ციტოლესი 10მგ/მლ. 15მლ. წვეთები

Name: ციტოლესი 10მგ/მლ. 15მლ. წვეთები
SKU: 52960ed9-976e-46f9-9227-504e9a7c1cc6
Availability: InStock

1 აფთიაქი · ყველაზე იაფი თავში

აფთიაქი ფასი რეგ.

PSP

17,76 ₾

გადასვლა

PSP

17,76 ₾

გადასვლა PSP

მახასიათებლები

ფორმა
Dosage mg
შეფუთვა
Description en: CITOLESE Composition and Dosage Form Coated tablets: 28 tablets per pack. 1 tablet - Escitalopram . . . . . . . 10 mg Oral drops: 15 ml per bottle. 1 ml - Escitalopram . . . . . . . 10 mg (20 drops) Clinical-Pharmacological Group Antidepressant, SSRI See blog: Citolese — Tablets and Drops for Depression and Anxiety Disorders Pharmacological Properties Escitalopram, the S-enantiomer of citalopram, is a selective serotonin (5-HT) reuptake inhibitor. Inhibition of 5-HT reuptake accounts for the pharmacological and clinical effects of escitalopram. Escitalopram has practically no interaction with serotonin 5-HT1A, 5-HT2A, and dopamine D1 and D2, adrenergic α1, α2, and β, histaminergic H1, muscarinic, benzodiazepine, and opioid receptors. The antidepressant mechanism of escitalopram is likely related to the potentiation of serotonergic activity in the central nervous system. According to studies, escitalopram is a potent selective inhibitor of serotonin reuptake, with minimal effect on norepinephrine and dopamine neuronal reuptake. Escitalopram is 100 times more effective than the R-enantiomer in inhibiting 5-HT reuptake and 5-HT neuronal excitability. Escitalopram also does not bind or binds minimally to Na+, K+, Cl+, and Ca++ channels. Pharmacokinetics The oral bioavailability of escitalopram is approximately 100%, and food does not affect its absorption. Peak plasma concentration is reached in 4 hours. As with racemic citalopram, the protein binding of the main metabolites of escitalopram is less than 80%. Escitalopram is metabolized in the liver to demethylcitalopram and didemethylcitalopram. Both metabolites are pharmacologically active. Unchanged escitalopram is the dominant structure in plasma. It exhibits linear kinetics. Steady-state plasma concentration is reached in about one week. The elimination half-life of the drug is 30 hours, and the clearance is approximately 0.6 L/min. Excretion is mainly through urine and feces. Most of the absorbed dose is excreted in the urine as its metabolites. Elderly patients (65 years or older): In elderly patients, escitalopram is eliminated more slowly compared to younger patients. Systemic exposure (area under the AUC curve) is approximately 50% higher in elderly patients compared to younger patients. Hepatic impairment: In patients with mild to moderate hepatic impairment (Child-Pugh criteria A and B), the half-life of escitalopram is approximately twice as long, and exposure is approximately 60% higher than in patients with normal liver function. Renal impairment: In mild and moderate renal failure with racemic citalopram, clearance is reduced compared to healthy individuals, and the half-life doubles. (CLcr 10-53 ml/min). Plasma concentrations of metabolites have not been studied, but their concentrations may increase. Polymorphism: It has been found that minor metabolites of escitalopram related to CYP2C19 have 2 times higher plasma concentrations than most metabolites. No changes were observed in minor metabolites related to CYP2D6. Indications Used in the treatment of the following conditions: - Major depressive disorder; - Panic disorder with or without agoraphobia; - Social anxiety disorder. Dosage Regimen Tablets The drug is taken once a day and can be taken at any time of the day, regardless of food intake. Its safety has not been established at daily doses above 20 mg. Major depressive disorder: Usually taken 10 mg once a day. The daily dose can be increased to 20 mg according to the patient's individual needs and the severity of depression. The antidepressant effect is usually achieved in 2-4 weeks. Antidepressant treatment is symptomatic, so the drug should be used for 6 months or more for relapse prophylaxis. Anxiety disorder with and without agoraphobia: Treatment with escitalopram starts with 5 mg per day for the first week and is usually increased to 10 mg per day. Later, the daily dose can be increased to 20 mg per day according to the patient's individual needs. Maximum effect is achieved in 3 months. Treatment lasts for several months. Social anxiety disorder (social phobia): Usually prescribed 10 mg per day. A treatment period of 2-4 weeks is required to relieve symptoms. Depending on the patient's individual needs, the dose can be reduced to 5 mg or increased to the maximum recommended dose of 20 mg. Social anxiety disorder is a chronic condition, and it is recommended to assess the patient's response after 12 weeks of treatment. It should be used for 6 months or more for relapse prophylaxis. The effectiveness of treatment should be reviewed at regular intervals. Social anxiety disorder is a well-defined diagnostic terminology for a specific disorder and should not be confused with hyperthymia. Treatment with the drug is prescribed only if the disease significantly affects professional and social activities. Treatment with this drug during general cognitive behavioral therapy has not been studied. Treatment with the drug is part of a comprehensive therapeutic strategy. Generalized anxiety disorder: Usually prescribed 10 mg per day. Depending on the patient's individual needs, the dose can be increased to a maximum of 20 mg. Generalized anxiety disorder is a chronic condition, and long-term treatment is recommended to prevent relapse. Elderly patients (>65 years): At the initial stage of treatment, half of the recommended dose is prescribed, and for maintenance therapy, the lowest maximum dose. Children and adolescents (Renal impairment: Dose adjustment is not necessary in mild to moderate renal impairment. There is no information on severe renal impairment (creatinine clearance < 30 ml/min). Hepatic impairment: A starting dose of 5 mg is recommended for the first two weeks of treatment. Then the daily dose can be increased to 10 mg according to the patient's individual needs. Patients with insufficient CYP2C19 metabolism: In patients with reduced CYP2C19 metabolism, a starting dose of 5 mg is recommended for the first two weeks of treatment. Then the daily dose can be increased to 10 mg according to the patient's individual needs. Discontinuation of treatment: To prevent possible withdrawal reactions, the dose of the drug should be gradually reduced over 1-2 weeks when discontinuing treatment. Oral drops The drug is taken once a day and can be taken at any time of the day, regardless of food intake. Its safety has not been established at daily doses above 20 mg (40 drops). Major depressive disorder: Usually taken 10 mg (20 drops) once a day. The daily dose can be increased to 20 mg (40 drops) according to the patient's individual needs and the severity of depression. The antidepressant effect is usually achieved in 2-4 weeks. Antidepressant treatment is symptomatic, so the drug should be used for 6 months or more for relapse prophylaxis. Anxiety disorder with and without agoraphobia: Treatment with escitalopram starts with 5 mg (10 drops) per day for the first week and is usually increased to 10 mg (20 drops) per day. Later, the daily dose can be increased to 20 mg (40 drops) per day according to the patient's individual needs. Maximum effect is achieved in 3 months. Treatment lasts for several months. Social anxiety disorder (social phobia): Usually prescribed 10 mg (20 drops) per day. A treatment period of 2-4 weeks is required to relieve symptoms. Depending on the patient's individual needs, the dose can be reduced to 5 mg (10 drops) or increased to the maximum recommended dose of 20 mg (40 drops). Social anxiety disorder is a chronic condition, and it is recommended to assess the patient's response after 12 weeks of treatment. It should be used for 6 months or more for relapse prophylaxis. The effectiveness of treatment should be reviewed at regular intervals. Social anxiety disorder is a well-defined diagnostic terminology for a specific disorder and should not be confused with hyperthymia. Treatment with the drug is prescribed only if the disease significantly affects professional and social activities. Treatment with this drug during general cognitive behavioral therapy has not been studied. Treatment with the drug is part of a comprehensive therapeutic strategy. Generalized anxiety disorder: Usually prescribed 10 mg (20 drops) per day. Depending on the patient's individual needs, the dose can be increased to a maximum of 20 mg (40 drops). Generalized anxiety disorder is a chronic condition, and long-term treatment is recommended to prevent relapse. Elderly patients (>65 years): At the initial stage of treatment, half of the recommended dose is prescribed, and for maintenance therapy, the lowest maximum dose. Children and adolescents (Renal impairment: Dose adjustment is not necessary in mild to moderate renal impairment. There is no information on severe renal impairment (creatinine clearance < 30 ml/min). Hepatic impairment: A starting dose of 5 mg (10 drops) is recommended for the first two weeks of treatment. Then the daily dose can be increased to 10 mg (20 drops) according to the patient's individual needs. Patients with insufficient CYP2C19 metabolism: In patients with reduced CYP2C19 metabolism, a starting dose of 5 mg (10 drops) is recommended for the first two weeks of treatment. Then the daily dose can be increased to 10 mg (20 drops) according to the patient's individual needs. Discontinuation of treatment: To prevent possible withdrawal reactions, the dose of the drug should be gradually reduced over 1-2 weeks when discontinuing treatment. Side Effects Adverse side effects during the use of Citolese are mild and temporary. They occur within the first 1-2 weeks of starting treatment and usually decrease as the depressive state improves. In some patients, withdrawal reactions may occur after sudden discontinuation of the drug after long-term treatment with antidepressants of the selective serotonin reuptake inhibitor group. However, withdrawal syndrome does not indicate the development of physical dependence. The most common side effects associated with escitalopram observed in double-blind, placebo-controlled studies. Metabolism and nutrition disorders: Frequent - decreased appetite. Psychiatric disorders: Frequent - decreased libido in women. Anorgasmia. Nervous system disorders: Frequent - insomnia, somnolence, and vertigo; Rare - altered taste and sleep disturbance. Respiratory, thoracic, and mediastinal disorders: Frequent - sinusitis, yawning. Gastrointestinal disorders: Very frequent - nausea; Frequent - diarrhea, constipation. Skin and subcutaneous tissue diseases: Frequent - increased sweating. Reproductive system and breast diseases: Frequent - ejaculation disorder and impotence. General disorders and administration site conditions: Frequent - fatigue, fever. Frequent: (>1/100, <1/10); Very frequent: (>1/10); Rare: (>1/100, <1/100). Specifically for the SSRI therapeutic class, side effects of escitalopram on the cardiovascular system manifest as postural hypotension. In case of any unexpected effect, consult a doctor. Contraindications Hypersensitivity to escitalopram or any other ingredient. The drug is contraindicated for use with monoamine oxidase (MAO) inhibitors. Pregnancy and Lactation The safety of escitalopram during pregnancy and lactation is unknown. The drug is excreted in breast milk in very low concentrations. For this reason, the use of the drug during pregnancy and lactation is not recommended unless the clinical benefit outweighs the potential risk. Special Instructions The use of antidepressants, especially in children and adolescents, may increase suicidal thoughts or behaviors. Therefore, at the start of treatment or during the first months, as well as when changing the dose, both increasing and decreasing, or when discontinuing treatment, the patient should be regularly monitored by family members or other caregivers for suicidal attempts or unusual changes in behavior, such as agitation and irritability. Paradoxical anxiety (fear): In panic disorders, some patients may experience an increase in anxiety symptoms at the start of antidepressant treatment. This paradoxical reaction generally subsides after the first two weeks of treatment. Starting treatment with a low dose is recommended to reduce such paradoxical anxiogenic effects. Seizures: The drug should be discontinued in all patients who develop seizures. SSRIs are not used in patients with unstable epilepsy, and in patients with controlled epilepsy, SSRIs can only be taken under careful monitoring. If the frequency of seizures increases, SSRIs should be discontinued immediately. Mania: Selective serotonin reuptake inhibitors should be used with caution in patients with mania or hypomania. The use of selective serotonin reuptake inhibitors should be discontinued if the patient enters a manic phase. Diabetes: Treatment with selective serotonin reuptuptake inhibitors can alter glycemic control in diabetic patients and may require dose adjustment of insulin and/or oral hypoglycemic agents. Hyponatremia: Rare cases of hyponatremia and syndrome of inappropriate secretion of antidiuretic hormone have been reported during treatment with selective serotonin reuptake inhibitors. Therefore, these drugs should be used with caution in patients at high risk of developing hyponatremia: the elderly, patients with cirrhosis, or patients taking drugs that cause hyponatremia. Hemorrhage: Bruising, purpura, and ecchymosis have been reported during treatment with selective serotonin reuptake inhibitors. SSRIs are prescribed with caution with oral anticoagulants and certain drugs that impair platelet function (e.g., atypical antipsychotics and phenothiazines, most tricyclic antidepressants, acetylsalicylic acid, and non-steroidal anti-inflammatory drugs) or in patients with a tendency to bleed. ECT (Electroconvulsive Therapy): Caution is recommended as there are only a few clinical studies on the simultaneous use of SSRIs and electroconvulsive treatment. Reversible, selective MAO-A inhibitors: Concomitant use of escitalopram and MAO-A inhibitors is not possible due to the risk of serotonin syndrome. See "Drug Interactions and Other Forms of Interaction" for its concomitant use with non-selective, irreversible MAO inhibitors. Serotonin Syndrome: Escitalopram should be used with caution with other serotonergic drugs, such as sumatriptan and other triptans, tramadol, and tryptophan. However, serotonin syndrome has been rarely observed in patients taking serotonergic drugs with SSRIs. Agitation, tremor, myoclonus, and hyperthermia are a complex of symptoms indicating the development of this syndrome. In such cases, SSRIs and serotonergic drugs should be discontinued immediately, and symptomatic treatment should be initiated. Hypericum Perforatum: Concomitant use of selective serotonin reuptake inhibitors and herbal preparations containing Hypericum Perforatum (St. John's Wort) may increase the frequency of side effects. Withdrawal reactions: To prevent possible withdrawal reactions, discontinuation of treatment with Citolese oral drops should be carried out by gradually reducing the dose over 1-2 weeks. (See "Dosage and Administration"). Use in pediatrics: The safety and efficacy of the drug in children have not yet been established. Effect of the drug on driving or operating machinery: Escitalopram does not affect intellectual functions or psychomotor characteristics. It is known that any psychotropic drug can cause a general reduction in attention or concentration, due to the disease itself, the drug, or both factors combined. Such patients are advised to be cautious when driving or operating machinery. Overdose Toxicity: The amount of clinical data related to escitalopram overdose is very limited. However, it is known that a dose of 190 mg of escitalopram does not cause any serious complications. Symptoms: The following symptoms develop with overdose of racemic citalopram: dizziness, agitation, somnolence, decreased consciousness, seizures, tachycardia, electrocardiogram changes with ST-T variations, QRS complex widening, QT interval prolongation, arrhythmia, respiratory depression, vomiting, rhabdomyolysis, metabolic acidosis, and hypokalemia. Similar symptoms are expected with escitalopram overdose. Treatment: There is no specific antidote. The airways must be kept clear to ensure adequate lung ventilation and oxygenation. Gastric lavage should be performed as soon as possible after drug administration. Monitoring of cardiac and vital signs is recommended, along with general symptomatic and supportive therapy. Drug Interactions Central Nervous System (CNS) drugs: Escitalopram should be used with caution with other CNS-acting drugs. Non-selective MAO inhibitors: The use of selective serotonin reuptake inhibitors with MAO inhibitors, as well as switching to MAO inhibitor treatment immediately after treatment with selective serotonin reuptake inhibitors, can cause serious and sometimes fatal reactions. Serotonin syndrome develops in some patients. Escitalopram cannot be used concomitantly with other non-selective MAO inhibitors. Treatment with escitalopram should be initiated at least 14 days after discontinuation of an irreversible MAO inhibitor or at least 1 day after discontinuation of treatment with a reversible MAO inhibitor, e.g., moclobemide. Treatment with escitalopram should be discontinued at least 7 days before starting treatment with a non-selective MAO inhibitor. Reversible, selective MAO-A inhibitors (moclobemide): Concomitant use of escitalopram with MAO-A inhibitors is not recommended due to the risk of developing serotonin syndrome. If necessary, treatment should be initiated at the minimum recommended dose and intensified with clinical monitoring. Combinations requiring special caution: Selegiline: The drug is used with caution with selegiline (an irreversible MAO-B inhibitor) due to the risk of developing serotonin syndrome. Racemic citalopram 10 mg/day is used with caution with selegiline. Serotonergic drugs: The use of the drug with serotonergic drugs (e.g., tramadol, sumatriptan or other triptans) can cause serotonin syndrome. Drugs that lower the seizure threshold: Selective serotonin reuptuptake inhibitors lower the seizure threshold. Therefore, caution is recommended when used concomitantly with antidepressants (tricyclic antidepressants, SSRIs), neuroleptics (phenothiazines, thioxanthenes, butyrophenones), mefloquine, bupropion, and tramadol. Lithium, tryptophan: Caution should be exercised with the concomitant use of SSRIs and lithium and tryptophan, as lithium and tryptophan can enhance the serotonergic effect of SSRIs. Hypericum Perforatum: Concomitant use of SSRIs and herbal preparations containing Hypericum Perforatum (St. John's Wort) may increase the frequency of side effects. Hemorrhage: The anticoagulant effect is altered when used with oral anticoagulants. Therefore, coagulation monitoring is required at the start of concomitant use and upon discontinuation of the drug. Alcohol: Pharmacodynamic and pharmacokinetic interactions between alcohol and escitalopram are not expected. However, like other psychotropic drugs, alcohol consumption by patients taking escitalopram is not recommended. Although there are no pharmacodynamic and pharmacokinetic interactions between alcohol and escitalopram, alcohol consumption is not recommended during escitalopram treatment in patients with depression. The main enzyme involved in the metabolism of escitalopram is CYP2C19. CYP3A4 and CYP2D6 enzymes also contribute to the metabolism of the drug. It is considered that the metabolism of its primary metabolite, demethylcitalopram (S-DCT), is partially catalyzed by CYP2D6. Concomitant administration of escitalopram with a single 30 mg dose of omeprazole (a CYP2C19 inhibitor) led to an increase in the average plasma concentration of escitalopram (approximately 50%). Cimetidine 400 mg twice daily causes an increase in the average plasma level of escitalopram (approximately 70%). For this reason, caution is recommended when escitalopram is used concomitantly with CYP2C19 inhibitors (omeprazole, esomeprazole, fluvoxamine, lansoprazole, ticlopidine) or cimetidine. It may be necessary to reduce the dose of escitalopram depending on the occurrence of side effects during complex therapy. Effect of Escitalopram on the Pharmacokinetics of Other Drugs Escitalopram is an inhibitor of the CYP2D6 enzyme. Caution is advised when escitalopram is used concomitantly with drugs that are primarily metabolized by this enzyme and have a narrow therapeutic index (flecainide, propafenone, and metoprolol in heart failure) or with central nervous system drugs that are primarily metabolized by the CYP2D6 enzyme (antidepressants such as desipramine, clomipramine, and nortriptyline, or antipsychotics such as risperidone, thioridazine, and haloperidol). Dose adjustment may be necessary. Concomitant use with desipramine or metoprolol doubled the plasma concentrations of both CYP2D6 substrates. In vitro studies have shown that escitalopram weakly inhibits CYP2C19. Caution is recommended when used concomitantly with drugs that are metabolized by the CYP2C19 enzyme. Incompatibility The oral drops solution can only be taken with water, orange, or apple juice. As there are no other compatibility studies, mixing the drug with other solutions is not recommended. Storage Conditions and Expiry Date The drug should be stored at a temperature not exceeding 25°C, in a dry place, inaccessible to children. Shelf life - 2 years.
Description ru: Цитолес Состав и форма выпуска Таблетки, покрытые оболочкой: в упаковке 28 шт. 1 таб. - эсциталопрам . . . . . . . 10 мг Оральные капли: во флаконе 15 мл 1 мл - эсциталопрам . . . . . . . 10 мг (20 капель) Клинико-фармакологическая группа Антидепрессант, СИОЗС См. блог: Цитолес — таблетки и капли против депрессии и тревожных расстройств Фармакологические свойства Эсциталопрам, S-энантиомер циталопрама, является селективным ингибитором обратного захвата серотонина (5-HT). Ингибирование обратного захвата 5-HT обуславливает фармакологические и клинические эффекты эсциталопрама. Эсциталопрам практически не взаимодействует с серотониновыми 5-HT1A, 5-HT2A и дофаминовыми D1 и D2, адренергическими α1, α2, и β, гистаминовыми H1, мускариновыми, бензодиазепиновыми и опиоидными рецепторами. Антидепрессивный механизм эсциталопрама, вероятно, связан с потенцированием серотонинергической активности в центральной нервной системе. Согласно исследованиям, эсциталопрам является мощным селективным ингибитором обратного захвата серотонина, который оказывает минимальное влияние на нейрональный обратный захват норадреналина и дофамина. Эсциталопрам в 100 раз более эффективен, чем R-энантиомер, в ингибировании обратного захвата 5-HT и уровня нейрональной возбудимости 5-HT. Эсциталопрам также не связывается или почти не связывается с Na+, K+, Cl+ и Ca++ каналами. Фармакокинетика Пероральная биодоступность эсциталопрама составляет около 100%, и прием пищи не влияет на его абсорбцию. Пиковая концентрация в плазме достигается через 4 часа. Как и в случае рацемического циталопрама, степень связывания основных метаболитов эсциталопрама с белками составляет менее 80%. Эсциталопрам метаболизируется в печени до деметилциталопрама и дидеметилциталопрама. Оба метаболита фармакологически активны. Неизмененный эсциталопрам является доминирующей структурой в плазме. Он характеризуется линейной кинетикой. Стабильная концентрация в плазме достигается примерно через одну неделю. Период полувыведения препарата составляет 30 часов, а клиренс — около 0,6 л/мин. Выведение осуществляется преимущественно с мочой и калом. Большая часть принятой дозы выводится с мочой в виде метаболитов. Пожилые пациенты (65 лет и старше): У пожилых пациентов эсциталопрам выводится относительно медленнее, чем у молодых пациентов. Системная экспозиция (площадь под кривой AUC) примерно на 50% выше у пожилых пациентов по сравнению с молодыми. Нарушение функции печени: У пациентов с легкими или умеренными нарушениями функции печени (критерии Чайлда-Пью A и B) период полувыведения эсциталопрама примерно в два раза дольше, а экспозиция примерно на 60% выше, чем у пациентов с нормальной функцией печени. Нарушение функции почек: В случае рацемического циталопрама при легкой и умеренной почечной недостаточности клиренс снижается по сравнению со здоровыми индивидуумами, а период полувыведения удваивается (CLcr 10-53 мл/мин). Концентрации метаболитов в плазме не изучались, но возможно их повышение. Полиморфизм: Было обнаружено, что незначительные метаболиты эсциталопрама, связанные с CYP2C19, имеют в 2 раза более высокую концентрацию в плазме, чем большинство метаболитов. Изменений в незначительных метаболитах, связанных с CYP2D6, не выявлено. Показания Применяется для лечения следующих состояний: - Большое депрессивное расстройство; - Паническое расстройство с агорафобией или без нее; - Социальное тревожное расстройство. Режим дозирования Таблетки Препарат принимают один раз в день, его можно принимать в любое время суток независимо от приема пищи. Безопасность при приеме суточной дозы выше 20 мг не установлена. Большое депрессивное расстройство: Обычно принимают по 10 мг один раз в день, суточная доза может быть увеличена до 20 мг в соответствии с индивидуальными потребностями пациента и тяжестью депрессии. Антидепрессивный эффект обычно достигается через 2-4 недели. Лечение антидепрессантами является симптоматическим, поэтому препарат следует применять для профилактики рецидивов в течение 6 или более месяцев. Тревожное расстройство с агорафобией и без агорафобии: Лечение эсциталопрамом начинают с 5 мг в день в течение первой недели и обычно увеличивают до 10 мг в день. В дальнейшем суточная доза может быть увеличена до 20 мг в день в соответствии с индивидуальными потребностями пациента. Максимальный эффект достигается через 3 месяца. Лечение продолжается несколько месяцев. Социальное тревожное расстройство (социальная фобия): Обычно назначают по 10 мг в день. Для облегчения симптомов требуется период лечения 2-4 недели. В зависимости от индивидуальных потребностей пациента доза может быть снижена до 5 мг или увеличена до максимально рекомендуемой дозы — 20 мг. Социальное тревожное расстройство является хроническим заболеванием, и после 12 недель лечения рекомендуется оценить реакцию пациента. Для профилактики рецидивов следует применять в течение 6 или более месяцев. Эффективность лечения должна пересматриваться через регулярные промежутки времени. Социальное тревожное расстройство является четко определенной диагностической терминологией специфического расстройства и не должно путаться с гипертимией. Лечение препаратом назначается только в том случае, если заболевание оказывает значительное влияние на профессиональную и социальную деятельность. Лечение данным препаратом в рамках общей когнитивно-поведенческой терапии не изучалось. Лечение препаратом является частью полной терапевтической стратегии. Генерализованное тревожное расстройство: Обычно назначают по 10 мг в день. В зависимости от индивидуальных потребностей пациента доза может быть увеличена до максимума — 20 мг. Генерализованное тревожное расстройство является хронически протекающим заболеванием, и рекомендуется длительное лечение для профилактики рецидивов. Пожилые пациенты (>65 лет): На начальном этапе лечения назначают половину рекомендуемой дозы, а для поддержания терапии — самую низкую максимальную дозу. Дети и подростки (Почечная недостаточность: Коррекция дозы не требуется при легкой и умеренной почечной недостаточности. Нет данных о тяжелой почечной недостаточности (клиренс креатинина < 30 мл/мин). Нарушение функции печени: В течение первых двух недель лечения рекомендуется начальная доза 5 мг. Затем суточная доза может быть увеличена до 10 мг в соответствии с индивидуальными потребностями пациента. Пациенты с недостаточным метаболизмом CYP2C19: У пациентов с пониженным метаболизмом CYP2C19 в течение первых двух недель лечения рекомендуется начальная доза 5 мг. Затем суточная доза может быть увеличена до 10 мг в соответствии с индивидуальными потребностями пациента. Прекращение лечения: Для предотвращения возможных реакций отмены при завершении лечения дозу препарата следует снижать постепенно в течение 1-2 недель. Оральные капли Препарат принимают один раз в день, его можно принимать в любое время суток независимо от приема пищи. Безопасность при приеме суточной дозы выше 20 мг (40 капель) не установлена. Большое депрессивное расстройство: Обычно принимают по 10 мг (20 капель) один раз в день, суточная доза может быть увеличена до 20 мг (40 капель) в соответствии с индивидуальными потребностями пациента и тяжестью депрессии. Антидепрессивный эффект обычно достигается через 2-4 недели. Лечение антидепрессантами является симптоматическим, поэтому препарат следует применять для профилактики рецидивов в течение 6 или более месяцев. Тревожное расстройство с агорафобией и без агорафобии: Лечение эсциталопрамом начинают с 5 мг (10 капель) в день в течение первой недели и обычно увеличивают до 10 мг (20 капель) в день. В дальнейшем суточная доза может быть увеличена до 20 мг (40 капель) в день в соответствии с индивидуальными потребностями пациента. Максимальный эффект достигается через 3 месяца. Лечение продолжается несколько месяцев. Социальное тревожное расстройство (социальная фобия): Обычно назначают по 10 мг (20 капель) в день. Для облегчения симптомов требуется период лечения 2-4 недели. В зависимости от индивидуальных потребностей пациента доза может быть снижена до 5 мг (10 капель) или увеличена до максимально рекомендуемой дозы — 20 мг (40 капель). Социальное тревожное расстройство является хроническим заболеванием, и после 12 недель лечения рекомендуется оценить реакцию пациента. Для профилактики рецидивов следует применять в течение 6 или более месяцев. Эффективность лечения должна пересматриваться через регулярные промежутки времени. Социальное тревожное расстройство является четко определенной диагностической терминологией специфического расстройства и не должно путаться с гипертимией. Лечение препаратом назначается только в том случае, если заболевание оказывает значительное влияние на профессиональную и социальную деятельность. Лечение данным препаратом в рамках общей когнитивно-поведенческой терапии не изучалось. Лечение препаратом является частью полной терапевтической стратегии. Генерализованное тревожное расстройство: Обычно назначают по 10 мг (20 капель) в день. В зависимости от индивидуальных потребностей пациента доза может быть увеличена до максимума — 20 мг (40 капель). Генерализованное тревожное расстройство является хронически протекающим заболеванием, и рекомендуется длительное лечение для профилактики рецидивов. Пожилые пациенты (>65 лет): На начальном этапе лечения назначают половину рекомендуемой дозы, а для поддержания терапии — самую низкую максимальную дозу. Дети и подростки (Почечная недостаточность: Коррекция дозы не требуется при легкой и умеренной почечной недостаточности. Нет данных о тяжелой почечной недостаточности (клиренс креатинина < 30 мл/мин). Нарушение функции печени: В течение первых двух недель лечения рекомендуется начальная доза 5 мг (10 капель). Затем суточная доза может быть увеличена до 10 мг (20 капель) в соответствии с индивидуальными потребностями пациента. Пациенты с недостаточным метаболизмом CYP2C19: У пациентов с пониженным метаболизмом CYP2C19 в течение первых двух недель лечения рекомендуется начальная доза 5 мг (10 капель). Затем суточная доза может быть увеличена до 10 мг (20 капель) в соответствии с индивидуальными потребностями пациента. Прекращение лечения: Для предотвращения возможных реакций отмены при завершении лечения дозу препарата следует снижать постепенно в течение 1-2 недель. Побочные эффекты Нежелательные побочные эффекты при применении Цитолеса легкие и временные. Они возникают в течение первых 1-2 недель после начала лечения и обычно уменьшаются по мере улучшения депрессивного состояния. При внезапном прекращении приема препарата после длительного лечения антидепрессантами из группы селективных ингибиторов обратного захвата серотонина у некоторых пациентов могут наблюдаться реакции отмены. Однако синдром отмены не указывает на развитие физической зависимости. Наиболее частые побочные эффекты, связанные с эсциталопрамом, отмеченные в двойных слепых плацебо-контролируемых исследованиях. Нарушения метаболизма и питания: часто - снижение аппетита. Психические расстройства: часто - снижение либидо у женщин. Аноргазмия. Расстройства нервной системы: часто - бессонница, сонливость и головокружение; редко - изменение вкуса и нарушение сна. Респираторные, торакальные и медиастинальные нарушения: часто - синуситы, зевота. Желудочно-кишечные расстройства: очень часто - тошнота; часто - диарея, запор. Заболевания кожи и подкожных тканей: часто - повышенное потоотделение. Расстройства репродуктивной системы и молочных желез: часто - нарушение эякуляции и импотенция. Общие нарушения и нарушения в месте введения: часто - утомляемость, лихорадка. Часто: (>1/100, <1/10); очень часто: (>1/10); редко: (>1/100, <1/100). Специфично для терапевтического класса СИОЗС, побочные эффекты эсциталопрама на сердечно-сосудистую систему проявляются постуральной гипотензией. При возникновении любых неожиданных эффектов обратитесь к врачу. Противопоказания Повышенная чувствительность к эсциталопраму или любому другому компоненту. Препарат противопоказан к применению с ингибиторами моноаминоксидазы (ИМАО). Беременность и лактация Безопасность эсциталопрама во время беременности и лактации неизвестна. Препарат проникает в грудное молоко в очень низких концентрациях. По этой причине применение препарата во время беременности и лактации не рекомендуется, если клиническая польза не превышает потенциальный риск. Особые указания Применение антидепрессантов, особенно у детей и подростков, может увеличить риск суицидальных мыслей или поведения. Поэтому при начале лечения или в первые месяцы, а также при изменении дозы, как при увеличении, так и при снижении, при прекращении лечения пациент должен регулярно контролироваться членами семьи или другими заботливыми лицами на предмет суицидальных попыток или необычных изменений поведения, таких как возбуждение и раздражительность. Парадоксальная тревога (страх): При панических расстройствах у некоторых пациентов возможно усиление симптомов тревоги в начале антидепрессивного лечения. Указанная парадоксальная реакция обычно проходит через первые две недели лечения. Начало лечения рекомендуется с низкой дозы для уменьшения подобных парадоксальных анксиогенных эффектов. Судороги: Прием препарата следует прекратить у всех пациентов, у которых развились судороги. СИОЗС не применяются у пациентов с нестабильной эпилепсией, а у пациентов с контролируемой эпилепсией СИОЗС могут приниматься только под тщательным наблюдением. При увеличении частоты судорог необходимо немедленно отменить СИОЗС. Мания: Применение селективных ингибиторов обратного захвата серотонина должно осуществляться с осторожностью у пациентов с манией или гипоманией. Применение селективных ингибиторов обратного захвата серотонина следует прекратить, если пациент входит в маниакальную фазу. Диабет: Лечение селективными ингибиторами обратного захвата серотонина может изменять гликемический контроль у пациентов с диабетом и требовать коррекции дозы инсулина и/или пероральных гипогликемических препаратов. Гипонатриемия: При лечении селективными ингибиторами обратного захвата серотонина были зарегистрированы редкие случаи гипонатриемии и синдрома неадекватной секреции антидиуретического гормона. Поэтому применение этих препаратов должно осуществляться с осторожностью у пациентов с высоким риском развития гипонатриемии: пожилые, пациенты с циррозом печени или пациенты, принимающие препараты, вызывающие гипонатриемию. Геморрагия: При лечении селективными ингибиторами обратного захвата серотонина отмечались кровоизлияния на коже в виде пурпуры и экхимозов. СИОЗС с осторожностью назначаются вместе с пероральными антикоагулянтами и некоторыми препаратами, нарушающими функцию тромбоцитов (например, атипичные антипсихотики и фенотиазины, большинство трициклических антидепрессантов, ацетилсалициловая кислота и нестероидные противовоспалительные препараты) или у пациентов с предрасположенностью к кровотечениям. ЭСТ (электросудорожная терапия): Рекомендуется осторожность, так как существует лишь несколько клинических исследований одновременного применения СИОЗС и электросудорожной терапии. Обратимые, селективные ИМАО-А: Одновременное применение эсциталопрама и ИМАО-А невозможно из-за риска развития серотонинового синдрома. См. «Взаимодействие препаратов и другие формы взаимодействия» о его одновременном применении с неселективными, необратимыми ИМАО. Серотониновый синдром: С осторожностью назначают эсциталопрам с другими серотонинергическими препаратами, такими как, например, суматриптан и другие триптаны, трамадол и триптофан. Однако серотониновый синдром редко отмечался у пациентов, принимавших серотонинергические препараты вместе с СИОЗС. Возбуждение, тремор, миоклонус и гипертермия являются комплексом симптомов, указывающих на развитие этого синдрома. В таких случаях СИОЗС и серотонинергические препараты должны быть немедленно отменены, и должно быть назначено симптоматическое лечение. Зверобой продырявленный (Hypericum Perforatum): Одновременный прием селективных ингибиторов обратного захвата серотонина и растительных препаратов, содержащих зверобой продырявленный (St. Jon’s Wort), может привести к увеличению частоты побочных эффектов. Абстинентные реакции: Для предотвращения возможных абстинентных реакций отмена Цитолеса в виде оральных капель должна проводиться путем постепенного снижения дозы в течение 1-2 недель. (См. «Дозировка и правила приема»). Применение в педиатрии: Безопасность и эффективность препарата у детей еще не установлены. Влияние препарата на управление автомобилем или другими механизмами: Эсциталопрам не влияет на интеллектуальные функции и психомоторные характеристики. Известно, что любой психотропный препарат может вызывать общее снижение внимания или концентрации, обусловленное самим заболеванием или лекарством, или обоими факторами вместе. Таким пациентам рекомендуется проявлять осторожность при управлении автомобилем или другими механизмами. Передозировка Токсичность: Количество клинических данных, связанных с передозировкой эсциталопрама, очень мало. Однако известно, что доза эсциталопрама 190 мг не вызывает каких-либо серьезных осложнений. Симптомы: При передозировке рацемического циталопрама развиваются следующие симптомы: головокружение, возбуждение, сонливость, снижение сознания, судороги, тахикардия, изменения на электрокардиограмме с вариациями ST-T, расширение комплекса QRS, удлинение интервала QT, аритмия, угнетение дыхания, рвота, рабдомиолиз, метаболический ацидоз и гипокалиемия. Подобные симптомы ожидаются и при передозировке эсциталопрама. Лечение: Специфического антидота нет. Дыхательные пути должны быть свободны для обеспечения адекватной вентиляции и оксигенации легких. Необходимо провести гастральный лаваж как можно скорее после приема препарата. Рекомендуется мониторинг сердечной деятельности и основных жизненных показателей организма, наряду с общей симптоматической и поддерживающей терапией. Взаимодействие с другими лекарствами Препараты центральной нервной системы (ЦНС): Эсциталопрам следует применять с осторожностью вместе с другими препаратами, действующими на ЦНС. Неселективные ингибиторы ИМАО: Совместное применение селективных ингибиторов обратного захвата серотонина с ингибиторами ИМАО, а также переход на лечение ингибитором ИМАО сразу после лечения селективными ингибиторами обратного захвата серотонина может вызвать серьезные и иногда фатальные реакции. У некоторых пациентов развивается серотониновый синдром. Эсциталопрам нельзя применять одновременно с другими неселективными ингибиторами ИМАО. Лечение эсциталопрамом следует начинать не ранее чем через 14 дней после отмены необратимого ингибитора ИМАО или не ранее чем через 1 день после отмены обратимого ингибитора ИМАО, например, моклобемида. Лечение эсциталопрамом следует прекратить не менее чем за 7 дней до начала лечения неселективным ингибитором ИМАО. Обратимые, селективные ИМАО-А (моклобемид): Одновременное применение эсциталопрама с ИМАО-А не рекомендуется из-за риска развития серотонинового синдрома. При необходимости лечение следует начинать с минимальной рекомендуемой дозы и усиливать клинический мониторинг. Комбинации, требующие особой осторожности Селегилин: Препарат с осторожностью применяют с селегилином (необратимый ИМАО-В) из-за риска развития серотонинового синдрома. Рацемический циталопрам в дозе 10 мг/день с осторожностью применяют с селегилином. Серотонинергические препараты: Применение препарата с серотонинергическими препаратами (например: трамадол, суматриптан или другие триптаны) может вызвать серотониновый синдром. Лекарственные средства, снижающие порог судорожной готовности: Селективные ингибиторы обратного захвата серотонина снижают порог судорожной готовности. Поэтому рекомендуется осторожность при одновременном применении с антидепрессантами (трициклические антидепрессанты, СИОЗС), нейролептиками (фенотиазины, тиоксантены, бутирофеноны), мефлохином, бупропионом и трамадолом. Литий, триптофан: При одновременном применении СИОЗС с литием и триптофаном необходимо проявлять осторожность, так как литий и триптофан могут усиливать серотонинергический эффект СИОЗС. Зверобой продырявленный (Hypericum Perforatum): Одновременный прием СИОЗС и растительных препаратов, содержащих зверобой продырявленный (St. Jon’s Wort), может привести к увеличению частоты побочных эффектов. Геморрагия: При применении с пероральными антикоагулянтами антикоагулянтный эффект изменяется. Поэтому необходим мониторинг коагуляции при начале одновременного применения и при отмене препарата. Алкоголь: Фармакодинамическое и фармакокинетическое взаимодействие между алкоголем и эсциталопрамом не ожидается. Однако, как и другие психотропные препараты, употребление алкоголя пациентами, принимающими эсциталопрам, не рекомендуется. Несмотря на то, что между алкоголем и эсциталопрамом нет фармакодинамического и фармакокинетического взаимодействия, употребление алкоголя не рекомендуется во время лечения эсциталопрамом у пациентов с депрессией. Основным ферментом, участвующим в метаболизме эсциталопрама, является CYP2C19. Ферменты CYP3A4 и CYP2D6 также способствуют метаболизму препарата. Предполагается, что метаболизм его основного метаболита деметилциталопрама (S-DCT) частично катализируется CYP2D6. Одновременный прием эсциталопрама с омепразолом (ингибитор CYP2C19) в однократной дозе 30 мг привел к повышению средней концентрации эсциталопрама в плазме (примерно на 50%). Циметидин 400 мг 2 раза в день вызывает повышение средней концентрации эсциталопрама в плазме (примерно на 70%). По этой причине рекомендуется осторожность при одновременном применении эсциталопрама с ингибиторами CYP2C19 (омепразол, эзомепразол, флувоксамин, лансопразол, тиклопидин) или циметидином. Возможно снижение дозы эсциталопрама в зависимости от проявления побочных эффектов при комплексной терапии. Влияние эсциталопрама на фармакокинетику других препаратов Эсциталопрам является ингибитором фермента CYP2D6. Требуется осторожность при одновременном применении эсциталопрама с лекарственными средствами, которые преимущественно метаболизируются этим ферментом и имеют узкий терапевтический индекс (флекаинид, пропафенон и при сердечной недостаточности метопролол) или с препаратами центральной нервной системы, которые преимущественно метаболизируются ферментом CYP2D6 (такие антидепрессанты, как дезипрамин, кломипрамин и нортриптилин или антипсихотики, такие как рисперидон, тиоридазин и галоперидол). Может потребоваться коррекция дозы. Одновременное применение с дезипрамином или метопрололом удвоило концентрации в плазме обоих субстратов CYP2D6. Исследования in vitro показали, что эсциталопрам вызывает слабое ингибирование CYP2C19. Рекомендуется осторожность при одновременном применении с препаратами, которые метаболизируются ферментом CYP2C19. Несовместимость Данный раствор для оральных капель можно принимать только с водой, апельсиновым или яблочным соком. Поскольку других исследований совместимости нет, смешивание препарата с другими растворами не рекомендуется. Условия хранения и срок годности Препарат хранить при температуре не выше 25°C, в сухом, недоступном для детей месте. Срок годности - 2 года.
აქტივი: escitalopram

რა არის ეს?

ციტოლესი  შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა შემოგარსული ტაბლეტები: შეფუთვაში 28 ც.  1 ტაბ. - ესციტალოპრამი . . . . . . . 10 მგ ორალური წვეთები: ფლაკონში 15 მლ 1 მლ - ესციტალოპრამი . . . . . . . 10 მგ (20 წვეთი)   კლინიკურ-ფარმაკოლოგიური ჯგუფი ანტიდეპრესანტი, SSRI  იხილეთ ბლოგი: ციტოლესი — ტაბლეტები და წვეთები დეპრესიისა და შფოთვითი აშლილობის წინააღმდეგ   ფარმაკოლოგიური თვისებები ესციტალოპრამი, ციტალოპრამის შ-ენანთიომერი, სეროტონინის (5Hთ) სელექტიური უკუმიტაცების ინჰიბიტორია. 5HT უკუმიტაცების ინჰიბირება განაპირობებს ესციტალოპრამის ფარმაკოლოგიურ და კლინიკურ ეფექტებს.  ესციტალოპრამი პრაქტიკულად არ ურთიერთქმედებს სეროტონინის 5-HT1A, 5-HT2A და დოპამინის D1 და D2, ადრენერგულ α1, α2, და β, ჰისტამინურ H1, მუსკარინულ, ბენზოდიაზეპინურ და ოპიოიდურ რეცეპტორებთან.  ესციტალოპრამის ანტიდეპრესიული მექნიზმი სავარაუდოდ დაკავშირებულია ცენტრალურ ნერვულ სისტემაში სეროტონინერგული აქტივობის პოტენცირებასთან. კვლევების მიხედვით ესციტალოპამი არის სეროტონინის უკუმიტაცების მძლავრი სელექტიური ინჰიბიტორი, რომელსაც ახასიათებს მინიმალური ზეგავლენა ნორეპინეფრინის და დოპამინის ნეირონალურ უკუმიტაცებაზე. ესციტალოპრამი R-ენანთიომერთან შედარებით 100-ჯერ უფრო ეფექტურია, 5-HT უკუმიტაცების და 5-HT ნეირონული აგზნებადობის დონის ინჰიბირების მიხედვით.  ესციტალოპრამი ასევე არ უკავშირდება ან თითქმის არ უკავშირდება Na+, K+, CI+ და Ca++ არხებს.    ფარმაკოკინეტიკა ესცატილოპრამის ორალური ბიოშეღწევადობა დაახლოებით 100%-ია და მის აბსორბციაზე საკვები არ ახდენს გავლენას. კონცენტრაციის პიკი პლაზმაში მიიღწევა 4 საათში. ისევე როგორც რაცემიული ციტალოპრამის შემთხვევაში, ესციტალოპრამის ძირითადი მეტაბოლიტების ცილებთან კავშირის მაჩვენებელი 80%-ზე ნაკლებია. ესციტალოპრამი მეტაბოლიზდება ღვიძლში დემეთილციტალოპრამად და დიდემეთილციტალოპრამად. ორივე მეტაბოლიტი ფარმაკოლოგიურად აქტიურია. შეუცვლელი ესციტალოპრამი არის დომინანტური სტრუქტურა პლაზმაში. მას ახასიათებს ხაზოვანი კინეტიკა. პლაზმაში სტაბილური კონცენტრაცია მიიღწევა დაახლოებით ერთ კვირაში.  პრეპარატის ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს 30 საათს და კლირენსი არის დაახლოებით 0.6 ლ/წთ.  გამოყოფა უმთავრესად ხორციელდება შარდით და განავლით. მიღებული დოზის უმეტესი ნაწილი გამოიყოფა შარდში მისი მეტაბოლიტების სახით.  ხანდაზმული პაციენტები (65 წლის ან მეტი): ხანდაზმულ პაციენტებში ესციტალოპრამი შედარებით ნელა ელიმინირდება ახალგაზრდა პაციენტებთან შედარებით. სისტემური ექსპოზიცია (AUC-მრუდის ქვეშ არსებული არე) დაახლოებით 50%-ით მაღალია ხანდაზმულ პაციენტებში ახალგაზრდა პაციენტებთან შედარებით.  ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა: ღვიძლის მსუბუქი ან საშუალო სიმძიმის დარღვევების მქონე პაციენტებში (ჩაილდ-პიუს კრიტერიუმები A და B) ესციტალოპრამის ნახევარდაშლის პერიოდი არის დაახლოებით ორჯერ ხანგრძლივი და ექსპოზიცია არის დაახლოებით 60%-ით მაღალი ვიდრე ღვიძლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში.  თირკმლის ფუნქციის დარღვევა: რაცემიული ციტალოპრამის შემთხვევაში თირკმლის მსუბუქი და საშუალო უკმარისობისას კლირენსი მცირდება ჯანმრთელ ინდივიდებთან შედარებით და ნახევარგამოყოფის პერიოდი ორმაგდება. (CLcr 10-53 მლ/წთ). მეტაბოლიტების პლაზმური კონცენტრაციები არ არის შესწავლილი, მაგრამ შესაძლებელია მათი კონცენტრაცია გაიზარდოს. პოლიმორფიზმი: აღმოჩნდა, რომ ესციტალოპრამის  CYP2C19-თან დაკავშირებულ უმნიშვნელო მეტაბოლიტებს აქვთ 2-ჯერ უფრო მაღალი პლაზმური კონცენტრაცია, ვიდრე მეტაბოლიტების უმრავლესობას. არ გამოვლინდა ცვლილებები CYP2D6-თან დაკავშირებულ უმნიშვნელო მეტაბოლიტებში.    ჩვენებები გამოიყენება შემდეგი მდგომარეობების მკურნალობისას: -დიდი დეპრესიული აშლილობა; -პანიკური აშლილობა აგორაფობიით ან მის გარეშე;  -სოციალური შფოთვითი აშლილობა.    დოზირების რეჟიმი ტაბლეტები პრეპარატის მიღება ხდება დღეში ერთხელ, მისი მიღება შეიძლება დღის ნებისმიერ დროს საკვების მიღებისგან დამოუკიდებლად. არ არის დადგენილი მისი უსაფრთხოება 20 მგ-ზე მაღალი დღიური დოზის მიღების შემთხვევაში.  დიდი დეპრესიული აშლილობა: ჩვეულებრივ იღებენ 10 მგ დღეში ერთხელ, დღიური დოზა შეიძლება გაიზარდოს 20 მგ-მდე  პაციენტის ინდივიდუალური საჭიროებისა და დეპრესიის სიმძიმის შესაბამისად. ანტიდეპრესიული ეფექტი ჩვეულებრივ 2-4 კვირაში მიიღწევა. ანტიდეპრესანტებით მკურნალობა სიმპტომურია, ამიტომ პრეპარატი რეციდივების საპროფილაქტიკოდ 6 ან მეტი თვის განმავლობაში უნდა იქნას გამოყენებული. შფოთვითი აშლილობა აგორაფობიით და აგორაფობიის გარეშე: ესციტალოპრამით მკურნალობა იწყება 5 მგ-ით დღეში პირველი კვირის განმავლობაში და როგორც წესი იზრდება 10 მგ-მდე დღეში. მოგვიანებით დღიური დოზა შეიძლება გაიზარდოს 20 მგ-მდე დღეში პაციენტის ინდივიდუალური საჭიროებისა შესაბამისად. მაქსიმალური ეფექტი მიიღწევა 3 თვეში. მკურნალობა გრძელდება რამდენიმე თვე.  სოციალური შფოთვითი აშლილობა (სოციალური ფობია): ჩვეულებრივ ინიშნება 10 მგ დღეში. სიმპტომთა შესამსუბუქებლად საჭიროა 2-4 კვირიანი მკურნალობის პერიოდი. პაციენტის ინდივიდუალური საჭიროების მიხედვით შეიძლება დოზის შემცირება 5 მგ-მდე ან გაზრდა მაქსიმალურ რეკომენდებულ დოზამდე - 20 მგ.  სოციალური შფოთვითი აშლილობა არის ქრონიკული დაავადება და რეკომენდებულია 12 კვირიანი მკურნალობის შემდეგ შეფასდეს  პაციენტის პასუხი. რეციდივების საპროფილაქტიკოდ 6 ან მეტი თვის განმავლობაში უნდა იქნას გამოყენებული. მკურნალობის ეფექტურობა უნდა გადაისინჯოს რეგულარული დროის ინტერვალებით.  სოციალური შფოთვითი აშლილობა არის სპეციფიკური დარღვევის კარგად განსაზღვრული დიაგნოსტიკური ტერმინოლოგია და არ უნდა ავურიოთ ჰიპერთიმიაში. პრეპარატით მკურნალობა ინიშნება მხოლოდ მაშინ თუ დაავადება მნიშვნელოვან ზეგავლენას ახდენს პროფესიულ და სოციალურ მოღვაწეობაზე. მოცემული პრეპარატით მკურნალობა ზოგადი კოგნიტური ქცევის თერაპიისას არ არის შესწავლილი. პრეპარატით მკურნალობა წარმოადგენს სრული თერაპიული სტრატეგიის ნაწილს.  გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობა: ჩვეულებრივ ინიშნება 10 მგ დღეში. პაციენტის ინდივიდუალური საჭიროების მიხედვით შეიძლება დოზის გაზრდა მაქსიმუმადე - 20 მგ. გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობა არის ქრონიკულად მიმდინარე დაავადება და რეკომენდებულია ხანგრძლივი მკურნალობა რეციდივის პრევენციის მიზნით.  ხანდაზმული პაციენტები (>65 წელი): მკურნალობის საწყის ეტაპზე ინიშნება რეკომენდებული დოზის ნახევარი, ხოლო თერაპიის შესანარჩუნებლად - ყველაზე დაბალი მაქსიმალური დოზა.  ბავშვები და მოზარდები ( თირკმლის უკმარისობა: დოზის რეგულირება არ არის აუცილებელი მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის თირკმლის უკმარისობის დროს. არ არსებობს ინფორმაცია თირკმლის ფუნქციის  მძიმე უკმარისობის დროს (კრეატინინის კლირენსი ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა: მკურნალობის პირველი ორი კვირის განმავლობაში რეკომენდებულია 5 მგ საწყისი დოზა. შემდეგ დღიური დოზა შეიძლება გაიზარდოს 10 მგ-მდე პაციენტის ინდივიდუალური საჭიროების მიხედვით.  პაციენტები CYP2C19–ს არასაკამარისი მეტაბოლიზმით: იმ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ CYP2C19–ს დაქვეითებული მეტაბოლიზმი, მკურნალობის პირველი ორი კვირის განმავლობაში რეკომენდებულია 5 მგ საწყისი დოზა. შემდეგ დღიური დოზა შეიძლება გაიზარდოს 10 მგ-მდე პაციენტის ინდივიდუალური საჭიროების მიხედვით.  მკურნალობის შეწყვეტა: აბსტინენციის შესაძლო რეაქციების პრევენციის მიზნით მკურნალობის დასრულებისას პრეპარატის დოზის კლება უნდა მოხდეს თანდათანობით 1-2 კვირის განმალობაში.    ორალური წვეთები პრეპარატის მიღება ხდება დღეში ერთხელ, მისი მიღება შეიძლება დღის ნებისმიერ დროს საკვების მიღებისგან დამოუკიდებლად. არ არის დადგენილი მისი უსაფრთხოება 20 მგ-ზე (40 წვეთი) მაღალი დღიური დოზის მიღების შემთხვევაში.  დიდი დეპრესიული აშლილობა: ჩვეულებრივ იღებენ 10 მგ (20 წვეთი) დღეში ერთხელ, დღიური დოზა შეიძლება გაიზარდოს 20 მგ-მდე (40 წვეთი) პაციენტის ინდივიდუალური საჭიროებისა და დეპრესიის სიმძიმის შესაბამისად. ანტიდეპრესიული ეფექტი ჩვეულებრივ 2-4 კვირაში მიიღწევა. ანტიდეპრესანტებით მკურნალობა სიმპტომურია, ამიტომ პრეპარატი რეციდივების საპროფილაქტიკოდ 6 ან მეტი თვის განმავლობაში უნდა იქნას გამოყენებული. შფოთვითი აშლილობა აგორაფობიით და აგორაფობიის გარეშე: ესციტალოპრამით მკურნალობა იწყება 5 მგ-ით (10 წვეთი) დღეში პირველი კვირის განმავლობაში და როგორც წესი იზრდება 10 მგ (20 წვეთი) დღეში. მოგვიანებით დღიური დოზა შეიძლება გაიზარდოს. 20 მგ-მდე (40 წვეთი) დღეში პაციენტის ინდივიდუალური საჭიროებისა შესაბამისად. მაქსიმალური ეფექტი მიიღწევა 3 თვეში. მკურნალობა გრძელდება რამდენიმე თვე.  სოციალური შფოთვითი აშლილობა (სოციალური ფობია): ჩვეულებრივ ინიშნება 10 მგ (20 წვეთი) დღეში. სიმპტომთა შესამსუბუქებლად საჭიროა 2-4 კვირიანი მკურნალობის პერიოდი. პაციენტის ინდივიდუალური საჭიროების მიხედვით შეიძლება დოზის შემცირება 5 მგ-მდე (10 წვეთი) ან გაზრდა მაქსიმალურ რეკომენდებულ დოზამდე-20 მგ (40 წვეთი).  სოციალური შფოთვითი აშლილობა არის ქრონიკული დაავადება და რეკომენდებულია 12 კვირიანი მკურნალობის შემდეგ შეფასდეს  პაციენტის პასუხი. რეციდივების საპროფილაქტიკოდ 6 ან მეტი თვის განმავლობაში უნდა იქნას გამოყენებული. მკურნალობის ეფექტურობა უნდა გადაისინჯოს რეგულარული დროის ინტერვალებით.  სოციალური შფოთვითი აშლილობა არის სპეციფიური დარღვევის კარგად განსაზღვრული დიაგნოსტიკური ტერმინოლოგია და არ უნდა ავურიოთ ჰიპერთიმიაში. პრეპარატით მკურნალობა ინიშნება მხოლოდ მაშინ თუ დაავადება მნიშვნელოვან ზეგავლენას ახდენს პროფესიულ და სოციალურ მოღვაწეობაზე. მოცემული პრეპარატით მკურნალობა ზოგადი კოგნიტური ქცევისის თერაპიისას არ არის შესწავლილი. პრეპარატით მკურნალობა წარმოადგენს სრული თერაპიული სტრატეგიის ნაწილს.  გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობა: ჩვეულებრივ ინიშნება 10 მგ (20 წვეთი) დღეში. პაციენტის ინდივიდუალური საჭიროების მიხედვით შეიძლება დოზის გაზრდა მაქსიმუმადე-20 მგ (40 წვეთი). გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობა არის ქრონიკულად მიმდინარე დაავადება და რეკომენდებულია ხანგრძლივი მკურნალობა რეციდივის პრევენციის მიზნით.  ხანდაზმული პაციენტები (>65 წელი): მკურნალობის საწყის ეტაპზე ინიშნება რეკომენდირებული დოზის ნახევარი, ხოლო თერაპიის შესანარჩუნებლად - ყველაზე დაბალი მაქსიმალური დოზა.  ბავშვები და მოზარდები ( თირკმლის უკმარისობა: დოზის რეგულირება არ არის აუცილებელი მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის თირკმლის უკმარისობის დროს. არ არსებობს ინფორმაცია თირკმლის ფუნქციის  მძიმე უკმარისობის დროს. (კრეატინინის კლირენსი < 30 მლ/წუთში). ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა მკურნალობის პირველი ორი კვირის განმავლობაში რეკომენდებულია 5 მგ (10 წვეთი) საწყისი დოზა. შემდეგ დღიური დოზა შეიძლება გაიზარდოს 10 მგ-მდე (20 წვეთი) პაციენტის ინდივიდუალური საჭიროების მიხედვით.  პაციენტები CYP2C19–ს არასაკამარისი მეტაბოლიზმით: იმ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ CYP2C19–ს დაქვეითებული მეტაბოლიზმი, მკურნალობის პირველი ორი კვირის განმავლობაში რეკომენდებულია 5 მგ (10 წვეთი) საწყისი დოზა. შემდეგ დღიური დოზა შეიძლება გაიზარდოს 10 მგ-მდე (20 წვეთი) პაციენტის ინდივიდუალური საჭიროების მიხედვით.    მკურნალობის შეწყვეტა : აბსტინენციის შესაძლო რეაქციების პრევენციის მიზნით მკურნალობის დასრულებისას პრეპარატის დოზის კლება უნდა მოხდეს თანდათანობით 1-2 კვირის განმალობაში.    გვერდითი მოვლენები  არასასურველი გვერდითი ეფექტები ციტოლესის გამოყენების დროს მსუბუქია და დროებით ხასიათს ატარებს. ისინი გვხვდება მკურნალობის დაწყებიდან პირველი 1-2 კვირის განმავლობაში და ჩვეულებრივ მცირდება დეპრესიული მდგომარეობის გაუმჯობესებისთანავე.  სეროტონონის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორების ჯგუფის ანტიდეპრესანტებით ხანგრძლივი მკურნალობის შემდეგ პრეპარატის მიღების უეცარი შეწყვეტის შემთხვევაში ზოგიერთ პაციენტში შეიძლება გამოვლინდეს აბსტინენციის რეაქციები. თუმცა მოხსნის სინდრომი არ მიუთითებს ფიზიკური დამოკიდებულების განვითარებაზე.  ესციტალოპრამთან დაკავშირებული ყველაზე ხშირი გვერდითი მოვლენები, რომლებიც აღინიშნა ორმაგ-ბრმა-პლაცებო-კონტროლირებად კვლევებში.  მეტაბოლიზმისა და კვების დარღვევები: ხშირი - მადის დაქვეითება. ფსიქიატრიული დარღვევები: ხშირი - ლიბიდოს შემცირება ქალებში. ანორგაზმია. ნერვული სისიტემის დარღვევები: ხშირი - ინსომნია, სომნოლენცია და ვერტიგო; იშვიათი - გემოს შეცვლა და ძილის დარღვევა. რესპირატორული, თორაკალური და მედიასტინალური დარღვევები: ხშირი - სინუსიტები, მთქნარება. გასტროინტესტინური დარღვევები: ძალიან ხშირი - გულისრევა; ხშირი - დიარეა, ყაბზობა. კანისა და კანქვეშა ქსოვილების დაავადებები: ხშირი - მომატებული ოფლიანობა. რეპროდუქციული სისიტემის და მკერდის დაავადებები: ხშირი - ეაკულაციის დარღვევა და იმპოტენცია. ზოგადი ხასიათის დარღვევები და შეყვანისთან დაკავშირებული  მდგომარეობა: ხშირი - გადაღლა, ცხელება.  ხშირი: (>1/100, <1/10); ძალიან ხშირი: (>1/10); იშვიათი: (>1/100, <1/100). სპეციფიურად SSRI თერაპიული კლასისათვის, ესციტალოპრამის გვერდითი ეფექტები კარდიოვასკულარულ სისტემაზე ვლინდება პოსტურალური ჰიპოტენზიით.  რაიმე მოულოდნელი ეფექტის შემთხვევაში მიმართეთ ექიმს.    უკუჩვენებები მომატებული მგრძნობელობა ესციტალოპრამის ან სხვა ნებისმიერი ინგრედიენტის მიმართ. პრეპარატის გამოყენება უკუნაჩვენებია მონოამინოოქსიდაზას (მაო) ინჰიბიტორებთან ერთად.   ორსულობა და ლაქტაცია ესციტალოპრამის უსაფრთხოება ორსულობისა და ლაქტაციის პერიოდში უცნობია. პრეპარატი დედის რძეში ძალიან დაბალი კონცენტრაციით აღწევს. ამ მიზეზით პრეპარატის გამოყენება ორსულობისა და ლაქტაციის პერიოდში არ არის რეკომენდებული, თუ კლინიკური სარგებლიანობა არ აღემატება პოტენციურ რისკს.   განსაკუთრებული მითითებები  ანტიდეპრესანტების გამოყენებამ განსაკუთრებით ბავშვებსა და მოზარდებში შეიძლება გაზარდოს სუიციდური აზრები ან ქცევები. ამიტომ, მკურნალობის დაწყებისას ან პირველი თვეების განმავლობაში, აგრეთვე დოზის შეცვლისას, როგორც გაზრდის ისე შემცირებისას, მკურნალობის შეწყვეტის შემთხვევაში პაციენტი რეგულარულად უნდა კონტროლდებოდეს ოჯახის წევრების ან სხვა მზრუნველი ადამიანების მიერ სუიციდალურ მცდელობების ან ქცევის უჩვეულო ცვლილებებისას, როგორიცაა აჟიტირება და გაღიზიანებადობა. პარადოქსალური შფოთვა (შიში): პანიკური დარღვევების დროს ზოგიერთ პაციენტში შესაძლოა ანტიდეპრესიული მკურნალობის დაწყებისას ადგილი ჰქონდეს შფოთვის სიმპტომების გაძლიერებას. აღნიშნული პარადოქსული რეაქცია ზოგადად მკურნალობიდან პირველი ორი კვირის შემდეგ ქრება. მკურნალობის დაწყება რეკომენდებულია დაბალი დოზით მსგავსი პარადოქსული ანქსიოგენური ეფექტების შესამცირებლად  გულყრები: პრეპარატის მიღება უნდა შეწყდეს ყველა პაციენტში, რომელსაც განუვითარდა კრუნჩხვა. SSRI-ები არ გამოიყენება არასტაბილური ეპილეფსიის მქონე პაციენტებში, ხოლო კონტროლირებულ ეპილეფსიურ პაციენტებში მხოლოდ საგულდაგულო მონიტორინგის ფონზე შეიძლება SSRI -ის მიღება. გულყრათა სიხშირის მომატების შემთხვევაში საჭიროა  SSRI-ების დაუყოვნებლივ მოხსნა.  მანია: სეროტონონის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორების გამოყენება სიფრთხილით უნდა მოხდეს იმ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ მანია ან ჰიპომანია. სეროტონონის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორების გამოყენება უნდა შეწყდეს თუ პაციენტი შედის მანიაკალურ ფაზაში.  დიაბეტი: სეროტონონის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორებით მკურნალობამ შეიძლება შეცვალოს გლიკემიური კონტროლი დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში და საჭირო გახდეს ინსულინის ან/და ორალური ჰიპოგლიკემიური პრეპარატის დოზის კორექცია.  ჰიპონატრიემია: სეროტონონის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორებით მკურნალობის დროს აღინიშნა ჰიპონატრემიისა და ანტიდიურეზული ჰორმონის არასათანადო სეკრეციის სინდრომის იშვიათი შემთხვევები. ამიტომ, ამ პრეპარატების გამოყენება სიფრთხილით უნდა ხდებოდეს იმ პაციენტებში, რომლებშიც ჰიპონატრიემის განვითარების რისკი მაღალია: ხანდაზმულები, ციროზით დაავადებულები  ან პაციენტები, რომლებიც იღებენ ჰიპონატრიემიის გამომწვევ პრეპარატებს. ჰემორაგია: სეროტონონის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორებით მკურნალობისას აღინიშნა კანზე სიხლჩაქცევები პურპურისა და ექკიმოზის სახით. SSRI სიფრთხილით ინიშნება ორალურ ანტიკოაგულანტებთან და ზოგიერთ პრეპარატთან ერთად, რომლებიც არღვევენ თრომბოციტების ფუნქციას (მაგ., ატიპიური ანტიფსიქოტიკები და ფენოთიაზინი, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების უმრავლესობა, აცეტილსალიცილის მჟავა და არასტეროიდული ანთების სააწინააღმდგო პრეპარეტები) ან სისხლდენების მიდრეკილების მქონე პაციენტებში.  ECT (ელექტროკონვულსიური თერაპია): რეკომენდებულია სიფრთხილე, რადგან არსებობს მხოლოდ რამოდენიმე კლინიკური კვლევა SSRI-ების და ელექტროკონვულსიური მკურნალობის ერთდროული გამოყენების შესახებ.  შექცევადი, სელექტიური მაო-A ინჰიბიტორები: ესციტალოპრამის და მაო -A ინჰიბიტორების ერთდროული გამოყენება არ შეიძლება სეროტონინული სინდრომის გამოვლინების რისკის გამო.  იხ. “პრეპარატების ურთიერთქმედება და ურთიერეთმედების სხვა ფორმები” მისი ერთდროული გამოყენების შესახებ არასელექტიურ, შეუქცევად მაო ინჰიბიტორებთან ერთად.  სეროტონინული სინდრომი: სიფრთხილით ინიშნება ესციტალოპრამის სხვა სეროტონინერგულ პრეპარტებთან ერთად, როგორიცაა მაგალითად სუმატრიპტანი და სხვა ტრიპტანები, ტრამადოლი და ტრიფტოფანი. თუმცა სეროტონინული სინდრომი იშვიათად აღინიშნებოდა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ სეროტონინერგულ პრეპარატებს SSRI-თან ერთად. აჟიტირება, ტრემორი, მიოკლონუსი და ჰიპერთერმია წარმოადგენს სიმპტომთა კომპლექსს, რომელიც მიუთითებს ამ სინდრომის განვითარებაზე. ასეთ შემთხვევაში SSRI-ები და სეროტონინერგული პრეპარატები დაუყოვნებლივ უნდა მოიხსნას და უნდა დაინიშნოს სიმპტომური მკურნალობა.  Hypericum Perforatum: სეროტონონის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორების და ისეთი მცენარეული პრეპარატების ერთდროულმა მიღებამ, რომლებიც შეიცავენ Hypericum Perforatum-ს (St. Jon’s Wort) შეიძლება გამოიწვიოს გვერდითი მოვლენების სიხშირის მომატება.  აბსტინენციური რეაქციები: შესაძლო აბსტინენციური რეაქციების გამოვლენისაგან თავდაცვის მიზნით ციტოლესის ორალური წვეთებით მკურნალობის მოხსნა უნდა განხორცილდეს დოზის ნელ-ნელა შემცირებით 1-2 კვირის განმავლობაში. (იხ. `დოზირება და მიღების წესები~). გამოყენება პედიატრიაში: პრეპარატის უსაფრთხოება და ეფექტურობა ბავშვებში ჯერ დადგენილი არ არის. პრეპარატის ზეგავლენა ავტომობილის ან სხვა მექანიზმების მართვაზე: ესციტალოპრამი არ ახდენს ზეგავლენას ინტელექტუალურ ფუნქციებზე და ფსიქომოტორულ მახასიათებლებზე. ცნობილია, რომ ნებისმიერმა ფსიქოტროპულმა პრეპარატმა შეიძლება გამოიწვიოს ზოგადად ყურადღების ან კონცენტრირების უნარის შემცირება, რაც განპირობებულია საკუთრივ დაავადებით ან წამლით, ან ორივე ფაქტორით ერთად. ასეთ პაციენტებს ეძლევათ რეკომენდაცია სიფრთხილით იყვნენ მანქანის ან სხვა დანადგარების მართვის დროს. ჭარბი დოზირება ტოქსიკურობა: ესციტალოპრამის დოზის გადაჭარბებასთან დაკავშირებული კლინიკური მონაცემების რაოდენობა ძალიან მცირეა. თუმცა ცნობილია, რომ ესციტალოპრამის 190 მგ დოზა არ იწვევს  რაიმე მძიმე გართულებებს.  სიმპტომები: რაცემიული ციტალოპრამის დოზის გადაჭარბებისას ვითარდება შემდეგი სიმპტომები: თავბრუსხვევა, აჟიტირება, სომნოლენცია, ცნობიერების დაქვეითება, კრუნჩხვები, ტაქიკარდია, ცვლილებები ელექტროკარდიოგრამაზე შთ-თ ვარიაციებით, Qღშ კომპლექსიის გაფართოება, Qთ-ინტერვალის გახანგრძლივება, არითმია, სუნთქვის დათრგუნვა, ღებინება, რაბდომიოლიზი, მეტაბოლური აციდოზი და ჰიპოკალიემია. მსგავსი სიმპტომები მოსალოდნელია ესციტალოიპრამის დოზის გადაჭარბების შემთხვევაშიც.  მკურნალობა: არ არსებობს სპეციალური ანტიდოტი. სასუნთქი გზები უნდა იყოს თავისუფალი,რომ გარანტირებული იყოს ფილტვების ადექვატური ვენტილაცია და ოქსიგენაცია. აუცილებელია  გასტრალური ლავაჟის ჩატარება პრეპარატის მიღებიდან რაც შეიძლება სწრაფად. რეკომენდებულია კარდიალური და ორგანიზმის ძირითადი სასიცოცხლო მაჩვენებლების მონიტორინგი, ზოგად სიმპტომატურ და შემანარჩუნებელ თერაპიასთან ერთად.  სხვა წამლებთან ურთიერთქმედება  ცენტრალური ნერვული სისტემის (ცნს) პრეპარატები: ესციტალოპრამი ფრთხილად უნდა გამოვიყენოთ ცნს-ზე მოქმედ სხვა წამლებთან ერთად. არასელექტური მაო-ს ინჰიბიტორები: სეროტონონის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორების მაო-ს ინჰიბიტორებთან ერთად გამოყენებამ, აგრეთვე სეროტონონის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორებით მკურნალობის შემდეგ დაუყოვნებლივ მაო-ს ინჰიბიტორით მკურნალობაზე გადასვლამ შესაძლოა გამოიწვიოს სერიოზული და ხანდახან ფატალური რეაქციები. ზოგიერთ პაციენტში ვითარდება სეროტონინული სინდრომი. Eესციტალოპრამის გამოყენება არ შეიძლება ერთდროულად სხვა არასელექტიურ მაო-ს ინჰიბიტორებთან ერთად. ესციტალოპრამით მკურნალობა უნდა დაიწყოს შეუქცევადი მაო-ს ინჰიბიტორის შეწყვეტიდან სულ მცირე 14 დღის შემდეგ ან შექცევადი მაო-ს ინჰიბიტორის, მაგ. მოკლობემიდით მკურნალობის შეწყვეტიდან სულ მცირე 1 დღის შემდეგ.  ესციტალოპრამით მკურნალობა უნდა შეწყდეს არასელექტიური მაო-ს ინჰიბიტორით მკურნალობის დაწყებამდე სულ მცირე 7 დღით ადრე.  შექცევადი, არჩევითი მაო-A ინჰიბიტორები (მოკლობემიდი): ესციტალოპრამის ერთდროული გამოყენება მაო -A ინჰიბიტორებან ერთად არ არის რეკომენდებული სეროტონინული სინდრომის განვითარების რისკის გამო. აუცილებლობისას მკურნალობა უნდა დაიწყოს მინიმალური რეკომენდებული დოზით და გაძლიერდეს კლინიკური მონიტორინგი.  კომბინაციები, რომლებიც საჭიროებენ განსაკუთრებულ სიფრთხილეს სელეგილინი: პრეპარატი სიფრთხილით გამოიყენება სელეგილინთან (შეუქცევადი მაო-B ინჰიბიტორი) ერთად სეროტონინული სინდრომის განვითარების რისკის გამო. რაცემიული ციტალოპრამი 10 მგ/დღეში სიფრთხილით გამოიყენება სელეგილინთან ერთად.  სეროტონინერგული პრეპარატები: პრეპარატის გამოყენებამ სეროტონინერგულ პრეპარატებთან ერთად (მაგალითად: ტრამადოლი, სუმატრიპტანი ან სხვა ტრიპტანები) შეიძლება გამოიწვიოს სეროტონინული სინდრომი.  სამკურნალო საშუალებები, რომლებიც ამცირებენ კრუნჩხვითი მზაობის ზღურბლს: სეროტონონის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორები ამცირებენ კრუნჩხვითი მზაობის ზღურბლს. ამიტომ რეკომენდებულია სიფრთხილე ანტიდეპრესანტებთან (ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები, SSRI-ები), ნეიროლეპტიკებთან (ფენოთიაზინები, თიოქსანტენები, ბუტიროფენონები), მეფლოქვინთან, ბუპროპიონთან და ტრამადოლთან ერთად გამოყენებისას.  ლითიუმი, ტრიფტოფანი: SSRI-ებისა და ლითიუმის და ტრიფტოფანის ერთდროული გამოყენების დროს აუცილებელია სიფრთხილის გამოჩენა, რადგან ლითიუმს და ტრიფტოფანს შეუძლია გაზარდოს SSRI-ების სეროტონერგული ეფექტი. Hypericum Perforatum: SSRI-ების და ისეთი მცენარეული პრეპარატების ერთდროულმა მიღებამ, რომლებიც შეიცავენ Hypericum Perforatum-ს (St. Jon’s Wort) შეიძლება გამოიწვიოს გვერდითი მოვლენების სიხშირის მომატება. ჰემორაგია: ორალური ანტიკოაგულანტებტან ერთად გამოყენებისას ანტიკოაგულაციური ეფექტი იცვლება. ამიტომ საჭიროა კოაგულაციის მონიტორინგი ერთდროული გამოყენების დაწყებისას და პრეპარატის მოხსნის შემთხვევაში.  ალკოჰოლი: ფარმაკოდინამიკური და ფარმაკოკინეტიკუირ ურთიერთქმედება ალკოჰოლსა და ესციტალოპრამს შორის არ არის მოსალოდნელი. თუმცა სხვა ფსიქოტროპული პრეპარატების მსგავსად ალკოჰოლის მოხმარება იმ პაციენტების მიერ, რომლებიც იღებენ ესციტალოპრამს არ არის რეკომენდებული.  მიუხედავად იმისა, რომ ალკოჰოლსა და ესციტალოპრამს შორის არ არის ფარმაკოდინამიკური და ფარმაკოკინეტიკუირ ურთიერთქმედება ალკოჰოლის მიღება არ არის რეკომენდებული ესციტალოპრამით მკურნალობის დროს დეპრესისიის მქონე პაციენტებში. ძირითადი ფერმენტი, რომელიც მონაწილეობს ესციტალოპრამის მეტაბოლიზმში არის CYP2C19. CYP3A4 და CYP2D6 ფერმენტები ასევე ხელს უწყობენ პრეპარატის მეტაბოლიზმს.  საფიქრებელია, რომ მისი პირველადი მეტაბოლიტის დემეთილციტალპოპრამის (S-DCT) მეტაბოლიზმი ნაწილობრივ კატალიზირდება CYP2D6-ით. ესციტალოპრამის ერთდროულმა მიღებამ ომეპრაზოლის (CYP2C19 ინჰიბიტორი) 30 მგ ერთჯერად დოზასთან ერთად გამოიწვია ესციტალოპრამის პლაზმური კონცენტრაციის საშუალო დონის (დაახლოებით 50%) აწევა. ციმეტიდინი 400 მგ დღეში 2-ჯერ იწვევს ესციტალოპრამის საშუალო პლაზმური დონის გაზრდას (დაახლოებით 70%). ამ მიზეზის გამო რეკომენდებულია სიფრთხილე ესციტალოპრამის ერთდროული გამოყენებისას CYP2C19 ინჰიბიტორებთნ (ომეპრაზოლი, ესომეპრაზოლი, ფლუვოქსამინი, ლანსოპრაზოლი, თიკლოპიდინი) ან ციმეტიდინთან ერთად მიღებისას. შესაძლებელია ესციტალოპრამის დოზის შემცირება გვერდითი ეფექტების გამოვლენის მიხედვით კომპლექსური თერაპიის დროს.   ესციტალოპრამის ზეგავლენა სხვა პრეპარატების ფარმაკოკინეტიკაზე ესციტალოპრამი წარმოადგენს CYP2D6 ფერმენტის ინჰიბიტორს. სიფრთხილეა საჭირო ესციტალოპრამის ერთდროული გამოყენებისას მედიკამენტებთან ერთად, რომლებიც უმთავრესად მეტაბოლიზდებიან ამ ფერმენტით და გააჩნიათ ვიწრო თერაპიული ინდექსი (ფლეკაინიდი, პროპაფენონი და კარდიალური უკმარისობისას მეტაპროლოლი) ან ცენტრალური ნერვული სისიტემის პრეპარატებთან, რომლებიც უმთავრესად მეტაბოლიზდებიან  CYP2D6 ფერმენტით (ისეთი ანტიდეპრესანტები, როგორიცაა დეზიპრამინი, კლომიპრამინი და ნორტრიფტილინი ან ანტიფსიქოტიკები, როგორიცაა რისპერიდონი, თიორიდაზინი და ჰალოპერიდოლი). შეიძლება საჭირო გახდეს დოზის დარეგულირება. დეზიპრამინთან ან მეტოპროლოლტან ერთად გამოყენებისაა გაორმაგდა მისი ორივე CYP2D6 სუბსტარტის პლაზმური კონცენტარაციები. In vitro კვლევებმა აჩვენა, რომ ესციტალოპრამი იწვევს CYP2C19-ის სუსტ ინჰიბირებას. რეკომენდებულია სიფრთხილე ისეთი პრეპარატებთან ერთდროული გამოყენებისას, რომლებიც მეტაბოლიზდებიან  CYP2C19 ფერმენტით.    შეუთავსებლობა მოცემული ორალური წვეთების ხსნარის მიღება შეიძლება მხოლოდ წყალთან, ფორთოხლის ან ვაშლის წვენთან ერთად. რადგან არ არსებობს შეთავსებადობის სხვა კვლევები, პრეპარატის შერევა არ არის რეკომენდებული სხვა ხსნარებთან.    შენახვის პირობები და ვადა  პრეპარატი ინახება არა უმეტეს 25°C ტემპერატურაზე, მშრალ, ბავშვებისათვის მიუწვდომელ ადგილას. ვარგისიანობის ვადა - 2 წელი.