Ламотрин 50мг 60 таблеток

Характеристики

Форма

Dosage mg

Упаковка

Description en

LAMICTAL 25 LAMICTAL 50 LAMICTAL 100 Trade name of the medicinal product: LAMICTAL. International nonproprietary name: Lamotrigine. Dosage form: Tablets. General characteristics: 1 tablet contains: Active substance: Lamotrigine 25 mg or 50 mg, 100 mg; Excipients: Microcrystalline cellulose, colloidal anhydrous silica, povidone, sodium starch glycolate (type A), lactose monohydrate, magnesium stearate. Description: White or almost white tablets, round, biconvex, with a score line (LAMICTAL 50 and LAMICTAL 100), without a score line (LAMICTAL 25). Pharmacotherapeutic group: Antiepileptic agents. Lamotrigine. ATC code N03AX09. Pharmacological properties. Pharmacodynamics. Lamotrigine is an anticonvulsant whose mechanism of action is related to the blockade of voltage-dependent sodium channels in the presynaptic membranes of neurons in the slow inactivation phase and the suppression of excessive glutamate release (amino acids that play an important role in the development of epileptic seizures). Pharmacokinetics. After oral administration, the drug is rapidly and completely absorbed in the gastrointestinal tract. Maximum plasma concentration is reached approximately 2.5 hours later. Lamotrigine undergoes active metabolism, the main metabolite being N-glucuronide. The half-life in adults averages 29 hours. Lamotrigine has a linear pharmacokinetic profile. It is excreted mainly in the form of metabolites and partly unchanged, predominantly in the urine. The half-life in children is shorter than in adults. Special patient groups. Children. Clearance dependent on body weight is higher in children than in adults, with the highest values in children under 5 years of age. The half-life of lamotrigine in children is generally shorter than in adults, with an average value of approximately 7 hours when co-administered with enzyme inducers such as carbamazepine and phenytoin, and an increase to an average period of 45 to 50 hours when co-administered with valproate alone. Elderly patients. Information is provided that pharmacokinetic analysis results in patient groups including both elderly and young epileptic patients participating in the study showed that lamotrigine clearance did not change to a clinically significant extent. After single doses, apparent clearance decreased by 12% from 35 ml/min/kg in patients aged 20 years to 31 ml/min/kg in patients aged 70 years. After 48 weeks of treatment, the decrease was 10% from 41 ml/min in young patients to 37 ml/min in elderly patients. Information is provided that the pharmacokinetics of lamotrigine were studied in 12 healthy elderly patients who received a single dose of 150 mg. The mean clearance in elderly patients (0.39 ml/min/kg) falls within the range of mean clearance (0.31 to 0.65 ml/min/kg) obtained in 9 studies conducted in non-elderly adult patients after receiving single doses from 30 to 450 mg. Patients with renal impairment. 12 volunteers with chronic renal impairment and 6 patients on hemodialysis received a single dose of 100 mg of lamotrigine. Mean CL/F values were 0.42 ml/min/kg (chronic renal impairment), 0.33 ml/min/kg (interdialytic period), and 1.57 ml/min/kg (during hemodialysis), compared to 0.58 ml/min/kg in healthy patients. The mean plasma half-life was 42.9 hours (chronic renal impairment), 57.4 hours (interdialytic period), and 13.0 hours (during hemodialysis), compared to 26.2 hours in healthy patients. During a four-hour hemodialysis session, the amount of lamotrigine decreased by approximately 20% (from 5.6 to 35.1). The initial dose for patients in this group should be based on the patient's antiepileptic drug regimen; a reduction in the maintenance dose may be effective for patients with significant renal impairment. Patients with hepatic impairment. Single-dose pharmacokinetic studies were conducted in patients with varying degrees of hepatic impairment and in healthy volunteers. The mean apparent clearance of lamotrigine was 0.31 ml/min/kg, 0.24 ml/min/kg, and 0.10 ml/min/kg in patients with hepatic impairment of grades A, B, and C (Child-Pugh classification), respectively, compared to 0.34 ml/min/kg in healthy patients. Generally, initial, titration, and maintenance doses should be reduced by approximately 50% in patients with moderate hepatic impairment (Child-Pugh grade B) and by 75% in patients with severe hepatic impairment (Child-Pugh grade C). Titration and maintenance doses should be adjusted according to the response to treatment. Indications for use. Epilepsy. Adults and children aged 13 years and older: Monotherapy and adjunctive therapy for partial and generalized epileptic seizures, including tonic-clonic seizures, and also seizures associated with Lennox-Gastaut syndrome. LAMICTAL is indicated as adjunctive therapy, but in Lennox-Gastaut syndrome, it can be prescribed as an initial antiepileptic drug (AED). Children aged 2 to 12 years: Adjunctive therapy for epilepsy, particularly partial and generalized seizures, including tonic-clonic seizures, and also seizures associated with Lennox-Gastaut syndrome. Monotherapy for typical absence seizures. Bipolar disorder in adults. Adults (from 18 years of age). For the prevention of depressive episodes in patients with bipolar I disorder who predominantly experience depressive episodes. Lamotrigine is not indicated for the emergency treatment of manic or depressive episodes. Method of administration and dosage. LAMICTAL tablets should be taken whole, without chewing or crushing. If the calculated dose of lamotrigine (e.g., for the treatment of children with epilepsy or patients with hepatic impairment) is not a multiple of whole tablets, the dose should correspond to the nearest lower whole tablet quantity. If lamotrigine dosage is not possible in children, other dosage forms of lamotrigine with appropriate dosing should be used. Resumption of treatment. Physicians should assess the need to increase the dose to the maintenance dose when resuming lamotrigine in patients who have discontinued lamotrigine for any reason, as the risk of developing severe rash is associated with high initial doses and exceeding the recommended lamotrigine dose titration regimen (see section "Special Warnings"). The longer the interval since the last dose, the more attention should be paid to the dose titration regimen to the maintenance dose. When the interval after discontinuation of lamotrigine exceeds 5 times the half-life (see section "Pharmacokinetics"), the lamotrigine dose should be increased to the maintenance dose according to the existing schedule. Resumption of lamotrigine treatment is not recommended if treatment was discontinued due to rash caused by previous treatment. In this case, when deciding on re-prescription, the expected benefit and potential risk of treatment should be assessed. Epilepsy. The recommended dose titration regimen and maintenance dose levels for adults and adolescents aged 13 years and older (Table 1), as well as for children and adolescents aged 2 to 12 years (Table 2) are provided below. Do not exceed the initial dose, and the dose titration regimen should not be exceeded due to the risk of developing skin rash (see section "Special Warnings"). The possible impact of withdrawal or addition of other concomitant anticonvulsants and other medications on the pharmacokinetics of lamotrigine should be considered (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). Table 1: Dosing regimen for epilepsy in adults and children aged 13 years and older. Treatment regimen Weeks I-II Weeks III-IV Usual maintenance dose Monotherapy 25 mg/day (once daily) 50 mg/day (once daily) 100-200 mg/day (in 1 or 2 doses). The dose can be increased by 50-100 mg every 1-2 weeks to the maintenance dose until therapeutic effect is achieved. Some patients may require a dose of 500 mg/day to achieve the desired therapeutic effect. Adjunctive therapy with valproate (inhibitor of lamotrigine glucuronidation - see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") The specified dosing regimen should be used, regardless of concomitant therapy with other medications 12.5 mg/day (25 mg every other day) 25 mg/day (once daily) 100-200 mg daily (in 1 or 2 doses). The dose can be increased by 25-50 mg every 1-2 weeks until therapeutic effect is achieved. Adjunctive therapy without valproates, but with lamotrigine glucuronidation inducers (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used if valproates are not used, but the following medications are prescribed: phenytoin, carbamazepine, phenobarbital, primidone, rifampicin, lopinavir/ritonavir 50 mg/day (once daily) 100 mg/day (in 2 doses) 200-400 mg daily (in 2 doses). The dose can be increased by 100 mg every 1-2 weeks to the maintenance dose until therapeutic effect is achieved. Some patients may require a dose of 700 mg/day to achieve the desired therapeutic effect. Adjunctive therapy without valproates and lamotrigine glucuronidation inducers (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used when co-administered with other medications that do not significantly affect the glucuronidation process of lamotrigine. 25 mg/day (once daily) 50 mg/day (once daily) 100-200 mg daily (once daily or in 2 doses). The dose can be increased by a maximum of 50-100 mg every 1-2 weeks until therapeutic effect is achieved. Note: In patients taking medications whose pharmacokinetic interaction with lamotrigine is unknown (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"), the same dosing regimen as for valproate use should be used. Table 2. Children aged 2 to 12 years: Recommended dosing regimen for epilepsy treatment (total daily dose, mg/kg body weight)**. Treatment regimen Weeks I-II Weeks III-IV Usual maintenance dose Monotherapy for typical absence seizures 0.3 mg/kg/day (once daily or divided into 2 doses) 0.6 mg/kg/day (once daily or divided into 2 doses) 1-15 mg/kg/day (in 1 or 2 doses). To achieve the maintenance regimen, the dose can be increased by no more than 0.6 mg/kg/day every 1-2 weeks until therapeutic effect is achieved. The maximum maintenance dose is 200 mg/day. Adjunctive therapy with valproate (inhibitor of lamotrigine glucuronidation - see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used, regardless of concomitant therapy with other medications. 0.15 mg/kg/day * (once daily) 0.3 mg/kg/day (once daily) 1-5 mg/kg/day (once daily or divided into 2 doses). To achieve the maintenance regimen, the dose can be increased by no more than 0.3 mg/kg/day every 1-2 weeks until optimal effect is achieved. The maximum maintenance dose is 200 mg/day. Adjunctive therapy without valproates, but with lamotrigine glucuronidation inducers (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used if valproates are not used, but the following medications are prescribed: phenytoin, carbamazepine, phenobarbital, primidone, rifampicin, lopinavir/ritonavir 0.6 mg/kg/day (divided into 2 doses) 1.2 mg/kg/day (divided into 2 doses) 5-15 mg/kg/day (once daily or in 2 doses). The dose can be increased by no more than 1.2 mg/kg every 1-2 weeks until the maintenance dose is reached. The maximum maintenance dose is 400 mg/day. Adjunctive therapy without valproates and lamotrigine glucuronidation inducers (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used when co-administered with other medications that do not significantly affect the glucuronidation process of lamotrigine. 0.3 mg/kg/day (once daily or divided into 2 doses) 0.6 mg/kg/day (once daily or divided into 2 doses) 1-10 mg/kg/day (once daily or divided into 2 doses). The dose can be increased by no more than 0.6 mg/kg every 1-2 weeks until the maintenance dose is reached. The maximum maintenance dose is 200 mg/day. Note: In patients taking medications whose pharmacokinetic interaction with lamotrigine is unknown (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"), the same dosing regimen as for valproate use should be used. * If the calculated daily dose in patients receiving valproate is 1 mg or more, but not more than 2 mg, it is permissible to take 2 mg of lamotrigine in the form of dispersible tablets every other day for the first 2 weeks. If the calculated daily dose in patients receiving valproate is less than 1 mg, lamotrigine intake is not recommended. Lamotrigine withdrawal in patients with bipolar disorder. No increase in the frequency, severity, or type of adverse reactions was observed after abrupt discontinuation of the drug compared to placebo. Therefore, discontinuation of the drug is possible abruptly, without gradual dose reduction. Children (under 18 years of age). Lamotrigine is not recommended for use in children (under 18 years of age) with bipolar disorder, as randomized discontinuation studies have not shown its significant efficacy and have shown an increase in suicidal ideation (see section "Special Warnings"). Table 3. Recommended maintenance daily doses and titration regimens for bipolar disorder treatment - in patients aged 18 years and older. Treatment regimen Weeks I-II Weeks III-IV Week V Target maintenance dose (Week VI)* Dose (Week VI)* Monotherapy with lamotrigine or adjunctive therapy without valproates and lamotrigine glucuronidation inducers (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used when co-administered with other medications that do not significantly affect the glucuronidation process of lamotrigine. 25 mg/day (once daily) 50 mg/day (once daily or divided into 2 doses) 100 mg/day (once daily or divided into 2 doses) 200 mg/day - usual maintenance dose (once daily or divided into 2 doses). Doses in the range of 100-400 mg/day have been used in clinical trials. Adjunctive therapy with valproates (inhibitor of lamotrigine glucuronidation - see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used when co-administered with valproates, regardless of concomitant therapy with other medications. 12.5 mg/day (taken 25 mg every other day) 25 mg/day (once daily) 50 mg/day (once daily or divided into 2 doses) 100 mg/day is the usual maintenance dose (once daily or divided into 2 doses). 200 mg/day is the maximum dose that can be prescribed according to clinical response. Adjunctive therapy with valproates (inhibitor of lamotrigine glucuronidation - see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used when co-administered with valproates, regardless of concomitant therapy with other medications. 12.5 mg/day (taken 25 mg every other day) 25 mg/day (once daily) 50 mg/day (once daily or divided into 2 doses) 100 mg/day is the usual maintenance dose (once daily or divided into 2 doses). 200 mg/day is the maximum dose that can be prescribed according to clinical response. Adjunctive therapy without valproates, but with lamotrigine glucuronidation inducers (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used if valproates are not used, but the following medications are prescribed: phenytoin, carbamazepine, phenobarbital, primidone, rifampicin, lopinavir/ritonavir 50 mg/day (once daily) 100 mg/day (divided into 2 doses) 200 mg/day (divided into 2 doses) 300 mg/day on the 6th week of administration. If necessary, the dose can be increased to 400 mg/day on the 7th week (divided into 2 doses) to achieve optimal effect. Note: In patients taking medications whose pharmacokinetic interaction with lamotrigine is unknown (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"), the same dosing regimen as for valproate use should be used. Table 4. Adults (over 18 years of age): Maintenance stabilizing daily doses for bipolar disorder treatment after withdrawal of concomitant medications. Treatment regimen Current stabilizing dose of lamotrigine (before withdrawal) Week I (start of withdrawal) Week II Weeks III and subsequent * Withdrawal of valproate (inhibitor of lamotrigine glucuronidation - see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") According to the initial dose of lamotrigine When withdrawing valproates, the stabilizing dose needs to be doubled, but not more than 100 mg/week. 100 mg/day 200 mg/day 200 mg/day 300 mg/day 200 mg/day, divided into 2 doses 400 mg/day 400 mg/day Withdrawal of lamotrigine glucuronidation inducers (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") According to the initial dose of lamotrigine This dosing regimen should be used when discontinuing phenytoin, carbamazepine, phenobarbital, primidone, rifampicin, lopinavir/ritonavir. 400 mg/day 300 mg/day 200 mg/day 400 mg/day 300 mg/day 200 mg/day 300 mg/day 225 mg/day 150 mg/day 200 mg/day 150 mg/day 100 mg/day Withdrawal of medications that do not significantly affect lamotrigine glucuronidation (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used when discontinuing medications that do not have a significant inhibitory or inducing effect on lamotrigine glucuronidation. Maintain the target dose achieved during titration (200 mg/day, divided into 2 doses). The dose range is 100-400 mg/day. Note: In patients taking medications whose pharmacokinetic interaction with lamotrigine is unknown (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"), the same dosing regimen as for valproate use should be used. Table 5: Maintenance stabilizing daily doses of lamotrigine for bipolar disorder treatment with subsequent addition of other medications - in patients aged 18 years and older. Clinical experience of lamotrigine daily dose adjustment when adding other medications is not available. However, based on drug interaction studies, the following recommendations can be made: Treatment regimen Current stabilizing dose of lamotrigine (before adding new medication) Week I (start of adding new medication) Week II Weeks III and subsequent Addition of valproate (inhibitor of lamotrigine glucuronidation - see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") According to the initial dose of lamotrigine This dosing regimen should be used when adding valproate, regardless of concomitant therapy with other medications. 200 mg/day 300 mg/day 400 mg/day 100 mg/day 150 mg/day 200 mg/day Maintain this dose (100 mg/day) Maintain this dose (150 mg/day) Maintain this dose (200 mg/day) Addition of lamotrigine glucuronidation inducers (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") In patients not taking valproates (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used if valproates are not used, but the following medications are prescribed: phenytoin, carbamazepine, phenobarbital, primidone, rifampicin, lopinavir/ritonavir. 200 mg/day 150 mg/day 100 mg/day 200 mg/day 150 mg/day 100 mg/day 300 mg/day 225 mg/day 150 mg/day 400 mg/day 300 mg/day 200 mg/day Addition of medications that do not significantly affect lamotrigine glucuronidation (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used when adding other medications that do not significantly affect lamotrigine glucuronidation. Maintain the target dose achieved during titration (200 mg/day). The dose range is 100-400 mg/day. Note: In patients taking medications whose pharmacokinetic interaction with lamotrigine is unknown (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"), the same dosing regimen as for valproate use should be used. Recommendations for special patient groups. Women taking hormonal contraceptives. It is known that the use of the combination ethinylestradiol/levonorgestrel (30 mcg/150 mcg) doubles the clearance of lamotrigine, leading to a decrease in lamotrigine levels. Higher (approximately double) maintenance doses of lamotrigine may be required after titration to achieve maximum therapeutic response. During the week when the drug was not taken, a twofold increase in lamotrigine levels was observed. Dose-dependent adverse reactions cannot be ruled out. Therefore, the use of contraception that does not involve weeks without medication should be considered as a first-line therapy (e.g., continuous use of hormonal contraceptives or non-hormonal methods; see section "Special Warnings" and "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). Initiation of hormonal contraceptive therapy in patients already receiving maintenance doses of lamotrigine and not taking lamotrigine glucuronidation inducers. In most cases, a twofold increase in the maintenance dose of lamotrigine will be necessary. It is recommended to increase the lamotrigine dose by 50 to 100 mg/day every week after starting hormonal contraceptive therapy, according to the individual clinical response to treatment. The dose increase should not exceed the indicated level, unless such a dose increase is necessary according to the clinical response to treatment. Measurement of lamotrigine levels in serum before and after starting hormonal contraceptives can confirm that baseline lamotrigine levels are maintained. If necessary, the dose should be adjusted. In women taking hormonal contraceptives that include a week of inactive treatment (a week without taking tablets), lamotrigine levels in serum should be monitored during the 3rd week of active treatment, i.e., from day 15 to 21 of the tablet intake cycle. The possibility of using contraceptive preparations that do not include a week without tablet intake should be considered as a first-line therapy (e.g., continuous use of hormonal contraceptives or non-hormonal methods: see section "Special Warnings" and "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). Discontinuation of hormonal contraceptive therapy in patients already receiving maintenance doses of lamotrigine and not taking lamotrigine glucuronidation inducers. In most cases, it will be necessary to reduce the maintenance dose of lamotrigine by up to 50% (see section "Special Warnings" and "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). It is recommended that the daily dose of lamotrigine be gradually reduced by 50 to 100 mg weekly (not more than 25% of the total dose per week) over 3 weeks, unless otherwise indicated by the individual clinical response to treatment. Measurement of lamotrigine levels in serum before and after starting hormonal contraceptives can confirm that baseline lamotrigine levels are maintained. If necessary, the dose should be adjusted. In women taking hormonal contraceptives that include a week of inactive treatment (a week without taking tablets), lamotrigine levels in serum should be monitored during the 3rd week of active treatment, i.e., from day 15 to 21 of the tablet intake cycle. Samples for lamotrigine level assessment should not be taken within 1 week of discontinuing contraceptive intake. Initiation of lamotrigine therapy in women already taking hormonal contraceptives. Dose titration should follow the standard dose recommendations given in the tables. Initiation and discontinuation of hormonal contraceptives in patients already receiving maintenance doses of lamotrigine, and also taking lamotrigine glucuronidation inducers. Correction of the recommended maintenance dose of lamotrigine is not mandatory. Use with atazanavir/ritonavir. Correction of the recommended dose of lamotrigine when adding it to atazanavir/ritonavir therapy is not mandatory. In patients already using maintenance doses of lamotrigine and not using glucuronidation inducers, the dose of lamotrigine may need to be increased if treatment with atazanavir/ritonavir is added, or decreased if treatment with atazanavir/ritonavir is discontinued. Lamotrigine plasma levels should be monitored for 2 weeks after starting or discontinuing atazanavir/ritonavir to determine the need for lamotrigine dose adjustment (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). Concomitant use with lopinavir/ritonavir. Correction of the recommended dose of lamotrigine when adding it to lopinavir/ritonavir therapy is not mandatory. For patients already receiving maintenance doses of lamotrigine and not taking glucuronidation inducers, the dose of lamotrigine may need to be increased when lopinavir/ritonavir is added, and decreased when lopinavir/ritonavir is discontinued. Lamotrigine plasma levels should be monitored for 2 weeks after starting or discontinuing lopinavir/ritonavir to determine the need for lamotrigine dose adjustment (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). Elderly patients (from 65 years of age). Dose adjustment of the drug according to the recommended regimen is not necessary. The pharmacokinetics of lamotrigine in this age group do not differ from those in patients under 65 years of age. Hepatic insufficiency. It is necessary to reduce the initial, titration, and maintenance doses, generally by 50% in patients with moderate hepatic impairment (Child-Pugh grade B) and by 75% in patients with severe hepatic impairment (Child-Pugh grade C). Titration and maintenance doses should be adjusted according to clinical effect. Renal insufficiency. Caution should be exercised when prescribing lamotrigine to patients with renal impairment. For patients with end-stage renal failure, the initial dose of lamotrigine is determined based on the prescribed concomitant medications; a reduction in the maintenance dose may be effective in patients with significant renal impairment (see section "Special Warnings"). Adverse reactions. The list of adverse reactions associated with the use of medicinal products for epilepsy and bipolar disorder has been compiled based on available data from controlled clinical trials and clinical experience with the medicinal product. Adverse reactions are listed in the table below. The frequency of adverse reactions was determined in controlled clinical trials of lamotrigine monotherapy (marked with "*") and bipolar disorder (marked with "§"). In case of differences in the frequency of adverse reactions observed in clinical trials in patients with epilepsy and bipolar disorder, the highest frequency category is given. In the absence of controlled clinical trial data, the frequency of adverse reactions is inferred from clinical experience with the use of the medicinal product. The following classification was used to assess the frequency of adverse events: very common (≥1/10), common (≥1/100 - <1/10), uncommon (≥1/1000 - <1/100), rare (≥1/10,000 - <1/1000), very rare (<1/10,000), unknown (cannot be estimated from available data). Skin and subcutaneous tissue disorders. Very common - rash5*§; Uncommon - alopecia, photosensitivity reactions; Rare - Stevens-Johnson syndrome§; Very rare - toxic epidermal necrolysis, drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms. Blood and lymphatic system disorders. Very rare - hematological abnormalities1 (including neutropenia, leukopenia, anemia, thrombocytopenia, pancytopenia, aplastic anemia, and agranulocytosis), hemophagocytic lymphohistiocytosis (see section "Special Warnings"); Frequency unknown - lymphadenopathy1. Immune system disorders. Very rare - hypersensitivity syndrome2; Frequency unknown - hypogammaglobulinemia. Psychiatric disorders. Common - irritability, aggression; Very rare - tics, hallucinations, and confusion of consciousness; Frequency unknown - nightmares. Nervous system disorders. Very common - headache§; Common - somnolence*§, insomnia*, dizziness*§, tremor*, anxiety§; Uncommon - ataxia*; Rare: nystagmus*, aseptic meningitis (see section "Special Warnings"); Very rare - instability, movement disorders, exacerbation of Parkinson's disease3, extrapyramidal effects, choreoathetosis*, increased seizure frequency. Eye disorders. Uncommon - diplopia*, blurred vision*; Rare - conjunctivitis. Gastrointestinal disorders. Common - nausea*, vomiting* and diarrhea*, dry mouth§. Hepatobiliary system disorders. Very rare - increased liver function test results, hepatic dysfunction4, liver failure. Musculoskeletal and connective tissue disorders. Common - arthralgia§; Very rare - symptoms of systemic lupus erythematosus. Kidney and urinary system disorders. Frequency unknown - tubulointerstitial nephritis, tubulointerstitial nephritis with uveitis. General disorders. Common - fatigue*, pain§, back pain§. Description of individual adverse reactions. 1 Hematological disorders and lymphadenopathy may be associated with, and not associated with, drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms (DRESS) / hypersensitivity syndrome (see sections "Special Warnings" and "Immune system disorders"). 2 Information is also provided that rash is part of hypersensitivity syndrome (DRESS), which is associated with various systemic manifestations, including fever, lymphadenopathy, facial edema, blood, liver, and kidney dysfunction. The syndrome occurs with varying degrees of severity and in rare cases can lead to DIC (disseminated intravascular coagulation) syndrome and multiple organ failure. It is important to note that early manifestations of hypersensitivity (i.e., fever, lymphadenopathy) may occur even in the absence of obvious signs of rash. If such symptoms develop, the patient should be immediately examined by a doctor, and if no other cause for the symptoms is identified, lamotrigine should be discontinued. 3 These reactions were observed in clinical practice in other clinical conditions. It has been noted that lamotrigine can worsen the symptoms of parkinsonism in patients with Parkinson's disease, and there is isolated information about extrapyramidal effects and choreoathetosis in patients without this condition. 4 Hepatic dysfunction usually develops with hypersensitivity symptoms, but in isolated cases, it has been observed even in the absence of obvious signs of hypersensitivity. 5 Information is provided that in clinical trials in adults, the incidence of skin rash in patients taking lamotrigine was 8-12%, while in patients taking placebo, it was 5-6%. In 2% of cases, the development of rash led to discontinuation of lamotrigine. Rash, mainly maculopapular, usually appears within the first 8 weeks of starting therapy and resolves after discontinuation of lamotrigine (see section "Special Warnings"). There are reports of severe, potentially life-threatening skin lesions, including Stevens-Johnson syndrome, toxic epidermal necrolysis (Lyell's syndrome), and drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms (DRESS syndrome). Although symptoms are usually reversible upon discontinuation of lamotrigine, some patients have persistent irreversible scarring, and in rare cases, a fatal outcome has been recorded (see section "Special Warnings"). The overall risk of rash development is significantly associated with: - high initial dose of lamotrigine and exceeding the recommended dose titration rates (see section "Method of administration and dosage"); - concomitant use of valproate (see section "Method of administration and dosage"). Rash development was also considered a manifestation of hypersensitivity syndrome associated with various systemic manifestations (see "Immune system disorders"). There are reports of reduced bone mineral density, osteopenia, osteoporosis, and fractures in patients on long-term lamotrigine therapy. The mechanism of lamotrigine's effect on bone metabolism is not determined. Contraindications. Hypersensitivity to lamotrigine or other components of the preparation. Overdose. Symptoms and manifestations. There are reports of cases of acute overdose with doses 10-20 times the maximum therapeutic dose, including fatal cases. Symptoms of overdose: ataxia, nystagmus, impaired consciousness, generalized epileptic seizures, coma, widening of the QRS complex (intraventricular conduction delay). Widening of the QRS complex to over 100 ms may be associated with a more severe toxic effect of the drug. Treatment: Hospitalization of the patient in an intensive care unit with appropriate symptomatic and supportive therapy is necessary. Activated charcoal is recommended to reduce lamotrigine absorption. Further treatment is carried out according to the clinical situation. There is no experience with the use of hemodialysis for overdose treatment. In a study of 6 volunteers with renal failure, 20% of lamotrigine was eliminated from the body during a four-hour hemodialysis session. Special warnings. Skin rash. A skin side reaction in the form of rash may develop within the first 8 weeks of starting lamotrigine treatment. In most cases, the rash is mild and resolves without treatment, however, reports of severe skin reactions requiring hospitalization and discontinuation of the drug have been provided. These include the development of potentially life-threatening rashes, specifically Stevens-Johnson syndrome and toxic epidermal necrolysis, as well as drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms (DRESS); also known as hypersensitivity syndrome (HSS) (see section "Adverse reactions"). Patients who have developed Stevens-Johnson syndrome, toxic epidermal necrolysis, and drug reactions with eosinophilia and systemic manifestations (DRESS) after using lamotrigine cannot be re-prescribed lamotrigine. It is known that in adults participating in studies using current recommended lamotrigine dosing, the incidence of severe skin rash was approximately 1 in 500 patients with epilepsy. About half of these cases were diagnosed with Stevens-Johnson syndrome (1 in 1000). The incidence of severe skin rash in patients with bipolar disorder is 1 in 1000. The risk of serious skin rash is higher in children than in adults. It is known that according to data from lamotrigine use studies, the incidence of rash requiring hospitalization in children ranges from 1 in 300 to 1 in 100 patients. In children, the first signs of skin rash may be mistaken for an infection, so doctors should be aware of the possibility of developing a drug reaction in children who develop rash and fever within the first 8 weeks of therapy. The overall risk of rash development is clearly closely related to high initial doses of lamotrigine and exceeding the recommended dose titration regimen during lamotrigine therapy (see section "Method of administration and dosage"), as well as concomitant use of valproate (see section "Method of administration and dosage"). Lamotrigine should be prescribed with caution to patients with a history of allergy or rash with other antiepileptic drugs, as the incidence of mild rash after lamotrigine treatment in this group of patients was 3 times higher than in the group without such a history. All patients (adults and children) who develop a rash should be immediately examined by a doctor, and treatment with lamotrigine should be immediately discontinued, unless the rash is not related to lamotrigine intake. Resumption of lamotrigine intake is not recommended in cases where its previous prescription was discontinued due to the development of skin reactions. In this case, when deciding on re-prescription, the expected benefit and potential risk of treatment should be considered. Information is provided that rash is part of DRESS syndrome, also known as hypersensitivity syndrome. This condition is accompanied by various systemic symptoms, including fever, lymphadenopathy, facial edema, blood changes, liver and kidney dysfunction, aseptic meningitis (see section "Adverse reactions"). The syndrome can have varying degrees of severity and can sometimes lead to disseminated intravascular coagulation and multiple organ failure. Early signs of hypersensitivity (e.g., fever, lymphadenopathy) may occur even in the absence of rash. If such symptoms occur, the patient should be immediately examined, and if no other cause is identified, lamotrigine intake should be discontinued. In most cases, aseptic meningitis is reversible after discontinuation of the drug, but in some cases it may recur upon re-administration of lamotrigine. Re-administration of lamotrigine leads to a rapid return of symptoms, which are often more severe. Patients should not resume lamotrigine therapy after its discontinuation due to the development of aseptic meningitis. Reports of photosensitivity reactions associated with lamotrigine intake have also been received (see section "Adverse reactions"). In some cases, the reaction occurred at high doses of lamotrigine (400 mg or more), during dose titration, or at increased dose titration rates. If photosensitivity reaction is suspected, associated with lamotrigine intake (e.g., severe sunburn), it is necessary to discontinue treatment with the drug. If continuation of lamotrigine treatment is considered clinically appropriate, the patient is advised to avoid sun exposure and artificial UV radiation and use protective measures (e.g., protective clothing and sunscreen). Hemophagocytic lymphohistiocytosis (HLH). HLH has been reported in patients taking lamotrigine (see Adverse Reactions). HLH is characterized by the following signs and symptoms: fever, rash, neurological symptoms, hepatosplenomegaly, lymphadenopathy, cytopenia, increased serum ferritin levels, hypertriglyceridemia, and liver and blood coagulation disorders. Symptoms usually appear within 4 weeks of starting treatment. Patients should be informed about the symptoms associated with HLH and advised to seek immediate medical attention if these symptoms develop during lamotrigine treatment. Patients presenting with these signs and symptoms should be immediately evaluated, and the diagnosis of HLH should be considered. Lamotrigine treatment should be immediately discontinued if no other cause for the development of symptoms can be identified. Suicidal risk. Patients with epilepsy may experience symptoms of depression and/or bipolar disorder, and there is evidence that patients with epilepsy and bipolar disorder have an increased risk of suicidality. 25% to 50% of patients with bipolar disorder have experienced at least one suicide attempt. They may experience worsening of depressive symptoms and/or manifestation of suicidal impulses and behavior (suicide), regardless of whether they are taking medications for bipolar disorder, such as lamotrigine. Suicidal ideation and behavior have been reported in patients with various indications, including epilepsy, treated with antiepileptic drugs. Meta-analysis data on the use of antiepileptic drugs, including lamotrigine, have demonstrated a small increase in the risk of suicidal ideation and behavior. The mechanism of this risk is unknown, but available data do not exclude the possibility of an increased risk associated with lamotrigine use. Therefore, patients should be closely monitored for signs of suicidal ideation and behavior. If such signs are detected, patients and their caregivers should seek medical attention. Clinical worsening in bipolar disorder. Patients taking lamotrigine for bipolar disorder should be closely monitored to avoid missing clinical worsening (including the emergence of new symptoms) or suicidality, especially at the beginning of treatment or during dose changes. In patients with a history of suicidal behavior or thoughts, as well as in those who exhibit suicidal ideation before starting treatment, there may be a higher risk of suicidal thoughts or suicide attempts, requiring close monitoring during treatment. Patients and their caregivers should be warned about the need to monitor for any worsening of their condition (including the emergence of new symptoms) and/or the occurrence of suicidal ideation/attempts or self-harm, so that they can seek medical attention promptly if these symptoms occur. At the same time, it is necessary to assess the situation and make appropriate changes to the therapeutic regimen, including possible discontinuation of treatment for patients if clinical worsening (including the emergence of new symptoms) and/or suicidal ideation/behavior occurs, especially if these symptoms are severe, appear suddenly, and are not part of existing symptoms. Hormonal contraceptives. Effect of hormonal contraceptives on the efficacy of lamotrigine. Data have been received indicating that the combination of ethinylestradiol 30 mcg/levonorgestrel 150 mcg doubles the elimination of lamotrigine, which in turn reduces lamotrigine levels (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). In most cases, an increase in the maintenance dose of lamotrigine (through titration) (doubled) will be necessary to achieve maximum therapeutic effect. In women who have not yet taken enzyme-inducing drugs and are already using hormonal contraceptives with a one-week break between cycles (so-called pill-free week), a gradual temporary increase in lamotrigine levels may be observed during the pill-free week. This increase will be greater if the lamotrigine dose is increased a few days before or during the one-week break. For detailed information on dosing, see section "General dosing recommendations for special patient groups" in the "Method of administration and dosage" section. Accordingly, women who start oral contraceptives or complete a course of oral contraceptives should be under constant medical supervision, and in most cases, they will require lamotrigine dose adjustment. Other oral contraceptives and hormone replacement preparations have not been studied, but they may have a similar effect on the pharmacokinetics of lamotrigine. Effect of lamotrigine on the efficacy of oral contraceptives. Information has been provided that according to the results of interaction clinical studies involving 16 healthy volunteers, a slight increase in levonorgestrel release and changes in serum levels of follicle-stimulating and luteinizing hormones were observed when lamotrigine was used with hormonal contraceptives (ethinylestradiol 30 mcg/levonorgestrel 150 mcg combination) (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). The effect of these changes on ovulation is unknown. However, the possibility cannot be excluded that in some patients taking lamotrigine and hormonal contraceptives concurrently, these changes may lead to a decrease in the efficacy of the latter. Therefore, patients should promptly report changes in their menstrual cycle, such as the occurrence of sudden bleeding. Effect of lamotrigine on organic cation transporter 2 (OCT 2) substrates. Lamotrigine is an inhibitor of renal tubular secretion via organic protein transporters for cations (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). This may lead to an increase in plasma levels of some drugs that are primarily excreted via the above pathway. Therefore, the use of lamotrigine with OCT 2 substrates that have a narrow therapeutic index, such as dofetilide, is not recommended. Dihydrofolate reductase. Lamotrigine is a weak inhibitor of dihydrofolate reductase, therefore, with prolonged use of lamotrigine, its metabolism of folates may be affected. However, with prolonged use of lamotrigine, no significant changes in hemoglobin levels, mean red blood cell volume, serum and red blood cell folate concentrations are observed within 1 year, and also in red blood cell folate concentrations within 5 years. Renal insufficiency. In a single-dose study in patients with end-stage renal failure, plasma lamotrigine concentration did not change significantly. However, accumulation of the glucuronide metabolite is possible. Use of the preparation in patients with kidney damage requires caution. Patients taking other preparations containing lamotrigine. Patients taking other preparations containing lamotrigine should not take lamotrigine without consulting a doctor. Brugada-like changes on ECG. Arrhythmogenic ST-T anomalies and typical Brugada ECG were observed on ECG in patients taking lamotrigine. In this regard, before using lamotrigine in patients with Brugada syndrome, the possibility of such treatment should be thoroughly considered. Development in children. There is no information on the effect of lamotrigine on growth, sexual maturation, as well as cognitive, emotional, and behavioral development in children. Epilepsy. Abrupt discontinuation of lamotrigine, like other antiepileptic drugs, can provoke an increase in seizure frequency. Except in cases where the patient's condition requires abrupt discontinuation of the drug (e.g., in case of rash), the lamotrigine dose should be gradually reduced over at least 2 weeks. According to published data, severe epileptic seizures can cause rhabdomyolysis, multiple organ failure, and disseminated intravascular coagulation syndrome, sometimes with a fatal outcome. Similar cases are possible during lamotrigine treatment. Significant clinical worsening of seizure frequency may be observed instead of improvement in condition. In patients with more than one type of seizure, improvement in control of one type of seizure should be carefully assessed for worsening of control of other types of seizures. Lamotrigine treatment may exacerbate myoclonic seizures. There is data that the response to treatment with enzyme inducers is weaker than with treatment with antiepileptic drugs that do not induce enzymes. The reason for this is unknown. In the treatment of children with typical absence seizures, efficacy is not achieved in all patients. Bipolar disorders. Children (under 18 years of age). Antidepressant treatment is associated with an increased risk of suicidal ideation and behavior in children (under 18 years of age) with major depressive disorder and other mental disorders. Fertility. Lamotrigine use has been known not to impair fertility in animal reproductive studies. There is no data on the effect of lamotrigine on human fertility. Teratogenicity. Lamotrigine is a weak inhibitor of dihydrofolate reductase. Theoretically, there is a risk of congenital malformations in the human fetus if a woman is treated with folate inhibitors during pregnancy. However, reproductive toxicology studies in animals using lamotrigine at doses lower than the human dose of 400 mg/day [calculated on body surface area (mg/m2)] showed toxic effects on offspring development (increased mortality, decreased body weight, increased structural changes, neurobehavioral disorders), but no teratogenic effect was detected. The preparation contains lactose, so it is not recommended for patients with rare hereditary diseases such as galactose intolerance, Lapp lactase deficiency, or glucose-galactose malabsorption. The medicinal product contains less than 1 mmol of sodium (23 mg) per tablet, i.e., it is practically sodium-free. Use during pregnancy and breastfeeding. Risks associated with the use of antiepileptic drugs in general. Women of reproductive age require specialist consultation. The issue of antiepileptic drug (AED) treatment should be discussed when a woman plans pregnancy. Women undergoing treatment for epilepsy should avoid abrupt discontinuation of AEDs, as this can lead to recurrence of epileptic seizures and may have serious consequences for the woman and the fetus. In all cases, monotherapy should be preferred, as the use of combination therapy with AEDs may be associated with an increased risk of congenital malformations compared to monotherapy, depending on the AED used. Risks associated with lamotrigine use. Pregnancy. A large amount of data on pregnant women undergoing lamotrigine monotherapy in the first trimester (over 8700) does not indicate a significant increase in the risk of serious congenital malformations, including cleft lip and palate. Animal studies have shown embryofetal toxicity. If lamotrigine therapy is considered necessary during pregnancy, it is recommended to use the lowest possible therapeutic dose. Lamotrigine has a weak inhibitory effect on dihydrofolate reductase and, therefore, can theoretically increase the risk of embryonic developmental disorders by reducing folic acid levels (see section "Special Warnings"). Therefore, attention should be paid to the need for folic acid intake when planning pregnancy and in its early stages. Physiological changes during pregnancy can affect lamotrigine levels and/or its therapeutic effect. Cases of decreased lamotrigine levels during pregnancy have been reported, potentially increasing the risk of loss of seizure control. After childbirth, lamotrigine levels can rapidly increase with the potential risk of dose-dependent adverse reactions. Therefore, lamotrigine levels in serum should be checked before, during, and after childbirth. If necessary, the lamotrigine dose should be modified to maintain lamotrigine levels in serum at pre-pregnancy levels, or adjusted according to the clinical situation. Dose-dependent adverse reactions should also be monitored after childbirth. Breastfeeding. Information is available that lamotrigine is excreted in breast milk at variable concentrations. At the same time, the level of lamotrigine in the newborn can reach 50% of the corresponding maternal level. Therefore, in some breastfed infants, lamotrigine levels in serum may reach levels at which pharmacological effects are possible. In this regard, the benefits of breastfeeding should be weighed against the potential risk of adverse reactions in the infant. If a woman undergoing lamotrigine treatment decides to breastfeed, the infant should be closely monitored for adverse events such as sedation, rash, and insufficient weight gain. Fertility. Animal studies have not revealed any effect of lamotrigine on fertility. Children. The effect of lamotrigine in children under 2 years of age as monotherapy or in children under 1 month of age as adjunctive therapy has not been studied. The efficacy and safety of lamotrigine as adjunctive therapy for partial seizures in children aged 1 month to 2 years have not been established. Therefore, it is not recommended for children in this age group. Lamotrigine is not indicated in children and adolescents (under 18 years of age) with bipolar disorder, as the efficacy of the drug has not been established, and also due to the increased risk of suicidal ideation (see section "Special Warnings"). Effect on ability to drive or operate machinery. Available data indicate that the effect of lamotrigine related to visual coordination, eye movements, body control, and subjective sedative effect does not differ from placebo. In clinical studies using lamotrigine, neurological side effects such as dizziness and diplopia were observed, so patients should first assess their own reaction to lamotrigine treatment before starting to drive or operate machinery. Since there is an individual response to antiepileptic drugs, the patient should consult a doctor for advice on driving a car in these cases. Interactions with other medicinal products and other types of interactions. It has been established that uridine 5'-diphosphate (UDP)-glucuronosyltransferase (UGT) is the enzyme responsible for the metabolism of lamotrigine. Thus, drugs that induce or inhibit glucuronidation can affect lamotrigine clearance. Strong or moderate inducers of the cytochrome P450 (CYP3A4) enzyme, known to induce UGT, can also enhance lamotrigine metabolism. There is no evidence that lamotrigine can cause clinically significant stimulation or inhibition of cytochrome P450 oxidizing enzymes. Lamotrigine can induce its own metabolism, but this effect is moderate and has no clinically significant consequences. Drugs proven to have a clinically significant effect on lamotrigine concentration are listed in Table 6. Special dosing recommendations for these drugs are presented in the "General dosing recommendations for special patient groups" section of the "Method of administration and dosage" section. Table 6 also lists drugs that have been shown to have little or no effect on lamotrigine concentration. Generally, no clinical effect is expected with concomitant use of these drugs. However, caution should be exercised in patients with epilepsy whose disease state is particularly sensitive to fluctuations in lamotrigine concentration. Table 6. Effect of other medicinal products on lamotrigine glucuronidation. Medicinal products that increase lamotrigine concentration Medicinal products that decrease lamotrigine concentration Medicinal products that have little or no effect on lamotrigine concentration Valproate Atazanavir/ritonavir Carbamazepine Combination "ethinylestradiol/levonorgestrel" Lopinavir/ritonavir Phenobarbital Phenytoin Primidone Rifampicin Aripiprazole Bupropion Felbamate Gabapentin Lacosamide Levetiracetam Lithium Olanzapine Oxcarbazepine Paracetamol Perampanel Pregabalin Topiramate Zonisamide Detailed dosing information can be found in the subsection "General dosing recommendations for special patient groups" of the section "Method of administration and dosage". Dosing instructions for women taking hormonal contraceptives can be found in the subsection "Hormonal contraceptives" of the section "Special Warnings"). Interactions with antiepileptic drugs (see also section "Method of administration and dosage"). Valproate, which inhibits lamotrigine glucuronidation, slows down lamotrigine metabolism and approximately doubles its mean half-life. Some antiepileptic drugs (such as phenytoin, carbamazepine, phenobarbital, and primidone), which induce cytochrome P450 microsomal enzymes, induce UGT and accelerate lamotrigine metabolism. There are reports of central nervous system side effects, including dizziness, ataxia, diplopia, blurred vision, and nausea, in patients taking carbamazepine concurrently with lamotrigine. These events usually resolve with a reduction in carbamazepine dose. Similar effects were observed in a study of lamotrigine and oxcarbazepine involving healthy adult volunteers, but a dose reduction study was not conducted. It is known that in a study involving healthy adult volunteers who received a dose of 200 mg lamotrigine and 1200 mg oxcarbazepine, oxcarbazepine did not change lamotrigine metabolism, and lamotrigine, in turn, did not change oxcarbazepine metabolism. There are reports that a study in healthy volunteers found that co-administration of felbamate 1200 mg twice daily and lamotrigine 100 mg twice daily for 10 days did not have a clinically significant effect on the pharmacokinetics of the latter. According to retrospective analysis of plasma levels in patients taking lamotrigine with or without gabapentin, gabapentin did not change the apparent clearance of lamotrigine. It is known that the potential drug interaction between levetiracetam and lamotrigine was studied by assessing the serum concentrations of both drugs in placebo-controlled clinical trials. According to this data, the substances do not change each other's pharmacokinetics. Stable plasma lamotrigine concentration is not changed with concomitant use of pregabalin (200 mg three times daily). There is no pharmacokinetic interaction between lamotrigine and pregabalin. Topiramate does not affect lamotrigine plasma concentrations. Lamotrigine use increases topiramate concentration by 15%. It is known that according to study data, the use of zonisamide (200-400 mg/day) with lamotrigine (150-500 mg/day) for 35 days for epilepsy treatment did not significantly affect the pharmacokinetics of lamotrigine. Plasma lamotrigine concentration was not affected by its co-administration with lacosamide (200, 400, or 600 mg/day) in placebo-controlled clinical trials in patients with partial seizures. Additionally, according to data from three placebo-controlled clinical trials of concomitant perampanel use in patients with partial and primary generalized tonic-clonic seizures, the highest dose of perampanel studied (12 mg/day) increased lamotrigine clearance by less than 10%. Although changes in plasma concentrations of other antiepileptic drugs have been described, available study data indicate that lamotrigine does not affect the plasma concentrations of concomitant antiepileptic drugs. In vitro study results showed that lamotrigine does not affect the binding of other antiepileptic drugs to plasma proteins. Interactions with other psychotropic substances (see section "Method of administration and dosage"). It is known that in a study of 20 patients taking lamotrigine 100 mg daily and lithium gluconate 2 g twice daily for 6 days, lithium pharmacokinetics did not change. Multiple oral doses of bupropion did not have a statistically significant effect on lamotrigine pharmacokinetics in a study of 12 patients, with only a slight increase in lamotrigine glucuronide levels observed. It is known that in studies involving healthy volunteers, 15 mg of olanzapine reduced the area under the lamotrigine concentration-time curve (AUC) and maximum concentration (Cmax) by an average of 24% and 20%, respectively. Lamotrigine 200 mg did not affect olanzapine pharmacokinetics. Multiple oral doses of lamotrigine 400 mg/day did not have a clinically significant effect on the pharmacokinetics of risperidone at a single dose of 2 mg. When risperidone 2 mg was used with lamotrigine, somnolence was observed. Available data indicate that no cases of somnolence were observed with lamotrigine alone. It is known that in a clinical study involving 18 adult patients with bipolar disorder taking lamotrigine (≥100 mg/day) and aripiprazole with gradual dose increase from 10 mg/kg to 30 mg/kg over 7 days, and then for the next 7 days, a decrease in lamotrigine AUC and Cmax by approximately 10% was observed. Such changes are not expected to have clinical consequences. In vitro experimental results showed that amitriptyline, bupropion, clonazepam, fluoxetine, haloperidol, or lorazepam had only a minimal effect on the formation of lamotrigine's primary metabolite, 2-N-glucuronide. Based on data from studies of bufuralol metabolism in human liver microsomes, it can be determined that lamotrigine does not reduce the clearance of drugs that are primarily metabolized by CYP 2D6. In vitro experimental results allow to confirm that clozapine, phenelzine, risperidone, sertraline, or trazodone cannot affect lamotrigine clearance. Interactions with hormonal contraceptives. Effect of hormonal contraceptives on lamotrigine pharmacokinetics. Data indicate that the combination "ethinylestradiol 30 mcg/levonorgestrel 150 mcg" doubles the elimination of lamotrigine, which in turn reduces the area under the lamotrigine curve (AUC) and Cmax by an average of 52% and 39%, respectively. In the case of a one-week break in contraceptive use (so-called pill-free week), serum lamotrigine concentrations steadily increased, reaching concentrations approximately twice as high as during combined drug use (see sections "Method of administration and dosage" and "Special Warnings"). Effect of lamotrigine on the pharmacokinetics of hormonal contraceptives. It is known that, according to studies, an unchanged dose of lamotrigine 300 mg did not affect the pharmacokinetics of ethinylestradiol, which is part of a combined oral contraceptive tablet. A slight, constant increase in levonorgestrel release was observed, which in turn led to a decrease in levonorgestrel AUC and Cmax by an average of 19% and 12%, respectively. Measurements of serum levels of follicle-stimulating hormone and luteinizing hormone and estradiol during the studies showed suppression of ovarian hormonal activity in some women, however, progesterone levels in serum showed that no woman had any hormonal symptoms of ovulation. The effect of changes in serum levels of follicle-stimulating and luteinizing hormones and a slight increase in levonorgestrel release on ovarian ovulatory activity is unknown (see section "General dosing recommendations for special patient groups" in the section "Method of administration and dosage" for dosing in women taking hormonal contraceptives and subsection "Hormonal contraceptives" in the section "Special Warnings"). It is known that the effect of a daily dose of lamotrigine 300 mg has not been studied. Information is provided that studies of other hormonal contraceptives have also not been conducted. Interactions with other medicinal products. It is known that in studies involving 10 male volunteers taking rifampicin, the level of lamotrigine elimination increased and its half-life decreased, as a result of induction of liver enzymes responsible for glucuronidation. In patients receiving rifampicin therapy, the treatment regimen recommended for lamotrigine with appropriate glucuronidation inducers should be used (see section "Method of administration and dosage"). According to studies involving healthy volunteers, lopinavir/ritonavir approximately halves plasma lamotrigine concentrations through glucuronidation induction. For patients receiving concomitant therapy with lopinavir/ritonavir, the treatment regimen recommended for lamotrigine with appropriate glucuronidation inducers should be used (see section "Method of administration and dosage"). Use of atazanavir/ritonavir (300 mg/100 mg) reduces lamotrigine AUC and Cmax in plasma (at a dose of 100 mg) by an average of 32% and 6%, respectively. (see subsection "General dosing recommendations for special patient groups" in the section "Method of administration and dosage"). According to data from studies in healthy volunteers, paracetamol 1g dose (4 times daily) reduced lamotrigine AUC and Cmin in plasma by an average of 20% and 25%, respectively. In vitro study data on the effect of lamotrigine on organic cation transporters 2 (OCT 2) showed that lamotrigine, but not the N(2)-glucuronide metabolite, is an OCT 2 inhibitor at potentially clinically significant concentrations. Lamotrigine is a stronger inhibitor of OCT 2 with IC50 values of 53.8 μM and 186 μM, respectively (see section "Special Warnings"). Interactions using laboratory tests. Information is provided on the effect of lamotrigine on tests used for rapid determination of certain drugs in urine, which may result in false-positive results, especially for phencyclidine. To confirm positive results, an alternative, more specific chemical method should be used. Dosage form. 10 tablets in a blister; 3 or 6 blisters in a cardboard box. Storage conditions Store in the original packaging, protected from light and moisture, at a temperature not exceeding 250C. Keep out of reach of children. Shelf life 3 years. Dispensing category: Pharmaceutical product group - II. Dispensed with prescription form №3. Manufacturer. Pharmastart LLC, Ukraine, 03124, Kyiv, V. Haveli Blvd #8.

Активные

lamotrigine

Что это?

სამკურნალო საშუალების სამედიცინო გამოყენების ინსტრუქცია ლამოტრინი 25 ლამოტრინი 50 ლამოტრინი 100 პრეპარატის სავაჭრო დასახელება: ლამოტრინი. საერთაშორისო არაპატენტირებული დასახელება: ლამოტრიჯინი. სამკურნალწამლო ფორმა: ტაბლეტები. ზოგადი დახასიათება: 1 ტაბლეტი შეიცავს: აქტიური ნივთიერება: ლამოტრიჯინი 25 მგ ან, 50 მგ, 100 მგ; დამხმარე ნივთიერებები: მიკროკრისტალური ცელულოზა, სილიციუმის დიოქსიდი კოლოიდური უწყლო, პოვიდონი, ნატრიუმის სახამებლის გლიკოლატი (ტიპი A), ლაქტოზას მონოჰიდრატი, მაგნიუმის სტეარატი. აღწერა: თეთრი ან თითქმის თეთრი ფერის ტაბლეტები, მრგვალი ფორმის, ორმხრივამოზნექილი ზედაპირით, ღარით (ლამოტრინი 50 და ლამოტრინი 100), ღარის გარეშე (ლამოტრინი 25) ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: ანტიეპილეფსიური საშუალებები. ლამოტრიჯინი. ათქ კოდი N03AX09. ფარმაკოლოგიური თვისებები. ფარმაკოდინამიკა. ლამოტრიჯინი არის კრუნჩხვის საწინააღმდეგო საშუალება, რომლის მოქმედების მექანიზმიც დაკავშირებულია ნეირონების პრესინაფსური მემბრანების პოტენციალზე-დამოკიდებული ნატრიუმის არხების ბლოკადასთან ნელი ინაქტივაციის ფაზაში და გლუტამატის (ამინომჟავები, რომლებიც მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ ეპილეფსიური შეტევის განვითარებაში) ჭარბი გამონთავისუფლების დათრგუნვასთან. ფარმაკოკინეტიკა. პერორალური მიღების შემდეგ პრეპარატი სწრაფად და მთლიანად აბსორბირდება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში. სისხლის პლაზმაში მაქსიმალური კონცენტრაცია მიიღწევა დაახლოებით 2,5 საათის შემდეგ. ლამოტრიჯინი ექვემდებარება აქტიურ მეტაბოლიზმს, ძირითადი მეტაბოლიტია N- გლუკურონიდი. მოზრდილებში ნახევარგამოყოფის პერიოდი საშუალოდ შეადგენს 29 საათს. ლამოტრიჯინს გააჩნია წრფივი ფარმაკოლოგიური პროფილი. გამოიყოფა ძირითადად მეტაბოლიტების სახით და ნაწილობრივ უცვლელი სახით, უპირატესად შარდით. ბავშვებში ნახევარგამოყოფის პერიოდი ნაკლებია ვიდრე მოზრდილებში. პაციენტების სპეციალური ჯგუფები. ბავშვები სხეულის მასაზე &nbsp;დამოკიდებული კლირენსი ბავშვებში უფრო მაღალია, ვიდრე მოზრდილებში, ყველაზე მაღალი მაჩვენებლებით 5 წლამდე ასაკში. ლამოტრიჯინის ნახევარგამოყოფის პერიოდი ბავშვებში, როგორც წესი უფრო ნაკლებია, ვიდრე მოზრდილებში, საშუალო მნიშვნელობით დაახლოებით 7 საათი, &nbsp;&nbsp;ფერმენტების&nbsp; ისეთი ინდუქტორების ერთდროულად გამოყენებისას როგორიცაა კარბამაზეპინი და ფენიტოინი, და საშუალო მნიშვნელობის 45-დან 50-მდე საათიან პერიოდამდე გაზრდით მხოლოდ ვალპროატის ერთდროულად გამოყენებისას. ხანდაზმული ასაკის პაციენტები. მოწოდებულია ინფორმაცია, რომ ფარმაკოკინეტიკური ანალიზის შედეგებით პაციენტების ჯგუფებში, რომლებიც მოიცავდა კვლევაში მონაწილე ეპილეფსიის მქონე როგორც &nbsp;ხანდაზმულ, &nbsp;ასევე ახალგაზრდა პაციენტებს, აღმოჩნდა, რომ ლამოტრიჯინის კლირენსი არ შეიცვალა კლინიკურად მნიშვნელოვან მაჩვენებლამდე. ერთჯერადი დოზების&nbsp; შემდეგ, აშკარა კლირენსი შემცირდა 12 %-ით 35 მლ/წთ/კგ-დან 20 წლის ასაკის პაციენტებში, 31 მლ/წთ/კგ-მდე 70 წლის ასაკის პაციენტებში. 48 კვირიანი მკურნალობის შემდეგ დაქვეითებამ შეადგინა 10% 41 მლ/წთ-დან ახალგაზრდა პაციენტებში 37 მლ/წთ-მდე ხანდაზმულ პაციენტებში. მოწოდებულია ინფორმაცია, რომ ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკა შესწავლილი იქნა 12 ჯანმრთელ ხანდაზმულ პაციენტებში, რომლებსაც დაენიშნათ ერთჯერადი დოზა 150 მგ. ხანდაზმული ასაკის პაციენტებში კლირენსის საშუალო მნიშვნელობა (0.39 მლ/წთ/კგ) იმყოფება კლირენსის საშუალო მნიშვნელობის ფარგლებში (0.31-დან 0.65 მლ/წთ/კგ), რომელიც მიღებულია 9 კვლევაში, რომლებიც ჩატარდა არა-ხანდაზმული ასაკის მოზრდილ პაციენტებში მათ მიერ 30-დან 450 მგ-მდე ერთჯერადი დოზის მიღების შემდეგ. პაციენტები თირკმლის ფუნქციის დარღვევებით. თირკმელების ფუნქციის ქრონიკული დარღვევების მქონე 12 მოხალისეს და &nbsp;ჰემოდიალიზზე მყოფ 6 პაციენტს მიაღებინეს ლამოტრიჯინის 100 მგ ერთჯერადი დოზა. CL/F საშუალო მნიშვნელობები შეადგენდა 0,42 მლ/წთ/კგ-ს (თირკმლის ფუნქციის ქრონიკული დარღვევები), 0,33 მლ/წთ/კგ-ს (პერიოდი ჰემოდიალიზებს შორის) და 1,57 მლ/წთ/კგ-ს (ჰემოდიალიზის დროს), შედარებით 0,58 მლ/წთ/კგ-თან ჯანმრთელ პაციენტებში. სისხლის პლაზმიდან საშუალო ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენდა 42,9 საათს (თირკმლის ფუნქციის ქრონიკული დარღვევები), 57,4 საათს (პერიოდი ჰემოდიალიზებს შორის), და 13,0 საათს (ჰემოდიალიზის დროს), შედარებით 26,2 საათთან ჯანმრთელ პაციენტებში. ჰემოდიალიზის ოთხსაათიანი სესიის განმავლობაში ლამოტრიჯინის რაოდენობა დაახლოებით 20 %-ით შემცირდა (5,6-დან 35,1–მდე). ამ ჯგუფის პაციენტებისთვის ლამოტრიჯინის საწყისი დოზის განსაზღვრა უნდა იყოს დამყარებული პაციენტის მიერ ანტიეპილეფსიური საშუალებების მიღების რეჟიმზე; შემანარჩუნებელი დოზის შემცირება შეიძლება ეფექტური იყოს თირკმლის მნიშვნელოვანი ფუნქციური უკმარისობის მქონე პაციენტებისთვის. პაციენტები ღვიძლის ფუნქციის დარღვევებით. ერთჯერადი დოზის ფარმაკოკინეტიკური კვლევები ჩატარდა ღვიძლის ფუნქციის სხვადასხვა ხარისხის დარღვევის მქონე პაციენტებისა და ჯანმრთელი მოხალისეების მონაწილეობით. ლამოტრიჯინის აშკარა კლირენსის საშუალო მნიშვნელობა შეადგენდა 0,31 მლ/წთ/კგ-ს, 0,24 მლ/წთ/კგ-ს და 0,10 მლ/წთ/კგ-ს ღვიძლის ფუნქციის A, B და C ხარისხის დარღვევის მქონე პაციენტებში (ჩაილდ-პიუს კლასიფიკაციით) შესაბამისად, ჯანმრთელ პაციენტებში 0,34 მლ/წთ/კგ-თან შედარებით. როგორც წესი, საწყისი, მომატებული და შემანარჩუნებელი დოზები უნდა შემცირდეს დაახლოებით 50%-ით ღვიძლის ფუნქციის ზომიერი დარღვევის მქონე პაციენტებში (ჩაილდ-პიუს კლასიფიკაციით B ხარისხი), და 75 %-ით ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დარღვევის მქონე პაციენტებში (ჩაილდ-პიუს კლასიფიკაციით C ხარისხი). მომატებული და შემანარჩუნებელი დოზები უნდა იქნას კორექტირებული მკურნალობაზე რეაქციის შესაბამისად. &nbsp; გამოყენების ჩვენებები. ეპილეფსია. მოზრდილები და 13 წელზე უფროსი ასაკის ბავშვები: &nbsp; პარციალური და გენერალიზებული ეპილეფსიის შეტევების &nbsp;მონოთერაპია და დამატებითი თერაპია, &nbsp;ეპილეფსიის ტონურ-კლონური შეტევების ჩათვლით, და ასევე შეტევებისა, რომლებიც დაკავშირებულია ლენოქს-გასტოს სინდრომთან. სამკურნალო საშუალება ლამოტრინი ინიშნება დამატებითი თერაპიის სახით, მაგრამ ლენოქს-გასტოს სინდრომის დროს ის შეიძლება დაინიშნოს, როგორც საწყისი ანტიეპილეფსიური პრეპარატი (საპ). 2-დან 12 წლამდე ასაკის ბავშვები: ეპილეფსიის, კერძოდ პარციალური და გენერალიზებული შეტევების დამატებითი თერაპია, ტონურ-კლონური კრუნჩხვების ჩათვლით, და ასევე კრუნჩხვებისა, რომლებიც დაკავშირებულია ლენოქს-გასტოს სინდრომთან. ტიპიური აბსანსების მონოთერაპია. ბიპოლარული აშლილობა მოზრდილებში. &nbsp;მოზრდილები (18 წლის ასაკიდან). დეპრესიული მდგომარეობების პროფილაქტიკისთვის I ტიპის ბიპოლარული აშლილობის მქონე პაციენტებში, რომლებიც ძირითადად განიცდიან დეპრესიულ მდგომარეობებს. ლამოტრიჯინი არ არის ნაჩვენები მანიაკალური ან დეპრესიული ეპიზოდების გადაუდებელი თერაპიისათვის. &nbsp; გამოყენების მეთოდი და დოზირება. პრეპარატი ლამოტრინი, ტაბლეტები უნდა იქნას მიღებული მთლიანად, დაღეჭვისა და &nbsp;დამტვრევის გარეშე. თუ ლამოტრიჯინის გათვლილი დოზა (მაგალითად, ეპილეფსიით დაავადებული ბავშვების, ან ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტების სამკურნალოდ,) არ წარმოადგენს მთლიანი ტაბლეტების ჯერადს, მისაღები დოზა უნდა შეესაბამებოდეს მთლიან ტაბლეტების უახლოეს ნაკლებ რაოდენობას. პრეპარატ ლამოტრიჯინის დოზირების შეუძლებლობისას ბავშვებში, საჭიროა ლამოტრიჯინის სხვა სამკურნალწამლო ფორმითა და შესაბამისი დოზირებით გამოყენება. მკურნალობის განმეორებითი დაწყება. ექიმებმა უნდა შეაფასონ დოზის გაზრდის აუცილებლობა შემანარჩუნებელ დოზამდე ლამოტრიჯინის მიღების განახლებისას პაციენტებისთვის, რომლებმაც შეწყვიტეს ლამოტრიჯინის მიღება რაიმე მიზეზით, რადგან სერიოზული გამონაყარის განვითარების რისკი ასოცირდება მაღალ საწყის დოზებთან და ლამოტრიჯინის დოზის გაზრდის რეკომენდებული რეჟიმის გადაჭარბებასთან (იხ. ნაწილი „განსაკუთრებული მითითებები“). რაც უფრო დიდია ინტერვალი წინა დოზის მიღების დროიდან, მით უფრო მეტი ყურადღება უნდა მიექცეს დოზის შემანარჩუნებელი დოზის დონემდე გაზრდის რეჟიმს. როდესაც ლამოტრიჯინის მიღების შეწყვეტის შემდეგ ინტერვალი 5-ჯერ აღემატება ნახევარგამოყოფის პერიოდს (იხ. ნაწილი „ფარმაკოკინეტიკა“), ლამოტრიჯინის დოზა უნდა გაიზარდოს შემანარჩუნებელ დოზამდე არსებული სქემის შესაბამისად. არ არის რეკომენდებული ლამოტრიჯინით მკურნალობის განმეორებითი დაწყება, თუ მკურნალობა შეწყდა ადრინდელი მკურნალობით გამოწვეული გამონაყარის გაჩენის გამო. ამ შემთხვევაში, პრეპარატის განმეორებითი დანიშვნის საკითხის გადაწყვეტისას აუცილებელია მკურნალობის მოსალოდნელი სარგებელისა და შესაძლო რისკის შეფასება. ეპილეფსია. ქვემოთ მოცემულია: დოზის გაზრდის რეკომენდებული რეჟიმი და შემანარჩუნებელი დოზების დონეები 13 წლისა და უფროსი ასაკის მოზრდილებისა და მოზარდებისათვის (ცხრილი 1), და ასევე 2 – დან 12 წლამდე ასაკის ბავშვებისა და მოზარდებისათვის (ცხრილი 2). არ გადააჭარბოთ საწყის დოზას და დოზის მომატების რეჟიმი არ უნდა იქნას გადაჭარბებული კანის გამონაყარის განვითარების რისკის გამო (იხ. ნაწილი „განსაკუთრებული მითითებები“). მხედველობაში უნდა იქნას მიღებული სხვა თანმხლები ანტიკონვულსანტებისა და სხვა სამკურნალო საშუალებების მოხსნისა ან დამატებითი დანიშვნის შესაძლო გავლენა ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკაზე (იხ. ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). ცხრილი 1: ეპილეფსიის დროს დოზირების რეჟიმი მოზრდილებში და 13 წლის და უფროსი ასაკის ბავშვებში. მკურნალობის სქემა I-II კვირა III-IV კვირა ჩვეულებრივი შემანარჩუნებელი დოზა მონოთერაპია 25 მგ/დღეში (დღეში 1 ჯერ) 50 მგ/დღეში (დღეში 1 ჯერ) 100-200 მგ/დღეში (1 ან 2&nbsp; მიღებაზე). დოზა შეიძლება გაიზარდოს 50-100 მგ-ით ყოველ 1-2 კვირაში შემანარჩუნებელ დოზაზე თერაპიული ეფექტის მიღწევამდე. ზოგიერთ პაციენტს შეიძლება დასჭირდეს დოზა 500 მგ /დღეში საჭირო თერაპიული ეფექტის მისაღწევად. დამატებითი თერაპია ვალპროატის მიღებით (ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინჰიბიტორი - იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; გამოყენებული უნდა იქნას დოზირების მითითებული რეჟიმი, სხვა სამკურნალო საშუალებებით თანმხლები თერაპიის მიუხედავად 12.5 მგ/დღეში (25 მგ დღეგამოშვებით)&nbsp; 25 მგ/დღეში (დღეში ერთჯერ) 100-200 მგ დღეში (1 ან 2&nbsp; მიღებაზე). დოზა შეიძლება გაიზარდოს 25-50 მგ-ით ყოველ 1-2 კვირაში თერაპიული ეფექტის მიღწევამდე. დამატებითი თერაპია ვალპროატების გამოყენების გარეშე, მაგრამ ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორების გამოყენებით (იხ. ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული, თუ არ გამოიყენება ვალპროატები, მაგრამ დანიშნულია შემდეგი სამკურნალო საშუალებები: ფენიტოინი, კარბამაზეპინი, ფენობარბიტალი, პრიმიდონი, რიფამპიცინი, ლოპინავირი/რიტონავირი 50 მგ/დღეში (ერთჯერ დღეში) 100 მგ/დღეში (2 მიღებაზე) 200-400 მგ დღეში (2 მიღებაზე). დოზა შეიძლება გაიზარდოს 100 მგ-ით ყოველ 1-2 კვირაში შემანარჩუნებელ დოზაზე თერაპიული ეფექტის მიღწევამდე. ზოგიერთ პაციენტს შეიძლება დასჭირდეს დოზა 700 მგ/დღეში სასურველი თერაპიული ეფექტის მისაღწევად. დამატებითი თერაპია ვალპროატების და ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორების გამოყენების გარეშე (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული სხვა სამკურნალო საშუალებების ერთდროულად მიღებისას, რომლებიც არ ახდენენ მნიშვნელოვან გავლენას&nbsp; ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის პროცესზე. 25 მგ/დღეში (დღეში 1 ჯერ) 50 მგ/დღეში (დღეში 1 ჯერ) 100-200 მგ/დღეში (1 ჯერ დღეში ერთჯერადად, ან 2 მიღებაზე). დოზა შეიძლება გაიზარდოს მაქსიმუმ 50-100 მგ-ით ყოველ 1-2 კვირაში თერაპიული ეფექტის მიღწევამდე. შენიშვნა: პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ სამკურნალო საშუალებებს, რომლების ლამოტრიჯინთან ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედების ხასიათი უცნობია (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) უნდა იქნას გამოყენებული იგივე დოზირების რეჟიმი, როგორც ვალპროატების გამოყენების შემთხვევაში. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ცხრილი 2. 2-დან 12 წლამდე ასაკის ბავშვები: ეპილეფსიის მკურნალობის რეკომენდებული სქემა (საერთო სადღეღამისო დოზა, სხეულის წონის მგ/კგ-ში)**. მკურნალობის სქემა I-II კვირა III-IV კვირა ჩვეულებრივი შემანარჩუნებელი დოზა მონოთერაპია ტიპიური მცირე ეპილეფსიური გულყრებისათვის 0,3 მგ/კგ/დღეში (1-ჯერ დღეში ან გაყოფილი 2 მიღებაზე) 0,6 მგ/კგ/დღეში (1-ჯერ დღეში ან გაყოფილი 2 მიღებაზე) 1-15 მგ/კგ/დღეში (1 ან 2 მიღებაზე). შემანარჩუნებელი რეჟიმის მისაღწევად შეიძლება დოზის გაზრდა არაუმეტეს 0,6 მგ/კგ/დღ-ით&nbsp; ყოველ 1-2 კვირაში თერაპიული ეფექტის მიღწევამდე. მაქსიმალური შემანარჩუნებელი დოზაა 200 მგ/დღეში. დამატებითი თერაპია ვალპროატის მიღებით (ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინჰიბიტორი - იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; გამოყენებული უნდა იქნას დოზირების ეს რეჟიმი, სხვა სამკურნალო საშუალებებით თანმხლები თერაპიის მიუხედავად. 0,15 მგ/კგ/დღეში * (1-ჯერ დღეში) 0,3 მგ/კგ/დღეში &nbsp;(1-ჯერ დღეში) 1-5 მგ/კგ/დღეში (1 ჯერ დღეში, ან გაყოფილი 2 მიღებაზე). შემანარჩუნებელი რეჟიმის მისაღწევად დოზა შეიძლება გაიზარდოს არაუმეტეს 0,3 მგ/კგ/დღ-ით ყოველ 1-2 კვირაში ოპტიმალური ეფექტის მიღწევამდე. მაქსიმალური შემანარჩუნებელი დოზაა 200 მგ/დღეში. დამატებითი თერაპია ვალპროატების გამოყენების გარეშე, მაგრამ ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორების გამოყენებით (იხ. ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული, თუ არ გამოიყენება ვალპროატები, მაგრამ დანიშნულია სხვა სამკურნალო საშუალებები: ფენიტოინი, კარბამაზეპინი, ფენობარბიტალი, პრიმიდონი, რიფამპიცინი, ლოპინავირი/რიტონავირი &nbsp; 0,6 მგ/კგ/დღეში (გაყოფილი 2 მიღებაზე) 1,2 მგ/კგ/დღეში (გაყოფილი 2 მიღებაზე) 5-15 მგ/კგ/დღეში (დღეში 1-ჯერ ან&nbsp; 2 მიღებაზე). შემანარჩუნებელი დოზის მიღწევამდე დოზა შეიძლება გაიზარდოს არაუმეტეს 1,2 მგ/კგ-ით ყოველ 1-2 კვირაში. მაქსიმალური შემანარჩუნებელი დოზაა 400 მგ/დღეში. დამატებითი თერაპია ვალპროატების და ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორების გამოყენების გარეშე (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული სხვა სამკურნალო საშუალებების ერთდროულად მიღებისას, რომლებიც არ ახდენენ მნიშვნელოვან გავლენას&nbsp; ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის პროცესზე 0,3 მგ/კგ/დღეში (1-ჯერ დღეში ან გაყოფილი 2 მიღებაზე) 0,6 მგ/კგ/დღეში (1-ჯერ დღეში ან გაყოფილი 2 მიღებაზე) 1-10 მგ/კგ/დღეში (დღეში 1-ჯერ ან გაყოფილი 2 მიღებაზე). დოზა შეიძლება გაიზარდოს არაუმეტეს 0,6 მგ/კგ-ით ყოველ 1-2 კვირაში შემანარჩუნებელი დოზის მიღწევამდე. მაქსიმალური შემანარჩუნებელი დოზაა 200 მგ/დღეში. შენიშვნა: პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ სამკურნალო საშუალებებს, რომლების ლამოტრიჯინთან ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედების ხასიათი უცნობია (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) უნდა იქნას გამოყენებული იგივე დოზირების რეჟიმი, როგორც ვალპროატების გამოყენების შემთხვევაში.&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; * თუ ვალპროატის მიმღებ პაციენტებში გამოთვლილი სადღეღამისო დოზა შეადგენს 1 მგ ან მეტს, მაგრამ არაუმეტეს 2 მგ-ს, ნებადართულია 2 მგ ლამოტრიჯინის მიღება დისპერგირდებადი ტაბლეტების სახით, დღეგამოშვებით პირველი 2 კვირის განმავლობაში. თუ ვალპროატის მიმღებ პაციენტებში გამოთვლილი სადღეღამისო დოზა შეადგენს 1 მგ-ზე ნაკლებს, ლამოტრიჯინის მიღება რეკომენდებული არ არის. &nbsp; &nbsp; &nbsp; ლამოტრიჯინის მოხსნა ბიპოლარული აშლილობის მქონე პაციენტებში. პრეპარატის უეცარი შეწყვეტის შემდეგ არ დაფიქსირებულა გვერდითი რეაქციების სიხშირის, სიმძიმის, ან ტიპის გაზრდა პლაცებოსთან შედარებით.&nbsp; ამიტომაც, პრეპარატის მიღების შეწყვეტა შესაძლებელია უეცრად, დოზის &nbsp;თანდათან შემცირების გარეშე. ბავშვები ( 18 წლამდე ასაკის). ლამოტრიჯინი არ არის რეკომენდებული ბიპოლარული დარღვევების მქონე ბავშვებში (18 წლამდე ასაკში) გამოყენებისათვის, რადგანაც შეწყვეტის რანდომიზებულმა კვლევებმა &nbsp;არ აჩვენეს მისი მნიშვნელოვანი ეფექტურობა და აჩვენეს სუიციდური &nbsp;დონის მომატება (იხ. პუნქტი &nbsp;„განსაკუთრებული მითითებები“). ცხრილი 3. რეკომენდებული შემანარჩუნებელი სადღეღამისო დოზები და ტიტრირების რეჟიმები ბიპოლარული აშლილობის მკურნალობისას - 18 წლის და უფროსი ასაკის პაციენტებში. მკურნალობის სქემა I-II კვირა III-IV კვირა V კვირა მიზნობრივი შემანარჩუნებელი დოზა (VI კვირა)*დოზა (VI კვირა)* მონოთერაპია ლამოტრიჯინით ან დამატებითი თერაპია ვალპროატების და ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორების გამოყენების გარეშე (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; " ' &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული სხვა სამკურნალო საშუალებების ერთდროულად დანიშვნისას, რომლებიც არ ახდენენ მნიშვნელოვან გავლენას&nbsp; ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის პროცესზე 25 მგ/დღეში (დღეში 1 -ჯერ) 50 მგ/დღეში (დღეში 1- ჯერ ან გაყოფილი 2 მიღებაზე) 100 მგ/დღეში (დღეში 1- ჯერ ან გაყოფილი 2 მიღებაზე) 200 მგ/დღეში -ჩვეულებრივი შემანარჩუნებელი დოზა (დღეში 1- ჯერ ან გაყოფილი 2 მიღებაზე). ცნობილია, რომ კლინიკურ კვლევებში გამოიყენებოდა დოზები 100-400 მგ/დღეში&nbsp; დიაპაზონში. დამატებითი თერაპია ვალპროატებით (ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინჰიბიტორი - იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ვალპროატების თანმხლები დანიშვნისას გამოყენებული უნდა იქნას დოზირების ეს რეჟიმი, სხვა სამკურნალო საშუალებების თანმხლები მიღების მიუხედავად 12,5 მგ/დღეში (მიიღება 25 მგ დღეგამოშვებით)&nbsp; 25 მგ/დღეში (დღეში ერთჯერ) 50 მგ/დღეში (დღეში 1- ჯერ ან გაყოფილი 2 მიღებაზე) 100 მგ/დღეში არის ჩვეულებრივი შემანარჩუნებელი დოზა (დღეში 1- ჯერ ან გაყოფილი 2 მიღებაზე). 200 მგ/დღეში არის მაქსიმალური დოზა, რომელიც შეიძლება დაინიშნოს კლინიკური პასუხის შესაბამისად. დამატებითი თერაპია ვალპროატებით (ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინჰიბიტორი - იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ვალპროატების თანმხლები დანიშვნისას გამოყენებული უნდა იქნას დოზირების ეს რეჟიმი, სხვა სამკურნალო საშუალებების თანმხლები მიღების მიუხედავად 12,5 მგ/დღეში (მიიღება 25 მგ დღეგამოშვებით)&nbsp; 25 მგ/დღეში (დღეში ერთჯერ) 50 მგ/დღეში (დღეში 1- ჯერ ან გაყოფილი 2 მიღებაზე) 100 მგ/დღეში არის ჩვეულებრივი შემანარჩუნებელი დოზა (დღეში 1- ჯერ ან გაყოფილი 2 მიღებაზე). 200 მგ/დღეში არის მაქსიმალური დოზა, რომელიც შეიძლება დაინიშნოს კლინიკური პასუხის შესაბამისად. დამატებითი თერაპია ვალპროატების გარეშე, მაგრამ ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორების დანიშვნისას (იხ. ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული, თუ არ გამოიყენება ვალპროატები, მაგრამ დანიშნულია სხვა სამკურნალო საშუალებები: ფენიტოინი, კარბამაზეპინი, ფენობარბიტალი, პრიმიდონი, რიფამპიცინი, ლოპინავირი/რიტონავირი 50 მგ/დღეში (ერთჯერ დღეში) 100 მგ/დღეში (გაყოფილი 2 მიღებაზე) 200 მგ/დღეში (გაყოფილი 2 მიღებაზე) 300 მგ/დღეში მიღების მე-6 კვირას. აუცილებლობისას, დოზა შეიძლება გაიზარდოს ოპტიმალური ეფექტის მისაღებად 400 მგ/დღ-მდე მიღების მე-7 კვირას (გაყოფილი 2 მიღებაზე). შენიშვნა: პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ სამკურნალო საშუალებებს, რომლების ლამოტრიჯინთან ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედების ხასიათი უცნობია (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) უნდა იქნას გამოყენებული იგივე დოზირების რეჟიმი, როგორც ვალპროატების გამოყენების შემთხვევაში. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ცხრილი 4. მოზრდილები (18 წელზე მეტი ასაკის): შემანარჩუნებელი მასტაბილიზირებელი სადღეღამისო დოზები ბიპოლარული აშლილობის სამკურნალოდ თანმხლები სამკურნალო საშუალებების მოხსნის შემდეგ. მკურნალობის სქემა ლამოტრიჯინის მიმდინარე&nbsp; მასტაბილიზირებელი დოზა (მოხსნამდე) I კვირა (მოხსნის დასაწყისი) II კვირა III და შემდგომი კვირები * &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ვალპროატის მოხსნა (ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინჰიბიტორი - იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) ლამოტრიჯინის საწყისი დოზის შესაბამისად &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ვალპროატების მოხსნისას საჭიროა მასტაბილიზირებელი დოზის გაორმაგება, მაგრამ არაუმეტეს 100 მგ/კვირაში 100 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში 300 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში, გაყოფილი 2 მიღებაზე 400 მგ/დღეში 400 მგ/დღეში &nbsp; ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორების მოხსნა (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) ლამოტრიჯინის საწყისი დოზის შესაბამისად &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული ფენიტოინის, კარბამაზეპინის, ფენობარბიტალის, პრიმიდონის, რიფამპიცინის, ლოპინავირის/რიტონავირის მიღების შეწყვეტისას. 400 მგ/დღეში 300 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში 400 მგ/დღეში 300 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში 300 მგ/დღეში 225 მგ/დღეში 150 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში 150 მგ/დღეში 100 მგ/დღეში იმ სამკურნალო საშუალებების მოხსნა, რომლებიც არ ახდენენ მნიშვნელოვან გავლენას ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციაზე (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული იმ სამკურნალო პრეპარატების მიღების შეწყვეტისას, რომლებიც არ ახდენენ მნიშვნელოვან მაინჰიბირებელ ან მაინდუცირებელ გავლენას ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციაზე შეინარჩუნეთ მიზნობრივი დოზა, რომელიც მიღწეული იქნა ტიტრირების პროცესში (200 მგ/დღეში, გაყოფილი 2 მიღებაზე). დოზების დიაპაზონია 100-400 მგ/დღეში. &nbsp; &nbsp; &nbsp; შენიშვნა: პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ სამკურნალო საშუალებებს, რომლების ლამოტრიჯინთან ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედების ხასიათი უცნობია (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) უნდა იქნას გამოყენებული იგივე დოზირების რეჟიმი, როგორც ვალპროატების გამოყენების შემთხვევაში. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ცხრილი 5:&nbsp; ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელი მასტაბილიზირებელი სადღეღამისო დოზები ბიპოლარული აშლილობის სამკურნალოდ სხვა სამკურნალო საშუალებების შემდგომი დამატებისას - 18 წლის და უფროსი ასაკის პაციენტებში. ლამოტრიჯინის სადღეღამისო დოზების კორექციის კლინიკური გამოცდილება სხვა სამკურნალო პრეპარატების დანიშვნისას არ არსებობს. თუმცა, წამლებს შორის ურთიერთქმედებაზე ჩატარებული კვლევების საფუძველზე შესაძლებელია შემდეგი რეკომენდაციების გაცემა:&nbsp; მკურნალობის სქემა ლამოტრიჯინის მიმდინარე&nbsp; მასტაბილიზირებელი დოზა (ახალი სამკურნალო საშუალების დამატებამდე ) I კვირა (ახალი სამკურნალო საშუალების დამატების დასაწყისი ) II კვირა III და შემდგომი კვირები ვალპროატის დამატება (ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინჰიბიტორი - იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) ლამოტრიჯინის საწყისი დოზის შესაბამისად &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ამ რეჟიმის გამოყენება საჭიროა ვალპროატის დამატებისას სხვა სამკურნალო საშუალებების მიღების მიუხედავად 200 მგ/დღეში 300 მგ/დღეში 400 მგ/დღეში 100 მგ/დღეში 150 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში შეინარჩუნეთ ეს დოზა (100 მგ/დღეში) შეინარჩუნეთ ეს დოზა (150 მგ/დღეში) შეინარჩუნეთ ეს დოზა (200 მგ/დღეში) &nbsp; ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორების დამატება ლამოტრიჯინის საწყისი დოზის შესაბამისად პაციენტებში, რომლებიც არ ღებულობენ ვალპროატებს (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული, თუ არ გამოიყენება ვალპროატები, მაგრამ დანიშნულია შემდეგი სამკურნალო პრეპარატები:&nbsp; ფენიტოინი, კარბამაზეპინი, ფენობარბიტალი, პრიმიდონი, რიფამპიცინი, ლოპინავირი/რიტონავირი 200 მგ/დღეში 150 მგ/დღეში 100 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში 150 მგ/დღეში 100 მგ/დღეში 300 მგ/დღეში 225 მგ/დღეში 150 მგ/დღეში 400 მგ/დღეში 300 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში იმ სამკურნალო საშუალებების დამატება, რომლებიც არ ახდენენ მნიშვნელოვან გავლენას ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციაზე (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული იმ სხვა სამკურნალო პრეპარატების დამატებისას, რომლებიც არ ახდენენ მნიშვნელოვან გავლენას ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციაზე შეინარჩუნეთ მიზნობრივი დოზა, რომელიც მიღწეული იქნა ტიტრირების პროცესში (200 მგ/დღეში). დოზების დიაპაზონია 100-400 მგ/დღეში. &nbsp; &nbsp; &nbsp; შენიშვნა: პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ სამკურნალო საშუალებებს, რომლების ლამოტრიჯინთან ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედების ხასიათი უცნობია (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) უნდა იქნას გამოყენებული იგივე დოზირების რეჟიმი, როგორც ვალპროატების გამოყენების შემთხვევაში. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ომენდაციები პაციენტების სპეციალური ჯგუფებისთვის. ქალები, რომლებიც ღებულობენ ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს. ცნობილია, &nbsp;რომ ეთინილესტრადიოლი/ლევონორგესტრელის (30 მკგ/150 მკგ) კომბინაციის გამოყენება ზრდის ლამოტრიჯინის კლირენსს დაახლოებით ორჯერ, რაც იწვევს ლამოტრიჯინის დონის დაქვეითებას. ტიტრაციის შემდეგ შეიძლება საჭირო გახდეს ლამოტრიჯინის უფრო მაღალი (დაახლოებით ორჯერ მეტი) შემანარჩუნებელი დოზების გამოყენება მაქსიმალური თერაპიული პასუხის მისაღწევად. იმ კვირის განმავლობაში, როდესაც პრეპარატი არ მიიღებოდა, აღინიშნა ლამოტრიჯინის დონის ორჯერ მომატება.&nbsp; დოზაზე დამოკიდებული გვერდითი რეაქციები არ არის გამორიცხული. აქედან გამომდინარე, განხილული უნდა იყოს იმ კონტრაცეფციის გამოყენების საკითხი, რომელიც არ ითვალისწინებს კვირებს, როდესაც პრეპარატი არ მიიღება, პირველი რიგის თერაპიის სახით (მაგალითად, ჰორმონალური კონტრაცეპტივების ან&nbsp; არა-ჰორმონალური მეთოდების მუდმივი გამოყენება; იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“ და „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). ჰორმონალური კონტრაცეპტივების მიღების დაწყება პაციენტებში, რომლებიც უკვე ღებულობენ ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელ დოზებს და არ ღებულობენ ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორებს. უმეტეს შემთხვევებში აუცილებელი გახდება ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელი დოზის 2-ჯერ გაზრდა. რეკომენდებულია ჰორმონალური კონტრაცეპტივებით მკურნალობის დაწყების შემდეგ ლამოტრიჯინის დოზის გაზრდა 50-დან 100 მგ-მდე/დღეში ყოველ კვირას, მკურნალობაზე ინდივიდუალური კლინიკური პასუხის შესაბამისად. დოზის მომატება არ უნდა აღემატებოდეს მითითებულ დონეს, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც &nbsp;მკურნალობაზე კლინიკური პასუხის შესაბამისად, დოზის ასეთი გაზრდა არ იქნება აუცილებელი. &nbsp;შრატში ლამოტრიჯინის კონცენტრაციის გაზომვით ჰორმონალური კონტრაცეპტივების გამოყენების დაწყებამდე და მას შემდეგ, შეიძლება დადასტურდეს, რომ შენარჩუნებულია ლამოტრიჯინის ბაზისური კონცენტრაცია. საჭიროების შემთხვევაში, დოზა უნდა იქნას ადაპტირებული. ქალებში, რომლებიც ღებულობენ ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს, რომლებიც ითვალისწინებს &nbsp;არა-აქტიური მკურნალობის ერთ კვირას (კვირა ტაბლეტების გამოყენების გარეშე), შრატში ლამოტრიჯინის დონის კონტროლი უნდა ჩატარდეს აქტიური მკურნალობის მე-3 კვირის განმავლობაში, ანუ ტაბლეტების მიღების ციკლის 15-დან 21-ე &nbsp;დღემდე. აუცილებელია გათვალისწინებული იქნას იმ კონტრაცეპტიული პრეპარატების გამოყენების შესაძლებლობა, რომლებიც არ ითვალისწინებენ კვირას &nbsp;ტაბლეტების მიღების გარეშე, პირველი რიგის &nbsp;თერაპიის სახით (მაგალითად, ჰორმონალური კონტრაცეპტივების მუდმივი გამოყენება ან არა-ჰორმონალური მეთოდები: იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“ და „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). ჰორმონალური კონტრაცეპტივებით მკურნალობის კურსის &nbsp;შეწყვეტა პაციენტებში, რომლებიც უკვე ღებულობენ ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელ დოზებს და არ ღებულობენ ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორებს. უმეტეს შემთხვევებში საჭირო გახდება ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელი დოზის 50% -მდე შემცირება (იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“ და „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). რეკომენდებულია, რომ ლამოტრიჯინის სადღეღამისო დოზა შემცირდეს თანდათან &nbsp;50-დან 100 მგ-მდე ყოველკვირეულად (საერთო დოზის არაუმეტეს 25 %-ით &nbsp;ყოველ კვირაში) 3 კვირის განმავლობაში, თუ მკურნალობაზე ინდივიდუალური კლინიკური პასუხის შესაბამისად სხვაგვარად არ იქნება მითითებული. შრატში ლამოტრიჯინის კონცენტრაციის გაზომვით ჰორმონალური კონტრაცეპტივების გამოყენების დაწყებამდე და მას შემდეგ, შეიძლება დადასტურდეს, რომ შენარჩუნებულია ლამოტრიჯინის ბაზისური კონცენტრაცია. საჭიროების შემთხვევაში, დოზა უნდა იქნას ადაპტირებული. ქალებში, რომლებიც ღებულობენ ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს, რომლებიც ითვალისწინებს &nbsp;არა-აქტიური მკურნალობის ერთ კვირას (კვირა ტაბლეტების გამოყენების გარეშე), შრატში ლამოტრიჯინის დონის კონტროლი უნდა ჩატარდეს აქტიური მკურნალობის მე-3 კვირის განმავლობაში, ანუ ტაბლეტების მიღების ციკლის 15-დან 21-ე &nbsp;დღემდე. ლამოტრიჯინის დონის შესაფასებლად ნიმუშები არ უნდა იქნას აღებული კონტრაცეპტივების მიღების შეწყვეტიდან 1 კვირის განმავლობაში. ლამოტრიჯინით თერაპიის დაწყება &nbsp;ქალებში, რომლებიც უკვე ღებულობენ ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს. დოზის მომატება უნდა შეესაბამებოდეს ცხრილებში მოცემული სტანდარტული დოზის რეკომენდაციებს. ჰორმონალური კონტრაცეპტივების მიღების დაწყება და შეწყვეტა&nbsp; პაციენტებში, რომლებიც უკვე ღებულობენ ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელ დოზებს, და ასევე ღებულობენ ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორებს. ლამოტრიჯინის რეკომენდებული შემანარჩუნებელი დოზის კორექცია არ არის სავალდებულო. გამოყენება ატაზანავირთან/რიტონავირთან ერთად. ლამოტრიჯინის რეკომენდებული დოზის კორექცია&nbsp; მისი &nbsp;ატაზანავირით/რიტონავირით თერაპიაზე დამატებისას არ არის სავალდებულო. იმ პაციენტებში, რომლებიც უკვე იყენებენ პრეპარატ ლამოტრინის შემანარჩუნებელ დოზებს და არ იყენებენ გლუკურონიზაციის ინდუქტორებს, პრეპარატ ლამოტრინის დოზა შეიძლება გაიზარდოს, თუ დაემატება ატანაზავირით/რიტონავირით მკურნალობა, ან შემცირდეს, თუ შეწყდება ატანაზავირით/რიტონავირით მკურნალობა. სისხლის პლაზმაში ლამოტრიჯინის დონის კონტროლი უნდა ჩატარდეს &nbsp;ატანაზავირის/რიტონავირის დაწყებიდან ან შეწყვეტიდან &nbsp;2 კვირის განმავლობაში ლამოტრიჯინის დოზის კორექციის საჭიროების დასადგენად (იხ. პუნქტი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). ერთდროული გამოყენება ლოპინავირთან/რიტონავირთან. ლამოტრიჯინის რეკომენდებული დოზის კორექცია, მისი ლოპინავირით/რიტონავირით თერაპიაზე&nbsp; დამატებისას &nbsp;არ არის სავალდებულო. პაციენტებისთვის, რომლებიც უკვე ღებულობენ ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელ დოზებს და არ ღებულობენ გლუკურონიზაციის ინდუქტორებს, ლოპინავირის/რიტონავირის დამატებით დანიშვნისას შეიძლება საჭირო გახდეს ლამოტრიჯინის დოზის გაზრდა, &nbsp;ხოლო ლოპინავირის/რიტონავირის შეწყვეტის შემთხვევაში, მისი შემცირება. ლამოტრიჯინის სისხლის პლაზმაში დონის მონიტორინგი უნდა ჩატარდეს ლოპინავირის/რიტონავირის გამოყენების დაწყებიდან ან შეწყვეტიდან 2 კვირის განმავლობაში, ლამოტრიჯინის დოზის კორექციის საჭიროების დასადგენად (იხ. პუნქტი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). &nbsp; ხანდაზმული ასაკის პაციენტები (65 წლიდან). პრეპარატის დოზის კორექცია რეკომენდებული სქემის შესაბამისად აუცილებელი არ არის. &nbsp;ამ ასაკობრივ ჯგუფში ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკა არ განსხვავდება&nbsp; 65 წლამდე ასაკის პაციენტებისაგან. ღვიძლის უკმარისობა. აუცილებელია საწყისი, მომატებული და შემანარჩუნებელი დოზების შემცირება, ზოგადად 50 %-ით პაციენტებში ღვიძლის ფუნქციის ზომიერი დარღვევით (ჩაილდ-პიუს სკალით B ხარისხი), და 75%-ით &nbsp;პაციენტებში ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დარღვევით (ჩაილდ-პიუს სკალით C ხარისხი). &nbsp;მომატებული და შემანარჩუნებელი დოზების კორექტირება უნდა მოხდეს კლინიკური ეფექტის შესაბამისად. თირკმლის უკმარისობა. თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში ლამოტრიჯინის დანიშვნისას საჭიროა სიფრთხილის გამოჩენა. ტერმინალური სტადიის თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებისთვის ლამოტრიჯინის საწყისი დოზის დადგენა ხდება დანიშნული თანმხლები სამკურნალო საშუალებების შესაბამისად; შემანარჩუნებელი დოზის შემცირება შეიძლება ეფექტური იყოს პაციენტებში თირკმელების ფუნქციის მნიშვნელოვანი დარღვევით (იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“). გვერდითი რეაქციები. ეპილეფსიისა და ბიპოლარული აშლილობების დროს სამკურნალო საშუალებების მიღებასთან დაკავშირებული არასასურველი რეაქციების ჩამონათვალი შექმნილია კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების პროცესში მიღებული ხელმისაწვდომი მონაცემებისა და სამკურნალო საშუალების კლინიკური გამოყენების გამოცდილების საფუძველზე. არასასურველი რეაქციები ჩამოთვლილია ქვემოთ ცხრილში. არასასურველი რეაქციების სიხშირე განისაზღვრებოდა ეპილეფსიის მონოთერაპიის (აღინიშნულია «*» ნიშნით) და ბიპოლარული აშლილობის (აღინიშნულია «§» ნიშნით) კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების პროცესში. არასასურველი რეაქციების სიხშირის მხრივ განსხვავების არსებობისას, რომლებიც დაფიქსირდა ეპილეფსიით და ბიპოლარული აშლილობით დაავადებულ პაციენტთა კლინიკურ კვლევებში, მოცემულია ყველაზე მაღალი სიხშირის კატეგორია. კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების მონაცემების არარსებობის შემთხვევაში, არასასურველი რეაქციების განვითარების სიხშირის შესახებ დასკვნა გამოტანილია სამკურნალო საშუალების გამოყენების კლინიკური გამოცდილების საფუძველზე. გვერდითი მოვლენების აღმოცენების სიხშირის შესაფასებლად გამოყენებული იქნა შემდეგი კლასიფიკაცია: ძალიან ხშირად (≥1/10), ხშირად (≥1/100 - &lt;1/10), არა-ხშირად (≥ 1/1000 - &lt;1/100), იშვიათად (≥ 1/10 000- &lt;1/1000), ძალიან იშვიათად (&lt;1/10 000), უცნობი (არსებული მონაცემებით შეუძლებელია შეფასება). კანისა და კანქვეშა ქსოვილების მხრივ. ძალიან ხშირად - კანზე გამონაყარი5*§; არა-ხშირად - ალოპეცია, ფოტომგრძნობელობის რეაქციები; იშვიათად - ​​სტივენს-ჯონსონის სინდრომი§; ძალიან იშვიათად - ​​ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი, წამლის რეაქცია, რომელსაც თან ახლავს ეოზინოფილია და სისტემური სიმპტომები. სისხლის სისტემისა და ლიმფური სისტემის მხრივ. ძალიან იშვიათად - ​​ჰემატოლოგიური გადახრები1 (რომლებიც მოიცავს ნეიტროპენიას, ლეიკოპენიას, ანემიას, თრომბოციტოპენიას, პანციტოპენიას, აპლასტიურ ანემიას და აგრანულოციტოზს), ჰემოფაგოციტური ლიმფოჰისტიოციტოზი (იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“); სიხშირე უცნობია - ლიმფადენოპათია1. &nbsp; იმუნური სისტემის მხრივ. ძალიან იშვიათად - ​​ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომი2; სიხშირე უცნობია - ჰიპოგამაგლობულინემია. ფსიქიკის მხრივ. ხშირად - გაღიზიანებადობა, აგრესიულობა; ძალიან იშვიათად - ​​ტიკი, ჰალუცინაციები და &nbsp;ცნობიერების აბნევა; სიხშირე უცნობია - კოშმარები. ნერვული სისტემის მხრივ. ძალიან ხშირად - თავის ტკივილი§; ხშირად - ძილიანობა*§, უძილობა*, თავბრუსხვევა*§, ტრემორი*, შფოთური მდგომარეობა§; არა-ხშირად - ატაქსია*; იშვიათად: ​​ნისტაგმი*, ასეპტიური მენინგიტი (იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“); ძალიან იშვიათად - არასტაბილურობა, მოძრაობის დარღვევები, პარკინსონის დაავადების გამწვავება3, ექსტრაპირამიდული ეფექტები, ქორეოათეტოზი*, შეტევების სიხშირის მომატება. მხედველობის ორგანოების მხრივ. არა- ხშირად - დიპლოპია*, თვალების წინ ჩამობინდვა*; იშვიათად - კონიუნქტივიტი. &nbsp;კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ. ხშირად - გულისრევა*, ღებინება* და დიარეა*, პირის სიმშრალე§. ჰეპატობილიარული სისტემის მხრივ. ძალიან იშვიათად - ​​ღვიძლის ფუნქციური სინჯების მაჩვენებლების მომატება, ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა4, ღვიძლის უკმარისობა. საყრდენ-მამოძრავებელი სისტემისა და შემაერთებელი ქსოვილის მხრივ. ხშირად - ართრალგია§; ძალიან იშვიათად - ​​სისტემური წითელი მგლურას სიმპტომები. თირკმელებისა და შარდგამომყოფი სისტემის მხრივ. სიხშირე უცნობია - ტუბულო-ინტერსტიციული ნეფრიტი, ტუბულო-ინტერსტიციული ნეფრიტის სინდრომი უვეიტით. ზოგადი დარღვევები. ხშირად - დაღლილობა*, ტკივილი§, ზურგის ტკივილი§. ცალკეული გვერდითი რეაქციების აღწერა. 1 ჰემატოლოგიური დარღვევები და ლიმფადენოპათია შეიძლება დაკავშირებული იყოს, და ასევე არ იყოს&nbsp; წამლისმიერ რეაქციასთან ეოზინოფილიით და სისტემური სიმპტომებით (DRESS) / ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომთან (იხ. პუნქტები „განსაკუთრებული მითითებები“ და ”იმუნური სისტემის მხრივ”). 2 ასევე მოწოდებულია ინფორმაცია, რომ გამონაყარი წარმოადგენს ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომის (DRESS) ნაწილს, რომელიც დაკავშირებულია სხვადასხვა სისტემურ გამოვლინებებთან, მათ შორის, როგორიცაა ცხელება, ლიმფადენოპათია, სახის შეშუპება, სისხლის, ღვიძლის და თირკმლის ფუნქციის მხრივი დარღვევები. სინდრომი მიმდინარეობს სიმძიმის სხვადასხვა ხარისხით და იშვიათ შემთხვევებში შეიძლება გამოიწვიოს დიკ (დისემინირებული ინტრავასკულარული კოაგულაცია) სინდრომი და პოლიორგანული უკმარისობა. მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ ჰიპერმგრძნობელობის ადრეული გამოვლინებები (ანუ ცხელება, ლიმფადენოპათია) შეიძლება გამოვლინდეს გამონაყარის აშკარა ნიშნების არარსებობის შემთხვევაშიც. ასეთი სიმპტომების განვითარებისას პაციენტი დაუყოვნებლივ უნდა იქნას გასინჯული ექიმის მიერ, და, თუ არ იქნება დადგენილი სიმპტომების განვითარების სხვა მიზეზი, ლამოტრიჯინი უნდა მოიხსნას. 3 ეს რეაქციები დაფიქსირდა კლინიკურ პრაქტიკაში სხვა კლინიკური მდგომარეობების დროს. აღინიშნა, რომ ლამოტრიჯინმა შეიძლება გააუარესოს პარკინსონიზმის სიმპტომები პარკინსონის დაავადების მქონე პაციენტებში, და არსებობს ცალკეული ინფორმაცია ექსტრაპირამიდული ეფექტებისა და ქორეოათეტოზის შესახებ ამ მდგომარეობის არმქონე პაციენტებში. 4 ღვიძლის ფუნქციის დარღვევები, როგორც წესი, ვითარდება ჰიპერმგრძნობელობის სიმპტომებთან ერთად, მაგრამ ცალკეულ შემთხვევებში, ისინი აღინიშნა ჰიპერმგრძნობელობის აშკარა ნიშნების არარსებობის შემთხვევაშიც. 5 მოწოდებულია ინფორმაცია, რომ მოზრდილებში ჩატარებულ კლინიკურ კვლევებში კანის გამონაყარის სიხშირე პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ლამოტრიჯინს, იყო 8-12%, ხოლო&nbsp; პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს, 5-6%. შემთხვევათა 2% -ში კანზე გამონაყარის განვითარება გახდა ლამოტრიჯინის მოხსნის მიზეზი. გამონაყარი, ძირითადად მაკულოპაპულარული ხასიათის, ჩვეულებრივ ჩნდება თერაპიის დაწყების მომენტიდან&nbsp; პირველი 8 კვირის განმავლობაში და ქრება ლამოტრიჯინის მოხსნის შემდეგ (იხ. ნაწილი „განსაკუთრებული მითითებები“).&nbsp; არსებობს ინფორმაცია მძიმე, პოტენციურად სიცოცხლისათვის საშიში კანის დაზიანებების შემთხვევების შესახებ, მათ შორის როგორიცაა სტივენს-ჯონსონის სინდრომი, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი (ლაიელის სინდრომი) და რეაქცია სამკურნალო საშუალების მიღებაზე, რომელსაც თან ახლავს ეოზინოფილია და სისტემური გამოვლინებები (DRESS სინდრომი). მიუხედავად იმისა, რომ ლამოტრიჯინის მოხსნის დროს უმეტეს შემთხვევაში სიმპტომები უკუიქცევა, ზოგიერთ პაციენტს მუდმივად რჩება შეუქცევადი ნაწიბურები, და იშვიათ შემთხვევებში დარეგისტრირდა ლეტალური გამოსავალი (იხ. ნაწილი „განსაკუთრებული მითითებები“).&nbsp; გამონაყარის განვითარების საერთო რისკი მნიშვნელოვანწილად დაკავშირებულია: - ლამოტრიჯინის მაღალ საწყის დოზასთან და ლამოტრიჯინის დოზების გაზრდის რეკომენდებული ტემპების გადაჭარბებასთან (იხ. ნაწილი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“); - ვალპროატის ერთდროულ მიღებასთან (იხ. ნაწილი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“). გამონაყარის განვითარება ასევე განიხილებოდა როგორც ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომის გამოვლინება, რომელიც დაკავშირებულია სხვადასხვა სისტემურ გამოვლინებებთან (იხ. ”იმუნური სისტემის მხრივ”). არსებობს ინფორმაცია ძვლის მინერალური სიმკვრივის შემცირების, ოსტეოპენიის, ოსტეოპოროზისა და მოტეხილობების შესახებ პაციენტებში, რომლებიც იმყოფებიან ლამოტრიჯინით ხანგრძლივ თერაპიაზე. ლამოტრიჯინის&nbsp; ძვლის ქსოვილის მეტაბოლიზმზე ზემოქმედების მექანიზმი განსაზღვრული არ არის. უკუჩვენებები. ჰიპერმგრძნობელობა ლამოტრიჯინის ან პრეპარატის სხვა კომპონენტების მიმართ. დოზის გადაჭარბება. სიმპტომები და გამოვლინებები არსებობს ინფორმაცია დოზის მწვავე გადაჭარბების შემთხვევების შესახებ დოზების მიღებისას, რომლებიც 10-20-ჯერ აღემატებოდა მაქსიმალურ თერაპიულ დოზას, &nbsp;&nbsp;ლეტალური შემთხვევების ჩათვლით. დოზის გადაჭარბების სიმპტომები: ატაქსია, ნისტაგმი, ცნობიერების დარღვევები, გენერალიზებული ეპილეფსიური კრუნჩხვები, კომა, QRS კომპლექსის გაფართოება (პარკუჭშიდა გამტარებლობის &nbsp;შეფერხება). QRS კომპლექსის გაფართოება 100 მ/წმ-ზე მეტად შეიძლება დაკავშირებული იყოს სამკურნალო საშუალების უფრო ძლიერ ტოქსიკურ ეფექტთან. მკურნალობა: აუცილებელია პაციენტის ჰოსპიტალიზაცია ინტენსიური თერაპიის განყოფილებაში შესაბამისი სიმპტომური და დამხმარე თერაპიის ჩასატარებლად. ლამოტრიჯინის შეწოვის შესამცირებლად რეკომენდებულია აქტივირებული ნახშირის გამოყენება. შემდგომი მკურნალობა ტარდება კლინიკური სიტუაციის მიხედვით. ჰემოდიალიზის დოზის გადაჭარბების სამკურნალოდ გამოყენების გამოცდილება არ არსებობს. თირკმლის უკმარისობის მქონე 6 მოხალისეზე ჩატარებული კვლევის დროს, ლამოტრიჯინის 20% გამოიყოფოდა ორგანიზმიდან ჰემოდიალიზის ოთხსაათიანი სეანსის განმავლობაში. განსაკუთრებული მითითებები. კანზე გამონაყარი. ლამოტრიჯინით მკურნალობის დაწყებიდან პირველი 8 კვირის განმავლობაში შეიძლება განვითარდეს კანის მხრივი გვერდითი რეაქცია გამონაყარის სახით. უმეტეს შემთხვევაში, გამონაყარი ზომიერია და მკურნალობის გარეშეც გაივლის, თუმცა, მოწოდებულია ინფორმაცია კანის მძიმე რეაქციების შესახებ, რომლებიც საჭიროებენ ჰოსპიტალიზაციას და პრეპარატის მოხსნას. ამათ განეკუთვნება პოტენციურად სიცოცხლისთვის საშიში გამონაყარის, კერძოდ სტივენს-ჯონსონის სინდრომის და ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზის განვითარება, ასევე წამლისმიერი რეაქცია ეოზინოფილიით და სისტემური სიმპტომებით (DRESS); ასევე ცნობილია როგორც ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომი (HSS) (იხ. პუნქტი „გვერდითი რეაქციები“). პაციენტებს, რომლებსაც განუვითარდათ სტივენს-ჯონსონის სინდრომი, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი და რეაქციები სამკურნალო საშუალებებზე ეოზინოფილიით და სისტემური გამოვლინებებით (DRESS) ლამოტრიჯინის გამოყენების შემდეგ, არ შეიძლება განმეორებით ლამოტრიჯინის დანიშვნა. ცნობილია, რომ მოზრდილებში, რომლებიც მონაწილეობდნენ კვლევებში ლამოტრიჯინის დოზირების თანამედროვე რეკომენდაციების გამოყენებით, კანზე მძიმე გამონაყარის სიხშირე იყო დაახლოებით 1 ყოველ 500 ეპილეფსიით დაავადებულზე. ამ შემთხვევების დაახლოებით ნახევარს &nbsp;დაუდგინდა სტივენს – ჯონსონის სინდრომი (1 ყოველ 1000-ზე). კანზე მძიმე გამონაყარის სიხშირე ბიპოლარული აშლილობის მქონე პაციენტებში შეადგენს 1-ს 1000-დან. ბავშვებში კანზე სერიოზული გამონაყარის რისკი უფრო მაღალია, ვიდრე მოზრდილებში. ცნობილია, რომ ლამოტრიჯინის გამოყენების კვლევების მონაცემების თანახმად, გამონაყარის შემთხვევათა სიხშირე, რამაც გამოიწვია ჰოსპიტალიზაცია, ბავშვებში მერყეობს ყოველ 300-ში 1-დან ყოველ 100-ში 1 პაციენტამდე. ბავშვებში კანის გამონაყარის პირველი ნიშნები შეიძლება შეცდომით მიღებული იქნას ინფექციად, ამიტომ, ექიმებმა ყურადღება უნდა მიაქციონ პრეპარატზე გვერდითი რეაქციის განვითარების შესაძლებლობას ბავშვებში, რომლებსაც &nbsp;გამონაყარი და ცხელება უვითარდებათ თერაპიის პირველი 8 კვირის განმავლობაში. კანზე გამონაყარის აღმოცენების საერთო რისკი აშკარად მჭიდროდ არის დაკავშირებული ლამოტრიჯინის მაღალ საწყის დოზებთან და ლამოტრიჯინით თერაპიისას დოზის გაზრდის რეკომენდებული სქემის გადაჭარბებასთან. (იხ. პუნქტი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“), ასევე ვალპროატის თანმხლებ გამოყენებასთან (იხ. პუნქტი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“). ლამოტრიჯინი სიფრთხილით უნდა დაენიშნოთ პაციენტებს, რომლებსაც ანამნეზში &nbsp;ჰქონდათ &nbsp;ალერგია ან გამონაყარი სხვა ანტიეპილეფსიური საშუალებების გამოყენებისას, რადგანაც ზომიერი გამონაყარის განვითარების სიხშირე &nbsp;ლამოტრიჯინით მკურნალობის შემდეგ პაციენტების ამ ჯგუფში 3-ჯერ აღემატებოდა ასეთი ანამნეზის არმქონე ჯგუფისას. ყველა პაციენტი (მოზრდილები და ბავშვები), რომლებსაც აქვთ გამონაყარი, დაუყოვნებლივ უნდა გაისინჯოს ექიმის მიერ და დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს მკურნალობა ლამოტრიჯინით, იმ შემთხვევის გარდა, როდესაც გამონაყარის განვითარება არ არის დაკავშირებული ლამოტრიჯინის მიღებასთან. არ არის რეკომენდებული ლამოტრიჯინის მიღების განახლება იმ შემთხვევებში, როდესაც მისი ადრინდელი დანიშვნა მოიხსნა კანის მხრივი რეაქციების განვითარების გამო. ამ შემთხვევაში, პრეპარატის ხელახლა დანიშვნაზე გადაწყვეტილების მიღებისას აუცილებელია გავითვალისწინოთ მკურნალობისგან მოსალოდნელი სარგებელი და შესაძლო რისკი. მოწოდებულია ინფორმაცია, რომ კანზე გამონაყარი წარმოადგენს DRESS-სინდრომის ნაწილს, რომელიც ასევე ცნობილია, როგორც ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომი. ამ მდგომარეობას თან ახლავს სხვადასხვა სისტემური სიმპტომები, ცხელების, ლიმფადენოპათიის, სახის შეშუპების, სისხლში ცვლილებების, ღვიძლის და თირკმლის ფუნქციის დარღვევის, ასეპტიკური მენინგიტის ჩათვლით (იხ. პუნქტი „გვერდითი რეაქციები“). სინდრომს შეიძლება ჰქონდეს სიმძიმის სხვადასხვა ხარისხი და ზოგჯერ შეიძლება გამოიწვიოს დისემინირებული სისხლძარღვშიდა სისხლის შედედება და პოლიორგანული უკმარისობა. ჰიპერმგრძნობელობის ადრეული ნიშნები (მაგ. ცხელება, ლიმფადენოპათია) შეიძლება განვითარდეს კანზე გამონაყარის არარსებობის შემთხვევაშიც კი. ასეთი სიმპტომების არსებობის შემთხვევაში, პაციენტი დაუყოვნებლივ უნდა გაისინჯოს, და სხვა მიზეზების არარსებობის შემთხვევაში, ლამოტრიჯინის მიღება შეწყდეს. უმეტეს შემთხვევებში, პრეპარატის შეწყვეტის შემდეგ, ასეპტიკური მენინგიტი უკუგანვითარდება, მაგრამ ზოგიერთ შემთხვევაში ის შეიძლება განახლდეს ლამოტრიჯინის განმეორებითი დანიშვნისას. &nbsp;ლამოტრიჯინის განმეორებითი დანიშვნა იწვევს სიმპტომების სწრაფ დაბრუნებას, რომლებიც ხშირად უფრო მძიმე ხასიათისაა. პაციენტებმა არ უნდა განაახლონ ლამოტრიჯინით თერაპია მისი შეწყვეტის შემდგომ ასეპტიკური მენინგიტის განვითარების გამო. ასევე მიღებულია შეტყობინება ფოტომგრძნობელობის რეაქციების შესახებ, რომელიც დაკავშირებულია ლამოტრიჯინის მიღებასთან (იხ. პუნქტი „გვერდითი რეაქციები“). ზოგიერთ შემთხვევაში რეაქცია ვლინდებოდა ლამოტრიჯინის მაღალი დოზების მიღებისას (400 მგ ან უფრო მეტი), დოზის გაზრდისას ან დოზის გაზრდის რეკომენდებული ტემპების გაზრდისას. ფოტომგრძნობელობის რეაქციის განვითარების ეჭვის შემთხვევაში, რაც დაკავშირებულია ლამოტრიჯინის მიღებასთან, (მაგალითად,ძლიერი მზის დამწვრობა), აუცილებელია შეწყდეს პრეპარატით მკურნალობა. თუ ლამოტრიჯინით მკურნალობის გაგრძელება ითვლება კლინიკურად მიზანშეწონილად, პაციენტისთვის რეკომენდებულია მოერიდოს მზის სხივებს და ხელოვნურ ულტრაიისფერ სხივებს და გამოიყენოს დამცავი საშუალებები (მაგალითად, დამცავი ტანსაცმელი და მზისგან დამცავი საშუალებები). &nbsp; ჰემოფაგოციტური ლიმფოჰისტოციტოზი (ჰლჰ). ჰლჰ დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ლამოტრიჯინს (იხილეთ გვერდითი რეაქციები). ჰლჰ ხასიათდება შემდეგი ნიშნებითა და სიმპტომებით: ცხელება, გამონაყარი, ნევროლოგიური სიმპტომები, ჰეპატოსპლენომეგალია, ლიმფადენოპათია, ციტოპენია, შრატში ფერიტინის კონცენტრაციის მომატება, ჰიპერტრიგლიცერიდემია და ღვიძლის ფუნქციისა და სისხლის შედედების დარღვევა. სიმპტომები ჩვეულებრივ აღმოცენდება მკურნალობის დაწყებიდან 4 კვირის განმავლობაში. პაციენტები უნდა იყვნენ ინფორმირებულნი ჰლჰ– სთან დაკავშირებული სიმპტომების შესახებ, და ასევე მათ უნდა ურჩიონ დაუყოვნებლივ მიმართონ ექიმს, ამ სიმპტომების განვითარების შემთხვევაში ლამოტრიჯინით მკურნალობის დროს. პაციენტები, რომლებსაც აღენიშნებათ ეს ნიშნები და სიმპტომები, დაუყოვნებლივ უნდა შეფასდნენ და უნდა განიხილული იქნას ჰლჰ– ის დიაგნოზი. ლამოტრიჯინით მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს, თუ სიმპტომების განვითარების სხვა მიზეზი ვერ დადგინდა. სუიციდური რისკი ეპილეფსიით დაავადებულ პაციენტებს შეიძლება აღენიშნებოდეთ დეპრესიის და/ან ბიპოლარული აშლილობის სიმპტომები და არსებობს მტკიცებულება იმისა, რომ ეპილეფსიით და ბიპოლარული აშლილობით დაავადებულ პაციენტებს აქვთ სუიციდურობის გაზრდილი რისკი. ბიპოლარული აშლილობის მქონე პაციენტთა 25-%-დან 50%-ს აღენიშნა თვითმკვლელობის მინიმუმ ერთი მცდელობა. მათ შეიძლება განიცადონ დეპრესიული სიმპტომების გაუარესება და/ან სუიციდური იმპულსების და ქცევის (თვითმკვლელობა) გამოვლინება, მიუხედავად იმისა, იყენებდნენ თუ არა პრეპარატებს ბიპოლარული აშლილობის სამკურნალოდ, როგორიცაა ლამოტრიჯინი. სხვადასხვა ჩვენების მქონე პაციენტების, მათ შორის ეპილეფსიის მქონე პაციენტების, ანტიეპილეფსიური საშუალებებით მკურნალობისას, აღინიშნა სუიციდური განზრახვები და ქცევები. ანტიეპილეფსიური პრეპარატების, მათ შორის ლამოტრიჯინის გამოყენების მეტა-ანალიზის მონაცემებით დემონსტრირებული იქნა სუიციდური განზრახვებისა და ქცევების რისკის მცირე მომატება. ამ რისკის მექანიზმი უცნობია, მაგრამ არსებული მონაცემები არ გამორიცხავენ ამ რისკის გაზრდის შესაძლებლობას ლამოტრიჯინის გამოყენებასთან დაკავშირებით. ამიტომ პაციენტებზე უნდა განხორციელდეს ყურადღებით დაკვირვება მათში სუიციდური განზრახვებისა და ქცევების ნიშნების გამოსავლენად. ასეთი ნიშნების გამოვლენისას პაციენტებმა და მათმა მომვლელებმა უნდა მიმართონ სამედიცინო დახმარებას. კლინიკური გაუარესება ბიპოლარული აშლილობის დროს აუცილებელია ყურადღებით დაკვირვება პაციენტებზე, რომლებიც ღებულობენ ლამოტრიჯინს ბიპოლარული აშლილობებისთვის, &nbsp;რომ არ იქნას გამოტოვებული კლინიკური გაუარესება (ახალი სიმპტომების გამოვლენის ჩათვლით) ან სუიციდურობა, განსაკუთრებით მკურნალობის კურსის დასაწყისში ან დოზის შეცვლის დროს. პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში აღენიშნებათ &nbsp;სუიციდური ქცევები ან აზრები, ისევე როგორც მათში, ვინც მკურნალობის დაწყებამდე ავლენენ სუიციდურ განზრახვებს, შესაძლებელია უფრო დიდი სუიციდური აზრების ან სუიციდური მცდელობების რისკი, რასაც დასჭირდება მკურნალობის დროს ყურადღებით დაკვირვება. პაციენტები და პაციენტების მომვლელი პირები&nbsp; უნდა იყვნენ გაფრთხილებული მათი მდგომარეობის რაიმე გაუარესებაზე (ახალი სიმპტომების გამოვლენის ჩათვლით) და/ან სუიციდური განზრახვების/მცდელობების ან თვითდაზიანებისადმი მიდრეკილების გაჩენაზე დაკვირვების აუცილებლობის შესახებ, რათა ამ სიმპტომების გაჩენისას დროულად მიმართონ სამედიცინო დახმარებას. &nbsp; ამადროულად, საჭიროა &nbsp;სიტუაციის შეფასება და შესაბამისი ცვლილებების შეტანა თერაპიულ რეჟიმში, პაციენტებისთვის მკურნალობის შესაძლო შეწყვეტით კლინიკური გაუარესების გამოვლინებისას (ახალი სიმპტომების გამოვლენის ჩათვლით) და/ან სუიციდური განზრახვების/ქცევების გაჩენისას, განსაკუთრებით თუ ეს სიმპტომები მძიმეა, წარმოიშვა უეცრად და არ წარმოადგენენ უკვე არსებული სიმპტომების ნაწილს. ჰორმონალური კონტრაცეპტივები. ჰორმონალური კონტრაცეპტივების გავლენა ლამოტრიჯინის ეფექტურობაზე. მიღებულია მონაცემები, რომ „ეთინილესტრადიოლის 30 მკგ/ლევონორგესტრელის 150 მკგ“ კომბინაცია ზრდის ლამოტრიჯინის გამოყოფას დაახლოებით 2-ჯერ, რაც თავის მხრივ ამცირებს ლამოტრიჯინის დონეს (იხ. პუნქტი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). მაქსიმალური თერაპიული ეფექტის მისაღებად უმეტეს შემთხვევაში აუცილებელი გახდება ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელი დოზის გაზრდა (ტიტრაციის გზით) (2-ჯერ). ქალებში, რომლებსაც ჯერ არ მიუღიათ &nbsp;ღვიძლის ფერმენტების ინდუქტორი პრეპარატები და უკვე იყენებენ ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს ერთკვირიანი შესვენებით კურსებს შორის (ე.წ. კვირა კონტრაცეპტივების გარეშე), შეიძლება აღინიშნოს ლამოტრიჯინის დონის თანდათანობითი დროებითი მომატება ერთკვირიანი შესვენების დროს. ეს მომატება უფრო მეტი იქნება, თუ ლამოტრიჯინის დოზა გაიზრდება &nbsp;ერთკვირიან შესვენებამდე რამდენიმე დღით ადრე ან მის დროს. დოზირების შესახებ დაწვრილებითი ინფორმაციის მისაღებად იხ. პუნქტი „დოზირების ზოგადი რეკომენდაციები განსაკუთრებული ჯგუფების პაციენტებისთვის“ &nbsp;პუნქტში &nbsp;"გამოყენების მეთოდი და დოზირება“. &nbsp;შესაბამისად, ქალები, რომლებიც იწყებენ პერორალური კონტრაცეპტივების მიღებას ან ასრულებენ პერორალური კონტრაცეპტივების კურსს, უნდა მუდმივად იმყოფებოდნენ ექიმის მეთვალყურეობის ქვეშ, და უმეტეს შემთხვევაში, მათ დასჭირდებათ ლამოტრიჯინის დოზის კორექცია. სხვა პერორალური კონტრაცეპტივები &nbsp;და ჰორმონ-ჩამანაცვლებელი პრეპარატები შესწავლილი არ ყოფილა, მაგრამ მათ შეუძლიათ ანალოგიური გავლენა მოახდინონ ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკურ თვისებებზე. ლამოტრიჯინის გავლენა პერორალური კონტრაცეპტივების&nbsp; ეფექტურობაზე. მოწოდებულია ინფორმაცია, რომ ურთიერთქმედების კლინიკური კვლევების შედეგების თანახმად, რომელშიც იღებდა მონაწილეობას 16 ჯანმრთელი მოხალისე, აღმოჩენილი იქნა ლევონორგესტრელის გამოყოფის უმნიშვნელო მომატება და სისხლის შრატში ფოლიკულომასტიმულირებელი და მალუთეინიზებელი ჰორმონების დონეების ცვლილება იმ შემთხვევებში, როდესაც ლამოტრიჯინი გამოიყენებოდა ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებთან („ეთინილესტრადიოლი 30 მკგ/ლევონორგესტრელი 150 მკგ“ კომბინაცია) &nbsp;(იხ. პუნქტი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). საკვერცხეების ოვულაციაზე ამ ცვლილებების გავლენა უცნობია. მაგრამ არ შეიძლება გამოირიცხოს იმის შესაძლებლობა, რომ ზოგიერთ პაციენტში, რომლებიც ერთდროულად იღებენ ლამოტრიჯინს და ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს, ეს ცვლილებები იწვევენ ამ უკანასკნელთა ეფექტურობის შემცირებას. ამიტომ, პაციენტებმა დროულად უნდა აცნობონ მენსტრუალური ციკლის &nbsp;ცვლილების, მაგალითად, უეცარი სისხლდენის გაჩენის შესახებ. ლამოტრიჯინის ზემოქმედება ორგანული კათიონების გადამტან 2 სუბსტრატებზე (ოკგ 2) ლამოტრიჯინი არის თირკმელების მილაკოვანი სეკრეციის ინჰიბიტორი კათიონების გადამტანების ორგანული პროტეინების მეშვეობით (იხ. პუნქტი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). &nbsp;ამან შეიძლება გამოიწვიოს ზოგიერთი პრეპარატის პლაზმური დონის მატება, რომლებიც გამოიყოფა ძირითადად ზემოაღნიშნული გზით. ამიტომ, ლამოტრიჯინის გამოყენება ოკგ 2 სუბსტრატებთან ერთად, რომლებსაც აქვთ ვიწრო თერაპიული ინდექსი, როგორიცაა დოფეტილიდი, არ არის რეკომენდებული. დიჰიდროფოლატრედუქტაზა. ლამოტრიჯინი დიჰიდროფოლატრედუქტაზას სუსტი ინჰიბიტორია, ამიტომ, ლამოტრიჯინის ხანგრძლივად გამოყენებისას შესაძლებელია მისი ზემოქმედება ფოლატების მეტაბოლიზმზე. თუმცა, ლამოტრიჯინის ხანგრძლივი გამოყენებისას, არ ხდება რაიმე არსებითი ცვლილებები ჰემოგლობინის რაოდენობის, ერითროციტების საშუალო მოცულობის, სისხლის შრატში და ერითროციტებში ფოლატების კონცენტრაციის მხრივ 1 წლის განმავლობაში, &nbsp;და ასევე&nbsp; ერითროციტებში ფოლატების კონცენტრაციის მხრივ &nbsp;5 წლის განმავლობაში. თირკმლის უკმარისობა. ერთჯერადი დოზის კვლევაში ტერმინალური სტადიის თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში ლამოტრიჯინის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში არსებითად არ იცვლება. თუმცა, შესაძლებელია გლუკურონიდის მეტაბოლიტის კუმულაცია. პრეპარატის გამოყენება თირკმლის დაზიანების მქონე პაციენტებში საჭიროა სიფრთხილით. ლამოტრიჯინის შემცველი სხვა პრეპარატების მიმღები პაციენტები. ლამოტრიჯინი ექიმის კონსულტაციის გარეშე არ უნდა მიიღონ იმ პაციენტებმა, რომლებიც უკვე ღებულობენ მკურნალობას ლამოტრიჯინის შემცველი სხვა პრეპარატით. ეკგ-ზე ბრუგადას მსგავსი ცვლილებები. ეკგ-ზე დაფიქსირდა არითმოგენული ST-T ანომალიები და ტიპიური ბრუგადას ეკგ პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ლამოტრიჯინს. ამასთან დაკავშირებით, ლამოტრიჯინის გამოყენებამდე ბრუგადას სინდრომის მქონე პაციენტებში საფუძვლიანად უნდა იქნას გათვალისწინებული ასეთი მკურნალობის შესაძლებლობა. განვითარება ბავშვებში. ბავშვებში ზრდაზე, სქესობრივ მომწიფებაზე, და ასევე კოგნიტიურ, ემოციურ და ქცევით განვითარებაზე ლამოტრიჯინის ზემოქმედების შესახებ ინფორმაცია არ არსებობს. ეპილეფსია. ლამოტრიჯინის, ისევე როგორც სხვა ანტიეპილეფსიური საშუალებების უეცარმა შეწყვეტამ შეიძლება მოახდინოს შეტევების სიხშირის მომატების პროვოცირება. იმ შემთხვევებისა გარდა, როდესაც პაციენტის მდგომარეობა მოითხოვს პრეპარატის უეცარ შეწყვეტას (მაგალითად, გამონაყარის გაჩენისას), ლამოტრიჯინის დოზა თანდათან უნდა შემცირდეს მინიმუმ 2 კვირის განმავლობაში. გამოქვეყნებული მონაცემების თანახმად, ეპილეფსიის მძიმე შეტევებმა შეიძლება გამოიწვიოს რაბდომიოლიზი, პოლიორგანული უკმარისობა და დისემინირებული სისხლძარღვშიდა სისხლის &nbsp;შედედების &nbsp;სინდრომი, ზოგჯერ ლეტალური გამოსავლით. &nbsp;&nbsp;ანალოგიური შემთხვევები შესაძლებელია ლამოტრიჯინის მკურნალობის ფონზე. შეიძლება აღინიშნოს შეტევების განვითარების სიხშირის მნიშვნელოვანი კლინიკური გაუარესება მდგომარეობის გაუმჯობესების ნაცვლად. პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ერთზე მეტი ტიპის შეტევები, ერთი ტიპის შეტევებზე კონტროლის გაუმჯობესება ყურადღებით უნდა შეფასდეს სხვა ტიპის შეტევებზე კონტროლის გაუარესების მხრივ. ლამოტრიჯინით მკურნალობამ შეიძლება გაამწვავოს მიოკლონური შეტევები. არსებობს მონაცემები, რომ ფერმენტების ინდუქტორების კომბინაციით მკურნალობის პასუხი უფრო სუსტია, ვიდრე იმ ანტიეპილეფსიური საშუალებების კომბინაციით მკურნალობაზე, რომლებიც არ აინდუცირებენ ფერმენტებს. ამისი მიზეზი უცნობია. ტიპიური მცირე ეპილეფსიური შეტევების მქონე ბავშვების მკურნალობისას ეფექტი მიიღწევა არა ყველა პაციენტში. ბიპოლარულ აშლილობები. &nbsp;ბავშვები (18 წლამდე ასაკის) &nbsp;ანტიდეპრესანტებით მკურნალობა დაკავშირებულია სუიციდური განზრახვებისა და ქცევების მომატებულ რისკთან ბავშვებში (18 წლამდე ასაკის), რომლებსაც აღენიშნებათ დიდი დეპრესიული დარღვევები და სხვა ფსიქიური დარღვევები. &nbsp; ფერტილობა ცნობილია, რომ ლამოტრიჯინის გამოყენებას ცხოველთა რეპროდუქციულ კვლევებში არ დაურღვევია ნაყოფიერება. არ არსებობს მონაცემები ლამოტრიჯინის გავლენის შესახებ ადამიანებში ფერტილობაზე. ტერატოგენობა ლამოტრიჯინი არის დიჰიდროფოლატ-რედუქტაზას სუსტი ინჰიბიტორი. თეორიულად, არსებობს ადამიანის ნაყოფის თანდაყოლილი მანკების რისკი, თუ ქალი ორსულობის დროს მკურნალობს ფოლატების ინჰიბიტორებით. თუმცა, რეპროდუქციულმა ტოქსიკოლოგიურმა კვლევებმა ცხოველებში ლამოტრიჯინის გამოყენებისას დოზებით, რომლებიც ნაკლები იყო ადამიანის დოზაზე 400მგ/დღეში [სხეულის ზედაპირის ფართობზე გათვლით (მგ/მ2)], აჩვენა ტოქსიკური ზემოქმედება შთამომავლობის განვითარებაზე (გაზრდილი სიკვდილიანობა, სხეულის წონის დაქვეითება, სტრუქტურული ცვლილებების გაზრდა, ნერვულ-ქცევითი დარღვევები), თუმცა არ გამოვლენილა ტერატოგენული ეფექტი. პრეპარატი შეიცავს ლაქტოზას, ამიტომ პაციენტებისათვის ისეთი იშვიათი მემკვიდრეობითი დაავადებებით, როგორიცაა გალაქტოზას აუტანლობა, ლაპპა ლაქტაზას დეფიციტი ან გლუკოზა-გალაქტოზის მალაბსორბციის დარღვევა, ლამოტრინის მიღება არ არის რეკომენდებული. სამკურნალო საშუალება შეიცავს 1მმოლ-ზე ნაკლებ ნატრიუმს (23 მგ) ერთ ტაბლეტზე, ანუ არის პრაქტიკულად ნატრიუმის გარეშე. გამოყენება ორსულობისა და ძუძუთი კვების პერიოდში. ანტიეპილეფსიური პრეპარატების გამოყენებასთან დაკავშირებული რისკი ზოგადად. რეპროდუქციული ასაკის ქალებს ესაჭირიოებათ სპეციალისტის კონსულტაცია. განხილული უნდა იქნას ანტიეპილეფსიური საშუალებებით (აეს) მკურნალობის საკითხი, როდესაც ქალი გეგმავს ორსულობას. ქალები, რომლებსაც უტარდებათ მკურნალობა ეპილეფსიის გამო, უნდა ერიდონ აეს-ის ეუცარ შეწყვეტას, რადგანაც ამან შეიძლება გამოიწვიოს ეპილეფსიური კრუნჩხვების რეციდივი და ამას შეიძლება სერიოზული შედეგები მოყვეს ქალისა და ნაყოფისთვის. ყველა შემთხვევაში უპირატესობა უნდა მიენიჭოს მონოთერაპიას, რადგანაც აეს-ით კომბინირებული თერაპიის გამოყენება შეიძლება დაკავშირებული იყოს თანდაყოლილი მანკების განვითარების მომატებულ რისკთან მონოთერაპისთან შედარებით,&nbsp; გამოყენებული აეს–ის მიხედვით. ლამოტრიჯინის გამოყენებასთან დაკავშირებული რისკი. ორსულობა. დიდი რაოდენობით მონაცემები ორსული ქალების შესახებ, რომლებსაც უტარდებოდათ ლამოტრიჯინით მონოთერაპია ორსულობის პირველ ტრიმესტრში (8700-ზე მეტი), არ მიუთითებენ სერიოზული თანდაყოლილი მანკების, მათ შორის პირის ღრუს ნაპრალების რისკის მნიშვნელოვან ზრდაზე. ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა ემბრიოფეტალური ტოქსიკურობა. თუ ორსულობის პერიოდში ლამოტრიჯინით თერაპია აუცილებლად ჩაითვლება, რეკომენდებულია გამოყენება მინიმალური შესაძლო თერაპიული დოზით. ლამოტრიჯინს აქვს დიჰიდროფოლატრედუქტაზაზე სუსტი ინჰიბიტორული ეფექტი და, ამიტომ, თეორიულად შეუძლია გაზარდოს ემბრიონული განვითარების დარღვევის რისკი ფოლიუმის მჟავას დონის შემცირების გზით (იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“). ამიტომ, ყურადღება უნდა მიექცეს ფოლიუმის მჟავას მიღების აუცილებლობას ორსულობის დაგეგმვისას და მის ადრეულ ვადებზე. &nbsp;ფიზიოლოგიურმა ცვლილებებმა ორსულობის დროს შეიძლება გავლენა მოახდინოს ლამოტრიჯინის დონეზე და/ან მის თერაპიულ ეფექტზე. დაფიქსირდა ლამოტრიჯინის დონის შემცირების &nbsp;შემთხვევები ორსულობის პერიოდში, რაც პოტენციურად ზრდიდა შეტევებზე კონტროლის დაკარგვის რისკს. ბავშვის დაბადების შემდეგ ლამოტრიჯინის დონე შეიძლება სწრაფად გაიზარდოს დოზაზე დამოკიდებული გვერდითი რეაქციების აღმოცენების პოტენციური რისკით. ამიტომ სისხლის შრატში ლამოტრიჯინის დონე უნდა შემოწმდეს ორსულობამდე, მის განმავლობაში და მშობიარობის შემდეგ. აუცილებლობის შემთხვევაში, უნდა მოხდეს ლამოტრიჯინის დოზის მოდიფიცირება სისხლის შრატში ლამოტრიჯინის კონცენტრაციის შენარჩუნების მიზნით ორსულობამდელ დონეზე, ან ადაპტირება &nbsp;კლინიკური მდგომარეობის შესაბამისად. დამატებით უნდა გაკონტროლდეს დოზაზე დამოკიდებული გვერდითი რეაქციები ბავშვის დაბადების შემდეგ. ძუძუთი კვების პერიოდი. არსებობს ინფორმაცია, რომ ლამოტრიჯინი გამოიყოფა დედის რძეში ცვლადი კონცენტრაციებით. ამავდროულად, ახალშობილში ლამოტრიჯინის დონემ შეიძლება მიაღწიოს დედის შესაბამისი დონის 50%-ს. ამიტომ, ზოგიერთ ბავშვში, რომლებიც იყვნენ ძუძუთი კვებაზე, ლამოტრიჯინის დონემ სისხლის შრატში შეიძლება მიაღწიოს იმ დონეებს, რომლების დროსაც შესაძლებელია ფარმაკოლოგიური ეფექტი. ამასთან დაკავშირებით, ძუძუთი კვების სარგებელი უნდა შედარებული იქნას ბავშვში გვერდითი რეაქციების განვითარების შესაძლო რისკთან. თუ ქალი, რომელსაც უტარდება ლამოტრიჯინით მკურნალობა, გადაწყვეტს ძუძუთი კვებას, აუცილებელია ბავშვზე&nbsp; ყურადღებით დაკვირვება და ისეთი არასასურველი მოვლენების გამოვლენა, როგორიცაა სედაცური ეფექტი, გამონაყარი და სხეულის მასის არასაკმარისი მატება. ფერტილობა. ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა არ გამოავლინა ლამოტრიჯინის გავლენა ფერტილობაზე. ბავშვები. ლამოტრიჯინის ზეგავლენა 2 წლამდე ასაკის ბავშვებში მონოთერაპიის სახით ან 1 თვემდე ასაკის ბავშვებში დამხმარე თერაპიის სახით გამოყენებისას შესწავლილი არ არის. ლამოტრიჯინით დამხმარე თერაპიის ეფექტურობა და უსაფრთხოება პარციალური კრუნჩხვებისათვის 1 თვიდან 2 წლამდე ასაკის ბავშვებში დადგენილი არ არის. ამიტომ, ის არ არის რეკომენდებული ამ ასაკობრივი კატეგორიის ბავშვებისათვის. ლამოტრიჯინი არ არის ნაჩვენები ბიპოლარული აშლილობების მქონე ბავშვებში და მოზარდებში (18 წლამდე ასაკის), რადგანაც პრეპარატის ეფექტურობა დადგენილი არ ყოფილა, &nbsp;და ასევე სუიციდური განზრახვების წარმოშობის გაზრდილი რისკის გამო (იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“). გავლენა ავტოტრანსპორტის მართვისას ან სხვა მექანიზმებთან მუშაობისას რეაქციის სისწრაფეზე. ხელმისაწვდომი მონაცემები მიუთითებენ იმაზე, რომ ლამოტრიჯინის ეფექტი, დაკავშირებული მხედველობის კოორდინაციასთან, თვალების მოძრაობასთან, სხეულის მართვასთან, და სუბიექტური სედაციური ეფექტი არ განსხვავდება პლაცებოსაგან. ლამოტრიჯინის გამოყენებისას კლინიკურ კვლევებში, აღინიშნა ნევროლოგიური ხასიათის გვერდითი რეაქციები, როგორიცაა თავბრუსხვევა და დიპლოპია, ამიტომ პაციენტებმა ჯერ უნდა შეაფასონ საკუთარი რეაქცია ლამოტრიჯინით მკურნალობაზე, მანქანის მართვის ან მექანიზმებთან მუშაობის დაწყებამდე. ვინაიდან არსებობს ინდივიდუალური რეაქცია ეპილეფსიის საწინააღმდეგო საშუალებებზე, პაციენტმა უნდა მიმართოს ექიმს კონსულტაციისთვის, ამ შემთხვევებში ავტომობილის მართვის თავისებურებების შესახებ. სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები. დადგენილია, რომ ურიდინ 5'-დიფოსფო (უდფ)-გლუკურონილტრანსფერაზა (უგტ) - არის ფერმენტი, რომელიც პასუხისმგებელია ლამოტრიჯინის მეტაბოლიზმზე. ამგვარად, პრეპარატებმა, რომლებიც აინდუცირებენ ან აინჰიბირებენ გლუკურონიზაციას, შეიძლება გავლენა მოახდინონ ლამოტრიჯინის კლირენსზე. ციტოქრომი P450 (CYP3A4)-ის ფერმენტის ძლიერი ან ზომიერი მოქმედების ინდუქტორებს, რომლებიც ცნობილია რომ აინდუცირებენ უგტ-ს, ასევე შეუძლიათ ლამოტრიჯინის მეტაბოლიზმის გაძლიერება. არ არსებობს მტკიცებულებები იმისა, რომ ლამოტრიჯინს შეუძლია გამოიწვიოს ციტოქრომ P450-ის მჟანგველი ფერმენტების კლინიკურად მნიშვნელოვანი სტიმულაცია ან დათრგუნვა. ლამოტრიჯინს&nbsp; შეუძლია საკუთარი მეტაბოლიზმის ინდუცირება, თუმცა ეს ეფექტი ზომიერია და არა აქვს კლინიკურად მნიშვნელოვანი შედეგები. პრეპარატები, რომლებიც დამტკიცებულია, რომ აქვთ კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა ლამოტრიჯინის კონცენტრაციაზე, მოცემულია ცხრილში 6. ამ პრეპარატების დოზირების სპეციალური რეკომენდაციები წარმოდგენილია პუნქტში "გამოყენების მეთოდი და დოზირება“. ასევე ცხრილში 6 მითითებულია ის პრეპარატები, რომლებიც როგორც ნაჩვენები იყო, ნაკლებად ან საერთოდ არ ახდენენ გავლენას ლამოტრიჯინის კონცენტრაციაზე. როგორც წესი, ასეთი პრეპარატების ერთდროული გამოყენებისას მოსალოდნელი არ არის რაიმე კლინიკური გავლენა. თუმცა, ეპილეფსიის მქონე პაციენტებში, რომელთა დაავადების მდგომარეობა განსაკუთრებით მგრძნობიარეა ლამოტრიჯინის კონცენტრაციის მერყეობაზე,&nbsp; საჭიროა სიფრთხილის ზომების დაცვა. ცხრილი 6 . სხვა სამკურნალო საშუალებების გავლენა ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციაზე &nbsp; ურთიერ სამკურნალო საშუალებები, ზრდიან ლამოტრიჯინის კონცენტრაციას სამკურნალო საშუალებები, რომლებიც ამცირებენ ლამოტრიჯინის კონცენტრაციას სამკურნალო საშუალებები, რომლებიც მცირედ ან საერთოდ არ ახდენენ გავლენას ლამოტრიჯინის კონცენტრაციას ვალპროატი ატაზანავირი/ რიტონავირი კარბამაზეპინი კომბინაცია „ეთინილესტრადიოლი/ლევონორგესტრელი“ ლოპინავირი/რიტონავირი ფენობარბიტალი ფენიტოინი პრიმიდონი რიფამპიცინი &nbsp; არიპიპრაზოლი ბუპროპიონი ფელბამატი გაბაპენტინი ლაკოზამიდი ლევეტირაცეტამი ლითიუმი ოლანზაპინი ოქსკარბაზეპინი პარაცეტამოლი პერამპანელი პრეგაბალინი ტოპირამატი ზონიზამიდი დაწვრილებითი ინფორმაცია დოზირების შესახებ იხ. ქვეპუნქტში „დოზირების ზოგადი რეკომენდაციები განსაკუთრებული ჯგუფების პაციენტებისათვის“ პუნქტისა „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“. დოზირების მითითებები ქალებისათვის, რომლებიც ღებულობენ ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს იხ. ქვეპუნქტში „ჰორმონალური კონტრაცეპტივები“ პუნქტისა „განსაკუთრებული მითითებები“). &nbsp; თქმედება ანტიეპილეფსიურ პრეპარატებთან (იხ. ასევე პუნქტი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“) ვალპროატი, რომელიც აფერხებს ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციას, ანელებს ლამოტრიჯინის მეტაბოლიზმს და ზრდის მისი ნახევარგამოყოფის საშუალო ხანგრძლივობას დაახლოებით 2-ჯერ. ზოგიერთი ანტიეპილეფსიური პრეპარატები (როგორიცაა ფენიტოინი, კარმაბაზეპინი, ფენობარბიტალი და პრიმიდონი), რომლებიც აინდუცირებენ ციტოქრომ P450-ის მიკროსომურ ფერმენტებს, აინდუცირებენ უგტ-ს და აჩქარებენ ლამოტრიჯინის მეტაბოლიზმს. არსებობს ინფორმაცია გვერდითი მოვლენების შესახებ ცენტრალური ნერვული სისტემის მხრივ, რომლებიც მოიცავს თავბრუსხვევას, ატაქსიას, დიპლოპიას, მხედველობის დაბინდვასა და გულისრევას პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად ღებულობდნენ &nbsp;კარბამაზეპინს ლამოტრიჯინთან ერთად. ეს მოვლენები ჩვეულებრივ ქრება კარბამაზეპინის დოზის შემცირებისას. მსგავსი ეფექტები იქნა გამოვლენილი &nbsp;ლამოტრიჯინისა და ოქსკარბაზეპინის კვლევაში ჯანმრთელი მოზრდილი მოხალისეების მონაწილეობით, მაგრამ დოზის შემცირების შესწავლა არ ჩატარებულა. &nbsp; ცნობილია, რომ ჯანმრთელ მოზრდილ მოხალისეებზე ჩატარებულ კვლევაში, რომლებმაც მიიღეს ლამოტრიჯინის 200 მგ დოზა და ოქსკარბაზეპინის 1200 მგ დოზა, გამოვლენილი იქნა, &nbsp;რომ ოქსკარბაზეპინი არ ცვლიდა ლამოტრიჯინის მეტაბოლიზმს, ხოლო ლამოტრიჯინი თავის მხრივ, არ ცვლიდა ოქსკარბაზეპინის მეტაბოლიზმს. არსებობს ინფორმაცია, რომ ჯანმრთელ მოხალისეებზე ჩატარებული კვლევით აღმოჩნდა, რომ ფელბამატის 1200 მგ 2-ჯერ დღეში &nbsp;დოზით&nbsp; და ლამოტრიჯინის 100 მგ 2-ჯერ დღეში &nbsp;დოზით 10 დღის განმავლობაში ერთობლივი გამოყენება არ ახდენდა კლინიკურად მნიშვნელოვან გავლენას უკანასკნელის ფარმაკოკინეტიკაზე. პლაზმური დონეების რეტროსპექტული ანალიზის მონაცემების თანახმად პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ლამოტრიჯინს გაბაპენტინთან ერთად ან მის გარეშე, აღმოჩენილი იქნა, რომ გაბაპენტინი არ ცვლის ლამოტრიჯინის არსებული კლირენსის დონეს. ცნობილია, რომ პოტენციური &nbsp;მედიკამენტოზური ურთიერთქმედება ლევეტირაცეტამსა და ლამოტრიჯინს შორის შესწავლილი იქნა სისხლის შრატში ორივე პრეპარატის კონცენტრაციის დონის შეფასების გზით პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში. ამ მონაცემების თანახმად, ნივთიერებები არ ცვლიან ერთმანეთის ფარმაკოკინეტიკას. &nbsp; სისხლის პლაზმაში ლამოტრიჯინის სტაბილური კონცენტრაცია არ იცვლება პრეგაბალინთან ერთდროულად გამოყენებისას (200 მგ 3-ჯერ დღეში). ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედება ლამოტრიჯინსა და პრეგაბალინს შორის არ არის. ტოპირამატი არ ახდენს გავლენას ლამოტრიჯინის პლაზმურ კონცენტრაციაზე. ლამოტრიჯინის გამოყენება 15% -ით ზრდის ტოპირამატის კონცენტრაციას. ცნობილია, რომ კვლევის მონაცემების თანახმად, ზონისამიდის (200-400 მგ/დღ.) გამოყენება ლამოტრიჯინთან (150-500 მგ/დღ.) ერთად 35 დღის განმავლობაში ეპილეფსიის სამკურნალოდ არ ახდენდა არსებით გავლენას ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკაზე. &nbsp;პლაზმაში ლამოტრიჯინის კონცენტრაციაზე არ ახდენდა გავლენას მისი ერთობლივი გამოყენება ლაკოზამიდთან (200, 400, ან 600 მგ/დღ.) პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში პარციალური კრუნჩხვითი შეტევების მქონე პაციენტებში. &nbsp;დამატებით პერამპანელის ერთდროულად გამოყენების პლაცებო-კონტროლირებადი სამი კლინიკური კვლევის მონაცემების თანახმად პარციალური და პირველადი გენერალიზებული ტონურ-კლონური შეტევების მქონე პაციენტებში, &nbsp;პერამპანელის უმაღლესმა გამოკვლეულმა დოზამ (12 მგ/დღ.)&nbsp; გაზარდა ლამოტრიჯინის კლირენსი 10%-ზე ნაკლებით. &nbsp; მიუხედავად იმისა, რომ აღწერილია სხვა ანტიეპილეფსიური პრეპარატების &nbsp;სისხლის პლაზმაში კონცენტრაციის &nbsp;ცვლილებების შემთხვევები, კვლევების ხელმისაწვდომი &nbsp;მონაცემები მიუთითებს, რომ ლამოტრიჯინი არ ახდენს გავლენას თანმხლები ანტიეპილეფსიური საშუალებების სისხლის პლაზმაში კონცენტრაციაზე. In vitro &nbsp;კვლევების შედეგებმა აჩვენა, &nbsp;რომ ლამოტრიჯინი არ ახდენს გავლენას სხვა &nbsp;ანტიეპილეფსიური საშუალებების სისხლის პლაზმის ცილებთან შეკავშირებაზე. &nbsp; ურთიერთქმედება სხვა ფსიქოტროპულ ნივთიერებებთან (იხ. პუნქტი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“). ცნობილია, რომ 100 მგ დღეში ლამოტრიჯინისა და 2 გ ლითიუმის გლუკონატის, 2 ჯერ დღეში დოზით, ერთდროული გამოყენებისას 6 დღის განმავლობაში 20 პაციენტში, ლითიუმის ფარმაკოკინეტიკა არ შეცვლილა. ბუპროპიონის მრავალჯერადი პერორალური დოზების გამოყენება არ ახდენს სტატისტიკურად მნიშვნელოვან გავლენას ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკაზე 12 პაციენტზე ჩატარებულ კვლევაში, &nbsp;აღინიშნება მხოლოდ ლამოტრიჯინის გლუკურონიდის დონის მცირედი მომატება. ცნობილია, რომ კვლევებში ჯანმრთელი მოხალისეების მონაწილეობით, 15 მგ ოლანზაპინი ამცირებს ლამოტრიჯინის „კონცენტრაცია-დრო“ მრუდქვეშა ფართობს (AUC) და მაქსიმალურ კონცენტრაციას (Cmax) საშუალოდ 24%-ით და 20%-ით, შესაბამისად. ლამოტრიჯინი 200 მგ დოზით არ მოქმედებს ოლანზაპინის ფარმაკოკინეტიკაზე. ლამოტრიჯინის 400 მგ დღეში მრავალჯერადი პერორალური დოზები არ ახდენენ კლინიკურად მნიშვნელოვან გავლენას რისპერიდონის ფარმაკოკინეტიკაზე 2 მგ ერთჯერადი დოზის მიღებისას. 2 მგ რისპერიდონის ლამოტრიჯინთან ერთად გამოყენების დროს, აღინიშნა ძილიანობის განვითარება. ხელმისაწვდომი მონაცემები მიუთითებს იმაზე, რომ არ ყოფილა გამოვლენილი ძილიანობის არცერთი შემთხვევა მხოლოდ ლამოტრიჯინის გამოყენებისას. ცნობილია, რომ კლინიკურ კვლევაში ბიპოლარული აშლილობების მქონე &nbsp;18 მოზრდილი პაციენტის მონაწილეობით, რომლებიც ღებულობდნენ ლამოტრიჯინს ( ≥100 მგ/დღეში) და არიპიპრაზოლს დოზის თანდათანობითი გაზრდით 10 მგ/კგ-დან 30 მგ/კგ-მდე 7 დღის განმავლობაში, და კიდევ დანიშვნით მომდევნო 7 დღის განმავლობაში, დაფიქსირდა ლამოტრიჯინის AUC და Cmax-ის დაახლოებით 10%-ით დაქვეითება. არ არის მოსალოდნელი, რომ ამგვარი ცვლილებების ეფექტს მოჰყვება კლინიკური შედეგები. In vitro ექსპერიმენტების შედეგებმა აჩვენა, რომ ამიტრიპტილინი, ბუპროპიონი, კლონაზეპამი, ფლუოქსეტინი, ჰალოპერიდოლი ან ლორაზეპამი &nbsp;მხოლოდ მინიმალური ხარისხით ახდენენ გავლენას ლამოტრიჯინის პირველადი მეტაბოლიტის, 2-N- გლუკურონიდის ფორმირებაზე. &nbsp;ადამიანის ღვიძლის მიკროსომებში ბუფურალოლის მეტაბოლიზმის შესწავლის მონაცემების თანახმად შეიძლება განისაზღვროს, რომ ლამოტრიჯინი არ აქვეითებს იმ პრეპარატების &nbsp;კლირენსს, რომლებიც მეტაბოლიზდებიან ძირითადად CYP 2D6-ის საშუალებით. In vitro ექსპერიმენტების შედეგები იძლევა საშულებას დამტკიცდეს, რომ კლოზაპინს, ფენელზინს, რისპერიდონს, სერტრალინს ან ტრაზოდონს არ შეუძლიათ გავლენის მოხდენა ლამოტრიჯინის კლირენსზე. ურთიერთქმედება ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებთან ჰორმონალური კონტრაცეპტივების გავლენა ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკაზე. არსებობს მონაცემები, რომ კომბინაცია „ეთინილ ესტრადიოლი 30 მკგ/ლევონორგეტრელი 150 მკგ“ ზრდის ლამოტრიჯინის გამოყოფას დაახლოებით 2-ჯერ, რაც თავის მხრივ იწვევს ლამოტრიჯინის მრუდქვეშა ფართობის AUC და Cmax- ის შემცირებას საშუალოდ 52 %-ით და 39%-ით, შესაბამისად. კონტრაცეპტივის გამოყენებაში ერთკვირიანი შესვენების პირობებში (ე.წ. კვირა კონტრაცეპტივის გარეშე), სისხლის შრატში ლამოტრიჯინის კონცენტრაცია მუდმივად იზრდებოდა, აღწევდა კონცენტრაციას, რომელიც დაახლოებით 2-ჯერ მეტი იყო, ვიდრე პრეპარატების კომბინირებული გამოყენებისას (იხ. პუნქტი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“ და“ განსაკუთრებული მითითებები“ ). &nbsp;ლამოტრიჯინის გავლენა ჰორმონალური კონტრაცეპტივების ფარმაკოკინეტიკაზე. ცნობილია, რომ, კვლევების თანახმად, ქალებში ლამოტრიჯინის შეუცვლელი დოზა 300 მგ არ ახდენდა გავლენას ეთინილესტრადიოლის ფარმაკოკინეტიკაზე, რომელიც პერორალური კონტრაცეპტივის კომბინირებული ტაბლეტის &nbsp;ნაწილს წარმოადგენს. შეინიშნებოდა ლევონორგესტრელის გამოყოფის მუდმივი მცირე ზრდა, რაც თავის მხრივ იწვევდა ლევონორგესტრელის მრუდქვეშა ფართობის AUC და Cmax-ის შემცირებას საშუალოდ 19 %-ით და 12%-ით, შესაბამისად. ფოლიკულომასტიმულირებელი ჰორმონისა და მალუთეინიზებელი ჰორმონის და ესტრადიოლის &nbsp;შრატისმიერი დონის გაზომვებმა კვლევების განმავლობაში &nbsp;აჩვენა საკვერცხის &nbsp;ჰორმონალური აქტივობის დათრგუნვა ზოგიერთ ქალში, თუმცა პროგესტერონის დონის გაზომვებმა სისხლის შრატში გამოავლინა, რომ არცერთ ქალს არ აღენიშნებოდა ოვულაციის არანაირი ჰორმონალური სიმპტომები. ფოლიკულომასტიმულირებელი და მალუთეინიზებელი ჰორმონების შრატისმიერი დონის ცვლილებებისა და ლევონორგესტრელის გამოყოფის უმნიშვნელო მომატების &nbsp;გავლენა საკვერცხეების ოვულაციურ აქტივობაზე უცნობია (იხ. პუნქტი „დოზირების ზოგადი რეკომენდაციები პაციენტების განსაკუთრებული ჯგუფებისთვის“ პუნქტში „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“ დოზირების შესახებ ქალებისათვის, რომლებიც ღებულობენ ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს და ქვეპუნქტი „ჰორმონალური კონტრაცეპტივები“ პუნქტში „განსაკუთრებული მითითებები“). ცნობილია, რომ ლამოტრიჯინის 300 მგ სადღეღამისო დოზის გავლენა გამოკვლეული არ ყოფილა. &nbsp;მოწოდებულია ინფორმაცია, რომ სხვა ჰორმონალური კონტრაცეპტივების კვლევები ასევე არ ჩატარებულა. ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან. ცნობილია, რომ 10 მამრობითი სქესის მოხალისეს მონაწილეობით ჩატარებულ კვლევებში, რომლებიც ღებულობდნენ რიფამპიცინს, იზრდებოდა ლამოტრიჯინის გამოყოფის დონე და მცირდებოდა მისი ნახევარდაშლის პერიოდი, ღვიძლის იმ ფერმენტების ინდუქციის შედეგად, რომლებიც პასუხისმგებელნი არიან გლუკურონიზაციაზე. პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ თერაპიას რიფამპიცინით, უნდა იქნას გამოყენებული მკურნალობის რეჟიმი, რომელიც რეკომენდებულია &nbsp;ლამოტრიჯინით და შესაბამისი&nbsp; გლუკურონიზაციის ინდუქტორებით მკურნალობისათვის&nbsp; (იხ. პუნქტი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“). ჯანმრთელი მოხალისეების მონაწილეობით ჩატარებული კვლევების თანახმად, ლოპინავირი/რიტონავირი დაახლოებით ორჯერ ამცირებს &nbsp;ლამოტრიჯინის პლაზმურ კონცენტრაციას გლუკურონიზაციის ინდუქციის გზით. იმ პაციენტებისთვის, რომლებიც ღებულობენ თანმხლებ თერაპიას ლოპინავირით/რიტონავირით, უნდა იქნას გამოყენებული მკურნალობის რეჟიმი, რომელიც რეკომენდებულია &nbsp;ლამოტრიჯინით და შესაბამისი&nbsp; გლუკურონიზაციის ინდუქტორებით მკურნალობისათვის&nbsp; (იხ. პუნქტი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“). ატაზანავირის/რიტონავირის გამოყენება (300 მგ/100 მგ) ამცირებს ლამოტრიჯინის AUC- ს და Cmax-ს სისხლის პლაზმაში (100 მგ დოზით) საშუალოდ 32%-ით და 6%-ით, შესაბამისად. &nbsp;(იხ. ქვე-პუნქტი „დოზირების &nbsp;ზოგადი რეკომენდაციები პაციენტების განსაკუთრებული ჯგუფებისთვის“ პუნქტში „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“). ჯანმრთელ მოხალისეებზე ჩატარებული კვლევების მონაცემების მიხედვით, პარაცეტამოლის მიღება 1გ დოზით (4-ჯერ დღე-ღამეში) ამცირებდა ლამოტრიჯინის AUC და Cmin სისხლის პლაზმაში საშუალოდ 20% და 25% შესაბამისად. ლამოტრიჯინის ორგანულ კათიონურ &nbsp;ტრანსპორტერებზე 2 (ოკტ 2) გავლენის in vitro კვლევის მონაცემებმა&nbsp; აჩვენა, რომ ლამოტრიჯინი, მაგრამ არა N (2) –გლუკურონიდი მეტაბოლიტი, წარმოადგენს ოკტ 2–ის ინჰიბიტორს პოტენციურად კლინიკურად მნიშვნელოვან კონცენტრაციებში. ლამოტრიჯინი&nbsp; ოკტ 2-ის უფრო ძლიერი ინჰიბიტორია IC50 - მაჩვენებლებით 53.8 μM და 186 μM, შესაბამისად (იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“). ურთიერთქმედება ლაბორატორიული ტესტების გამოყენებით. მოწოდებულია ინფორმაცია ლამოტრიჯინის გავლენის შესახებ ტესტებზე, რომლებიც გამოიყენება შარდში გარკვეული სამკურნალო საშუალებების სწრაფი განსაზღვრის მიზნით, რისი შედეგიც შეიძლება იყოს &nbsp;ცრუ დადებითი შედეგები, განსაკუთრებით ფენციკლიდინის განსაზღვრისას. &nbsp; დადებითი შედეგების დასადასტურებლად აუცილებელია ალტერნატიული, უფრო სპეციფიკური ქიმიური მეთოდის გამოყენება. გამოშვების ფორმა. 10 ტაბლეტი ბლისტერში; 3 ან 6 ბლისტერი მუყაოს კოლოფში. შენახვის პირობები ინახება ორიგინალურ შეფუთვაში სინათლისა და ტენიანობისგან დასაცავად, არაუმეტეს 250C ტემპერატურაზე. ინახება ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილზე. ვარგისიანობის ვადა 3 წელი გაცემის წესი: ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი - II&nbsp; გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით მწარმოებელი. შპს „ფარმა სტარტი“ უკრაინა, 03124, ქ. კიევი, ვ. ჰაველის ბულვარი #8. &nbsp;