სოლიანი - Solian 400მგ 30 ტაბლეტი

მახასიათებლები

ფორმა

Dosage mg

შეფუთვა

Description en

Pharmacological Properties Amisulpride selectively binds with high affinity to dopamine receptor D2/D3 subtypes, but shows no affinity for D1, D4, and D5 receptors. Unlike classical and atypical neuroleptics, amisulpride has no affinity for serotonergic, H1 histamine, alpha-adrenergic, and cholinergic receptors. At high doses, it blocks postsynaptic D2 receptors localized in the limbic system (without affecting similar receptors in the striatum). After repeated treatment, it does not cause catalepsy or the development of D2-dopamine receptor hypersensitivity. At low doses, it primarily blocks presynaptic D2/D3 receptors by stimulating dopamine release. This atypical pharmacological profile can explain the antipsychotic effect of amisulpride resulting from the blockade of postsynaptic dopamine receptors at high doses, and its efficacy against clinically negative symptoms resulting from the blockade of presynaptic dopamine receptors at low doses. In addition, amisulpride causes fewer extrapyramidal side effects, which may be related to its preferential limbic activity. In patients with acute schizophrenic episodes, Solian acts on both clinically negative symptoms and affective symptoms such as depression and retardation. Pharmacokinetics Amisulpride exhibits two absorption peaks: one is reached rapidly, within one hour of administration, and the other is reached 3-4 hours after administration. After administration of 50 mg, plasma concentrations are 39+3 and 54+4 ng/mL, respectively. The volume of distribution is 5.8 L/kg. Since plasma protein binding is low (16%), interactions with other drugs are unlikely. Complete bioavailability is 48%. Amisulpride is metabolized to a minor extent (approximately 4%), with two inactive metabolites identified. Amisulpride does not accumulate, and its pharmacokinetics remain unchanged after repeated doses. The half-life (T1/2) of amisulpride is approximately 12 hours after oral administration. Amisulpride is excreted unchanged in the urine. Clearance is approximately 330 mL/min. Carbohydrate-rich meals reduce AUC (area under the concentration-time curve), time to reach maximum concentration, and maximum concentration of amisulpride, while fat-rich meals do not cause changes in the aforementioned pharmacokinetic parameters. However, the significance of these observations in daily clinical practice is unknown. Hepatic Insufficiency Due to the slow metabolism of the drug, dose reduction is not necessary in patients with impaired liver function. Renal Insufficiency In patients with renal insufficiency, the half-life does not change, while systemic clearance decreases by a factor of 2.5-3. In cases of mild renal insufficiency, the AUC of amisulpride doubles, and in moderate insufficiency, it increases tenfold (see ~Usage and Dosage~). However, practical experience is limited, and there are no results for doses above 50 mg. Amisulpride is poorly dialyzable. Elderly Patients Limited pharmacokinetic data in elderly patients (over 65 years of age) indicate that after a single oral dose of 50 mg, Cmax, T1/2, and AUC are 10-30% higher compared to younger patients. Pharmacokinetic data for long-term treatment are not available. Indications Treatment of acute and chronic schizophrenia with productive (e.g., delusions, hallucinations, thought disorders) and/or negative (e.g., affective episodes, lack of emotion, and withdrawal from social interaction) symptoms, including patients with predominant negative symptoms. Dosage and Administration For acute psychotic episodes, a dose of 400-800 mg per day is recommended. In individual cases, the daily dose can be increased up to 1200 mg per day. Dose increases should be based on individual patient tolerance. The maximum daily dose should not exceed 1200 mg. For patients with mixed negative and productive symptoms, doses are selected to ensure optimal control of productive symptoms, with an average dose of 400 mg to 800 mg. Maintenance treatment is selected individually by prescribing the minimum effective dose. For patients with predominant negative symptoms, a dose of 50-300 mg per day is recommended. Dose selection is individual. Doses greater than 400 mg per day are administered in 2 divided doses. Elderly Patients Amisulpride should be administered with caution due to the potential development of arterial hypotension or excessive sedation. Renal Insufficiency Amisulpride is excreted by the kidneys. In patients with renal insufficiency, a dose of half the usual dose is prescribed for creatinine clearance (CRcl) of 30-60 mL/min, and 1/3 of the dose for CRcl of 10-30 mL/min. Side Effects Central Nervous System Disorders Frequent: insomnia, restlessness, agitation. Extrapyramidal symptoms may occur (tremor, hypertonia, hypersalivation, akathisia, hypokinesia). With maintenance doses, their intensity is usually moderate, and symptoms are partially reversible with anticholinergic antiparkinsonian agents without discontinuing Solian. The incidence of extrapyramidal symptoms (depending on drug dosage) is very low when treating predominantly negative symptoms at doses of 50 to 300 mg per day. Rare: daytime somnolence. Very rare: acute dystonia (spasmodic torticollis, oculogyric crises, trismus, etc.). This condition is reversible with anticholinergic antiparkinsonian agents without discontinuing Solian. Tardive dyskinesia, characterized primarily by impaired involuntary movements of the tongue and/or face, is a cause of long-term drug use. Seizures. Neuroleptic Malignant Syndrome (see "Special Instructions"). Endocrine and Metabolic Disorders Frequent: increased serum prolactin levels, which are reversible after discontinuation of the drug. This can lead to galactorrhea, amenorrhea, gynecomastia, breast enlargement, impotence, frigidity. Weight gain. Gastrointestinal Disorders Rare: constipation, nausea, vomiting, dry mouth. Cardiovascular System Disorders Very rare: hypotension and bradycardia. QT interval prolongation and very rare cases of polymorphic ventricular tachycardia (see "Special Instructions"). Hepatic Function Impairment Very rare: increased levels of liver enzymes, especially transaminases. General Disorders Very rare: allergic reactions. Contraindications - Hypersensitivity to amisulpride or any of the drug's other components. - Concomitant prolactin-dependent tumors, e.g., pituitary prolactinoma and breast cancer. - Pheochromocytoma. - Children (under 14 years of age). - Lactation. - Severe renal insufficiency (creatinine clearance below 10 mL/min). - Concomitant use with sultopride. - In combination with dopaminergic agonists (amantadine, apomorphine, bromocriptine, cabergoline, entacapone, lisuride, pergolide, piribedil, pramipexole, quinagolide, ropinirole, selegiline), except in patients with Parkinson's disease (see ~Interactions with Other Drugs~). Precautions - Epilepsy, Parkinsonism, elderly age, renal insufficiency. Pregnancy and Lactation The safety of using amisulpride during pregnancy has not been established. Therefore, its use during pregnancy is not recommended, except in cases where the potential risk outweighs the benefits. Special Instructions - As with other neuroleptics, Neuroleptic Malignant Syndrome may develop, characterized by hyperthermia, muscle rigidity, peripheral nervous system dysfunction, and elevated creatine phosphokinase levels. In case of hyperthermia, especially with high doses of the drug, it is necessary to discontinue all antipsychotic drugs, especially amisulpride. - Amisulpride is excreted by the kidneys. In patients with severe renal impairment, dose reduction and adherence to the therapeutic regimen described in the ~Usage and Dosage~ section are necessary. - In patients with severe renal impairment (CRcl - Due to the drug's slow metabolism, dose reduction is not required in cases of impaired liver function. - Amisulpride lowers the seizure threshold. Therefore, patients with epilepsy require continuous monitoring during amisulpride therapy. - As with other neuroleptics, amisulpride is prescribed with caution in the elderly due to the risk of developing arterial hypotension or excessive sedation. - In Parkinson's disease, antidopaminergic drugs and amisulpride should be prescribed with caution due to the possibility of worsening the condition. - Amisulpride should only be taken if neuroleptic therapy cannot be avoided. - QT interval prolongation: Amisulpride causes dose-dependent prolongation of the QT interval. This, in turn, increases the risk of developing serious ventricular arrhythmias (Torsades de Pointes syndrome). - Before prescribing the drug and depending on the patient's clinical condition, it is recommended to control factors that predispose to the development of the following rhythm disturbances: - Bradycardia (heart rate less than 55 bpm); - Hypokalemia; - Congenital QT interval prolongation. Marked bradycardia (overdose) Cases of amisulpride overdose are limited. There are reports of potentiation of the drug's pharmacological properties. These include somnolence and sedation, coma, arterial hypotension, and extrapyramidal symptoms. There is no specific antidote. In severe cases of overdose, it is necessary to consider possible combinations with other drugs and take measures: careful monitoring of vital functions; electrocardiogram monitoring (risk of QT interval prolongation). In case of severe extrapyramidal symptoms, the patient should be prescribed anticholinergic agents. Hemodialysis is ineffective. Interactions with Other Drugs Contraindicated Combinations Dopaminergic agonists (amantadine, apomorphine, bromocriptine, cabergoline, entacapone, lisuride, pergolide, piribedil, pramipexole, quinagolide, ropinirole, selegiline), except for levodopa, in patients with Parkinson's disease. Dopaminergic agonists and neuroleptics exhibit mutual antagonism. In case of extrapyramidal syndrome induced by neuroleptics, anticholinergic drugs should be used instead of dopaminergic agonists. Sultopride - increased risk of ventricular arrhythmias, especially polymorphic ventricular tachycardia. Not Recommended Combinations Drugs that cause Torsades de Pointes syndrome: Class Ia antiarrhythmics (quinidine, hydroquinidine, disopyramide) and Class III (amiodarone, sotalol, dofetilide, ibutilide), some neuroleptics (thioridazine, chlorpromazine, levomepromazine, trifluoperazine, cyamemazine, sulpiride, tiapride, pimozide, haloperidol, droperidol) and other drugs, e.g., bepridil, cisapride, difemaniil, intravenous erythromycin, mizolastine, intravenous vincamine, halofantrine, sparfloxacin, gatifloxacin, moxifloxacin, pentamidine, intravenous spiramycin. Increased risk of ventricular arrhythmias, especially Torsades de Pointes. If concomitant administration cannot be avoided, QT interval should be monitored before administration and ECG monitoring should be initiated. Alcohol: Potentiates the sedative effect of neuroleptics. Alcohol consumption is not permitted in combination with alcoholic medicinal products. Levodopa: Mutual antagonism of levodopa and neuroleptics. In patients with Parkinson's disease, it is recommended to prescribe the minimum effective doses of both drugs. Combinations Requiring Caution Drugs that cause bradycardia (beta-blockers, calcium channel blockers causing bradycardia - diltiazem and verapamil, except sotalol), clonidine, guanfacine; cardiac glycosides, cholinesterase inhibitors: donepezil, rivastigmine, tacrine, ambemonium, galantamine, pyridostigmine, neostigmine. Risk of ventricular rhythm disturbances is maintained, especially Torsades de Pointes. Drugs that cause hypokalemia: potassium-losing diuretics, laxatives, amphotericin B (intravenous), glucocorticoids, tetracosactide. Risk of ventricular rhythm disturbances is maintained, especially Torsades de Pointes. Combinations to Consider Antihypertensive agents: risk of orthostatic hypotension (additive effect). Other central nervous system depressants: morphine derivatives (analgesics, antitussives): barbiturates; benzodiazepines and other anxiolytics; hypnotics: sedative antidepressants (amitriptyline, doxepin, mianserin, mirtazapine, trimipramine); sedative H1 antihistamines: centrally acting antihypertensives; neuroleptics; others: baclofen; thalidomide, pizotifen. Potentiation of pronounced central nervous system depressant effects. Decreased concentration. This poses a risk to drivers and machine operators. Beta-blockers in heart failure: bisoprolol, carvedilol, metoprolol: vasodilating effect, risk of hypotension, especially orthostatic (additive effect). Storage Conditions and Expiry Dates Store below 25°C, in a dry place, inaccessible to children. Expiry date: 3 years. Do not use after the expiry date indicated on the packaging. Pharmacy Dispensing Rule Prescription-only Registration # and Date R000115 09.02.2009 R000116 09.02.2009 R000117 09.02.2009

Description ru

Фармакологические свойства Амисульприд селективно, с высокой аффинностью связывается с подтипами дофаминергических рецепторов D2/D3, однако не проявляет аффинности к рецепторам D1, D4 и D5. В отличие от классических и атипичных нейролептиков, амисульприд не обладает аффинностью к серотонинергическим рецепторам, H1 гистаминовым, альфа-адренергическим и холинергическим рецепторам. При применении в высоких дозах блокирует постсинаптические D2 рецепторы, локализованные в лимбической системе (не оказывает влияния на аналогичные рецепторы в стриатуме). После повторного лечения не вызывает каталепсию и развитие гиперчувствительности D2-дофаминовых рецепторов. В малых дозах он преимущественно блокирует пресинаптические D2/D3 рецепторы путем стимуляции высвобождения дофамина. Такой атипичный фармакологический профиль может объяснить антипсихотический эффект амисульприда, развивающийся в высоких дозах вследствие блокады постсинаптических дофаминовых рецепторов, и его эффективность в отношении клинически негативных симптомов, развивающихся в низких дозах вследствие блокады пресинаптических дофаминовых рецепторов. Помимо этого, амисульприд в меньшей степени вызывает экстрапирамидные побочные эффекты, что может быть связано с его преимущественной лимбической активностью. У пациентов с острыми приступами шизофрении солиан действует как на клинические вторичные негативные симптомы, так и на аффективные симптомы, такие как депрессивное состояние и заторможенность. Фармакокинетика Амисульприд имеет два пика абсорбции: один достигается быстро, через час после введения дозы, а второй – через 3-4 часа после приема. После приема 50 мг концентрация в плазме составляет 39+3 и 54+4 нг/мл соответственно. Объем распределения равен 5,8 л/кг. Поскольку связывание с белками плазмы низкое (16%), взаимодействие с другими препаратами маловероятно. Полная биодоступность составляет 48%. Амисульприд метаболизируется в незначительной степени (около 4%), идентифицировано два неактивных метаболита. Накопление амисульприда не происходит, и после приема повторных доз его фармакокинетика остается неизменной. Период полувыведения амисульприда (T1/2) составляет около 12 часов после его перорального приема. Амисульприд выводится с мочой в неизмененном виде. Клиренс составляет около 330 мл/мин. Пища, обогащенная углеводами, снижает AUC (площадь под кривой концентрация/время), время достижения максимальной концентрации и максимальную концентрацию амисульприда, тогда как пища, обогащенная жирами, не вызывает изменений вышеуказанных фармакокинетических показателей. Однако, значение указанных наблюдений в повседневной клинической практике неизвестно. Печеночная недостаточность Поскольку препарат отличается замедленным метаболизмом, у пациентов с нарушениями функции печени снижение дозы не требуется. Почечная недостаточность У пациентов с почечной недостаточностью период полувыведения не изменяется, а системный клиренс снижается в 2,5-3 раза. При почечной недостаточности легкой степени AUC амисульприда увеличивается вдвое, а при умеренной недостаточности – в десять раз (см. ~Применение и дозы~). Однако, практический опыт ограничен, и результаты приема доз выше 50 мг отсутствуют. Амисульприд слабо подвергается диализу. Пожилые пациенты Ограниченное количество фармакокинетических данных у пожилых пациентов (старше 65 лет) подтверждает, что после однократного приема 50 мг препарата внутрь Cmax, T1/2 и AUC на 10-30% выше по сравнению с молодыми пациентами. Фармакокинетические данные препарата при длительном лечении отсутствуют. Показания Лечение острой и хронической шизофрении, сопровождающейся продуктивными (например: бред, галлюцинации, нарушения мышления) и/или негативными (например: аффективные эпизоды, отсутствие эмоциональности и уход от общения) нарушениями, в том числе у пациентов с преобладанием негативной симптоматики. Способ применения и дозы При острых психотических эпизодах рекомендуется прием внутрь в дозе 400-800 мг в сутки. В отдельных случаях суточная доза может быть увеличена до 1200 мг в сутки. Увеличение дозы возможно с учетом индивидуальной переносимости пациента. Максимальная суточная доза не должна превышать 1200 мг. Для пациентов со смешанными негативными и продуктивными симптомами подбор доз осуществляется с обеспечением оптимального контроля продуктивных симптомов, путем подбора дозировки в среднем от 400 мг до 800 мг. Поддерживающее лечение подбирается индивидуально путем назначения минимальных эффективных доз. У пациентов с преобладанием клинически негативной симптоматики рекомендуется прием внутрь в дозе 50-300 мг в сутки. Подбор доз индивидуален. Дозы выше 400 мг в сутки назначаются в 2 приема. Пожилые пациенты Амисульприд назначается с осторожностью из-за возможного развития артериальной гипотензии или чрезмерной седации. Почечная недостаточность Амисульприд выводится почками. Пациентам с почечной недостаточностью, клиренсом креатинина (CRcl) 30-60 мл/мин, назначается половина дозы, а при CRcl 10-30 мл/мин – 1/3 дозы. Побочные эффекты Нарушения со стороны центральной нервной системы Часто: бессонница, беспокойство, ажитация. Возможно проявление экстрапирамидных симптомов (тремор, гипертония, гиперсаливация, акатизия, гипокинезия). При приеме поддерживающих доз их интенсивность обычно умеренная, симптомы частично обратимы с помощью антихолинергических антипаркинсонических средств без прекращения приема солиана. Преимущественно при лечении негативных симптомов частота экстрапирамидных симптомов (зависящая от доз препарата) очень низкая при приеме дозы от 50 до 300 мг в сутки. Редко: сонливость в дневное время. Очень редко: острая дистония (спастическая кривошея, окулогенные кризы, тризм и т.д.). Указанное состояние обратимо с помощью антихолинергических антипаркинсонических средств без прекращения приема солиана. Поздняя дискинезия, характеризующаяся преимущественно нарушением способности к непроизвольным движениям языка и/или лица, является причиной длительного применения препарата. Судорожные приступы. Злокачественный нейролептический синдром (см. “Особые указания”). Эндокринные и метаболические нарушения Часто: повышение уровня пролактина в сыворотке крови, обратимое после прекращения приема препарата. Это может стать причиной галактореи, аменореи, гинекомастии, увеличения молочных желез, импотенции, фригидности. Прибавка веса. Желудочно-кишечные нарушения Редко: запор, тошнота, рвота, сухость во рту. Нарушения со стороны сердечно-сосудистой системы Очень редко: гипотензия и брадикардия. Удлинение интервала QТ и очень редкие случаи мерцательной аритмии (см. “Особые указания”). Нарушения функции печени Очень редко: повышение уровня печеночных ферментов, особенно трансаминазы. Общие нарушения Очень редко: аллергические реакции. Противопоказания - Повышенная чувствительность к амисульприду или другим компонентам препарата. - Сопутствующие пролактин-зависимые опухоли, например: пролактинома гипофиза и рак молочных желез. - Феохромоцитома. - Детский возраст (до 14 лет). - Период лактации. - Тяжелая почечная недостаточность (клиренс креатинина ниже 10 мл/мин). - Одновременно с сультопридом. - В комбинации с дофаминергическими агонистами (амантадин, апоморфин, бромокриптин, каберголин, энтакапон, лизурид, перголид, пирибедил, прамипексол, хинаголид, ропинирол, селегилин), за исключением пациентов с болезнью Паркинсона (см. ~Взаимодействие с другими лекарственными средствами~). С осторожностью – эпилепсия, паркинсонизм, пожилой возраст, почечная недостаточность. Беременность и лактация Безопасность применения амисульприда во время беременности не установлена. Следовательно, применение препарата в период беременности не рекомендуется, за исключением случаев, когда потенциальная опасность неоправданна. Особые указания - Как и при применении других нейролептиков, может развиться злокачественный нейролептический синдром, характеризующийся гипертермией, ригидностью мышц, дисфункцией периферической нервной системы, повышением уровня креатинфосфокиназы. При развитии гипертермии, особенно на фоне приема высоких доз препарата, необходимо прекратить прием всех антипсихотических препаратов, особенно амисульприда. - Амисульприд выводится почками. У пациентов с серьезными нарушениями функции почек необходимо снижение дозы и руководствоваться схемой терапии, описанной в разделе ~Применение и дозы~. - При тяжелых формах нарушения почек (ЧГЦЛ - В связи со слабым метаболизмом препарата, при нарушениях функции печени, снижение дозы препарата не требуется. - Амисульприд снижает судорожную готовность. Поэтому пациенты с эпилепсией в анамнезе нуждаются в непрерывном наблюдении во время терапии амисульпиридом. - Как и другие нейролептики, в пожилом возрасте амисульпирид назначается с осторожностью из-за риска развития артериальной гипотензии или чрезмерной седации. - При болезни Паркинсона антидофаминергические препараты и амисульприд назначаются с осторожностью из-за возможности ухудшения состояния. - Прием амисульприда возможен только в том случае, если невозможно избежать нейролептической терапии. - Удлинение интервала QT: Амисульприд вызывает дозозависимое удлинение интервала QT. В свою очередь, это увеличивает риск развития серьезных желудочковых аритмий (синдром ~торсадес де пуантес~). - Перед назначением препарата и в зависимости от клинического состояния пациента рекомендуется контролировать факторы развития следующих нарушений ритма: - брадикардия менее 55 ударов в минуту; - гипокалиемия; - врожденное удлинение интервала QT. Выраженная брадикардия ( Передозировка Случаи передозировки амисульприда ограничены. Имеются сообщения об усилении указанных фармакологических свойств препарата. К ним относятся сонливость и седация, кома, артериальная гипотензия и экстрапирамидные симптомы. Специфического антидота не существует. При тяжелой передозировке необходимо изучить возможные комбинации с другими препаратами и принять меры: тщательный контроль жизненно важных функций организма; проведение мониторного наблюдения на электрокардиограмме (риск удлинения интервала QQT). При проявлении серьезных экстрапирамидных симптомов необходимо назначить пациенту антихолинергические средства. Гемодиализ неэффективен. Взаимодействие с другими лекарственными средствами Противопоказанные комбинации Леводопы, за исключением, дофаминергические агонисты (амантадин, апоморфин, бромокриптин, каберголин, энтакапон, лизурид, перголид, пирибедил, прамипексол, хинаголид, ропинирол, селегилин), за исключением пациентов с болезнью Паркинсона. Дофаминергические агонисты и нейролептики проявляют антагонизм. В случае экстрапирамидного синдрома, вызванного нейролептиками, вместо применения дофаминергических агонистов необходимо использовать антихолинергические препараты. Сультоприд - повышается риск возникновения желудочковых аритмий, особенно мерцательной аритмии. Не рекомендованные комбинации Лекарственные средства, вызывающие синдром ~torsades de pointes~: антиаритмические препараты класса Ia (хинидин, гидрохинидин, дизопирамид) и класса III (амиодарон, соталол, дофетилид, ибутилид), некоторые нейролептики (тиоридазин, хлорпромазин, левомепромазин, трифлуоперазин, циамемазин, сульпирид, тиаприд, пимозид, галоперидол, дроперидол) и другие препараты, например, бепридил, цизаприд, дифеманил, внутривенный эритромицин, мизоластин, внутривенный винкамин, галофантрин, спарфлоксацин, гатифлоксацин, моксифлоксацин, пентамидин, внутривенный спирамицин. Повышается риск желудочковых аритмий, особенно развитие ~торсадес де пуантес~. Если совместного назначения препаратов нельзя избежать, перед назначением необходимо провести контроль интервала QT и начать ЭКГ-мониторинг. Алкоголь: усиливает седативный эффект нейролептиков. Прием алкогольных напитков в сочетании с лекарственными средствами, содержащими спирт, недопустим. Леводопа: антагонизм действия леводопы и нейролептиков. У пациентов с болезнью Паркинсона рекомендуется назначение минимальных эффективных доз обоих препаратов. Комбинации, назначаемые с осторожностью Препараты, вызывающие брадикардию (бета-адреноблокаторы, блокаторы кальциевых каналов, вызывающие брадикардию, кроме соталола - дилтиазем и верапамил), клонидин, гуанфацин; сердечные гликозиды, ингибиторы холинэстеразы: донепезил, ривастигмин, такрин, амбенониум, галантамин, пиридостигмин, неостигмин. Сохраняется риск желудочковых нарушений ритма, особенно развитие ~торсадес де пуантес~. Препараты, вызывающие гипокалиемию: калийвыводящие диуретики, слабительные средства, амфотерицин B (внутривенный), глюкокортикоиды, тетракозактид. Сохраняется риск желудочковых нарушений ритма, особенно развитие ~torsades de pointes~. Комбинации, принимаемые во внимание: Противогипертензивные средства: риск развития ортостатической гипотензии (аддитивный эффект). Другие депрессанты центральной нервной системы: производные морфина (анальгетики, противокашлевые средства): барбитураты; бензодиазепины и другие анксиолитики; снотворные средства: седативные антидепрессанты (амитриптилин, доксепин, миансерин, миртазапин, тримипрамин); седативные H1-антигистаминные средства; центрального действия противогипертензивные средства; нейролептики; другие: баклофен; талидомид, пизотифен. Усиление выраженного угнетающего действия на центральную нервную систему. Снижение концентрации внимания. Указанное создает опасность для водителей транспорта и машинистов. Бета-блокаторы при сердечной недостаточности: бисопролол, карведилол, метопролол: сосудорасширяющее действие, риск гипотензии, особенно ортостатической (аддитивный эффект). Условия и сроки хранения Хранить при температуре ниже 25°C, в сухом и недоступном для детей месте. Срок годности 3 года. Не использовать после истечения срока годности, указанного на упаковке. Порядок отпуска из аптеки По рецепту Регистрационный № и дата R000115 09.02.2009 R000116 09.02.2009 R000117 09.02.2009

აქტივი

amisulpride

რა არის ეს?

ფარმაკოლოგიური თვისებები ამისულფრიდი სელექციურად, მაღალი აფინურობით უკავშირდება დოფამინერგული რეცეპტორების D2/D3 ქვეტიპებს, თუმცა არ ახასიათებს D1, D4 და D5 რეცეპტორების მიმართ აფინურობა. კლასიკური და ატიპიური ნეიროლეფსიურებისგან განსხვავებით, ამისულფრიდს არ გააჩნია აფინურობა სეროტონინური რეცეპტორების, H1 ჰისტამინური, ალფა-ადრენერგული და ქოლინერგული რეცეპტორების მიმართ. მაღალი დოზებით გამოყენების შემთხვევაში აბლოკირებს პოსტსინაფსურ D2 რეცეპტორებს, რომლებიც ლოკალიზებულია ლიმბურ სისტემაში (არ ახდენს ზეგავლენას ანალოგიურ რეცეპტორებზე სტრიატუმში). განმეორებითი მკურნალობის შემდეგ არ იწვევს კატალეფსიას და D2-დოფამინური რეცეპტორების ჰიპერმგრძნობელობის განვითარებას. მცირე დოზებით იგი უპირატესად დოფამინის გამოთავისუფლების სტიმულირებით აბლოკირებს პრესინაფსურ D2/D3 რეცეპტორებს. ასეთ ატიპიურ ფარმაკოლოგიურ პროფილს შეუძლია მაღალ დოზებში პოსტსინაფსური დოფამინური რეცეპტორების ბლოკადის შედეგად განვითარებული ამისულფრიდის ანტიფსიქოზური ეფექტის და დაბალ დოზებში presinafsuri დოფამინური რეცეპტორების ბლოკადის შედეგად განვითარებული კლინიკურად ნეგატიური სიმპტომების მიმართ მისი ეფექტურობის ახსნა. აღნიშნულის გარდა, ამისულფრიდი ნაკლებად იწვევს ექსტრაპირამიდულ გვერდით ეფექტებს, რაც შეიძლება დაკავშირებული იყოს მის უპირატეს ლიმბურ აქტივობასთან. შიზოფრენიის მწვავე შეტევების მქონე ავადმყოფებში სოლიანი მოქმედებს, როგორც კლინიკურ მეორად ნეგატიურ სიმპტომებზე, ასევე, ისეთ აფექტურ სიმპტომებზე, როგორიცაა დეპრესიული მდგომარეობა და რეტარდაცია. ფარმაკოკინეტიკა ამისულფრიდს აღენიშნება ორი აბსორბციული პიკი: ერთი მიიღწევა სწრაფად, დოზის შეყვანიდან ერთ საათში, ხოლო მეორე – მიღების შემდეგ 3-4 საათის შუალედში. 50 მგ მიღების შემდეგ პლაზმაში კონცენტრაცია შეადგენს 39+3 და 54+4 ნგ/მლ შესაბამისად. განაწილების მოცულობა ტოლია 5,8 ლ/კგ. რადგან პლაზმის ცილებთან შეკავშირება დაბალია (16%), ურთიერთქმედება სხვა პრეპარატებთან ნაკლებად სავარაუდოა. სრული ბიოშეღწევადობა შეადგენს 48%. ამისულფრიდი მეტაბოლიზდება უმნიშვნელო ხარისხით (დაახლოებით 4%), იდენტიფიცირებულია ორი არააქტიური მეტაბოლიტი. ამისულფრიდის დაგროვება არ ხდება და განმეორებითი დოზების მიღების შემდეგ მისი ფარმაკოკინეტიკა უცვლელი რჩება. ამისულფრიდის ნახევარგამოყოფის პერიოდი (T1/2) შეადგენს დაახლოებით 12 საათს მისი პერორალური მიღების შემდეგ. ამისულფრიდი გამოიყოფა შარდის საშუალებით შეუცვლელი სახით. კლირენსი შეადგენს დაახლოებით 330 მლ/წთ. ნახშირწყლებით გამდიდრებული საკვები აქვეითებს AUC (მრუდის ქვეშ ფართობი კონცენტრაცია/დრო), მაქსიმალური კონცენტრაციის მიღწევის დროს და ამისულფრიდის მაქსიმალურ კონცენტრაციას, ხოლო ცხიმებით გამდიდრებული საკვები ზემოთაღნიშნული ფარმაკოკინეტიკური მაჩვენებლების ცვლილებებს არ იწვევს. თუმცა, ყოვედლღიურ კლინიკურ პრაქტიკაში აღნიშნული დაკვირვებების მნიშვნელობა ცნობილი არ არის. ღვიძლის უკმარისობა იმის გამო, რომ პრეპარატი შენელებული მეტაბოლიზმით გამოირჩევა, ღვიძლის ფუნქციის დარღვევების მქონე პაციენტებში არ არის აუცილებელი დოზის შემცირება. თირკმელების უკმარისობა თირკმელების უკმარისობის მქონე პაციენტებში ნახევარგამოყოფის პერიოდი არ იცვლება, ხოლო სისტემური კლირენსი ქვეითდება კოეფიციენტით 2,5-3. თირკმელების დაბალი ხარისხის უკმარისობის შემთხვევაში ამისულფრიდის AUC იზრდება ორჯერ, ხოლო ზომიერი უკმარისობის შემთხვევაში – ათჯერ (იხ. ~გამოყენება და დოზები~). თუმცა, პრაქტიკული გამოცდილება შეზღუდულია და 50 მგ-ზე მაღალი დოზებით მიღების შედეგები არ არსებობს. ამისულფრიდი სუსტად ექვემდებარება დიალიზს. ხანდაზმული პაციენტები ხანდაზმულ პაციენტებში(65 წელს ზემოთ) ფარმაკოკინეტიკური მონაცემების შეზღუდული რაოდენობა ადასტურებს, რომ პრეპარატის 50მგ შიგნით ერთჯერადი მიღების შემდეგ Cmax, T1/2 და AUC 10-30%-ით მაღალია, ახალგაზრდა პაციენტებთან შედარებით. პრეპარატის ფარმაკოკინეტიკური მონაცემები ხანგრძლივი მკურნალობის შემთხვევაში არ მოიპოვება. ჩვენებები პროდუქტიული (მაგალითად: ბოდვა, ჰალუცინაციები, აზროვნების მხრივ დარღვევები) და/ან ნეგატიური (მაგალითად: აფექტური ეპიზოდები, ემოციურობის არარსებობა და ურთიერთობისგან თავის დაღწევა) დარღვევებით თანმხლები მწვავე და ქრონიკული შიზოფრენიის მკურნალობა, მათ შორის ჭარბი ნეგატიური სიმპტომატიკის მქონე პაციენტებში. მიღების წესები და დოზები მწვავე ფსიქოტროპული ეპიზოდების შემთხვევაში რეკომენდებულია დღე-ღამეში 400-800მგ დოზის შიგნით მიღება. ცალკეულ შემთხვევებში, დღიური დოზის გაზრდა შესაძლებელია დღე-ღამეში 1200 მგ-მდე. დოზის გაზრდა შესაძლებელია პაციენტის ინდივიდუალური ამტანობის გათვალისწინებით. დღე-ღამის მაქსიმალური დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 1200 მგ. შერეული ნეგატიური და პროდუქტიული სიმპტომების მქონე პაციენტებისათვის დოზების შერჩევა ხდება პრიდუქტიული სიმპტომების ოპტიმალური კონტროლის უზრუნველყოფით, საშუალოდ 400 მგ-დან 800 მგ-მდე დოზირების შერჩევით. შემანარჩუნებელი მკურნალობა ინდივიდუალურად შეირჩევა მინიმალური ეფექტური დოზების დანიშვნით. Kკლინიკურად ნეგატიური სიმპტომატიკის სიჭარბის მქონე პაციენტებში რეკომენდებულია დღე-ღამეში 50-300 მგ დოზის შიგნით მიღება. დოზების შერჩევა ინდივიდუალურია. დღე-ღამეში 400 მგ მეტი დოზა ინიშნება 2-ჯერ მიღებით. ხანდაზმული ასაკის პაციენტები ამისულფრიდი ინიშნება სიფრთხილით არტერიული ჰიპოტენზიის ან ჭარბი სედაციის შესაძლებელი განვითარების მიზეზით. თირკმელების უკმარისობა ამისულფრიდი გამოიყოფა თირკმელებით. თირკმელების უკმარისობის მქონე პაციენტებს, კრეატინინის კლირენსი (CRcl) 30-60 მლ/წთ, ენიშნებათ ნახევარი დოზა ხოლო CRcl 10-30 მლ/წთ დოზის 1/3. გვერდითი მოვლენები დარღვევები ცენტრალური ნერვული სისტემის მხრივ ხშირად: უძილობა, მოუსვენრობა, აჟიტაცია. შესაძლებელია ექსტრაპირამიდული სიმპტომების გამოვლენა (ტრემორი, ჰიპერტონია, ჰიპერსალივაცია, აკატიზია, ჰიპოკინეზია). შემანარჩუნებელი დოზების მიღების შემთხვევაში მათი ინტენსიურობა ჩვეულებრივ ზომიერია, სიმპტომები ნაწილობრივ შექცევადი ხასიათისაა სოლიანის მიღების შეწყვეტის გარეშე ანტიქოლინერგული ანტიპარკინსონური საშუალებების დახმარებით. უპირატესად ნეგატიური სიმპტომების მკურნალობისათვის ექსტრაპირამიდული სიმპტომების გამოვლენის სიხშირე (რაც დამოკიდებულია პრეპარატის დოზებზე) ძალიან დაბალია დღე-ღამეში 50-დან 300 მგ-მდე დოზის მიღების შემთხვევაში. იშვიათად: ძილიანობა დღის განმავლობაში. ძალიან იშვიათად: მწვავე დისტონია (სპასტიური კისერმრუდობა, ოკულოგენური კრიზები, ტრიზმი და ა.შ.). აღნიშნული მდგომარეობა შექცევადი ხასიათისაა სოლიანის მიღების შეწყვეტის გარეშე ანტიქოლინერგული ანტიპარკინსონური საშუალებების დახმარებით. გვიანი დისკინეზია, რომელიც დახასიათებულია უპირატესად ენის და/ან სახის უნებლიე მოძრაობების უნარის დარღვევით, არის პრეპარატის ხანგრძლივი გამოყენების მიზეზი. კრუნჩხვითი შეტევები. ავთვისებიანი ნეიროლეფსური სინდრომი (იხ. “განსაკუთრებული მითითებები”). ენდოკრინული და მეტაბოლური დარღვევები ხშირად: სისხლის შრატში პროლაქტინის დონის მომატება, რომელიც შექცევადია პრეპარატის მიღების შეწყვეტის შემდეგ. ეს შეიძლება გახდეს გალაქტორეის, ამენორეის, გინეკომასტიის, სარძევე ჯირკვლების გადიდების, იმპოტენციის, ფრიგიდულობის მიზეზი. წონაში მომატება. კუჭ-ნაწლავის მხრივ დარღვევები იშვიათად: შეკრულობა, გულისრევა, ღებინება, სიმშრალე პირის ღრუში. დარღვევები გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ ძალიან იშვიათად: ჰიპოტენზია და ბრადიკარდია. Qთ ინტერვალის გახანგრძლივება და მოციმციმე არითმიის ძალიან იშვიათი შემთხევევბი (იხ. “განსაკუთრებული მითითებები”). ღვიძლის ფუნქციის დარღვევები ძალიან იშვიათად: ღვიძლის ფერმენტების დონის მომატება, განსაკუთრებით ტრანსამინაზას. ზოგადი დარღვევები ძალიან იშვიათად: ალერგიული რეაქციები. უკუჩვენება - ამისულფრიდის ან პრეპარატის სხვა კომპონენტების მიმართ მომატებული მგრძნობელობა. - თანმხლები პროლაქტინ-დამოკიდებული სიმსივნეები, მაგალითად: ჰიპოფიზის პროლაქტინომა და სარძევე ჯირკვლების კიბო. - ფეოქრომოციტომა. - ბავშვთა ასაკი (14 წლამდე). - ლაქტაციის პერიოდი. - თირკმელების მძიმე უკმარისობა (კრეატინინის კლირენსი 10 მლ/წთ დაბალი) - სულტოპრიდთან ერთად. - დოფამინერგულ აგონისტებთან (ამანტადინი, აპომორფინი, ბრომკრიპტინი, კაბერგოლინი, ენტაკაპონი, ლისურიდი, პერგოლიდი, პირიბედილი, პრამიპექსოლი, ქინაგოლიდი, როპინიროლი, სელეჟილინი) კომბინაციაში, პარკინსონის დაავადების მქონე პაციენტების გარდა (იხ. ~ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან~). სიფრთხილით – ეპილეფსია, პარკინსონიზმი, ხანდაზმული ასაკი, თირკმელების უკმარისობა. ორსულობა და ლაქტაცია ორსულობის განმავლობაში ამისულფრიდის გამოყენების უსაფრთხოება დადგენილი არ არის. აქედან გამომდინარე, ორსულობის პერიოდში პრეპარატის გამოყენება რეკომენდებული არ არის, იმ შემთხვევების გარდა, როდესაც პოტენციური საფრთხე გაუმართლებელია. განსაკუთრებული მითითებები - სხვა ნეიროლეფსიურების გამოყენების მსგავსად, შეიძლება განვითარდეს ავთვისებიანი ნეიროლეფსური სინდრომი, რომელიც ხასიათდება ჰიპერთერმიის, კუნთების რიგიდობის, პერიფერიული ნერვული სისტემის დისფუნქციის, კრეატინფოსფოკინაზას დონის მომატებით. ჰიპერთერმიის განვითარების შემთხვევაში, განსაკუთრებით პრეპარატის მაღალი დოზების მიღების ფონზე, აუცილებელია ყველა ანტიფსიქოზური პრეპარატის, განსაკუთრებით ამისულფრიდის, მიღების შეწყვეტა. - ამისულფრიდი გამოიყოფა თირკმელებით. თირკმელების ფუნქციის სერიოზული დარღვევების მქონე პაციენტებში, აუცილებელია დოზის შემცირება და ~გამოყენება და დოზების~ ნაწილში აღწერილი თერაპიის სქემით ხელმძღვანელობა. -მძიმე ფორმებში თირკმელების დარღვევების მქონე ავადმყოფებში (ჩღცლ -პრეპარატის სუსტი მეტაბოლიზმის გამო, ღვიძლის ფუნქციის დარღვევების შემთხვევაში, პრეპარატის დოზა შემცირებას არ საჭიროებს. -ამისულფრიდი აქვეითებს კრუნჩხვით მოვლენებს. ამიტომ ეპილეფსიით დაავადებული პაციენტებს ანამნეზში ამისულპირიდის თერაპიის დროს ესაჭიროებათ უწყვეტი დაკვირვება. - სხვა ნეიროლეფსიურების მსგავსად, ხანდაზმულ ასაკში ამისულპირიდი სიფრთხილით ინიშნება არტერიული ჰიპოტენზიის ან ჭარბი სედაციის განვითარების რისკის გამო. - პარკინსონის დაავადების შემთხვევაში, ანტიდოფამინერგული პრეპარატები და ამისულფრიდი ინიშნება სიფრთხილის დაცვით მდგომარეობის გაუარესების შესაძლებლობის გამო. - ამისულფრიდის მიღება შეიძლება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ნეიროლეფსიური თერაპიის თავიდან აცილება შეუძლებელია. - QT ინტერვალის გახანგრძლივება: ამისულფრიდი იწვევს Qთ ინტერვალის დოზადამოკიდებულ გახანგრძლივებას. თავის მხრივ, ეს ზრდის სერიოზული პარკუჭოვანი არითმიების განვითარების რისკს (~ტორსადეს დე პოინტეს~-ის სინდრომი). - პრეპარატის დანიშვნის წინ და პაციენტის კლინიკურ მდგომარეობაზე დამოკიდებულებით, რეკომენდებულია რითმის შემდეგი დარღვევების განვითარების ფაქტორების კონტროლი: - ბრადიკარდია 55-ზე ნაკლები გულისცემის სიხშირე; - ჰიპოკალიემია; - QT ინტერვალის თანდაყოლილი გახანგრძლივება. გამოხატული ბრადიკარდიის ( ჭარბი დოზირება ამისულფრიდის ჭარბი დოზით მიღების შემთხვევები შეზღუდულია. არსებობს ცნობები პრეპარატის აღნიშნული ფარმაკოლოგიური თვისებების გაძლიერების შესახებ. მათში შედის ძილიანობა და სედაცია, კომა, არტერიული ჰიპოტენზია და ექსტრაპირამიდული სიმპტომები. სპეციფიური ანტიდოტი არ არსებობს. დოზის გადაჭარბების მძიმე შემთხვევაში აუცილებელია სხვა პრეპარატებთან შესაძლო კომბინაციის შესწავლა და ზომების მიღება: ორგანიზმის სასიცოცხლო ფუნქციების საგულდაგულო კონტროლი; ელექტროკარდიოგრამაზე მონიტორული დაკვირვების ჩატარება (QQT ინტერვალის გახანგრძლივების რისკი). სერიოზული ექსტრაპირამიდური სიმპტომების გამოვლენის შემთხვევაში აუცილებელია პაციენტს დაენიშნოს ანტიქოლინერგული საშუალებები. ჰემოდიალიზი არაეფექტურია. სხვა წამლებთან ურთიერთქმედება უკუნაჩვენები კომბინაციები ლევოდოპას გარდა, დოფამინერგული აგონისტები (ამანტადინი, აპომორფინი, ბრომოკრიპტინი, კაბერგოლინი, ენტაკაპონი, ლისურიდი, პერგოლიდი, პირბედილი, პრამიპექსოლი, ქინაგოლიდი, როპინიროლი, სელეჟილინი), პარკინსონის დაავადების მქონე პაციენტების გამოკლებით. დოფამინერგული აგონისტები და ნეიროლეფსიურები ავლენს ურთიერთანტაგონიზმს. ნეიროლეპტიკებით გამოწვეული ესქტრაპირამიდული სინდრომის შემთხვევაში, დოფამინერგული აგონისტების გამოყენების ნაცვლად საჭიროა ანტიქოლინერგული პრეპარატების გამოყენება. სულტოპრიდი- იზრდება პარკუჭოვანი არითმიების, განსაკუთრებით მოციმციმე არითმიის გამოვლენის რისკი. არარეკომენდებული კომბინაციები ~torsades de pointes~-ის სინდრომის გამომწვევი სამკურნალო საშუალებები: Iა ჯგუფის(ქინიდინი, ჰიდროქინიდინი, დიზოპირამიდი) და III ჯგუფის (ამიოდარონი, სოტალოლი, დოფეტილიდი, იბუტილიდი) არითმიის საწინააღმდეგო პრეპარატები, ზოგირთი ნეიროლეფსიური (ტიორიდაზინი, ქლორპრომაზინი, ლევომეპრომაზინი, ტრიფლუოპერაზინი, ციამემაზინი, სულპირიდი, ტიაპრიდი, პიმოზიდი, ჰალოპერიდოლი, დროპერიდოლი) და სხვა პრეპარატები, მაგალითად, ბეპრიდილი, ცისაპრიდი, დიფემანილი, ინტრავენური ერითრომიცინი, მიზოლასტინი, ინტრავენური ვინკამინი, ჰალოფანტრინი, სპარფლოქსაცინი, გატიფლოქსაცინი, მოქსიფლოქსაცინი, პენტამიდინი, ინტრავენური სპირამიცინი. იზრდება პარკუჭოვანი არითმიების რისკი, განსაკუთრებით, ~ტორსადეს დე პოინტეს~-ის განვითარება. თუ პრეპარატების ერთად დანიშვნის თავიდან აცილება არ შეიძლება, დანიშვნამდე აუცილებელია ჩატარდეს QT ინტერვალის კონტროლი და ეკგ-მონიტორინგის დაწყება. ალკოჰოლი: აძლიერებს ნეიროლეფსიურების სედატიურ ეფექტს. ალკოჰოლური სასმელების მიღება სპირტის შემცველ სამკურნალო საშუალებებთან კომბინაციაში არ შეიძლება. ლევოდოპა: ლევოდოპას და ნეიროლეფსიურების მოქმედების ურთიერთანტაგონიზმი. პარკინსონის დაავადების მქონე პაციენტებში რეკომენდებულია ორივე პრეპარატის მინიმალური ეფექტური დოზების დანიშვნა. სიფრთხილით დასანიშნი კომბინაციები ბრადიკარდიის გამომწვევი პრეპარატები (ბეტაადრენობლოკატორები, სოტალოლის გარდა, ბრადიკარდიის გამომწვევი კალციუმის არხების ბლოკატორები - დილთიაზემი და ვერაპამილი), კლონიდინი, გუანფაცინი; საგულე გლიკოზიდები, ქოლინესთერაზას ინჰიბიტორები: დონეპეზილი, რივასტიგმინი, ტაკრინი, ამბენონიუმი, გალანტამინი, პირიდოსტიგმინი, ნეოსტიგმინი. შენარჩუნებულია რითმის პარკუჭოვანი დარღვევების რისკი, განსაკუთრებით, ~ტორსადეს დე პოინტეს~-ის განვითარება. ჰიპოკალემიის გამომწვევი პრეპარატები: კალიუმის გამომყოფი დიურეზულები, საფაღარათო საშუალებები, ამფოტერიცინი B (ინტრავენური), გლუკოკორტიკოიდები, ტეტრაკოზაქტიდი. შენარჩუნებულია რითმის პარკუჭოვანი დარღვევების რისკი, განსაკუთრებით, ~torsades de pointes~- ის განვითარება. მხედველობაში მისაღები კომბინაციები: ჰიპერტენზიის საწინააღმდეგო საშუალებები: ორთოსტატური ჰიპოტენზიის განვითარების რისკი (ადიტიური ეფექტი). ცენტრალური ნერვული სისტემის სხვა დეპრესანტები: მორფინის წარმოებულები (ანალგეზიურები, ხველის საწინააღმდეგო პრეპარატები): ბარბიტურატები; ბენზოდიაზეპინი და სხვა ანქსიოლიზურები; საძილე საშუალებები: სედატიური ანტიდეპრესანტები (ამიტრიპტილინი, დოქსეპინი, მიანსერინი, მირტაზაპინი, ტრიმიპრამინი); სედატიური ანტიჰისტამინები H1: ცენტრალური მოქმედების ჰიპერტენზიის საწინააღმდეგო საშუალებები; ნეიროლეფსიურები; სხვა: ბაკლოფენი; ტალიდომიდი, პიზოტიფენი. ცენტრალურ ნერვულ სისტემაზე გამოხატული დამთრგუნველი მოქმედების გაძლიერება. ყურადღების კონცენტრაციის დაქვეითება. აღნიშნული საფრთხეს უქმნის ტრანსპორტის მძღოლებს და მემანქანეებს. ბეტა-ბლოკატორები გულის უკმარისობის შემთხვევაში: ბისოპროლოლი, კარვედილოლი, მეტოპროლოლი: სისხლ-ძარღვების გამაფართოებელი მოქმედება, ჰიპოტენზიის რისკი, განსაკუთრებით, ორტოსტატური (ადიტიური ეფექტი). შენახვის პირობები და ვადები ინახება 25°C დაბალ ტემპერატურაზე, მშრალ და ბავშვებისათვის მიუწვდომელ ადგილზე. ვადა 3 წელი. არ გამოიყენება შეფუთვაზე მითითებული ვადის გასვლის შემდეგ. აფთიაქში გაცემის წესი რეცეპტით რეგისტრაციის # და თარიღი R000115 09.02.2009 R000116 09.02.2009 R000117 09.02.2009