიკურ და ფარმაკოკინეტიკური მოქმედების ცვლილება. დიგოქსინი: იმის გამო, რომ არ არსებობს კლინიკური კვლევის საკმარისი მონაცემები დიგოქსინისა და პაროქსეტინის ერთდროული მიღების შესახებ, მათი კომბინაციისას სიფრთხილეა საჭირო. დიაზეპამი: დიაზეპამის მუდმივი დონე სისხლში პაროქსეტინის ფარმაკოკინეტიკაზე არ მოქმედებს. პროციკლიდინი: პაროქსეტინი ზრდის პლაზმაში პროციკლიდინის კონცენტრაციას, ამიტომ ანტიქოლინერგული გვერდითი მოვლენების გამოვლენისას საჭიროა პროციკლიდინის დოზის შემცირება. ბეტა-ბლოკატორები: კლინიკურმა კვლევებმა ცხადყო, რომ პაროქსეტინი არ მოქმედებდა სისხლში პროპრანოლოლის მუდმივ დონეზე. თეოფილინი: იშვიათ შემთხვევებში აღინიშნებოდა სისხლში თეოფილინის კონცენტრაციის მომატება. მიუხედავად იმისა, რომ კლინიკური კვლევების შედეგად არ არის დადასტურებული პაროქსეტინისა და თეოფილინის ურთიერთქმედება, საჭიროა სისხლში თეოფილინის დონის რეგულარული შემოწმება. ალკოჰოლი: პაროქსეტინისა და ალკოჰოლის ერთდროული მიღებისას ეფექტები არ არის დადგენილი. მიუხედავად ამისა, პაროქსეტინით მკურნალობის დროს არ არის რეკომენდებული სპირტიანი სასმელების გამოყენება. ორსულობისა და ლაქტაციის პერიოდი: პრეპარატი მიიღება მხოლოდ აუცილებლობის შემთხვევაში. რექსეტინი აღწევს დედის რძეში, ამიტომ სიფრთხილით ინიშნება ლაქტაციის პერიოდში. ქალებში, რომლებიც იმყოფებიან ზრდასრულ ასაკში, პრეპარატით მკურნალობის დროს რეკომენდებულია კონტრაცეფცია. სამკურნალო საშუალების მოქმედება სატრანსპორტო საშუალებებზე: საკონტროლო კვლევებით არ იქნა დადგენილი პრეპარატის უარყოფითი მოქმედება ფსიქომოტორულ ფუნქციაზე. მიუხედავად ამისა, მკურნალობის კურსის დაწყებისას, ინდივიდუალურად დადგენილ დროის განმავლობაში, არ შეიძლება ავტომანქანის მართვა ან ისეთი სამუშაოს შესრულება, რომელსაც ესაჭიროება სწრაფი რეაქცია. გვერდითი მოვლენები: კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ: გულისრევა (12%); იშვიათად ყაბზობა, ფაღარათი, მადის დაქვეითება. ცნს-ის მხრივ: მძინარობა (9%); საერთო სისუსტე და მომატებული დაღლილობა (7%); უძილობა (6%); ცალკეულ შემთხვევებში თავის ტკივილი, მომატებული გაღიზიანებულობა, პარესთეზია, თავბრუსხვევის ეპიზოდები. ვეგეტატიური ნერვული სისტემის მხრივ: ოფლიანობა (9%), პირის ღრუს სიმშრალე (7%). გრძნობათა ორგანოების მხრივ: ცალკეულ შემთხვევებში აღინიშნება მხედველობის დაქვეითება, მიდრიაზი; იშვიათად – გლაუკომის მწვავე შეტევა. გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ: ცალკეულ შემთხვევებში აღინიშნება ტაქიკარდია, ელექტროკარდიოგრამის ცვლილება, ვაზოდილატაცია, არტერიული წნევის ცვლილება. სასქესო სფეროს და შარდგამომყოფი სისტემის მხრივ: ეაკულაციის დარღვევა (13%), ცალკეულ შემთხვევაში აღინიშნებოდა სექსუალური დისფუნქციის სხვა გამოვლინებები, იშვიათად შარდის გამოყოფის გაძნელება. ელექტროლიტური ბალანსის დარღვევა: ცალკეულ შემთხვევებში აღინიშნება ჰიპონატრიემია შეშუპებით, მეხსიერების დაქვეითებით ან ეპილეპტიფორმული სიმპტომატიკით. პრეპარატის მიღების შეწყვეტის შემდეგ სისხლში ნატრიუმის დონე ნორმალიზდება. დერმატოლოგიური და ზემგრძნობელობითი რეაქცია: იშვიათ შემთხვევაში აღინიშნება კანის ჰიპერემია, სისხლდენები კანქვეშ, სახის შეშუპება, ანაფილაქსიური რეაქცია (ჭინჭრის ციება, ბრონქოსპაზმი, ანგიონევროზული შეშუპება), კანის ქავილი. სხვადასხვა: ცალკეულ შემთხვევებში აღინიშნება მიოპათია, მიალგია, ჰიპერგლიკემია, იშვიათად ჰიპერპროლაქტინემია, გალაქტორეა, ჰიპოგლიკემია, ტემპერატურის მომატება და გრიპოზული მდგომარეობა. იშვიათად ვითარდება თრომბოციტოპენია. პრეპარატის მიღების დროს შესაძლებელია სხეულის მასის მომატება ან დაკლება. აღწერილია რამდენიმე შემთხვევა მომატებული სისხლდენის შესახებ. პაროქსეტინი, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტებისაგან განსხვავებით, იშვიათად იწვევს პირის ღრუში სიმშრალეს, ყაბზობას და მძინარობას. პრეპარატის მიღების უეცარმა შეწყვეტამ შესაძლოა გამოიწვიოს თავბრუსხვევა, მგრძნობელობის დარღვევა, შიშის გრძნობა, ძილის დარღვევა, აჟიტირება, ცახცახი, გულისრევა, დაბნეულობა, ზემოთაღნიშნულიდან გამომდინარე საჭიროა პრეპარატის მიღების შეწყვეტა თანდათან ან დოზის შემცირება ყოველ მეორე დღეს. ჭარბი დოზირება: პრეპარატის მიღება მაღალი დოზით არ არის საშიში. ჭარბი დოზირების ნიშნები ვლინდება ერთდროულად 2000 მგ პაროქსეტინის მიღების დროს, ან პრეპარატის მაღალი დოზით მიღების შემთხვევაში სხვა პრეპარატებთან ან ალკოჰოლთან. ჭარბი დოზირების ნიშნებია: გულისრევა, ღებინება, ცახცახი, პირის სიმშრალე, საერთო აღგზნება, ოფლიანობა, მძინარობა, თავბრუსხვევა, სახის კანის სიწითლე; არ აღინიშნება კომატოზური მდგომარეობა ან კონვულსია. ფატალური გამოსავალი პრეპარატის ჭარბი დოზირების შემთხვევაში არ აღინიშნება. სპეციფიური ანტიდოტი არ არსებობს. ჭარბი დოზირების დროს საჭიროა სასუნთქი გზების განთავისუფლება, აუცილებლობის შემთხვევაში ოქსიგენაცია, კუჭის ამორეცხვა ან ღებინების გამოწვევა, 20-30 გ აქტივირებული ნახშირის მიწოდება ყოველ 4-6 საათში პირველი 24-48 საათის განმავლობაში. რეკომენდებულია გულისა და სხვა სიცოცხლისათვის აუცილებელი ფუნქციის მუდმივი კონტროლი. იმ შემთხვევაში, როდესაც პრეპარატის მაღალი დოზა სისხლიდან ქსოვილში გადავიდა, მაშინ ფორსირებული დიურეზი, ჰემოდიალიზი ან ჰემოპერფუზია ნაკლებ ეფექტურია. შეუთავსებლობა: არ არსებობს მონაცემები. შენახვის პირობები: ინახება 15-300C-ზე, ბავშვებისათვის მიუწვდომელ ადგილზე. ვარგისიანობის ვადა: 3 წელი გამოშვების ფორმა: #30 აპკისებრი გარსით დაფარული ტაბლეტი შეფუთვაში. გაცემის წესი: ექიმის რეცეპტით. მწარმოებელი ს.ს. “გედეონ რიხტერი” ბუდაპეშტი, უნგრეთი