Бринтелликс 10мг 28 таблеток

Характеристики

Форма

Dosage mg

Упаковка

Description en

BRINTELLIX Trade name: BRINTELLIX International Nonproprietary Name: Vortioxetine. Dosage form: Film-coated tablets. Composition: Active substance - vortioxetine hydrobromide 6.355 mg/12.710 mg/19.065 mg / 25.420 mg, equivalent to 5 mg/10 mg/15 mg/20 mg vortioxetine. Excipients - mannitol 110.645 mg/104.29 mg/97.935 mg/91.58 mg, microcrystalline cellulose 22.5 mg/22.5 mg/22.5 mg/22.5 mg, hypromellose 4.5 mg/4.5 mg/4.5 mg/4.5 mg, sodium starch glycolate (Type A) 4.5 mg/4.5 mg/4.5 mg/4.5 mg, magnesium stearate 1.5 mg/1.5 mg/1.5 mg/1.5 mg / 1.5 mg. Film coating: For 5 mg tablets - Opadry Pink 4.5 mg (hypromellose 2.813 mg, titanium dioxide (E171) 1.375 mg, macrogol 400 0.281 mg, iron oxide red colorant (E172) 0.032 mg); For 10 mg tablets - Opadry Yellow 4.5 mg (hypromellose 2.813 mg, titanium dioxide (E171) 1.350 mg, macrogol 400 0.281 mg, iron oxide yellow colorant (E172) 0.056 mg). Description: 5 mg: Almond-shaped, pink, film-coated tablets, embossed with "TL" on one side and "5" on the other. 10 mg: Almond-shaped, pale yellow, film-coated tablets, embossed with "TL" on one side and "10" on the other. Pharmacotherapeutic group: Antidepressant. Pharmacological properties. Pharmacodynamics. Mechanism of action. The mechanism of action of vortioxetine appears to be related to its direct serotonergic activity and inhibition of the serotonin transporter. Preclinical studies show that vortioxetine acts as an antagonist at 5-HT3, 5-HT7, and 5-HT1D receptors, a partial agonist at 5-HT1B receptors, and a full agonist at 5-HT1A receptors, as well as inhibiting the 5-HT transporter, thereby modulating serotonergic, and possibly noradrenergic, dopaminergic neurotransmission, as well as histamine, acetylcholine, GABA, and glutamate systems. This multimodal pharmacological activity appears to be the basis for vortioxetine's antidepressant and anxiolytic properties, while also contributing to improvements in cognitive function, learning, and memory, as observed in animal studies. However, as the individual contribution of each pharmacological target to the observed pharmacodynamic profile of vortioxetine is unclear, extrapolation of these preclinical data to humans should be done with caution. In two ongoing human studies using positron emission tomography to quantify the degree of 5-HT transporter occupancy at different doses of vortioxetine (using 11C-MADAM or 11C-DASB ligands), the following data were obtained: the mean occupancy of 5-HT transporters associated with vortioxetine was approximately 50% at a dose of 5 mg/day, 65% at a dose of 10 mg/day, and increased to 80% at a dose of 20 mg/day. Clinical efficacy and safety. The efficacy and safety of vortioxetine have been studied in a series of clinical trials involving 6700 patients, of whom more than 3700 participated in short-term studies (≤12 weeks) for major depressive disorder. Twelve double-blind, placebo-controlled, 6/8-week fixed-dose studies were conducted to determine the short-term efficacy of vortioxetine in adult patients (including elderly patients) with major depressive disorder. Vortioxetine efficacy, in at least one dose group, was demonstrated in 9 out of 12 studies, where, compared to placebo, there was at least a 2-point change on the Montgomery-Åsberg Depression Rating Scale (MADRS) and the Hamilton Depression Rating Scale (HAM-D24). This was clinically confirmed by the number of patients who responded to therapy and achieved remission, as well as improvement in the Clinical Global Impression-Improvement (CGI-I) scale. The efficacy of vortioxetine increased with dose escalation. Under short-term placebo-controlled study conditions in adults, the efficacy of individual studies was confirmed by a meta-analysis of the mean change in total MADRS score at 6-8 weeks. According to the meta-analysis of these studies, the difference compared to placebo was statistically significant: -2.3 points (p=0.007); -3.6 points (p<0.001); -4.6 points (p<0.001) for doses of 5, 10, and 20 mg/day, respectively. For a dose of 15 mg/day, a statistically significant difference compared to placebo was not achieved in the meta-analysis data, but the mean difference compared to placebo was -2.6 points. The efficacy of vortioxetine was also confirmed in a consolidated analysis, where the percentage of responders ranged from 46% to 49% with vortioxetine, compared to 34% with placebo (p<0.01; NRI analysis). Furthermore, vortioxetine in the dose range of 5-20 mg/day demonstrated efficacy across a broad spectrum of depressive symptoms (assessed by changes in MADRS scores on all individual subscales). The efficacy of vortioxetine at doses of 10 or 20 mg/day was also shown in a 12-week, double-blind, flexible-dose comparative study with agomelatine 25 or 50 mg/day in patients with major depressive disorder. Compared to agomelatine, vortioxetine demonstrated statistically significant superiority in total MADRS score, which was also clinically significant in terms of the number of patients who responded to treatment, achieved remission, and improved according to the CGI-I scale. Maintenance therapy. Persistence of antidepressant effect. The persistence of antidepressant effect during maintenance therapy was demonstrated in a relapse prevention study. Patients who were in remission after 12 weeks of open-label vortioxetine therapy were randomized to placebo and vortioxetine 5 or 10 mg/day groups. They were monitored for relapse during a double-blind study that lasted at least 24 weeks (24 to 64 weeks). Vortioxetine showed superiority over placebo (p=0.004) in terms of time to relapse of major depressive disorder, the primary endpoint, with a hazard ratio of 2.0; this means that the risk of relapse was twice as high in the placebo group compared to the vortioxetine group. Elderly patients. In an 8-week, double-blind, placebo-controlled study in elderly patients with depression (≥65 years, n=452, of whom 156 received vortioxetine treatment) at fixed doses, vortioxetine 5 mg/day showed superiority over placebo in terms of improvement on the MADRS and HAM-D24 scales. The difference between vortioxetine and placebo was 4.7 points on the MADRS scale at week 8 of therapy (MMRM analysis). Patients with severe depression or depression with prominent anxiety symptoms. The efficacy of vortioxetine was also demonstrated in patients with severe depression (initial total MADRS score ≥30) and patients with depression and prominent anxiety symptoms (initial total HAM-A score ≥20) in a short-term study in adults (mean difference from placebo on MADRS scale at weeks 6 and 8 ranged from 2.8 to 7.3 points and 3.6 to 7.3 points, respectively (MMRM analysis)). In a separate study in the elderly, vortioxetine also showed efficacy in this patient group. The persistence of antidepressant effect in this category of patients was also demonstrated in a long-term relapse prevention study. Effect of vortioxetine on the Digit Symbol Substitution Test (DSST), assessment of quality of life basic activities (UPSA), and scores on the Perceived Deficits Questionnaire (PDQ) and Cognitive and Physical Functioning Questionnaire (CPFQ) (subjective measures). The efficacy of vortioxetine (5-20 mg/day) in patients with major depressive disorder was studied in two short-term placebo-controlled studies in adults and one in elderly patients. Vortioxetine showed a statistically significant effect on the DSST score compared to placebo (Δ = 1.75 (p=0.019) to 4.26 (p<0.0001)) in two studies in adolescents and Δ = 2.79 (p=0.023) in a study of elderly patients. In a meta-analysis of the mean change in the number of correct symbols in the DSST from baseline (ANCOVA, LOCF) across these three studies, vortioxetine differed from placebo (p<0.05) with a standardized effect size of 0.35. When adjusted for changes in MADRS, the total score in the meta-analysis of the same studies showed that vortioxetine differed from placebo (p<0.05) with a standardized effect size of 0.24. One study assessed the effect of vortioxetine on functional abilities using the University of California San Diego Performance-based Skills Assessment (UPSA). Vortioxetine was statistically different from placebo with a score of 8.0 for vortioxetine compared to 5.1 for placebo (p=0.0003). In one study, vortioxetine outperformed placebo in terms of subjective measures as assessed by the Perceived Deficits Questionnaire, with a score of -14.6 for vortioxetine and -10.5 for placebo (p=0.002). Vortioxetine did not differ from placebo in terms of subjective measures as assessed by the Cognitive and Physical Functioning Questionnaire, with a score of -8.1 for vortioxetine and -6.9 for placebo (p=0.086). Tolerability and safety. The tolerability and safety of vortioxetine were established during short-term and long-term studies in the dose range of 5 to 20 mg/day. Information on adverse side effects is provided in the "Side Effects" section. Compared to placebo, vortioxetine did not increase the incidence of insomnia or somnolence. The potential for withdrawal symptoms after abrupt discontinuation of vortioxetine treatment was assessed sequentially in short-term and long-term placebo-controlled clinical trials. No clinically significant difference was observed compared to placebo in the severity or incidence of withdrawal symptoms after short-term (6-12 weeks) or long-term (24-64 weeks) vortioxetine therapy. The incidence of spontaneous complaints of sexual side effects was low and similar to placebo during both short-term and long-term studies with vortioxetine. In studies using the Arizona Sexual Experience Scale (ASEX), the incidence of treatment-emergent sexual dysfunction (TESD) and the total ASEX score did not differ significantly from placebo at vortioxetine doses of 5-15 mg/day. At a vortioxetine dose of 20 mg/day, an increased incidence of sexual dysfunction was observed compared to placebo (difference in incidence 14.2%, 95% confidence interval (1.4; 27.0)). The effect of vortioxetine on sexual function was further assessed in an 8-week, double-blind comparative study using flexible dosing (n=424) compared to escitalopram in patients treated with SSRIs (citalopram, paroxetine, or sertraline) for at least 6 weeks, with a low level of depressive symptoms ("Clinical Global Impression-Severity of Illness" score at baseline ≤ 3) and SSRI-induced TESD from prior treatment. Compared to escitalopram 10-20 mg/day, vortioxetine 10-20 mg/day showed statistically significantly less TESD, as measured by the change in the total score of the Change in Sexual Function Questionnaire-14 (CSFQ-14) at week 8 (2.2 points, p=0.013). The proportion of patients who responded to treatment at week 8 did not differ significantly between the vortioxetine group (162 (74.7%)) and the escitalopram group (137 (66.2%)) (OR 1.5 (p=0.057)). Antidepressant effect was observed in both treatment groups. During short-term and long-term studies, vortioxetine, compared to placebo, did not affect body weight, heart rate, or blood pressure. Vortioxetine did not show clinically significant effects on renal and hepatic function parameters in clinical studies. In patients with major depressive disorder, vortioxetine did not show clinically significant effects on ECG parameters, including QT, QTc, PR, and QRS intervals. In a study of the QTc interval in healthy subjects, vortioxetine up to 40 mg/day did not affect its duration. Children and adolescents (under 18 years). One randomized, double-blind, placebo-controlled, 8-week fixed-dose study was conducted in patients aged 12 to 17 years with major depressive disorder, comparing vortioxetine with an active comparator. The study included a 4-week, single-blind run-in period with placebo and standardized psychosocial intervention (N=777). Only patients who did not respond during the run-in period were randomized (N=615). Based on the total score of the Children's Depression Rating Scale-Revised (CDRS-R), vortioxetine 10 and 20 mg/day was not statistically more effective than placebo. The active comparator (fluoxetine, 20 mg/day) differed statistically from placebo in terms of total CDRS-R score. Overall, the adverse event profile of vortioxetine in adolescents was similar to that in adults, with the exception of more frequent events related to abdominal pain and suicidal ideation in adolescents compared to adults. The incidence of drug discontinuation due to adverse events (mainly suicidal ideation, nausea, and vomiting) was highest in patients receiving vortioxetine 20 mg/day (5.6%), compared to vortioxetine 10 mg/day (2.7%), fluoxetine (3.3%), and placebo (1.3%). The most frequent adverse events during vortioxetine use were nausea, vomiting, and headache. Suicidal ideation and behavior occurred as adverse events during both the 4-week single-blind run-in period (placebo 13/777 [1.7%]) and the 8-week treatment period (vortioxetine 10 mg/day 2/147 [1.4%], vortioxetine 20 mg/day 6/161 [3.7%], fluoxetine 6/153 [3.9%], placebo 0/154 [0%]). The incidence of suicidal ideation and behavior, measured by the Columbia-Suicide Severity Rating Scale (C-SSRS), was similar across all patient groups. Pharmacokinetics. Absorption. Vortioxetine is slowly but well absorbed after oral administration. Peak plasma concentrations are reached 7-11 hours after administration. After multiple doses of 5, 10, or 20 mg/day, the mean peak plasma concentration (Cmax) is 9-33 ng/mL. Absolute bioavailability is 75%. Food intake does not affect the pharmacokinetics of the drug (see "Dosage and Administration"). Distribution. The mean volume of distribution (Vss) is 2600 L, indicating extensive extravascular distribution. Plasma protein binding is high (98-99%) and appears to be concentration-independent. Biotransformation. Vortioxetine is extensively metabolized in the liver, primarily by oxidation mediated by the CYP2D6 isoenzyme and, to a lesser extent, by CYP3A4/5 and CYP2C9 isoenzymes, followed by glucuronidation. In drug interaction studies, vortioxetine did not show inhibitory or inductive effects on CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1, or CYP3A4/5 isoenzymes (see "Interactions with other medicinal products and other forms of interaction"). Vortioxetine is a weak substrate and inhibitor of P-glycoprotein. The main metabolite of vortioxetine is pharmacologically inactive. Elimination. The mean terminal elimination half-life and oral clearance are 66 hours and 33 L/h, respectively. Approximately 2/3 of the inactive metabolite of vortioxetine is excreted in urine and approximately 1/3 in feces. A small amount of vortioxetine is excreted unchanged in feces. Steady-state plasma concentrations are reached in approximately 2 weeks. Linearity/non-linearity. The pharmacokinetics are linear and time-independent within the studied dose range (2.5-60 mg/day). Based on the AUC0-24h and the terminal elimination half-life, the accumulation index after multiple doses of 5-20 mg/day is 5-6. Special populations. Elderly patients. In elderly healthy subjects (≥65 years; n=20), vortioxetine exposure increased by 27% (Cmax and AUC) compared to a control group of younger healthy subjects (≤45 years) after multiple doses of 10 mg/day. The minimum effective dose of vortioxetine, 5 mg/day, should always be used as the starting dose in patients ≥65 years of age (see "Dosage and Administration"). Doses of vortioxetine greater than 10 mg/day in elderly patients should be administered with caution (see "Special Precautions"). Renal impairment. Compared to a control group of healthy subjects, renal impairment, assessed by the Cockcroft-Gault formula (mild, moderate, or severe; n=8 per group), after a single dose of 10 mg/day of vortioxetine, caused a moderate increase (up to 30%) in vortioxetine exposure. In patients with end-stage renal disease, dialysis caused only a minor reduction in exposure (AUC and Cmax decreased by 13% and 27%, respectively, n=8) after a single 10 mg dose of vortioxetine. Dose adjustment is not required regardless of renal function (see "Dosage and Administration" and "Special Precautions"). Hepatic impairment. The pharmacokinetics of the drug in patients (N=6-8) with mild, moderate, or severe hepatic impairment (Child-Pugh criteria A, B, and C, respectively) were comparable to those in healthy volunteers. AUC change was less than 10% in patients with mild or moderate hepatic impairment and more than 10% in patients with severe hepatic impairment. Cmax change was less than 25% in all groups. Dose adjustment is not required according to hepatic function (see "Dosage and Administration" and "Special Precautions"). CYP2D6 isoenzyme genotype. Vortioxetine plasma concentrations were approximately twice as high in patients with reduced metabolic activity of the CYP2D6 isoenzyme compared to extensive metabolizers. Concomitant use of strong inhibitors of CYP3A4/2C9 isoenzymes in patients with reduced metabolic activity of the CYP2D6 isoenzyme may potentially lead to increased vortioxetine exposure (see "Interactions with other medicinal products and other forms of interaction"). In patients with very rapid metabolism of the CYP2D6 isoenzyme, vortioxetine plasma concentration at 10 mg/day was within the range observed in extensive metabolizers at doses of 5 mg/day and 10 mg/day. Dose adjustment may be considered based on individual patient response (see "Dosage and Administration"). Children and adolescents (under 18 years). The pharmacokinetics of vortioxetine in children and adolescents with major depressive disorder, after single oral administration of 5-20 mg/day, were characterized using population modeling based on data from pharmacokinetic (7-17 years) and efficacy and safety (12-17 years) studies. The pharmacokinetics of vortioxetine in children and adolescents were similar to those in adult patients. Preclinical safety data. In studies of general toxicity in mice, rats, and dogs, vortioxetine administration was mainly associated with CNS effects, including salivation (rats and dogs), pupillary dilation (dogs), and two episodes of seizures in dogs. At the maximum recommended therapeutic dose of 20 mg/day, no convulsive activity was observed, considering a safety margin of 5%. Organic toxicity was limited to the kidneys (rats) and liver (mice and rats). Kidney changes in rats (glomerulonephritis, tubular obstruction, crystals in renal tubules) and liver changes in mice (hepatocellular hypertrophy, hepatocyte necrosis, bile duct hyperplasia, crystals in bile ducts) were observed at exposures 2 times (rats) and 10 times (mice) the maximum recommended human dose of 20 mg/day. These events were mainly associated with crystal obstruction of renal tubules and bile ducts, characteristic of rodents, and are considered less likely to occur in humans. Vortioxetine did not show genotoxic effects in standard in vitro and in vivo tests. Based on standard 2-year carcinogenicity studies in mice or rats, vortioxetine does not pose a carcinogenic risk to humans. Vortioxetine did not affect fertility, mating ability, reproductive organ function or morphology, or sperm motility in rats. Vortioxetine did not show teratogenic effects in rats or rabbits, although effects on fetal weight and delayed ossification were observed in rats at vortioxetine exposures 10 times the maximum daily dose of 20 mg/day used in humans. Similar effects were observed in rabbits at subtherapeutic exposures. In pre- and postnatal studies in rats, vortioxetine administration at doses that did not cause maternal toxicity and were equivalent to the human dose of 20 mg/day was associated with increased offspring mortality, reduced body weight gain rate, and delayed development (see "Use in pregnancy and lactation"). Vortioxetine was excreted in the milk of lactating rats (see "Use in pregnancy and lactation"). In juvenile toxicity studies in rats, data obtained with vortioxetine therapy were similar to those obtained in adult animals. Environmental risk assessment studies showed that vortioxetine has the potential for persistence, bioaccumulation, and ecotoxicity (risk to fish). However, at the doses recommended for patients, vortioxetine poses a negligible risk to the aquatic and terrestrial environment. Indication for use. BRINTELLIX is indicated for the treatment of major depressive episodes in adults. Contraindications. Hypersensitivity to the active substance or any of the excipients. Concomitant use of non-selective monoamine oxidase inhibitors or selective MAO-A inhibitors (see "Interactions with other medicinal products and other forms of interaction"). Children and adolescents under 18 years of age (safety and efficacy not established). Precautions. Severe renal and hepatic impairment; mania and hypomania; pharmacologically uncontrolled epilepsy, history of seizures; pronounced suicidal behavior; liver cirrhosis; predisposition to bleeding; concomitant use with MAO-B inhibitors (selegiline, rasagiline); serotonergic drugs; drugs that lower the seizure threshold; lithium, tryptophan; St. John's Wort-containing preparations; oral anticoagulants and drugs affecting platelet function; drugs that can cause hyponatremia; electroconvulsive therapy; elderly age. Use in pregnancy and lactation. Pregnancy. Data on the use of vortioxetine in pregnant women are limited. Animal studies have not shown toxic effects on reproductive function (see "Pharmacological Properties"). In neonates whose mothers received serotonergic drugs in late pregnancy, the following symptoms may occur: respiratory distress, cyanosis, apnea, seizures, temperature instability, feeding difficulties, vomiting, hypoglycemia, hypertonia, hypotonia, hyperreflexia, tremor, increased neuro-reflex excitability, irritability, lethargic sleep, persistent crying, somnolence, and poor sleep. These symptoms may be related to both withdrawal syndrome and excessive serotonergic activity. In most cases, such complications begin at birth or later (<24 hours). According to available epidemiological study data, the use of selective serotonin reuptake inhibitors during pregnancy, especially in late pregnancy, may increase the risk of persistent pulmonary hypertension in the newborn (PPHN). Although the association of this condition with vortioxetine use has not been studied, given the mechanism of action (increase in serotonin concentration), the potential risk cannot be excluded. Use of BRINTELLIX during pregnancy should only be considered when the expected benefit to the mother outweighs the potential risk to the fetus. Based on reported clinical cases, the risk of postpartum hemorrhage is likely to increase (2-fold) after the use of selective serotonin and norepinephrine reuptake inhibitors in the month preceding delivery. Although no study has investigated the link between postpartum hemorrhage and vortioxetine treatment, there is a potential risk of this event given the relevant mechanism of action (see "Special Precautions"). Breastfeeding. Available preclinical pharmacokinetic and toxicological studies have shown that vortioxetine and its metabolites are excreted in breast milk. Vortioxetine may also be excreted in human breast milk (see "Pharmacological Properties"). The risk to the infant during breastfeeding cannot be excluded. The decision to discontinue breastfeeding or vortioxetine therapy should be made considering the balance of benefits of breastfeeding for the infant and therapy for the mother. Fertility. Fertility studies in female and male rats have shown that vortioxetine does not affect fertility, sperm quality, or mating ability (see "Pharmacological Properties"). In humans, cases of antidepressant use (SSRIs) have shown effects on sperm quality that are reversible. Effects on human fertility have not been observed to date. Dosage and administration. Dosage regimen. The initial and recommended dose of BRINTELLIX in adult patients under 65 years of age is 10 mg once daily. The daily dose may be increased to a maximum dose of 20 mg vortioxetine once daily or decreased to a minimum dose of 5 mg vortioxetine once daily, depending on the individual patient's response. Once depressive symptoms have completely resolved, treatment should be continued for at least 6 months to consolidate the antidepressant effect. Discontinuation of treatment. Patients taking vortioxetine can discontinue the drug abruptly without the need for gradual dose reduction (see "Pharmacological Properties"). Special populations. Elderly patients (≥65 years). In patients ≥65 years of age, the minimum effective dose of BRINTELLIX, 5 mg once daily, should always be used as the starting dose. Caution is required when treating patients ≥65 years with vortioxetine doses greater than 10 mg once daily, as data on the use of the drug in this patient group are limited (see "Special Precautions"). Cytochrome P450 inhibitors. Depending on the individual patient's response, it may be necessary to reduce the dose of BRINTELLIX when adding therapy with strong CYP2D6 isoenzyme inhibitors (e.g., bupropion, quinidine, fluoxetine, paroxetine) (see "Interactions with other medicinal products and other forms of interaction"). Cytochrome P450 inducers. Depending on the individual patient's response, it may be necessary to adjust the dose of BRINTELLIX when adding therapy with a broad spectrum of cytochrome P450 inducers (e.g., rifampicin, carbamazepine, phenytoin) (see "Interactions with other medicinal products and other forms of interaction"). Children and adolescents (under 18 years). The safety and efficacy of BRINTELLIX in children aged 7 to 11 years have not been established. Data are not available for this patient group (see "Special Precautions"). BRINTELLIX should not be used in adolescents aged 12 to 17 years with major depressive disorder, as its efficacy has not been demonstrated in this age group. The safety of BRINTELLIX in adolescents aged 12 to 17 years is described in the "Special Precautions" and "Side Effects" sections. Renal or hepatic impairment. Dose adjustment is not required according to renal or hepatic function (see "Special Precautions" and "Pharmacological Properties"). Method of administration. BRINTELLIX is intended for oral use. Film-coated tablets can be taken independently of meals. Side effects. Characterization of the safety profile. The most frequent adverse reaction was nausea. The list of adverse reactions is provided in the table below. Adverse reactions are classified by frequency as follows: very common (≥1/10); common (≥1/100 to <1/10); uncommon (≥1/1000 to <1/100); rare (≥1/10000 to <1/1000); very rare (<1/10000); frequency unknown (frequency cannot be estimated from available data). The listed list is based on clinical trial data and post-marketing experience. Organ system class Frequency Adverse reactions Immune system disorders Unknown* Anaphylactic reaction Endocrine disorders Unknown* Hyperprolactinemia Metabolism and nutrition disorders Unknown* Hyponatremia Psychiatric disorders Common Unusual dreams Unknown* Insomnia Unknown* Agitation, aggression Nervous system disorders Common Dizziness Unknown* Serotonin syndrome Headache Visual disorders Rare Mydriasis, which may lead to acute angle-closure glaucoma Vascular disorders Uncommon Hot flush Unknown* Bruising (including ecchymosis, purpura, epistaxis, gastrointestinal bleeding, vaginal bleeding) Gastrointestinal disorders Very common Nausea Common Diarrhea, constipation, vomiting Skin and subcutaneous tissue disorders Common Pruritus, including generalized pruritus Hyperhidrosis Uncommon Night sweats Unknown* Angioedema, urticaria, rash *Based on post-marketing experience. Description of individual adverse reactions. Nausea. Nausea was generally mild to moderate in severity and occurred within the first 2 weeks of treatment. Reactions were mostly transient and did not lead to discontinuation of treatment. Gastrointestinal adverse reactions such as nausea were more frequent in women than in men. Elderly patients. For vortioxetine doses of 10 mg or more once daily, the discontinuation rate was higher in patients ≥65 years of age. At vortioxetine doses of 20 mg once daily, the incidence of nausea and constipation was higher in patients ≥65 years (42% and 15%, respectively) compared to patients <65 years (27% and 4%, respectively) (see "Special Precautions"). Sexual dysfunction. In clinical studies, sexual dysfunction was assessed using the Arizona Sexual Experience Scale (ASEX). Doses of 5 to 15 mg did not show data different from placebo. However, vortioxetine 20 mg was associated with an increased incidence of sexual dysfunction (TESD) (see "Pharmacological Properties"). Class-specific effect. Epidemiological studies, mainly involving patients aged 50 and over, have shown an increased risk of bone fractures in patients taking drugs of the corresponding pharmacological class of antidepressants (SSRIs and tricyclic antidepressants). The mechanism causing this risk is unknown, as is whether this risk is associated with vortioxetine intake. Children and adolescents (under 18 years). In total, 308 patients aged 12 to 17 years with major depressive disorder participated in double-blind, placebo-controlled studies of vortioxetine treatment. Overall, the adverse event profile of vortioxetine was similar to that in adults, with the exception of more frequent occurrences of abdominal pain and suicidal ideation in adolescents compared to adults. Overdose. Symptoms. In clinical studies, oral administration of vortioxetine in doses ranging from 40 mg to 75 mg led to an exacerbation of the following adverse reactions: nausea, postural dizziness, diarrhea, abdominal discomfort, generalized pruritus, somnolence, and hot flush. Post-marketing experience mainly includes information on vortioxetine overdose up to 80 mg. In most cases, symptoms were absent or mild. The most frequently reported symptoms were nausea and vomiting. Information on overdose with vortioxetine doses exceeding 80 mg is limited. Seizures and serotonin syndrome have been reported after doses several times higher than the therapeutic range. Treatment. In case of overdose, the patient should be monitored and symptomatic treatment provided. Further medical observation in specialized facilities is also recommended. Interactions with other medicinal products and other forms of interaction. Vortioxetine is extensively metabolized in the liver, primarily by oxidation catalyzed by the CYP2D6 isoenzyme and, to a lesser extent, by CYP3A4/5 and CYP2C9 isoenzymes (see "Pharmacological Properties"). Possible effects of other drugs on the pharmacological action of vortioxetine. Irreversible non-selective MAO inhibitors. Due to the risk of serotonin syndrome, concomitant use of vortioxetine with irreversible non-selective MAO inhibitors is contraindicated. Vortioxetine may be initiated at least 14 days after discontinuation of irreversible non-selective MAO inhibitors. Discontinuation of vortioxetine should occur at least 14 days before starting irreversible non-selective MAO inhibitors (see "Contraindications"). Reversible selective MAO-A inhibitors (moclobemide). Concomitant use of vortioxetine and reversible selective MAO-A inhibitors, such as moclobemide, is contraindicated (see "Contraindications"). If concomitant use is deemed necessary, the concomitant drug should be initiated at the minimum dose. Treatment should be conducted under clinical observation for signs of serotonin syndrome (see "Special Precautions"). Reversible non-selective MAO inhibitors (linezolid). Concomitant use of vortioxetine and reversible non-selective MAO inhibitors, such as the antibiotic linezolid, is contraindicated (see "Contraindications"). If concomitant use is deemed necessary, the concomitant drug should be initiated at the minimum dose. Treatment should be conducted under clinical observation for signs of serotonin syndrome (see "Special Precautions"). Irreversible selective MAO-B inhibitors (selegiline, rasagiline). Although the risk of serotonin syndrome is lower with concomitant use of vortioxetine and selective MAO-B inhibitors than with selective MAO-A inhibitors, combined use of vortioxetine and irreversible MAO-B inhibitors, such as selegiline or rasagiline, should be done with caution. If used concomitantly, the patient should be under clinical observation for signs of serotonin syndrome (see "Special Precautions"). Serotonergic drugs. Concomitant use of vortioxetine with other drugs with serotonergic effects, such as opioids (including tramadol) and triptans (including sumatriptan), may lead to serotonin syndrome (see "Special Precautions"). St. John's Wort. Concomitant use of antidepressants and St. John's Wort-containing (Hypericum perforatum) preparations with serotonergic effects may increase the incidence of adverse reactions, including serotonin syndrome (see "Special Precautions"). Drugs that lower the seizure threshold. Antidepressants with serotonergic effects may lower the seizure threshold. Concomitant use with drugs that lower the seizure threshold (e.g., antidepressants (tricyclic antidepressants, selective serotonin and norepinephrine reuptake inhibitors), neuroleptics (phenothiazines, thioxanthenes, butyrophenones), mefloquine, bupropion, tramadol) should be done with caution (see "Special Precautions"). ECT (Electroconvulsive Therapy). There is currently no clinical experience with the concomitant use of vortioxetine and ECT, so caution is advised with such use. CYP2D6 isoenzyme inhibitors. In a study of vortioxetine 10 mg/day with bupropion (a strong CYP2D6 isoenzyme inhibitor) at a dose of 150 mg twice daily for 14 days in healthy subjects, vortioxetine exposure (AUC) increased 2.3-fold. Adverse events were more frequent when bupropion was added to ongoing vortioxetine therapy than when vortioxetine was added to ongoing bupropion therapy. Depending on the individual patient's response, dose reduction of vortioxetine should be considered when adding a strong CYP2D6 isoenzyme inhibitor (e.g., bupropion, quinidine, fluoxetine, paroxetine) to ongoing vortioxetine therapy (see "Special Precautions"). CYP3A4, CYP2C9, and CYP2C19 isoenzyme inhibitors. After 6 days of ketoconazole (CYP3A4/5 isoenzyme and P-glycoprotein inhibitor) 400 mg/day or fluconazole (CYP2C9, CYP2C19, and CYP3A4/5 isoenzyme inhibitor) 200 mg/day, vortioxetine exposure (AUC) increased 1.3-fold and 1.5-fold, respectively, when vortioxetine was added in healthy subjects. Dose adjustment is not required. A single dose of omeprazole 40 mg (CYP2C19 isoenzyme inhibitor) did not show inhibitory effects on the pharmacokinetics of multiple doses of vortioxetine in healthy subjects. Interaction in patients with weak CYP2D6 isoenzyme activity. Specific studies of concomitant use of strong CYP3A4 isoenzyme inhibitors (e.g., itraconazole, voriconazole, clarithromycin, telithromycin, nefazodone, conivaptan, and many HIV protease inhibitors) and CYP2C9 isoenzyme inhibitors (e.g., fluconazole and amiodarone) in patients with reduced CYP2D6 isoenzyme activity (see "Pharmacological Properties") have not been conducted. However, it is expected that such use in these patients will lead to more pronounced vortioxetine exposure compared to the moderate effects described above. Depending on the individual patient's response, a lower dose of vortioxetine may be necessary with concomitant use of strong CYP3A4 or CYP2C9 isoenzyme inhibitors or in individuals with slow CYP2D6 metabolism. P450 cytochrome inducers. After 10 days of rifampicin (broad-spectrum CYP isoenzyme inducer) 600 mg/day, vortioxetine exposure (AUC) decreased by 72% after a single 20 mg dose of vortioxetine in healthy subjects. Depending on the individual patient's response, dose adjustment of vortioxetine should be considered when adding a strong broad-spectrum P450 cytochrome inducer (e.g., rifampicin, carbamazepine, phenytoin) to ongoing vortioxetine therapy (see "Dosage and Administration"). Alcohol. Concomitant use of single doses of vortioxetine (20 mg and 40 mg) and ethanol (0.6 g/kg) in healthy subjects did not result in significant pharmacokinetic changes of vortioxetine or ethanol, or significant impairment of cognitive functions compared to placebo. However, alcohol consumption is not recommended during antidepressant therapy. Acetylsalicylic acid. A single dose of acetylsalicylic acid 150 mg/day did not alter the pharmacokinetics of multiple doses of vortioxetine in healthy subjects. Possible effects of vortioxetine on the pharmacological action of other drugs. Anticoagulants and antiplatelet agents. Compared to placebo, vortioxetine did not show significant effects on prothrombin parameters, international normalized ratio (INR), or R-/S-warfarin ratio in plasma during concomitant use of multiple doses of vortioxetine and fixed doses of warfarin in healthy subjects. Similarly, compared to placebo, vortioxetine did not show significant inhibitory effects on platelet aggregation or on the pharmacokinetics of acetylsalicylic acid and salicylic acid after multiple doses of vortioxetine with concomitant use of acetylsalicylic acid 150 mg/day in healthy subjects. Nevertheless, caution should be exercised with concomitant use of vortioxetine and oral anticoagulants or antiplatelet agents due to the potential risk of bleeding due to pharmacodynamic interactions (see "Special Precautions"). P450 cytochrome substrates. In vitro studies have not shown vortioxetine's ability to inhibit or induce P450 cytochrome system isoenzymes (see "Pharmacological Properties"). After multiple doses of vortioxetine in healthy subjects, no inhibitory effects on the activity of P450 cytochrome system isoenzymes CYP2C19 (omeprazole, diazepam), CYP3A4/5 (ethinylestradiol, midazolam), CYP2B6 (bupropion), CYP2C9 (tolbutamide, S-warfarin), CYP1A2 (caffeine), or CYP2D6 (dextromethorphan) were observed. No pharmacodynamic interactions were observed either. No significant impairment of cognitive function was observed compared to placebo during combined use of vortioxetine and a single dose of diazepam 10 mg. Compared to placebo, no significant effect of vortioxetine on sex hormone levels was observed during concomitant use with oral combined contraceptives (ethinylestradiol 30 mcg + levonorgestrel 150 mcg). Lithium, tryptophan. No clinically significant changes were observed in healthy subjects during concomitant use of multiple doses of lithium and vortioxetine. However, given that cases of potentiation of serotonergic antidepressant effects have been described with concomitant use of lithium or tryptophan, combined use of vortioxetine with these drugs should be done with caution. Effect on urine screening results for drug detection. Cases of false-positive urine immunoassay results for methadone have been reported in patients taking vortioxetine. Urine screening results for drugs should be interpreted with caution, and alternative analytical methods (e.g., chromatographic methods) should be considered to confirm the results. Special precautions. Use in children and adolescents under 18 years of age. The use of BRINTELLIX is not recommended for the treatment of depression in children aged 7 to 11 years, as the safety and efficacy of vortioxetine have not been established in this age group (see "Dosage and Administration"). BRINTELLIX should not be used in adolescents aged 12 to 17 years with major depressive disorder, as its efficacy has not been demonstrated (see "Pharmacodynamics"). In general, the adverse event profile of vortioxetine in adolescents was similar to that in adult patients, with the exception of more frequent occurrences of abdominal pain and suicidal ideation in adolescents compared to adults (see "Pharmacodynamics" and "Side Effects"). In clinical trials in children and adolescents receiving antidepressants, suicidal behavior (suicidal attempts and suicidal ideation) and hostility (predominantly aggressive behavior, tendency to opposition and irritability) were more frequent compared to the placebo group. Suicide/suicidal ideation or clinical worsening of depression is associated with an increased risk of suicidal ideation, self-harm, and suicide (suicidal behavior). This risk persists until significant remission is achieved. Since improvement may not be observed for the first few weeks of therapy or even longer, patients should be under continuous observation until their condition improves. General clinical practice shows that the risk of suicide may increase in the early stages of recovery. Patients with a history of suicidal behavior or patients with significant suicidal ideation are at higher risk of suicidal ideation or suicide attempts, so they require close monitoring during treatment. In adult patients with mental disorders, a meta-analysis of placebo-controlled clinical trials showed an increased risk of suicidal behavior in patients under 25 years of age compared to placebo when using antidepressants. Patients require close monitoring, especially those at high risk of suicide, particularly at the beginning of treatment or when the drug dose is changed. Patients (and their caregivers) should be warned to pay attention to any signs of clinical worsening, development of suicidal behavior and suicidal ideation, as well as unusual changes in behavior, and to seek immediate medical attention if such symptoms develop. Seizures. There is a risk of seizures when using antidepressants. Therefore, vortioxetine should be used with caution in patients with a history of seizures or in patients with unstable epilepsy (see "Interactions with other medicinal products"). If seizures occur or their frequency increases, vortioxetine treatment should be discontinued. Serotonin syndrome or neuroleptic malignant syndrome. Serotonin syndrome (SS) or neuroleptic malignant syndrome (NMS) are potentially life-threatening conditions that can develop with vortioxetine use. The risk of developing SS and NMS increases with concomitant use of serotonergic drugs (including opioids and triptans), drugs affecting serotonin metabolism (including SSRIs), antipsychotics, or other dopamine antagonists. Patients should be monitored for objective and subjective symptoms of SS or NMS (see "Contraindications" and "Interactions with other medicinal products and other forms of interaction"). Symptoms of serotonin syndrome include changes in mental status (e.g., agitation, hallucinations, coma), autonomic instability (e.g., tachycardia, labile blood pressure, hyperthermia), neuromuscular abnormalities (e.g., hyperreflexia, incoordination), and/or gastrointestinal symptoms (e.g., nausea, vomiting, diarrhea). If such symptoms develop, vortioxetine therapy should be discontinued immediately and symptomatic treatment initiated. Mania/hypomania. Vortioxetine should be used with caution in patients with a history of manic/hypomanic episodes. The drug should be discontinued if a manic state develops. Aggression/agitation. Patients treated with antidepressants, including vortioxetine, may also experience feelings of aggression, anger, agitation, and irritability. The patient's condition and disease status should be monitored. Patients (and their caregivers) should be warned to consult a doctor if aggressive behavior or agitation develops or if the condition worsens. Bleeding. Rare cases of hemorrhagic disorders, such as ecchymosis, purpura, gastrointestinal, and gynecological bleeding, have been reported with the use of serotonergic antidepressants, including vortioxetine. Selective serotonin and norepinephrine reuptake inhibitors, including vortioxetine, may also increase the risk of postpartum hemorrhage (see "Use in pregnancy and lactation"). The drug is recommended for use with caution in patients taking anticoagulants and/or drugs affecting platelet function (e.g., atypical antipsychotics, phenothiazines, most tricyclic antidepressants, non-steroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs), and acetylsalicylic acid), as well as in patients with a known predisposition to bleeding/coagulation disorders (see "Interactions with other medicinal products and other forms of interaction"). Hyponatremia. Rare cases of hyponatremia have been reported with the use of serotonergic antidepressants (selective serotonin and norepinephrine reuptuptake inhibitors), possibly due to the syndrome of inappropriate secretion of antidiuretic hormone. Caution should be exercised when using vortioxetine in high-risk groups, such as elderly patients, patients with liver cirrhosis, or patients taking concomitant medications that may cause hyponatremia. If possible, vortioxetine should be discontinued in patients with symptomatic hyponatremia, and appropriate medical intervention should be initiated to correct their condition. Glaucoma. Cases of pupillary dilation have been reported with antidepressant use, including vortioxetine. This effect can lead to a reduction in the angle of vision, followed by an increase in intraocular pressure and the development of angle-closure glaucoma. Vortioxetine should be used with caution in patients with elevated intraocular pressure and those at risk of developing acute angle-closure glaucoma. Elderly patients. Data on the use of BRINTELLIX in elderly patients with major depressive episodes are limited. Therefore, caution should be exercised when treating patients ≥65 years with vortioxetine doses greater than 10 mg once daily (see "Dosage and Administration", "Pharmacological Properties", and "Side Effects"). Renal or hepatic impairment. Given that patients with renal or hepatic impairment are at risk, and considering that data on the use of BRINTELLIX in this subgroup are limited, caution should be exercised when treating such patients (see "Dosage and Administration" and "Pharmacological Properties"). BRINTELLIX contains sodium. This medicinal product contains less than 1 mmol of sodium (23 mg) per tablet, meaning it is essentially "sodium-free". Effects on ability to drive and use machines. BRINTELLIX has no or negligible influence on the ability to drive and use machines. However, since adverse reactions such as dizziness have been reported, patients should exercise caution when driving or operating machinery, especially at the beginning of vortioxetine treatment or when changing its dose. Dosage form. Film-coated tablets 5 mg, 10 mg, 15 mg, and 20 mg. 14 tablets in PVC/PVDC and aluminum foil blister packs. 1 or 2 blisters with instructions for use in a cardboard box with a tamper-evident closure mechanism with a perforated tear strip for initial opening control. Storage conditions. Not exceeding 25°C. Keep out of reach of children. Shelf life: 4 years. Do not use after the expiry date indicated on the packaging. Dispensing conditions: Pharmaceutical product group - II, dispensed by prescription form No. 3.

Активные

vortioxetine

Что это?

ბრინტელიქსი სავაჭრო სახელწოდება: ბრინტელიქსი საერთაშორისო არაპატენტირებული სახელწოდება: ვორთიოქსეტინი. სამკურნალო ფორმა: აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები.&nbsp; შემადგენლობა: აქტიური ნივთიერება - ვორთიოქსეტინის ჰიდრობრომიდი 6,355 მგ/12,710 მგ/19,065 მგ / 25,420 მგ, რაც არის 5 მგ/10 მგ/15 მგ/20 მგ ვორთიოქსეტინის ექვივალენტური. დამხმარე ნივთიერებები - მანიტოლი 110.645 მგ/104.29 მგ/97.935 მგ/91.58 მგ, მიკროკრისტალური ცელულოზა 22.5 მგ/22.5 მგ/22.5 მგ/22.5 მგ, ჰიპროლოზა 4.5 მგ/4.5 მგ/4.5 მგ/4.5 მგ, ნატრიუმის კარბოქსიმეთილსახამებელი (ტიპი A) 4.5 მგ/4.5 მგ/4.5 მგ/4.5 მგ, მაგნიუმის სტეარატი 1.5 მგ/1.5 მგ/1.5 მგ/1.5 მგ/1.5 მგ .&nbsp; აპკიანი გარსი: 5 მგ ტაბლეტებისთვის - ოპადრი ვარდისფერი 4.5 მგ (ჰიპრომელოზა 2.813 მგ, ტიტანის დიოქსიდი (E171) 1.375 მგ, მაკროგოლი 400 0.281 მგ, რკინის ოქსიდი წითელი საღებავი (E172) 0.032 მგ); 10 მგ ტაბლეტებისთვის - ოპადრი ყვითელი 4.5 მგ (ჰიპრომელოზა 2.813 მგ, ტიტანის დიოქსიდი (E171) 1.350 მგ, მაკროგოლი 400 0.281 მგ, რკინის ოქსიდის ყვითელი საღებავი (E172) 0.056 მგ); აღწერილობა: 5 მგ: ნუშის ფორმის ვარდისფერი აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები, ერთ მხარეს ამოტვიფრულია "TL" და მეორე მხარეს "5". 10 მგ: ნუშის ფორმის ღია ყვითელი ფერის აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები, ერთ მხარეს ამოტვიფრულია "TL" და მეორე მხარეს "10".&nbsp; ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი : ანტიდეპრესანტი.&nbsp; ფარმაკოლოგიური თვისებები ფარმაკოდინამიკა მოქმედების მექანიზმი როგორც ჩანს, ვორთიოქსეტინის მოქმედების მექანიზმი დაკავშირებულია მის პირდაპირ მოდულირებულ სეროტონინერგულ აქტივობასთან და სეროტონინის გადამტანი ცილის ინჰიბირებასთან. დოკლინიკური კვლევები აჩვენებენ, რომ ვორთიოქსეტინი მოქმედებს როგორც 5-HT3, 5-HT7 და 5-HT1D რეცეპტორების ანტაგონისტი, 5-HT1B რეცეპტორების ნაწილობრივი აგონისტი და 5HT1A რეცეპტორების სრული აგონისტი, ასევე ახდენს 5-HT ტრანსპორტერის ინჰიბირებას, რითაც რამდენიმე სისტემაში ახდენს პირველ რიგში &nbsp;სეროტონინერგულ, ასევე შესაძლებელია ნორადრენერგულ, დოფამინერგულ ნეიროტრანსმისიას, რომელიც განპირობებულია ჰისტამინით, აცეტილქოლინით, გაემ და გლუტამატით. ამგვარი მულტიმოდალური ფარმაკოლოგიური აქტივობა, როგორც ჩანს საფუძვლად უდევს ვორთიოქსეტინის ანტიდეპრესიულ და ანქსიოლიზურ თვისებებს, ამავდროულად განსაზღვრავს კოგნიტური ფუნქციის, დასწავლის და მეხსიერების გაუმჯობესებას, რაც გამოვლინდა ცხოველებზე ჩატარებულ კვლევებში. თუმცა, ვინაიდან გაურკვეველია თითოეული ფარმაკოლოგიური სამიზნის ინდივიდუალური წვლილი ვორთიოქსეტინის გამოვლენილ ფარმაკოდინამიურ პროფილში, მოყვანილი დოკლინიკური მონაცემების ექსტრაპოლაცია ადამიანზე უნდა განხორციელდეს სიფრთხილით. პოზიტრონულ-ემისიური ტომოგრაფიის გამოყენებით ადამიანზე მიმდინარე ორ კვლევაში, რომლის მიზანი იყო ვორთიოქსეტინის სხვადასხვა დოზირების დონეზე 5-HT გადამტანების დაკავებულობის ხარისხის რაოდენობრივი დადგენა (11C-MADAM ან 11C-DASB ლიგანდების გამოყენებით), მიღებულია შემდეგი მონაცემები: ვორთიოქსეტინთან დაკავშირებული 5-HT გადამტანების საშუალო რაოდენობა შეადგენდა დაახლოებით 50% &nbsp;5 მგ/დღ დოზაზე, 65% 10 მგ/დღ დოზაზე და იზრდებოდა 80%-მდე &nbsp;დოზის 20 მგ/დღ-მდე გაზრდისას. კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება ვორთიოქსეტინის ეფექტურობა და უსაფრთხოება შესწავლილი იყო 6700 პაციენტის მონაწილეობით მიმდინარე რიგ კლინიკურ კვლევაში, საიდანაც 3700-ზე მეტი პაციენტი მონაწილეობდა მოკლევადიან კვლევებში (≤12 კვირა) დიდი დეპრესიული აშლილობის დროს. ჩატარდა თორმეტი ორმაგი ბრმა, პლაცებო კონტროლირებადი, 6/8 კვირიანი კვლევა ფიქსირებული დოზებით, რომელთა მიზანი იყო ვორთიოქსეტინის მოკლევადიანი ეფექტურობის განსაზღვრა მოზრდილ პაციენტებში (მათ შორის ხანდაზმულ პაციენტებშიც) დიდი დეპრესიული აშლილობის დროს. ვორთიოქსეტინის ეფექტურობა, სულ მცირედ ერთი დოზის გამოყენების ჯგუფში, გამოვლინდა 12-დან 9 კვლევაში, სადაც, პლაცებოსთან შედარებით, დაფიქსირდა სულ მცირედ 2 ქულიანი ცვლილება დეპრესიის შეფასებისთვის განკუთვნილი მონტგომერი-ასბერგისა (MADRS) და ჰამილტონის (HAM-D24) შკალით. ეს კლინიკურად დასტურდებოდა იმ პაციენტების რაოდენობით, რომლებიც პასუხობდნენ თერაპიაზე და მიაღწიეს რემისიას, ასევე მდგომარეობის გაუმჯობესებით ზოგადი კლინიკური შთაბეჭდილების შკალის (CGI-I) შესაბამისად. დოზის მომატების შემთხვევაში ვორთიოქსეტინის ეფექტურობა იზრდებოდა. მოზრდილებში ჩატარებული მოკლევადიანი პლაცებო კონტროლირებადი კვლევების პირობებში, ცალკეული კვლევების ეფექტურობა დადასტურებულია 6-8 კვირაზე MADRS შკალის საერთო ქულის საშუალო ცვლილების მეტა ანალიზით. ამ კვლევების მეტა ანალიზის შედეგებით, განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით იყო სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი: -2,3 ქულა (p=0,007); -3,6 ქულა (p&lt;0,001); -4,6 ქულა (p&lt;0,001) 5, 10 და 20 მგ/დღ დოზებისთვის, შესაბამისად, 15 მგ/დღ დოზისთვის სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი სხვაობა პლაცებოსთან შედარებით არ ყოფილა მიღწეული მეტა-ანალიზის მონაცემებით, მაგრამ საშუალო განსხვავებამ პლაცებოსთან შედარებით შეადგინა -2,6 ქულა. ვორთიოქსეტინის ეფექტურობა დასტურდება კონსოლიდირებული ანალიზის დროსაც, რომელშიც რესპონდერების პროცენტულმა მაჩვენებელმა შეადგინა 46%-დან 49%-მდე ვორთიოქსეტინის გამოყენებისას, პლაცებოს გამოყენების დროს მიღებულ 34%-თან შედარებით (p&lt;0,01; ანალიზი NRI). გარდა ამისა, ვორთიოქსეტინმა 5-20 მგ/დღ დიაპაზონში ეფექტურობა გამოავლინა დეპრესიის სიმპტომების ფართო სპექტრის მიმართ (შეფასებული იყო ქულათა ცვლილებით MADRS ყველა ცალკეული ქვეშკალით). ვორთიოქსეტინის ეფექტურობა 10 ან 20 მგ/დღ დოზებში ასევე ნაჩვენები იყო 12-კვირიან, ორმაგ ბრმა, ცვალებადი დოზებით მიმდინარე შედარებით კვლევაში აგომელატინის 25 ან 50 მგ/დღ დოზით პაციენტებში დიდი დეპრესიული აშლილობით. აგომელატინთან შედარებით, ვორთიოქსეტინმა გამოავლინა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი უპირატესობა MADRS შკალის საერთო ქულით, რაც ასევე კლინიკურად მნიშვნელოვანი იყო იმ პაციენტების რაოდენობით, რომლებსაც ჰქონდათ პასუხი მკურნალობაზე, მიაღწიეს რემისიას და გაუმჯობესებას CGI-I შკალის მიხედვით. შემანარჩუნებელი თერაპია ანტიდეპრესიული ეფექტის მდგრადობა შემანარჩუნებელი თერაპიის დროს ნაჩვენებია რეციდივის პროფილაქტიკის კვლევაში. პაციენტები, რომლებიც 12 კვირიანი ღია კვლევის მსვლელობისას იმყოფებოდნენ რემისიაში ვორთიოქსეტინის საწყისი თერაპიის შემდეგ, რანდომიზირებულები იყვნენ პლაცებოს და ვორთიოქსეტინის 5 ან 10 მგ/დღ ჯგუფებად. მათ აკვირდებოდნენ რეციდივის გამოვლენის თვალსაზრისით ორმაგი, ბრმა კვლევის განმავლობაში, რომელიც გაგრძელდა არანაკლებ 24 კვირა (24-დან 64 კვირამდე). ვორთიოქსეტინის უპირატესობა პლაცებოსთან შედარებით (p=0,004) დაფიქსირდა შეფასების ძირითადი კრიტერიუმის - დიდი დეპრესიული აშლილობის რეციდივის დროის მიხედვით, რისკის 2,0 თანაფარდობით; ეს იმას ნიშნავს, რომ ვორთიოქსეტინის ჯგუფთან შედარებით, რეციდივის რისკი ორჯერ მაღალი იყო პლაცებოს ჯგუფში. ხანდაზმული ასაკის პაციენტები ორმაგ ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებად, 8-კვირიან კვლევაში, დეპრესიის მქონა ხანდაზმული ასაკის პაციენტების მონაწილეობით (≥65 წელი, n=452, ვორთიოქსეტინით მკურნალობას აქედან იღებდა 156) პრეპარატის ფიქსირებული დოზის გამოყენებისას, ვორთიოქსეტინს 5 მგ/დღ დოზით უპირატესობა ჰქონდა პლაცებოსთან შედარებით, გაუმჯობესების მიმართულებით MADRS და HAM-D24 შკალით ჯამური ქულით შეფასებისას. სხვაობამ ვორთიოქსეტინს და პლაცებოს შორის შეადგინა 4,7 ქულა MADRS შკალით თერაპიის მე-8 კვირაზე (MMRM ანალიზი). პაციენტები მძიმე დეპრესიით ან დეპრესიით და შფოთვის გამოხატული სიმპტომებით ვორთიოქსეტინის ეფექტურობა ასევე გამოვლენილი იყო პაციენტებში მძიმე დეპრესიით (საწყისი საერთო ქულა MADRS შკალით ≥30) და პაციენტებში დეპრესიით და შფოთვის გამოხატული სიმპტომებით (საწყისი საერთო ქულა HAM-A შკალით ≥20) მოზრდილი პაციენტების ხანმოკლე კვლევაში (პლაცებოსგან საშუალო განსხვავება MADRS შკალით მე-6 და მე-8 კვირაზე მერყეოდა 2.8-დან 7.3 ქულამდე და 3.6-დან 7.3 ქულამდე, შესაბამისად (MMRM ანალიზი)). ხანდაზმულებში ჩატარებულ ცალკე კვლევაში ვორთიოქსეტინმა აჩვენა ეფექტურობა ამ ჯგუფის პაციენტებშიც. ანტიდეპრესიული ეფექტის მდგრადობა პაციენტების მოცემულ კატეგორიაში ასევე ნაჩვენები იყო რეციდივის პროფილაქტიკის ხანგრძლივ კვლევაში. ვორთიოქსეტინის გავლენა ციფრული სიმბოლოების ჩანაცვლების ტესტის (Digit Symbol Substitution Test, DSST) შედეგებზე, ძირითადი სასიცოცხლო უნარების ხარისხის შეფასებაზე კალიფორნიის სან-დიეგოს უნივერსიტეტის შკალით (UPSA) (ობიექტური მაჩვენებლები), &nbsp;ასევე ქულების რაოდენობა სუბიექტური დეფიციტის შეფასების კითხვარში (Perceived Deficits Questionnaire, PDQ) და ქულების რაოდენობა კოგნიტური და ფიზიკური ფუნქციონირების შეფასების კითხვარში (Cognitive and Physical Functioning Questionnaire, CPFQ) (სუბიექტური მაჩვენებლები) ვორთიოქსეტინის ეფექტურობა (5-20 მგ/დღ დოზით) პაციენტებში დიდი დეპრესიული აშლილობით შესწავლილი იყო ორ ხანმოკლე პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში მოზრდილებში და ერთში - ხანდაზმულ პაციენტებში. ვორთიოქსეტინმა აჩვენა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა ციფრული სიმბოლოების ჩანაცვლების ტესტის (DSST) შედეგზე პლაცებოსთან შედარებით Δ = 1,75 -დან (р = 0,019) - 4,26-მდე (р &lt; 0,0001) მოზარდების ორ კვლევაში და Δ = 2,79 (р = 0,023) ხანდაზმული ასაკის პაციენტების კვლევაში. სამივე კვლევაში, საწყის მნიშვნელობასთან შედარებით, DSST ტესტში სწორი სიმბოლოების რაოდენობიდან საშუალო ცვლილების მეტა ანალიზში (ANCOVA, LOCF), ვორთიოქსეტინი განსხვავდებოდა პლაცებოსგან (р &lt; 0,05) ეფექტის სტანდარტიზირებული სიდიდით 0,35. MADRS-ში ცვლილებაზე ჩასწორებისას, იმავე კვლევების მეტა ანალიზში ქულების საერთო რაოდენობამ აჩვენა, რომ ვორთიოქსეტინი განსხვავდებოდა პლაცებოსგან (р &lt; 0,05) ეფექტის სტანდარტიზირებული სიდიდისას 0,24. ერთ კვლევაში ფასდებოდა ვორთიოქსეტინის ზემოქმედება ფუნქციურ უნარებზე ძირითადი სასიცოცხლო უნარების ხარისხის შეფასების გზით კალიფორნიის სან-დიეგოს უნივერსიტეტის შკალით (UPSA). ვორთიოქსეტინი სტატისტიკურად განსხვავდებოდა პლაცებოსგან 8,0 ქულიანი შედეგით ვორთიოქსეტინისთვის, პლაცებოს 5,1 ქულასთან შედარებით (р = 0,0003). ერთ კვლევაში ვორთიოქსეტინი აღემატებოდა პლაცებოს სუბიექტური მაჩვენებლების თვალსაზრისით, რომელიც გაზომილი იყო სუბიექტური დეფიციტის შეფასების კითხვარით, ვორთიოქსეტინისთვის -14,6, ხოლო პლაცებოსთვის -10,5 შედეგით (р = 0,002). ვორთიოქსეტინი არ განსხვავდებოდა პლაცებოსგან სუბიექტური მაჩვენებლების თვალსაზრისით, რომელიც იზომებოდა კოგნიტური და ფიზიკური ფუნქციონირების შეფასების კითხვარით, ვორთიოქსეტინისთვის -8,1, ხოლო პლაცებოსთვის -6,9 შედეგით (р = 0,086). ამტანობა და უსაფრთხოება ვორთიოქსეტინის ამტანობა და უსაფრთხოება დადგენილი იყო ხანმოკლე და ხანგრძლივი კვლევების დროს 5-დან 20 მგ/დღ დოზების დიაპაზონში. ინფორმაცია არასასურველ გვერდით რეაქციებზე მოყვანილია თავში ,,გვერდითი მოქმედება“. პლაცებოსთან შედარებით, ვორთიოქსეტინი არ ზრდიდა უძილობის ან ძილიანობის განვითარების სიხშირეს. ხანმოკლე და ხანგრძლივ პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში თანმიმდევრობით ფასდებოდა ვორთიოქსეტინით მკურნალობის მკვეთრი შეწყვეტის შემდგომი მოხსნის შესაძლო სიმპტომები. მოხსნის სიმპტომების ხარისხის ან განვითარების სიხშირის თვალსაზრისით ვორთიოქსეტინით როგორც ხანმოკლე (6-12 კვირა), ასევე ხანგრძლივი (24-64 კვირა) თერაპიის შემდეგ, კლინიკურად მნიშვნელოვანი სხვაობა პლაცებოსთან შედარებით არ გამოვლენილა. სპონტანური ჩივილების სიხშირე სექსუალურ არასასურველ გვერდით რეაქციებზე იყო დაბალი და პლაცებოს მსგავსი, ვორთიოქსეტინით &nbsp;როგორც ხანმოკლე, ისე ხანგრძლივი კვლევის დროს. არიზონის სექსუალური ფუნქციის შკალის (ASEX) გამოყენებით ჩატარებულ კვლევებში, თერაპიით გამოწვეული სექსუალური დისფუნქციის (TESD) სიხშირე და ჯამური ქულა ASEX-ის შკალით კლინიკურად მნიშვნელოვნად არ განსხვავდებოდა პლაცებოსგან ვორთიოქსეტინის 5-15 მგ/დღ დოზის გამოყენებისას. ვორთიოქსეტინის 20 მგ/დღ დოზის გამოყენებისას გამოვლინდა სექსუალური დისფუნქციის შემთხვევების სიხშირის გაზრდა პლაცებოსთან შედარებით (სხვაობა სიხშირეში 14,2%, ნდობის ინტერვალი 95% (1,4; 27,0)). ვორთიოქსეტინის ზეგავლენა სქესობრივ ფუნქციაზე დამატებით ფასდებოდა 8-კვირიან, ორმაგ ბრმა შედარებით კვლევაში მოქნილი დოზირების გამოყენებით (n=424) ესციტალოპრამთან შედარებით იმ პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ სუსი-თ (ციტალოპრამი, პაროქსეტინი ან სერტრალინი) სულ მცირედ 6 კვირის განმავლობაში, დეპრესიული სიმპტომების დაბალი დონით (,,საერთო კლინიკური შეფასება-დაავადების სიმძიმე“ მაჩვენებელი საწყის დონეზე ≤ 3) და TESD, რომელიც გამოწვეული იყო სუსი-თ წინამორბედი მკურნალობით. ესციტალოპრამის 10-20 მგ/დღ დოზის გამოყენებასთან შედარებით, ვორთიოქსეტინის 10-20 მგ/დღ დოზის გამოყენებისას ვლინდებოდა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანად ნაკლები TESD, რაც გაზომილი იყო მე-8 კვირაზე სქესობრივი ფუნქციის ცვლილების კითხვარის-14 (CSFQ-14) (2,2 ქულა, р=0,013) საერთო მაჩვენებლის ცვლილებით. მე-8 კვირაზე იმ პაციენტების წილი, რომლებსაც ქონდათ პასუხი მკურნალობაზე, მნიშვნელოვნად არ განსხვავდებოდნენ ვორთიოქსეტინის ჯგუფში (162 (74,7%)) ესციტალოპრამის ჯგუფთან შედარებით (137 (66,2%)) (შთ 1,5 (p=0,057). ანტიდეპრესიული ეფექტი ვლინდებოდა მკურნალობის ორივე ჯგუფში. ხანმოკლე და ხანგრძლივი კვლევის დროს, ვორთიოქსეტინი, პლაცებოსთან შედარებით, არ მოქმედებდა სხეულის წონაზე, გულის შეკუმშვის სიხშირეზე ან არტერიულ წნევაზე. ვორთიოქსეტინი არ ავლენდა კლინიკურად მნიშვნელოვან ზეგავლენას თირკმელების და ღვიძლის ფუნქციონირების პარამეტრებზე კლინიკურ კვლევებში. პაციენტებში დიდი დეპრესიული აშლილობით, ვორთიოქსეტინი არ ავლენდა კლინიკურად მნიშვნელოვან ზეგავლენას ეკგ პარამეტრებზე, მათ შორის, QT, QTc, PR და QRS ინტერვალზე. QTc ინტერვალის შესწავლისას ჯანმრთელ სუბიექტებში, ვორთიოქსეტინი 40 მგ/დღ-მდე დოზით არ მოქმედებდა მის ხანგრძლივობაზე. ბავშვები და მოზარდები (18 წლამდე) ჩატარებული იყო ერთი რანდომიზირებული, ორმაგი, ბრმა, პლაცებოკონტროლირებადი, 8-კვირიანი კვლევა პრეპარატების ფიქსირებული დოზით, შედარების აქტიურ პრეპარატთან დიდი დეპრესიული აშლილობის მქონე 12-დან 17 წლამდე ასაკის პაციენტების მონაწილეობით. კვლევა მოიცავდა 4-კვირიან, მარტივ, ბრმა საწყის პერიოდს პლაცებოს გამოყენებით სტანდარტიზირებული ფსიქოსოციალური ჩარევით (N=777). მოხდა მხოლოდ ისეთი პაციენტების რანდომიზირება, რომლებსაც არ ქონდათ პასუხი საწყის პერიოდში (N=615). ბავშვებში დეპრესიის შეფასების განახლებული შკალის (CDRS-R) საერთო ქულის მონაცემებით, ვორთიოქსეტინი 10 და 20 მგ/დღ არ იყო სტატისტიკურად უფრო ეფექტური პლაცებოსთან შედარებით. შედარების აქტიური პრეპარატი (ფლუოქსეტინი, 20 მგ/დღ) სტატისტიკურად განსხვავდებოდა პლაცებოსგან CDRS-R შკალის საერთო ქულების მონაცემებით. მთლიანობაში, ვორთიოქსეტინის არასასურველი რეაქციების პროფილი მოზარდებში იყო მოზრდილ პაციენტებში არსებული მონაცემების მსგავსი, გამონაკლისი მოზრდილებში მოზრდილ პაციენტებთან შედარებით იყო მუცლის ტკივილთან და სუიციდურ აზრებთან დაკავშირებული უფრო ხშირი მოვლენები. ვორთიოქსეტინის 10 მგ/დღ დოზასთან (2,7%), ფლუოქსეტინთან (3,3%) და პლაცებოსთან (1,3%) შედარებით, არასასურველ მოვლენებთან დაკავშირებული სამკურნალო პრეპარატის მოხსნის სიხშირე (ძირითადად, სუიციდური აზრები, გულისრევა და ღებინება) ყველაზე მაღალი იყო პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ვორთიოქსეტინს 20 მგ/დღ დოზით (5,6%). ვორთიოქსეტინის გამოყენების დროს ყველაზე ხშირი არასასურველი მოვლენები იყო გულისრევა, ღებინება და თავის ტკივილი. სუიციდური აზრები და ქცევა ვლინდებოდა არასასურველი მოვლენების სახით როგორც 4-კვირიან, მარტივ, ბრმა საწყის პერიოდში (პლაცებო 13/777 [1,7%], ასევე მკურნალობის 8-კვირიანი პერიოდის განმავლობაში (ვორთიოქსეტინი 10 მგ/დღ 2/147 [1,4%], ვორთიოქსეტინი 20 მგ/დღ 6/161 [3,7%], ფლუოქსეტინი 6/153 [3,9%], პლაცებო 0/154 [0%]. სუიციდური აზრების და ქცევის შემთხვევების სიხშირე, რომელიც გაზომილი იყო სუიციდური გამოვლინების სიმძიმის ხარისხის შეფასების კოლუმბიის უნივერსიტეტის შკალით (C-SSRS), მსგავსი იყო პაციენტების ყველა ჯგუფში. ფარმაკოკინეტიკა შეწოვა ვორთიოქსეტინი ნელა, მაგრამ კარგად შეიწოვება შიგნით მიღების შემდეგ. მაქსიმალური შრატისმიერი კონცენტრაცია მიიღწევა 7-11 საათის შემდეგ. 5, 10 ან 20 მგ/დღ დოზების მრავალჯერადი მიღების შემდეგ, საშუალო მაქსიმალური შრატისმიერი კონცენტრაცია (Cmax) შეადგენს 9-33 ნგ/მლ. აბსოლუტური ბიოშეღწევადობა შეადგენს 75%. საკვების მიღება არ მოქმედებს პრეპარატის ფარმაკოკინეტიკაზე (იხ. ნაწილი ,,გამოყენების წესი და დოზები“). გადანაწილება გადანაწილების საშუალო მოცულობა (Vss) შეადგენს 2600 ლ, რაც მოწმობს ექსტენსიურ სისხლძარღვს გარე გადანაწილებაზე. შრატის ცილებთან შეკავშირების ხარისხი - მაღალია (98-99%) და, როგორც ჩანს, არ არის დამოკიდებული ვორთიოქსეტინის კონცენტრაციაზე შრატში. ბიოტრანსფორმაცია ვორთიოქსეტინი ექსტენსიურად მეტაბოლიზდება ღვიძლში, ძირითადად, ჟანგვის ხარჯზე CYP2D6 იზოფერმენტის და, ნაკლები ხარისხით, CYP3A4/5 და CYP2C9 იზოფერმენტის დახმარებით და გლუკურონის მჟავის შემდგომი კონიუგაციით. სამკურნალო ურთიერთზემოქმედების კვლევებში არ გამოვლენილა ვორთიოქსეტინის &nbsp;მაინჰიბირებელი ან მაინდუცირებელი ზემოქმედება CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 ან CYP3A4/5 იზოფერმენტებზე (იხ. ნაწილი ,,ურთიერთზემოქმედება სხვა სამკურნალო პრეპარატებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები“). ვორთიოქსეტინი არის P-გლიკოპროტეინის სუსტი სუბსტრატი და ინჰიბიტორი. ვორთიოქსეტინის ძირითადი მეტაბოლიტი ფარმაკოლოგიურად არააქტიურია. გამოყოფა ნაწილობრივად გამოყოფის საშუალო პერიოდი და ორალური კლირენსი შეადგენს 66 სთ და 33 ლ/სთ შესაბამისად. ვორთიოქსეტინის არააქტიური მეტაბოლიტის დაახლოებით 2/3 გამოიყოფა შარდით და დაახლოებით 1/3 განავალით. ვორთიოქსეტინის მცირე რაოდენობა გამოიყოფა განავალით შეუცვლელი სახით. შრატისმიერი წონასწორული კონცენტრაცია მიიღწევა დაახლოებით 2 კვირის შემდეგ. წრფივობა/არაწრფივობა ფარმაკოკინეტიკა ატარებს წრფივ ხასიათს და არ არის დამოკიდებულია დროზე შესწავლილი დოზის დიაპაზონში (2,5-60 მგ/დღ). ნაწილობრივი გამოყოფის პერიოდის შესაბამისად AUC0-24სთ საფუძველზე 5-20 მგ/დღ მრავალჯერადი დოზების შემდეგ, დაგროვების ინდექსი 5-დან 6-მდეა. პაციენტების განსაკუთრებული ჯგუფები ხანდაზმული პაციენტები ხანდაზმულ ჯანმრთელ სუბიექტებში (≥65 წელი; n=20) ვორთიოქსეტინის ექსპოზიცია იზრდებოდა 27%-ით (Cmax და AUC) ახალგაზრდა ჯანმრთელი სუბიექტების საკონტროლო ჯგუფთან შედარებით (≤45 წელი) მრავალჯერადი დოზის 10 მგ/დღ შეყვანის შემდეგ. ვორთიოქსეტინის მინიმალური ეფექტური დოზის 5 მგ/დღ გამოყენება ყოველთვის &nbsp;უნდა მოხდეს საწყისი დოზის სახით ≥65 ასაკის პაციენტებში (იხ. ნაწილი ,,გამოყენების წესი და დოზები“). ხანდაზმული ასაკის პაციენტებში ვორთიოქსეტინის 10 მგ/დღ მეტი დოზა ინიშნება სიფრთხილის ზომების დაცვით (იხ. ნაწილი ,,განსაკუთრებული მითითებები“). თირკმელების უკმარისობა ჯანმრთელი სუბიექტების საკონტროლო ჯგუფთან შედარებით, ვორთიოქსეტინის 10 მგ/დღ ერთჯერადი დოზის შემდეგ, თირკმელების უკმარისობა, რომელიც ფასდებოდა კოკროფტ-გოლტის ფორმულით (მსუბუქი, საშუალო ან მძიმე; n=8 ჯგუფში) იწვევდა ვორთიოქსეტინის ექსპოზიციის ზომიერ (30%-მდე) ზრდას. პაციენტებში თირკმელების დაზიანების ტერმინალური სტადიით, დიალიზი იწვევდა ექსპოზიციის მხოლოდ უმნიშვნელო შემცირებას (AUC და Cmax მცირდებოდა 13%-ით და 27%-ით შესაბამისად, n=8) ვორთიოქსეტინის ერთჯერადი დოზის 10 მგ შემდეგ. თირკმელების ფუნქციის მიუხედავად, დოზის კორექცია არ არის საჭირო (იხ. ნაწილი ,,გამოყენების წესი და დოზები“ და ,,განსაკუთრებული მითითებები“). ღვიძლის უკმარისობა პრეპარატის ფარმაკოკინეტიკა პაციენტებში (N = 6-8) ღვიძლის ფუნქციის მსუბუქი, ზომიერი ან მძიმე ხარისხის დაზიანებით (ჩაილდ-პიუს კრიტერიუმები А, В და С შესაბამისად) იყო ჯანმრთელი მოხალისეების მაჩვენებლების შესაბამისი. AUC ცვლილება იყო 10%-ზე ნაკლები პაციენტებში ღვიძლის ფუნქციის მსუბუქი ან ზომიერი ხარისხის დარღვევით და 10%-ზე მეტი ღვიძლის ფუნქციის მძიმე ხარისხის დაზიანების მქონე პაციენტებში. Cmax ცვლილება იყო 25%-ით ნაკლები ყველა ჯგუფში. არ არის საჭირო დოზის კორექცია ღვიძლის ფუნქციის შესაბამისად (იხ. ნაწილი ,,გამოყენების წესი და დოზები“ და ,,განსაკუთრებული მითითებები“). CYP2D6 იზოფერმენტის გენის ტიპები ვორთიოქსეტინის შრატისმიერი კონცენტრაცია იყო დაახლოებით ორჯერ მეტი პაციენტებში CYP2D6 იზოფერმენტის შემცირებული მეტაბოლური აქტივობით ექსტენსიურ მეტაბოლიზატორებთან შედარებით. CYP3A4/2C9 იზოფერმენტების ძლიერი ინჰიბიტორების ერთდროულმა გამოყენებამ პაციენტებში CYP2D6 იზოფერმენტის შემცირებული მეტაბოლური აქტივობით შესაძლებელია პოტენციურად გამოიწვიოს ვორთიოქსეტინის ექსპოზიციის მატება (იხ. ნაწილი ,,ურთიერთზემოქმედება სხვა სამკურნალო პრეპარატებთან და ურთიერთქმედების სახვა ფორმები“). პაციენტებში CYP2D6 იზოფერმენტის ძალიან სწრაფი მეტაბოლიზმით, ვორთიოქსეტინის 10 მგ/დღე შრატისმიერი კონცენტრაცია იყო იმ მნიშვნელობის ფარგლებში, რომელიც მიღებული იყო ექსტენსიურ მეტაბოლიზატორებში 5 მგ/დღ და 10 მგ/დღ დოზებზე. პაციენტის ინდივიდუალური რეაქციის მიხედვით საჭიროა პრეპარატის დოზის კორექციის შესაძლებლობის განხილვა (იხ. ნაწილი ,,გამოყენების წესი და დოზები“). ბავშვები და მოზარდები (18 წლამდე) ვორთიოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკას ბავშვებში და მოზარდებში დიდი დეპრესიული აშლილობით, პრეპარატის 5-20 მგ დღეში ერთჯერ შიგნით მიღების შემდეგ, ახასიათებდნენ პოპულაციური მოდელების ანალიზის გამოყენებით იმ მონაცემების საფუძველზე, რომელიც მიღებული იყო ფარმაკოკინეტიკის (7-17 წელი) და ეფექტურობის და უსაფრთხოების (12-17 წელი) კვლევაში. ვორთიოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკა ბავშვებში და მოზარდებში იყო მოზრდილი პაციენტების ფარმაკოკინეტიკის მსგავსი. დოკლინიკური უსაფრთხოების მონაცემები თაგვებში, ვირთაგვებში და ძაღლებში ვორთიოქსეტინის შეყვანის საერთო ტოქსიკურობის კვლევას ძირითადად თან ახლდა ეფექტები ცნს-ის მხრიდან, რაც მოიცავდა ისეთ მოვლენებს, როგორიც იყო სალივაცია (ვირთაგვები და ძაღლები), გუგების გაფართოება (ძაღლები) და კრუნჩხვების ორი ეპიზოდი ძაღლებში. პრეპარატის მაქსიმალური რეკომენდებული თერაპიული დოზის 20 მგ/დღ შეყვანისას არ დაფიქსირებულა კრუნჩხვითი აქტივობა იმის გათვალისწინებით, რომ უსაფრთხოების ზღვარი განისაზღვრა 5%. ორგანული ტოქსიკურობა შემოიფარგლა თირკმელებით (ვირთაგვები) და ღვიძლით (თაგვები და ვირთაგვები). ცვლილებები თირკმელების მხრიდან ვირთაგვებში (გლომერულონეფრიტი, ტუბულარული ობსტრუქცია, კრისტალები თირკმელების არხებში) და ღვიძლის მხრიდან თაგვებში (ჰეპატოცელულარული ჰიპერტფორია, ჰეპატოციტების ნეკროზი, სანაღვლე გზების ჰიპერპლაზია, კრისტალები სანაღვლე გზებში) გამოვლინდა ადამიანისთვის განკუთვნილი &nbsp;მაქსიმალური რეკომენდებული დოზის 20 მგ/დღ 2-ჯერ მეტი (ვირთაგვებში) და 10-ჯერ მეტი (თაგვებში) ექსპოზიციის დროს. ეს შემთხვევები ძირითადად დაკავშირებული იყო მღრღნელებისთვის დამახასიათებელი თირკმელების არხების და სანაღვლე გზების კრისტალებით ობსტრუქციასთან და ითვლება, რომ ნაკლებად შესაძლებელია განვითარდეს ადამიანებში. ვორთიოქსეტინი არ ავლენდა გენოტოქსიკურ მოქმედებას სტანდარტულ ტესტებში in vitro და in vivo. თაგვებზე ან ვირთაგვებზე ჩატარებული სტანდარტული ორწლიანი კანცეროგენობის კვლევის შედეგების საფუძველზე, ვორთიოქსეტინი არ ფლობს კანცეროგენობის რისკს ადამიანში. ვორთიოქსეტინი არ მოქმედებდა ფერტილობაზე, შეჯვარების უნარზე, რეპროდუქციული ორგანოების ფუნქციაზე ან მორფოლოგიაზე და სპერმატოზოიდების მოძრაობაზე ვირთაგვებში. ვორთიოქსეტინი არ ავლენდა ტერატოგენულ მოქმედებას ვირთაგვებში ან ბოცვრებში, თუმცა ზემოქმედება ნაყოფის წონაზე და ოსიფიკაციის შეფერხება ვლინდებოდა ვირთაგვებში ვორთიოქსეტინის ისეთი დოზის ექსპოზიციის დროს, რომელიც 10-ჯერ აღემატებოდა ადამიანში გამოყენებულ მაქსიმალურ სადღეღამისო 20 მგ/დღ დოზას. მსგავსი ეფექტები ვლინდებოდა ბოცვრებში სუბთერაპიული ექსპოზიციის დროს. პრე- და პოსტნატალურ კვლევებში ვირთაგვებში, ვორთიოქსეტინის გამოყენება დოზებით, რომლებიც არ ავლენდნენ ტოქსიკურ ზემოქმედებას დედაზე და შეესაბამებოდა ადამიანის დოზას 20 მგ/დღ, ასოცირდებოდა შთამომავლობის სიკვდილიანობის მატებასთან, სხეულის წონის მატების ტემპის შემცირებასთან და მათი განვითარების შეფერხებასთან (იხ. ნაწილი ,,გამოყენება ორსულობის და ძუძუთი კვების პერიოდში“). ვორთიოქსეტინი აღწევდა მეძუძური ვირთაგვების დედის რძეში (იხ. ნაწილი ,,გამოყენება ორსულობის და ძუძუთი კვების პერიოდში“). ვირთაგვებში ჩატარებული იუვენილური ტოქსიკურობის კვლევებში, ვორთიოქსეტინით თერაპიის ფონზე მიღებული მონაცემები იყო მოზრდილ ცხოველებში მიღებული მონაცემების მსგავსი. გარემო პირობებზე ზემოქმედების რისკის კვლევებმა აჩვენეს, რომ ვორთიოქსეტინს აქვს შენახვის, ბიოლოგიურად დაგროვების და გარემო პირობებზე ტოქსიკური ზემოქმედების პოტენციალი (რისკი თევზებისთვის). თუმცა, პაციენტებისთვის რეკომენდებულ დოზებში, ვორთიოქსეტინს აქვს უმნიშვნელო რისკი წყლის და მიწისზედა გარემოზე. გამოყენების ჩვენება ბრინტელიქსი ნაჩვენებია დიდი დეპრესიული ეპიზოდების სამკურნალოდ მოზრდილებში. უკუჩვენება ჰიპერმგრძნობელობა აქტიური ნივთიერების ან პრეპარატის ნებისმიერი კომპონენტის მიმართ. მონოამინოქსიდაზას არასელექტიური ინჰიბიტორების ან მაო A სელექტიური ინჰიბიტორების ერთდროული გამოყენება (იხ. ნაწილი ,,ურთიერთზემოქმედება სხვა სამკურნალო პრეპარატებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები“). 18 წლამდე ასაკის ბავშვები და მოზარდები (უსაფრთხოება და ეფექტურობა არ არის დადგენილი). სიფრთხილით თირკმელების და ღვიძლის მძიმე უკმარისობა; მანია და ჰიპომანია; ფარმაკოლოგიურად არაკონტროლირებადი ეპილეფსია, კრუნჩხვითი გულყრა ანამნეზში; გამოხატული სუიციდური ქცევა; ღვიძლის ციროზი; მიდრეკილება სისხლდენების მიმართ; ერთდროული მიღება შემდეგ პრეპარატებთან მაო-B ინჰიბიტორებთან (სელეგილინთან, რაზაგილინთან); სეროტონინერგულ სამკურნალო პრეპარატებთან; პრეპარატებთან, რომლებიც ამცირებენ კრუნჩხვითი მზაობის ზღურბლს; ლითიუმთან, ტრიპტოფანთან; კრაზანას შემცველ სამკურნალო პრეპარატებთან; შიგნით მისაღებ ანტიკოაგულანტებთან და თრომბოციტულ &nbsp;ფუნქციაზე მოქმედ სამკურნალო პრეპარატებთან; პრეპარატებთან, რომლებსაც შეუძლიათ ჰიპონატრიემიის გამოწვევა; ელექტროკრუნჩხვითი თერაპია; ხანდაზმული ასაკი. გამოყენება ორსულობის და ძუძუთი კვების პერიოდში ორსულობა ვორთიოქსეტინის ორსულ ქალებში გამოყენების მონაცემები შეზღუდულია. ცხოველებზე ჩატარებულ კვლევებში არ გამოვლენილა ტოქსიკური ზემოქმედება რეპროდუქციულ ფუნქციაზე (იხ. ნაწილი ,,ფარმაკოლოგიური თვისებები“). ახალშობილებში, რომელთა დედები იღებდნენ სეროტონინერგულ პრეპარატებს ორსულობის გვიან ვადებზე, შესაძლებელია დაფიქსირდეს შემდეგი სიმპტომები: რესპირატორული დისტრესი, ციანოზი, აპნოე, კრუნჩხვები, ტემპერატურის არასტაბილურობა, საკვების მიღების გაძნელება, ღებინება, ჰიპოგლიკემია, ჰიპერტონია, ჰიპოტონია, ჰიპერრეფლექსია, ტრემორი, მომატებული ნერვ-რეფლექტორული აღგზნებადობა, გაღიზიანებადობა, ლეტარგიული ძილი, გამუდმებით ტირილი, ძილიანობა და ცუდი ძილი. ეს სიმპტომები შესაძლებელია დაკავშირებული იყოს როგორც მოხსნის სინდრომთან, ასევე ჭარბ სეროტონინერგულ აქტივობასთან. უმრავლეს შემთხვევაში, მსგავსი გართულებები იწყება დაბადებისთანავე ან მოგვიანებით (&lt; 24 საათი). არსებული ეპიდემიოლოგიური კვლევების მონაცემებით, სავარაუდოდ, ორსულობის დროს, განსაკუთრებით კი გვიანდელ ვადებზე სეროტონინის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორების გამოყენებამ, შესაძლებელია გაზარდოს ფილტვის მდგრადი ჰიპერტენზიის განვითარების რისკი ახალშობილებში (PPHN). მიუხედავად იმისა, რომ მითითებული მდგომარეობის კავშირი ვორთიოქსეტინის გამოყენებასთან არ არის შესწავლილი, პრეპარატის მოქმედების მექანიზმის გათვალისწინებით (სეროტონინის კონცენტრაციის მატება) არ უნდა მოხდეს პოტენციური რისკის გამორიცხვა. ორსულობის დროს ბრინტელიქსის გამოყენება უნდა მოხდეს მხოლოდ მაშინ, როცა მოსალოდნელი სარგებელი დედისთვის აღემატება პოტენციურ რისკს ნაყოფისთვის. აღწერილი კლინიკური შემთხვევების გათვალისწინებით, მშობიარობამდე ერთი თვის განმავლობაში ნორადრენალინის და სეროტონინის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორების ჯგუფის პრეპარატების გამოყენების შემდეგ, სავარაუდოდ იზრდება (2-ჯერ ნაკლებად) მშობიარობის შემდგომი სისხლდენის განვითარების რისკი. მიუხედავად იმისა, რომ მშობიარობის შემდგომი სისხლდენას და ვორთიოქსეტინით მკურნალობას შორის კავშირის კვლევა არ არსებობს, მოქმედების შესაბამისი მექანიზმის გათვალისწინებით არსებობს მითითებული მოვლენის პოტენციური რისკი (იხ. ნაწილი ,,განსაკუთრებული მითითებები“). ძუძუთი კვება ცხოველებზე ჩატარებულმა ხელმისაწვდომმა ფარმაკოდინამიურმა და ტოქსიკოლოგიურმა კვლევებმა აჩვენეს, რომ ვორთიოქსეტინი და მისი მეტაბოლიტები აღწევენ დედის რძეში. შესაძლებელია, ვორთიოქსეტინი ასევე აღწევს ადამიანის დედის რძეში (იხ. ნაწილი ,,ფარმაკოლოგიური თვისებები“). არ უნდა მოხდეს ძუძუთი კვების დროს ბავშვისთვის საფრთხის გამორიცხვა. ძუძუთი კვების შეწყვეტის ან ბრინტელიქსით თერაპიის შეწყვეტის/დასრულების &nbsp;გადაწყვეტილება მიიღება ბავშვის ძუძუთი კვების და დედისთვის თერაპიის სარგებლის თანაფარდობის შეფასების გათვალისწინებით. ფერტილობა დედალ და მამალ ვირთაგვებში ფერტილობის კვლევებმა აჩვენეს, რომ ვორთიოქსეტინი არ ავლენს ზემოქმედებას ფერტილობაზე, სპერმის ხარისხზე ან შეჯვარების უნარზე (იხ. ნაწილი ,,ფარმაკოლოგიური თვისებები“). ადამიანში შესაბამისი ფარმაკოლოგიური კლასის ანტიდეპრესანტების (სუსი) გამოყენების შემთხვევებმა აჩვენეს ზემოქმედება სპერმის ხარისხზე, რომელიც ატარებს შექცევად ხასიათს. ზემოქმედება ადამიანის ფერტილობაზე მიმდინარე დრომდე არ გამოვლენილა. გამოყენების წესი და დოზები დოზირების რეჟიმი ბრინტელიქსის საწყისი და რეკომენდებული დოზა 65 წელზე უმცროსი ასაკის მოზრდილ პაციენტებში შეადგენს 10 მგ ერთჯერადად დღეში. შესაძლებელია სადღეღამისო დოზის გაზრდა მაქსიმალურ დოზამდე 20 მგ ვორთიოქსეტინი დღეში ერთჯერ ან შემცირება მინიმალურ დოზამდე 5 მგ ვორთიოქსეტინი დღეში ერთჯერ, პაციენტის ინდივიდუალური რეაქციის შესაბამისად. დეპრესიის სიმპტომების სრული გაქრობის ალაგების შემდეგ, ანტიდეპრესიული ეფექტის გამყარების მიზნით, მკურნალობის გაგრძელება რეკომენდებულია სულ მცირედ 6 თვის განმავლობაში. მკურნალობის შეწყვეტა პაციენტებმა, რომლებიც იღებენ ვორთიოქსეტინს, შეუძლიათ ერთბაშად შეწყვიტონ სამკურნალო პრეპარატის მიღება დოზირების თანდათან შემცირების აუცილებლობის გარეშე (იხ. ნაწილი ,,ფარმაკოლოგიური თვისებები“). პაციენტების განსაკუთრებული ჯგუფები ხანდაზმული ასაკის პაციენტები (≥65 წელი) ≥65 წლის ასაკის პაციენტებში, საწყისი დოზის სახით ყოველთვის უნდა მოხდეს ბრინტელიქსის მინიმალური ეფექტური დოზის გამოყენება 5 მგ ერთჯერადად დღეში. საჭიროა სიფრთხილის ზომების მიღება ≥65 წლის პაციენტების ვორთიოქსეტინის დღეში ერთჯერადად 10 მგ-ზე მეტი დოზით მკურნალობისას, ვინაიდან პაციენტების მითითებულ ჯგუფში პრეპარატის გამოყენების მონაცემები შეზღუდულია (იხ. ნაწილი ,,განსაკუთრებული მითითებები“). ციტოქრომ P450 ინჰიბიტორები პაციენტის ინდივიდუალური რეაქციის შესაბამისად, შესაძლებელია საჭირო გახდეს ბრინტელიქსის დოზის შემცირება CYP2D6 იზოფერმენტის ძლიერი ინჰიბიტორებით თერაპიის დამატებისას (მაგალითად, ბუპროპიონი, ქინიდინი, ფლუოქსეტინი, პაროქსეტინი) (იხ. ნაწილი ,,ურთიერთზემოქმედება სხვა სამკურნალო პრეპარატებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები“). ციტოქრომ P450 ინდუქტორები პაციენტის ინდივიდუალური რეაქციის შესაბამისად, შესაძლებელია საჭირო გახდეს ბრინტელიქსის დოზის კორექცია ციტოქრომ P450 ინდუქტორების ფართო სპექტრის თერაპიის დამატებისას (მაგალითად, რიფამპიცინი, კარბამაზეპინი, ფენიტოინი) (იხ. ნაწილი ,,ურთიერთზემოქმედება სხვა სამკურნალო პრეპარატებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები“). ბავშვები და მოზარდები (18 წლამდე) პრეპარატი ბრინტელიქსის უსაფრთხოება და ეფექტურობა 7-დან 11 წლამდე ასაკის ბავშვებში არ არის დადგენილი. მონაცემები პაციენტების მითითებულ ჯგუფში არ არის (იხ. ნაწილი ,,განსაკუთრებული მითითებები“). პრეპარატი ბრინტელიქსის გამოყენება არ უნდა მოხდეს 12-დან 17 წლამდე მოზარდებში დიდი დეპრესიული აშლილობით, რადგან ამ ასაკობრივ ჯგუფში არ ყოფილა გამოვლენილი მისი ეფექტურობა. პრეპარატი ბრინტელიქსის &nbsp;გამოყენების უსაფრთხოება 12-დან 17 წლამდე მოზარდებში აღწერილია ნაწილში ,,განსაკუთრებული მითითებები“ და ,,გვერდითი მოქმედება“. თირკმელების ან ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა დოზის კორექცია თირკმელების ან ღვიძლის ფუნქციის შესაბამისად არ არის საჭირო (იხ. ნაწილი ,,განსაკუთრებული მითითებები“ და ,,ფარმაკოლოგიური თვისებები“). გამოყენების წესი ბრინტელიქსი განკუთვნილია შიგნით მისაღებად. აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტების მიღება შესაძლებელია კვებისგან დამოუკიდებლად. გვერდითი მოქმედება უსაფრთხოების პროფილის დახასიათება ყველაზე ხშირი არასასურველი რეაქცია იყო გულისრევა. ცხრილის სახით მოცემულია არასასურველი რეაქციების სია ქვემოთ ჩამოთვლილი არასასურველი რეაქციები გადანაწილებულია სიხშირის შესაბამისად, შემდეგი გზით: ძალიან ხშირი (≥1/10); ხშირი (≥1/100-დან &nbsp;&lt;1/10-მდე), არახშირი (≥1/1000-დან &nbsp;&lt;1/100-მდე), იშვიათი (≥1/10000-დან &nbsp;&lt;1/1000-მდე); ძალიან იშვიათი (&lt;1/10000), სიხშირე უცნობია (არსებული მონაცემებით სიხშირის დადგენა არ არის შესაძლებელი). მითითებული სია დაფუძნებულია კლინიკურ კვლევაში მიღებულ ინფორმაციაზე და პოსტრეგისტრაციული გამოყენების გამოცდილებაზე. ორგანოთა სისტემების კლასი სიხშირე არასასურველი რეაქციები დარღვევები იმუნური სისტემის მხრიდან უცნობი* ანაფილაქსიური რეაქცია ენდოკრინული დარღვევები უცნობი* ჰიპერპროლაქტინემია მეტაბოლიზმის და კვების დარღვევები უცნობი* ჰიპონატრიემია ფსიქიკური დარღვევები &nbsp; ხშირი უჩვეულო სიზმრები უცნობი* უძილობა უცნობი* აღგზნებადობა, აგრესია &nbsp;დარღვევები &nbsp;&nbsp; ნერვული სისტემის მხრიდან &nbsp; ხშირი თავბრუსხვევა უცნობი* სეროტონინის სინდრომი თავისტკივილი &nbsp;დარღვევები &nbsp;&nbsp; მხედველობის ორგანოების მხრიდან &nbsp; იშვიათი გუგის გაფართოება, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს მწვავე დახურულკუთხოვანი გლაუკომის განვითარება &nbsp;დარღვევები &nbsp;&nbsp; &nbsp; სისხლძარღვების მხრიდან არახშირი წამოხურება &nbsp; &nbsp; უცნობი* სისხლჩაქცევა (მათ შორის სისხლჩაქცევა კანში, ეკხიმოზი, სისხლდენა ცხვირიდან, კუჭ-ნაწლავის სისხლდენა, ვაგინალური სისხლდენა) დარღვევები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრიდან ძალიან ხშირი გულისრევა ხშირი დიარეა, ყაბზობა, ღებინება დარღვევები კანისა და კანქვეშა ქსოვილების მხრიდან ხშირი ქავილი, მათ შორის გენერალიზებული ქავილი ჰიპერჰიდროზი არახშირი ღამის ოფლიანობა უცნობი* ანგიონევროზული შეშუპება, ჭინჭრის ციება, გამონაყარი * პოსტრეგისტრაციული გამოყენების გამოცდილების საფუძველზე&nbsp; ცალკეული არასასურველი რეაქციების აღწერა გულისრევა როგორც წესი, გულისრევა ატარებდა მსუბუქ ან ზომიერი ხარისხის სიმძიმეს და ვითარდებოდა მკურნალობის პირველი 2 კვირის განმავლობაში. რეაქციები ძირითადად იყო ხანმოკლე და არ იყო მკურნალობის შეწყვეტის მიზეზი. ისეთი არასასურველი რეაქციები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან მხრიდან, როგორიცაა გულისრევა, უფრო ხშირი იყო ქალებში, ვიდრე მამაკაცებში. ხანდაზმული პაციენტები ვორთიოქსეტინის დღეში ერთხელ 10 მგ და მეტი დოზებისთვის, კვლევების შეწყვეტის სიხშირე უფრო მაღალი იყო ≥65 წლის &nbsp;პაციენტებში. ვორთიოქსეტინის 20 მგ დღეში ერთხელ დოზებისთვის, გულისრევისა და ყაბზობის განვითარების სიხშირე უფრო მაღალი იყო ≥65 წლის პაციენტებში (42% და 15%, შესაბამისად) &lt;65 წლის პაციენტებთან შედარებით (27% და 4%, შესაბამისად) (იხ. ნაწილი ,,განსაკუთრებული მითითებები).&nbsp; სექსუალური დისფუნქცია კლინიკურ კვლევებში სექსუალური დისფუნქცია ფასდებოდა სექსუალური ფუნქციის არიზონას შკალას ASEX გამოყენებით. 5-დან 15 მგ-მდე დოზები არ ავლენდნენ პლაცებოსგან განსხვავებულ მონაცემებს. თუმცა, ვორთიოქსეტინის 20 მგ დოზით მიღება ასოცირებული იყო სექსუალური დისფუნქციის სიხშირის მატებასთან (TESD) (იხ. ნაწილი ,,ფარმაკოლოგიური თვისებები“). კლას-სპეციფიური ეფექტი ეპიდემიოლოგიურმა კვლევებმა, ძირითადად 50 წლის და უფროსი ასაკის პაციენტების მონაწილეობით, გამოავლინეს ძვლის მოტეხილობის რისკის მატება პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ანტიდეპრესანტების შესაბამისი ფარმაკოლოგიური კლასის სამკურნალო პრეპარატებს (სუსი და ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები). ამ რისკის გამომწვევი მექანიზმი უცნობია ისევე, როგორც უცნობია, უკავშირდება თუ არა ეს რისკი ვორთიოქსეტინის მიღებას. ბავშვები და მოზარდები (18 წლამდე) საერთო ჯამში, ვორთიოქსეტინით მკურნალობის ორმაგ ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში მონაწილეობას იღებდა 12-დან 17 წლის ასაკის 308 პაციენტი დიდი დეპრესიული აშლილობით. საერთო ჯამში, ვორთიოქსეტინის არასასურველი რეაქციების პროფილი იყო მოზრდილების პროფილის მსგავსი, გამონაკლისი იყო მუცლის ტკივილის და სუიციდური აზრების უფრო ხშირი გამოვლინება მოზარდებში მოზრდილებთან შედარებით. ჭარბი დოზა სიმპტომები კლინიკურ კვლევებში ვორთიოქსეტინის შიგნით მიღება 40 მგ-დან 75 მგ-მდე დოზის დიაპაზონში იწვევდა შემდეგი არასასურველი რეაქციების გაძლიერებას: გულისრევა, პოსტურალური თავბრუსხვევა, დიარეა, უსიამოვნო შეგრძნება მუცელში, გენერალიზებული ქავილი, ძილიანობა და წამოხურება. პოსტრეგისტრაციული გამოყენების გამოცდილება ძირითადად შეიცავს ინფორმაციას ვორთიოქსეტინის 80 მგ-მდე დოზით გადაჭარბების შესახებ. უმეტეს შემთხვევაში სიმპტომები არ არსებობს ან ატარებენ მსუბუქი ხარისხის სიმძიმის ხასიათს. ყველაზე ხშირად დარეგისტრირებული სიმპტომები იყო გულისრევა და ღებინება. ვორთიოქსეტინის 80 მგ-ზე მეტი დოზით გადაჭარბების შესახებ ინფორმაცია შეზღუდულია. თერაპიულ დიაპაზონზე რამდენჯერმე მეტი დოზის გამოყენების შემდეგ აღინიშნა კრუნჩხვებისა და სეროტონინის სინდრომის განვითარება. მკურნალობა ჭარბი დოზის შემთხვევაში საჭიროა პაციენტზე ზედამხედველობა და სიმპტომატური მკურნალობა. ასევე რეკომენდებულია შემდგომი სამედიცინო დაკვირვება სპეციალიზირებულ პირობებში. ურთიერთზემოქმედება სხვა სამკურნალო პრეპარატებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები ვორთიოქსეტინი ექსტენსიურად მეტაბოლიზდება ღვიძლში, ძირითადად CYP2D6 იზოფერმენტით, და, უფრო ნაკლები ხარისხით, CYP3A4/5 და CYP2C9 იზოფერმენტებით კატალიზირებული ჟანგვის შედეგად (იხ. ნაწილი ,,ფარმაკოლოგიური თვისები“).&nbsp; სხვა პრეპარატების შესაძლო ზეგავლენა ვორთიოქსეტინის ფარმაკოლოგიურ მოქმედებაზე&nbsp; შეუქცევადი არასელექტიური მაო ინჰიბიტორები სეროტონინის სინდრომის განვითარების რისკის გამო, ვორთიოქსეტინის გამოყენება უკუნაჩვენებია შეუქცევად არასელექტიურ მაო ინჰიბიტორებთან კომბინაციაში. ვორთიოქსეტინი შეიძლება დაინიშნოს შეუქცევადი არასელექტიური მაოს ინჰიბიტორების მოხსნიდან არანაკლებ 14 დღის გასვლის შემდეგ. ვორთიოქსეტინის მოხსნა უნდა მოხდეს &nbsp;შეუქცევადი არასელექტიური მაოს ინჰიბიტორების გამოყენების დაწყებამდე არანაკლებ 14 დღით ადრე (იხ. ნაწილი "უკუჩვენებები"). მაო A შექცევადი სელექტიური ინჰიბიტორები (მოკლობემიდი) ვორთიოქსეტინის და მაო A შექცევადი სელექტიური ინჰიბიტორების, როგორიც არის მოკლობემიდი, ერთდროული გამოყენება უკუნაჩვენებია (იხ. ნაწილი &nbsp;,,უკუჩვენება“). მათი ერთდროული გამოყენების დადასტურებული აუცილებლობის შემთხვევაში, თანდართული პრეპარატის ჩართვა აუცილებელია მინიმალური დოზით. მკურნალობა უნდა მიმდინარეობდეს კლინიკური დაკვირვების ქვეშ სეროტონინის სინდრომის წარმოშობის გამოსავლენად (იხ. ნაწილი ,,განსაკუთრებული მითითებები“). მაო შექცევადი არასელექტიური ინჰიბიტორები (ლინეზოლიდი) ვორთიოქსეტინის და მაო შექცევადი არასელექტიური ინჰიბიტორების, როგორიც არის ანტიბიოტიკი ლინეზოლიდი, ერთდროული გამოყენება უკუნაჩვენებია (იხ. ნაწილი &nbsp;,,უკუჩვენება“). მათი ერთდროული გამოყენების დადასტურებული აუცილებლობის შემთხვევაში, თანდართული პრეპარატის ჩართვა აუცილებელია მინიმალური დოზებით. მკურნალობა უნდა მიმდინარეობდეს კლინიკური დაკვირვების ქვეშ სეროტონინის სინდრომის წარმოშობის გამოსავლენად (იხ. ნაწილი ,,განსაკუთრებული მითითებები“). მაო B შეუქცევადი სელექტიური ინჰიბიტორები (სელეგილინი, რაზაგილინი) მიუხედავად იმისა, რომ სეროტონინის სინდრომის წარმოშობის რისკი ვორთიოქსეტინის და მაო B სელექტიური ინჰიბიტორების ერთდროული გამოყენებისას უფრო დაბალია, ვიდრე ვორთიოქსეტინის და მაო A სელექტიური ინჰიბიტორების ერთდროული გამოყენებისას, ვორთიოქსეტინის და მაო B შეუქცევადი ინჰიბიტორების, როგორიცაა სელეგილინი ან რაზაგილინი, კომბინირებული გამოყენება სიფრთხილით უნდა მოხდეს. მათი ერთდროული გამოყენების შემთხვევაში, პაციენტი უნდა იმყოფებოდეს კლინიკური დაკვირვების ქვეშ სეროტონინის სინდრომის წარმოშობის გამოსავლენად (იხ. ნაწილი ,,განსაკუთრებული მითითებები“). სეროტონინერგული პრეპარატები ვორთიოქსეტინის და სეროტონინერგული ეფექტის მქონე სხვა სამკურნალო საშუალებების მაგალითად ოპიოიდების (მათ შორის ტრამადოლი) და ტრიპტანების (მათ შორის, სუმატრიპტანი) ერთდროულმა გამოყენებამ შესაძლებელია გამოიწვიოს სეროტონინის სინდრომის განვითარება (იხ. ნაწილი ,,განსაკუთრებული მითითებები“). კრაზანა ანტიდეპრესანტების და კრაზანას შემცველი (Hypericum perforatum) სეროტონინერგული ეფექტის მქონე პრეპარატების ერთდროულმა გამოყენებამ, შესაძლებელია გამოიწვიოს არასასურველი რეაქციების განვითარების სიხშირის მატება, სეროტონინის სინდრომის ჩათვლით (იხ. ნაწილი ,,განსაკუთრებული მითითებები“). პრეპარატები, რომლებიც ამცირებენ კრუნჩხვითი მზაობის ზღურბლს ანტიდეპრესანტებმა სეროტონინერგული ეფექტით შესაძლებელია შეამცირონ კრუნჩხვითი მზაობის ზღურბლი. ისეთ პრეპარატებთან ერთდროული გამოყენება, რომლებიც ამცირებენ კრუნჩხვითი მზაობის ზღურბლს (მაგალითად, ანტიდეპრესანტები (ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები, სეროტონინის და ნორადრენალინის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორები), ნეიროლეპტიკები (ფენოთიაზინი, თიოქსანტენი, ბუტიროფენონი), მეფლოქინი, ბუპროპიონი, ტრამადოლი) უნდა მოხდეს სიფრთხილით (იხ. ნაწილი ,,განსაკუთრებული მითითებები“). ეკთ (ელექტროკრუნჩხვითი თერაპია) ამჟამად ვორთიოქსეტინის და ეკთ-ს ერთდროულად გამოყენების კლინიკური გამოცდილება არ არსებობს, ამიტომ ასეთი გამოყენებისას საჭიროა სიფრთხილის დაცვა. CYP2D6 იზოფერმენტის ინჰიბიტორები ვორთიოქსეტინის 10 მგ/დღ დოზის გამოყენებისას ბუპროპიონთან ერთად (CYP2D6 იზოფერმენტის ძლიერი ინჰიბიტორები) დოზით 150 მგ დღეში ორჯერ 14 დღის განმავლობაში ჯანმრთელ სუბიექტებში, ვორთიოქსეტინის ექსპოზიცია (AUC) გაიზარდა 2,3-ჯერ. გვერდითი მოვლენები უფრო ხშირად შეინიშნებოდა ვორთიოქსეტინის მიმდინარე თერაპიაზე პროპიონის დამატებისას, ვიდრე ვორთიოქსეტინის დამატებისას ბუპროპიონის მიმდინარე თერაპიაზე. პაციენტების ინდივიდუალური რეაქციიდან გამომდინარე, ვორთიოქსეტინით მიმდინარე თერაპიაზე CYP2D6 იზოფერმენტის ძლიერი ინჰიბიტორის დამატებისას (მაგალითად, ბუპროპიონი, ქინიდინი, ფლუოქსეტინი, პაროქსეტინი), უნდა მოხდეს ვორთიოქსეტინის დოზის შემცირების განხილვა (იხ. ნაწილი ,,განსაკუთრებული მითითებები“).&nbsp; CYP3A4, CYP2C9 და CYP2C19 იზოფერმენტის ინჰიბიტორები კეტოკონაზოლის (CYP3A4/5 იზოფერმენტის და P გლიკოპროტეინის ინჰიბიტორი) 400 მგ/დღ დოზით გამოყენების დაწყებიდან 6 დღის შემდეგ ან ფლუკონაზოლის (CYP2C9, CYP2C19 და CYP3A4/5 იზოფერმენტების ინჰიბიტორი) 200 მგ/დღ დოზით გამოყენების დაწყებიდან 6 დღის შემდეგ &nbsp;ვორთიოქსეტინის დამატებისას ჯანმრთელ სუბიექტებში, &nbsp;ვორთიოქსეტინის ექსპოზიცია (AUC) გაიზარდა 1,3-ჯერ და 1,5-ჯერ, შესაბამისად. დოზის კორექცია არ არის საჭირო. ომეპრაზოლის 40 მგ ერთჯერადი დოზა (CYP2C19 იზოფერმენტის ინჰიბიტორი) არ ავლენდა მაინჰიბირებელ მოქმედებას ვორთიოქსეტინის მრავალჯერადი დოზების ფარმაკოკინეტიკაზე ჯანმრთელ სუბიექტებში. ურთიერთქმედება პაციენტებში CYP2D6 იზოფერმენტის სუსტი აქტივობით ვორთიოქსეტინის და CYP3A4 იზოფერმენტის ძლიერი ინჰიბიტორების (როგორიც არის, იტრაკონაზოლი, ვორიკონაზოლი, კლარითრომიცინი, ტელიტრომიცინი, ნეფაზოდონი, კონივაპტანი და აივ პროტეაზას ბევრი ინჰიბიტორი) და CYP2C9 იზოფერმენტის ინჰიბიტორების (როგორიც არის ფლუკონაზოლი და ამიოდარონი) ერთდროული გამოყენების სპეციალური კვლევები პაციენტებში CYP2D6 იზოფერმენტის შემცირებული აქტივობით (იხ. ნაწილი ,,ფარმაკოლოგიური თვისებები“) არ ჩატარებულა, თუმცა, მოსალოდნელია, რომ ამ პაციენტებში ასეთი გამოყენება გამოიწვევს ვორთიოქსეტინის უფრო გამოხატულ ექსპოზიციას ზემოთ აღწერილ ზომიერ მოქმედებასთან შედარებით. პაციენტის ინდივიდუალური პასუხის მიხედვით, შესაძლებელია საჭირო გახდეს ვორთიოქსეტინის უფრო დაბალი დოზა CYP3A4 ან CYP2C9 იზოფერმენტის ძლიერ ინჰიბიტორებთან ერთდროული გამოყენებისას ან პირებში CYP2D6 შენელებული მეტაბოლიზმით. P450 ციტოქრომის ინდუქტორები რიფამპიცინის (ფართო სპექტრის CYP იზოფერმენტის ინდუქტორი) 600 მგ/დღ დოზით გამოყენების დაწყებიდან 10 დღის შემდეგ ვორთიოქსეტინის 20 მგ ერთჯერადი დოზის მიღებისას ჯანმრთელ სუბიექტებში, ვორთიოქსეტინის ექსპოზიცია (AUC) შემცირდა 72%-ით. პაციენტის ინდივიდუალური რეაქციის შესაბამისად, ვორთიოქსეტინით მიმდინარე თერაპიაზე P450 ციტოქრომის ფართო სპექტრის ძლიერი ინდუქტორის დამატებისას (მაგალითად, რიფამპიცინი, კარბამაზეპინი, ფენიტოინი), საჭიროა ვორთიოქსეტინის დოზის კორექციის შესაძლებლობის განხილვა (იხ. ნაწილი ,,გამოყენების წესი და დოზები“). ალკოჰოლი ვორთიოქსეტინის (20 მგ და 40 მგ) ერთჯერადი დოზის და ეთანოლის (0,6 გ/კგ) ერთდროული გამოყენებისას ჯანმრთელ სუბიექტებში, ვორთიოქსეტინის ან ეთანოლის ფარმაკოკინეტიკული ცვლილებები და კოგნიტური ფუნქციების მნიშვნელოვანი დარღვევები პლაცებოსთან შედარებით არ გამოვლენილა. თუმცა, ანტიდეპრესანტებით თერაპიის დროს ალკოჰოლის მიღება არ არის რეკომენდებული. აცეტილსალიცილის მჟავა აცეტილსალიცილის მჟავას ერთჯერადი შეყვანა 150 მგ/დღ დოზით არ ცვლიდა ვორთიოქსეტინის მრავალჯერადი დოზების ფარმაკოკინეტიკას ჯანმრთელ სუბიექტებში. ვორთიოქსეტინის შესაძლო ზეგავლენა სხვა პრეპარატების ფარმაკოლოგიურ მოქმედებაზე&nbsp; ანტიკოაგულანტები და ანტიაგრეგანტები პლაცებოსთან შედარებით არ გამოვლენილა ვორთიოქსეტინის მნიშვნელოვანი გავლენა პროთრომბინის პარამეტრებზე, საერთაშორისო ნორმალიზებულ თანაფარდობაზე (სნთ) ან R-/S-ვარფარინის თანაფარდობაზე სისხლის შრატში ვორთიოქსეტინის მრავალჯერადი დოზების და ვარფარინის ფიქსირებული დოზების ერთდროული გამოყენებისას ჯანმრთელ სუბიექტებში. ასევე, პლაცებოსთან შედარებით, არ გამოვლენილა ვორთიოქსეტინის მნიშვნელოვანი მაინჰიბირებელი გავლენა თრომბოციტების აგრეგაციაზე და აცეტილსალიცილის მჟავას და სალიცილის მჟავას ფარმაკოკინეტიკაზე ვორთიოქსეტინის მრავალჯერადი დოზის გამოყენების შემდეგ აცეტილსალიცილის მჟავას 150 მგ/დღ დოზის ერთდროული გამოყენებისას ჯანმრთელ სუბიექტებში. მიუხედავად ამისა, საჭიროა სიფრთხილის ზომების დაცვა ვორთიოქსეტინის და შიგნით მისაღები ანტიკოაგულანტების ან ანტიაგრეგანტების ერთდროული გამოყენებისას, ფარმაკოდინამიური ურთიერთზემოქმედებით გამოწვეული სისხლდენის განვითარების პოტენციური რისკის გამო (იხ. ნაწილი ,,განსაკუთრებული მითითებები“). P450 ციტოქრომის სუბსტრატები In vitro კვლევებს არ გამოუვლენიათ ვორთიოქსეტინის უნარი მოახდინოს P450 ციტორქომის &nbsp;სისტემის იზოფერმენტების ინჰიბირება ან ინდუცირება (იხ. ნაწილი ,,ფარმაკოლოგიური თვისებები“). ჯანმრთელ სუბიექტებში ვორთიოქსეტინის მრავალჯერადი დოზების გამოყენების შემდეგ არ გამოვლენილა მისი მაინჰიბირებელი გავლენა P450 ციტორქომის &nbsp;სისტემის იზოფერმენტების აქტივობაზე CYP2C19 (ომეპრაზოლი, დიაზეპამი), CYP3A4/5 (ეთინილესტრადიოლი, მიდაზოლამი), CYP2B6 (ბუპროპიონი), CYP2C9 (ტოლბუტამიდი, S-ვარფარინი), CYP1A2 (კოფეინი) ან CYP2D6 (დექსტრომეტორფანი).&nbsp; ფარმაკოდინამიური ურთიერთზემოქმედება ასევე არ აღინიშნებოდა. არ ყოფილა გამოვლენილი კოგნიტური ფუნქციების მნიშვნელოვანი დარღვევა პლაცებოსთან შედარებით ვორთიოქსეტინის და დიაზეპამის 10 მგ ერთჯერადი დოზის კომბინირებული გამოყენებისას. პლაცებოსთან შედარებით, არ ყოფილა გამოვლენილი ვორთიოქსეტინის მნიშვნელოვანი გავლენა სქესობრივი ჰორმონების დონეზე მისი შიგნით მისაღებ კომბინირებულ კონტრაცეპტივებთან ერთდროული გამოყენებისას (ეთინილესტრადიოლი 30 მკგ+ლევონორგესტრელი 150 მკგ). ლითიუმი, ტრიპტოფანი ჯანმრთელ სუბიექტებში არ გამოვლენილა რაიმე კლინიკურად მნიშვნელოვანი ცვლილება ლითიუმის და ვორთიოქსეტინის მრავალჯერადი დოზების ერთდროული გამოყენებისას, თუმცა, იქიდან გამომდინარე, რომ ლითიუმის ან ტრიპტოფანის ერთდროული გამოყენებისას აღწერილი იყო სეროტონინერგული ანტიდეპრესანტების მოქმედების გაძლიერების შემთხვევები, ვორთიოქსეტინის და ამ პრეპარატების კომბინირებული გამოყენება უნდა მოხდეს სიფრთხილის ზომების დაცვით.&nbsp; გავლენა შარდის სკრინინგის შედეგზე ნარკოტიკული ნივთიერებების გამოვლენისას აღწერილია მეტადონზე შარდის იმუნოფერმენტული ანალიზის ცრუდადებითი შედეგის შემთხვევები პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ვორთიოქსეტინს. საჭიროა შარდის სკრინინგის შედეგის დაკვირვებული ინტერპრეტირება ნარკოტიკულ ნივთიერებებზე, ასევე, შედეგის დამტკიცების მიზნით, ალტერნატიული ანალიტიკური მეთოდების გამოყენების გათვალისწინება (მაგალითად, ქრომატოგრაფიული მეთოდი). განსაკუთრებული მითითებები გამოყენება ბავშვებში და 18 წლამდე ასაკის მოზარდებში ბრინტელიქსის გამოყენება არ არის რეკომენდებული დეპრესიის სამკურნალოდ 7-დან 11 წლამდე ასაკის ბავშვებში, რადგან ამ ასაკობრივ ჯგუფში ვორთიოქსეტინის უსაფრთხოება და ეფექტურობა არ არის დადგენილი (იხ. ნაწილი "გამოყენების წესი და დოზები"). პრეპარატი ბრინტელიქსის გამოყენება არ უნდა მოხდეს 12-დან 17 წლამდე ასაკის მოზარდებში დიდი დეპრესიული აშლილობით, რადგან მისი ეფექტურობა არ არის დადგენილი (იხ. ნაწილი ,,ფარმაკოდინამიკა"). ზოგადად, ვორთიოქსეტინის არასასურველი რეაქციების პროფილი მოზარდებში იყო ზრდასრული პაციენტების პროფილის მსგავსი, გამონაკლისი იყო მუცლის ტკივილის და სუიციდური აზრების უფრო ხშირი გამოვლენა მოზარდებში მოზრდილებთან შედარებით (იხ. ნაწილი "ფარმაკოდინამიკა" და "გვერდითი მოქმედება"). კლინიკურ კვლევებში ბავშვებსა და მოზარდებში, რომლებიც იღებდნენ ანტიდეპრესანტებს, უფრო ხშირად აღინიშნებოდა სუიციდური ქცევა (სუიციდის მცდელობა და სუიციდური აზრები) და მტრული დამოკიდებულება (აგრესიული ქცევის უპირატესობით, დაპირისპირებისა და გაღიზიანების ტენდენციით) პლაცებოს ჯგუფთან შედარებით. სუიციდი/სუიციდური აზრები ან კლინიკური გაუარესება დეპრესია დაკავშირებულია სუიციდური აზრების, თვითდაზიანებისა და სუიციდის (სუიციდური ქცევის) მომატებულ რისკთან. ეს რისკი ნარჩუნდება გამოხატული რემისიის დაწყებამდე. ვინაიდან გაუმჯობესება შეიძლება არ შეინიშნოს თერაპიის პირველი რამდენიმე კვირის განმავლობაში ან კიდევ უფრო მეტი დროის განმავლობაში, პაციენტები უნდა იყვნენ მუდმივი დაკვირვების ქვეშ მათი მდგომარეობის გაუმჯობესებამდე. საერთო კლინიკური პრაქტიკა აჩვენებს, რომ გამოჯანმრთელების ადრეულ სტადიაზე შესაძლებელია თვითმკვლელობის რისკის ზრდა. პაციენტები სუიციდური ქცევით ანამნეზში ან პაციენტები სუიციდურ თემაზე მნიშვნელოვანი ფიქრის დონით, უფრო მეტად არიან სუიციდური აზრების ან სუიციდის მცდელობის რისკის ქვეშ, ამიტომ მკურნალობის დროს საჭიროა მათზე ზედამხედველობა. ფსიქიკური დარღვევების მქონე მოზრდილ პაციენტებში პლაცებო-კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების მეტა-ანალიზმა აჩვენა, რომ ანტიდეპრესანტების გამოყენებისას 25 წელზე უმცროსი ასაკის პაციენტებში არსებობს სუიციდური ქცევის მომატებული რისკი პლაცებოსთან შედარებით. პაციენტები საჭიროებენ ზედამხედველობას, განსაკუთრებით ისინი, ვინც ავლენს მაღალ სუიციდურ რისკს, განსაკუთრებით მკურნალობის დასაწყისში ან პრეპარატის დოზის ცვლილებისას. საჭიროა &nbsp;პაციენტების (და მათ მომვლელების) გააფრთხილება მიაქციონ ყურადღება კლინიკური გაუარესების ნებისმიერ ნიშანს, სუიციდური ქცევის და სუიციდური აზრების განვითარებას, ასევე ქცევის უჩვეულო ცვლილებებს და დაუყოვნებლივ მიმართონ &nbsp;სამედიცინო დახმარებას ასეთი სიმპტომების განვითარებისას. კრუნჩხვითი გულყრა ანტიდეპრესანტების გამოყენებისას არსებობს კრუნჩხვითი გულყრის განვითარების რისკი. ამიტომ, ვორთიოქსეტინი სიფრთხილით გამოიყენება პაციენტებში კრუნჩხვითი გულყრით ანამნეზში ან პაციენტებში არასტაბილური ეპილეფსიით (იხ. ნაწილი "ურთიერთზემოქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან“). &nbsp;კრუნჩხვითი გულყრის განვითარებისას ან მათი სიხშირის მატებისას, ვორთიოქსეტინით მკურნალობა უნდა შეწყდეს. სეროტონინის სინდრომი ან ავთვისებიანი ნეიროლეპტიკური სინდრომი&nbsp; სეროტონინის სინდრომი (სს) ან ავთვისებიანი ნეიროლეპტიკური სინდრომი (ანს) სიცოცხლისათვის პოტენციურად საშიში მდგომარეობებია და შეიძლება განვითარდეს ვორთიოქსეტინის გამოყენების ფონზე. სს და ანს განვითარების რისკი იზრდება სეროტონინერგულ პრეპარატებთან (მათ შორის ოპიოიდები და ტრიპტანები), სეროტონინის მეტაბოლიზმზე მოქმედ პრეპარატებთან (სუსი-ს ჩათვლით), ანტიფსიქოტიკებთან ან დოფამინის სხვა ანტაგონისტებთან ერთდროული გამოყენებისას. საჭიროა პაციენტების ზედამხედველობა სს ან ანს ობიექტური და სუბიექტური სიმპტომების გამოვლენაზე (იხ. ნაწილი "უკუჩვენება" და "ურთიერთზემოქმედება სხვ სამკურნალო პრეპარატებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები). სეროტონინის სინდრომის სიმპტომებია ფსიქიკური მდგომარეობის შეცვლა (მაგალითად, აჟიტაცია, ჰალუცინაცია, კომა), ვეგეტატური არასტაბილურობა (მაგალითად, ტაქიკარდია, არტერიული წნევის ლაბილურობა, ჰიპერთერმია), ნერვ-კუნთოვანი დარღვევები (მაგალითად, ჰიპერრეფლექსია, კოორდინაციის დარღვევები) და/ან კუჭ-ნაწლავის სიმპტომები (მაგალითად, გულისრევა, ღებინება, დიარეა). ასეთი სიმპტომების განვითარების შემთხვევაში ვორთიოქსეტინით თერაპია დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს &nbsp;და უნდა დაიწყოს სიმპტომატური მკურნალობა. მანია/ჰიპომანია ვორთიოქსეტინი სიფრთხილით გამოიყენება პაციენტებში მანიის/ჰიპომანიის ეპიზოდებით ანამნეზში. პრეპარატი უნდა მოიხსნას მანიაკალური მდგომარეობის განვითარებისას. აგრესია/აღგზნებადობა პაციენტებმა, რომლებიც მკურნალობენ ანტიდეპრესანტებით, მათ შორის ვორთიოქსეტინით, ასევე შესაძლებელია განიცადონ აგრესიის, რისხვის, აგზნებისა და გაღიზიანების გრძნობა. საჭიროა პაციენტის მდგომარეობის და დაავადების სტატუსის კონტროლი. უნდა მოხდეს პაციენტების (და მათ მომვლელების) გაფრთხილება მიმართონ კონსულტაციისთვის ექიმს აგრესიული ქცევის ან აღგზნებადობის განვითარებისას ან მდგომარეობის გაუარესებისას. სისხლდენა&nbsp; სეროტონინერგული ანტიდეპრესანტების, მათ შორის ვორთიოქსეტინის, გამოყენების ფონზე, გამოვლენილი იყო ჰემორაგიული დარღვევების იშვიათი შემთხვევები, როგორიცაა ეკხიმოზი, პურპურა, კუჭ-ნაწლავის და გინეკოლოგიური სისხლდენა. ნორადრენალინის და სეროტონინის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორების ჯგუფის პრეპარატებმა, ვორთიოქსეტინის ჩათვლით, ასევე შეიძლება გაზარდონ მშობიარობის შემდგომი სისხლდენის რისკი (იხ. ნაწილი "გამოყენება ორსულობის და ძუძუთი კვების პერიოდში". პრეპარატის გამოყენება რეკომენდებულია სიფრთხილით პაციენტებში, რომლებიც იღებენ &nbsp;ანტიკოაგულანტებს და/ან თრომბოციტურ ფუნქციაზე მოქმედ პრეპარატებს (მაგალითად, ატიპიური ანტიფსიქოტიკები, ფენოთიაზინები, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების უმრავლესობა, არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები (აასს) და აცეტილსალიცილის მჟავა)(იხ. ნაწილი ,,ურთიერთზემოქმედება სხვა სამკურნალო პრეპარატებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები"), ასევე პაციენტებში სისხლდენის/ შედედების დარღვევების ცნობილი მიდრეკილების მქონე პაციენტებში. ჰიპონატრიემია სეროტონინერგული ეფექტის მქონე ანტიდეპრესანტების გამოყენების ფონზე (ნორადრენალინის და სეროტონინის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორები) აღწერილია ჰიპონატრიემიის განვითარების იშვიათი შემთხვევები, შესაძლებელია ანტიდიურეზული ჰორმონის არაადეკვატური სეკრეციის სინდრომის გამო. საჭიროა სიფრთხილის ზომების დაცვა ვორთიოქსეტინის გამოყენებისას მაღალი რისკის ჯგუფის პაციენტებში, როგორებიც არიან ხანდაზმული ასაკის პაციენტები, პაციენტები ღვიძლის ციროზით ან პაციენტები, რომლებიც ერთდროულად იღებენ ისეთ სამკურნალო პრეპარატებს, რომლებმაც შეიძლება გამოიწვიონ ჰიპონატრიემია.&nbsp; თუ იქნება შესაძლებელი, უნდა მოხდეს ვორთიოქსეტინის მოხსნა პაციენტებში სიმპტომატური ჰიპონატრიემიით და მათი მდგომარეობის კორექციისკენ მიმართული შესაბამისი სამედიცინო ჩარევა. გლაუკომა აღწერილია გუგის გაფართოების შემთხვევები ანტიდეპრესანტების, მათ შორის ვორთიოქსეტინის მიღების ფონზე. ამ ეფექტის შედეგად შესაძლებელია შემცირდეს მხედველობის კუთხე, შემდგომში კი მოიმატოს თვალშიდა წნევამ და განვითარდეს დახურულკუთხოვანი გლაუკომა. ვორთიოქსეტინი სიფრთხილით გამოიყენება პაციენტებში მომატებული თვალშიდა წნევით, ასევე მწვავე დახურულკუთხოვანი გლაუკომის განვითარების რისკით. ხანდაზმული ასაკის პაციენტები ბრინტელიქსის გამოყენების მონაცემები ხანდაზმულ პაციენტებში დიდი დეპრესიული ეპიზოდით შეზღუდულია. ამიტომ, საჭიროა სიფრთხილის ზომების დაცვა ≥65 წლის პაციენტების თერაპიისას ვორთიოქსეტინის 10 მგ-ზე მეტი დოზის გამოყენებისას დღეში ერთჯერ (იხ. ნაწილი ,,გამოყენების წესი და დოზები“, ,,ფარმაკოლოგიური თვისებები“ და ,,გვერდითი მოქმედება“). თირკმელების ან ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა იმის გათვალისწინებით, რომ პაციენტები თირკმელების ან ღვიძლის ფუნქციის დარღვევით არიან რისკ-ჯგუფში, ასევე გასათვალისწინებელია, რომ პრეპარატი ბრინტელიქსის გამოყენების მონაცემები ასეთ ქვეჯგუფში შეზღუდულია, საჭიროა სიფრთხილის ზომების დაცვა ასეთი პაციენტების მკურნალობისას (იხ. ნაწილი ,,გამოყენების წესი და დოზები“ და ,,ფარმაკოლოგიური თვისებები“). პრეპარატი ბრინტელიქსი შეიცავს ნატრიუმს ეს პრეპარატი შეიცავს 1 მმოლ-ზე ნაკლებ ნატრიუმს (23 მგ) ტაბლეტში, ამიტომ ფაქტიურად ხვდება ,,არ შეიცავს ნატრიუმს“ განსაზღვრაში. ზემოქმედება ავტოსატრანსპორტო საშუალებების და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე ბრინტელიქსი არ ავლენს ან ავლენს უმნიშვნელო ზემოქმედებას ავტოსატრანსპორტო საშუალებების და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე. თუმცა, ვინაიდან აღინიშნებოდა არასასურველი რეაქციები, მაგალითად თავბრუსხვევა, პაციენტებმა უნდა დაიცვან სიფრთხილე ავტოსატრანსპორტო საშუალებების მართვის ან საშიშ მექანიზმებთან მუშაობის დროს, განსაკუთრებით ვორთიოქსეტინით მკურნალობის დასაწყისში ან მისი დოზის შეცვლისას. გამოშვების ფორმა აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები 5 მგ, 10 მგ, 15 მგ და 20 მგ. 14 ტაბლეტი პვქ/პვდქ და ალუმინის ფოლგის კონტურულ უჯრედულ შეფუთვაში (ბლისტერი) . 1 ან 2 ბლისტერი გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად მუყაოს კოლოფში რომელსაც აქვს ჩამკეტი &nbsp;მექანიზმი პერფორაციული ზოლით პირველადი გახსნის კონტროლისათვის. შენახვის პირობები არაუმეტეს 25ºС ტემპერატურაზე. ინახება ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას. ვარგისიანობის ვადა:&nbsp; 4 წელი. არ გამოიყენება შეფუთვაზე მითითებული ვარგისიანობის ვადის გასვლის შემდეგ. &nbsp;გაცემის წესი: ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი - II , გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით