ლამოტრინი - Lamotrin 25მგ 60 ტაბლეტი

მახასიათებლები

ფორმა

Dosage mg

შეფუთვა

Description en

LAMOTRIGINE 25 LAMOTRIGINE 50 LAMOTRIGINE 100 Trade name of the medicinal product: Lamotrigine. International Nonproprietary Name: Lamotrigine. Dosage form: Tablets. General characteristics: 1 tablet contains: Active substance: Lamotrigine 25 mg or 50 mg, 100 mg; Excipients: Microcrystalline cellulose, colloidal anhydrous silica, povidone, sodium starch glycolate (type A), lactose monohydrate, magnesium stearate. Description: White or almost white tablets, round, biconvex, with a score line (Lamotrigine 50 and Lamotrigine 100), without a score line (Lamotrigine 25). Pharmacotherapeutic group: Antiepileptic agents. Lamotrigine. Pharmacological properties. Pharmacodynamics. Lamotrigine is an anticonvulsant whose mechanism of action is associated with the blockade of voltage-dependent sodium channels in the presynaptic membranes of neurons in the slow inactivation phase and the suppression of excessive glutamate release (amino acids that play an important role in the development of epileptic seizures). Pharmacokinetics. After oral administration, the drug is rapidly and completely absorbed from the gastrointestinal tract. Maximum plasma concentration is reached approximately 2.5 hours later. Lamotrigine undergoes active metabolism, the main metabolite being N-glucuronide. The half-life in adults averages 29 hours. Lamotrigine has a linear pharmacokinetic profile. It is excreted mainly as metabolites and partly unchanged, primarily in the urine. The half-life in children is shorter than in adults. Special patient groups. Children. Clearance dependent on body weight is higher in children than in adults, with the highest values observed in children under 5 years of age. The half-life of lamotrigine in children is generally shorter than in adults, with an average value of approximately 7 hours when co-administered with enzyme inducers such as carbamazepine and phenytoin, and an increase to average periods of 45 to 50 hours when co-administered with valproate alone. Elderly patients. Information is provided that pharmacokinetic analysis results in patient groups including both elderly and young epileptic patients participating in the study showed that lamotrigine clearance did not change to a clinically significant extent. After single doses, apparent clearance decreased by 12% from 35 ml/min/kg in patients aged 20 years to 31 ml/min/kg in patients aged 70 years. After 48 weeks of treatment, the decrease was 10% from 41 ml/min in young patients to 37 ml/min in elderly patients. Information is provided that the pharmacokinetics of lamotrigine were studied in 12 healthy elderly patients who received a single dose of 150 mg. The mean clearance value in elderly patients (0.39 ml/min/kg) falls within the range of mean clearance values (0.31 to 0.65 ml/min/kg) obtained in 9 studies conducted in non-elderly adult patients after receiving single doses ranging from 30 to 450 mg. Patients with renal impairment. 12 volunteers with chronic renal impairment and 6 patients on hemodialysis received a single dose of 100 mg of lamotrigine. Mean CL/F values were 0.42 ml/min/kg (chronic renal impairment), 0.33 ml/min/kg (interdialytic period), and 1.57 ml/min/kg (during hemodialysis), compared to 0.58 ml/min/kg in healthy subjects. The mean plasma half-life was 42.9 hours (chronic renal impairment), 57.4 hours (interdialytic period), and 13.0 hours (during hemodialysis), compared to 26.2 hours in healthy subjects. During a four-hour hemodialysis session, approximately 20% of lamotrigine was removed (from 5.6 to 35.1). The initial dose for patients in this group should be based on the patient's antiepileptic drug regimen; a reduction in the maintenance dose may be effective for patients with significant renal impairment. Patients with hepatic impairment. Single-dose pharmacokinetic studies were conducted in patients with varying degrees of hepatic impairment and in healthy volunteers. The mean apparent clearance of lamotrigine was 0.31 ml/min/kg, 0.24 ml/min/kg, and 0.10 ml/min/kg in patients with hepatic impairment of grades A, B, and C (Child-Pugh classification), respectively, compared to 0.34 ml/min/kg in healthy subjects. Generally, initial, titration, and maintenance doses should be reduced by approximately 50% in patients with moderate hepatic impairment (Child-Pugh grade B) and by 75% in patients with severe hepatic impairment (Child-Pugh grade C). Titration and maintenance doses should be adjusted according to the response to treatment. Indications for use. Epilepsy. Adults and children aged 13 years and older: Monotherapy and adjunctive therapy for partial and generalized epileptic seizures, including tonic-clonic seizures, and seizures associated with Lennox-Gastaut syndrome. Lamotrigine is administered as adjunctive therapy, but in Lennox-Gastaut syndrome, it can be prescribed as an initial antiepileptic drug (AED). Children aged 2 to 12 years: Adjunctive therapy for epilepsy, particularly partial and generalized seizures, including tonic-clonic seizures, and seizures associated with Lennox-Gastaut syndrome. Monotherapy for typical absence seizures. Bipolar disorder in adults. Adults (18 years of age and older). For the prevention of depressive episodes in patients with bipolar I disorder who predominantly experience depressive episodes. Lamotrigine is not indicated for the emergency treatment of manic or depressive episodes. Method of administration and dosage. Lamotrigine tablets should be taken whole, without chewing or crushing. If the calculated dose of lamotrigine (e.g., for the treatment of children with epilepsy or patients with hepatic impairment) is not a multiple of whole tablets, the dose should be rounded to the nearest lower whole tablet. If lamotrigine dosage cannot be achieved in children, other dosage forms of lamotrigine with appropriate dosing should be used. Resumption of treatment. Physicians should assess the need to increase the dose to the maintenance dose when resuming lamotrigine in patients who have discontinued lamotrigine for any reason, as the risk of developing serious rash is associated with high initial doses and exceeding the recommended lamotrigine titration regimen (see section "Special Precautions"). The longer the interval since the last dose, the more attention should be paid to the titration regimen to the maintenance dose level. When the interval after discontinuation of lamotrigine exceeds 5 times the half-life (see section "Pharmacokinetics"), the lamotrigine dose should be titrated to the maintenance dose according to the existing schedule. Resumption of lamotrigine treatment is not recommended if treatment was discontinued due to rash caused by previous treatment. In this case, when deciding on re-prescription, the potential benefits and risks of treatment should be assessed. Epilepsy. Below are the recommended titration regimen and maintenance dose levels for adults and adolescents aged 13 years and older (Table 1), and for children and adolescents aged 2 to 12 years (Table 2). Do not exceed the initial dose, and the dose titration regimen should not be exceeded due to the risk of skin rash (see section "Special Precautions"). The possible impact of withdrawal or addition of other concomitant anticonvulsants and other drugs on the pharmacokinetics of lamotrigine should be considered (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). Table 1: Dosing regimen for epilepsy in adults and children aged 13 years and older. Treatment regimen Weeks I-II Weeks III-IV Usual maintenance dose Monotherapy 25 mg/day (once daily) 50 mg/day (once daily) 100-200 mg/day (in 1 or 2 divided doses). The dose can be increased by 50-100 mg every 1-2 weeks to the maintenance dose until therapeutic effect is achieved. Some patients may require a dose of 500 mg/day to achieve the desired therapeutic effect. Adjunctive therapy with valproate (inhibitor of lamotrigine glucuronidation - see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") The specified dosing regimen should be used, regardless of concomitant therapy with other drugs. 12.5 mg/day (25 mg every other day) 25 mg/day (once daily) 100-200 mg daily (in 1 or 2 divided doses). The dose can be increased by 25-50 mg every 1-2 weeks until therapeutic effect is achieved. Adjunctive therapy without valproates, but with lamotrigine glucuronidation inducers (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used if valproates are not used, but the following drugs are prescribed: phenytoin, carbamazepine, phenobarbital, primidone, rifampicin, lopinavir/ritonavir. 50 mg/day (once daily) 100 mg/day (in 2 divided doses) 200-400 mg daily (in 2 divided doses). The dose can be increased by 100 mg every 1-2 weeks to the maintenance dose until therapeutic effect is achieved. Some patients may require a dose of 700 mg/day to achieve the desired therapeutic effect. Adjunctive therapy without valproates and lamotrigine glucuronidation inducers (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used when co-administered with other drugs that do not significantly affect the glucuronidation process of lamotrigine. 25 mg/day (once daily) 50 mg/day (once daily) 100-200 mg daily (once daily or in 2 divided doses). The dose can be increased by a maximum of 50-100 mg every 1-2 weeks until therapeutic effect is achieved. Note: In patients receiving drugs whose pharmacokinetic interaction with lamotrigine is unknown (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"), the same dosing regimen as for valproate use should be used. Table 2. Children aged 2 to 12 years: Recommended regimen for epilepsy treatment (total daily dose in mg/kg body weight)**. Treatment regimen Weeks I-II Weeks III-IV Usual maintenance dose Monotherapy for typical absence seizures 0.3 mg/kg/day (once daily or in 2 divided doses) 0.6 mg/kg/day (once daily or in 2 divided doses) 1-15 mg/kg/day (in 1 or 2 divided doses). To achieve the maintenance regimen, the dose can be increased by no more than 0.6 mg/kg/day every 1-2 weeks until therapeutic effect is achieved. The maximum maintenance dose is 200 mg/day. Adjunctive therapy with valproate (inhibitor of lamotrigine glucuronidation - see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used, regardless of concomitant therapy with other drugs. 0.15 mg/kg/day* (once daily) 0.3 mg/kg/day (once daily) 1-5 mg/kg/day (once daily or in 2 divided doses). To achieve the maintenance regimen, the dose can be increased by no more than 0.3 mg/kg/day every 1-2 weeks until optimal effect is achieved. The maximum maintenance dose is 200 mg/day. Adjunctive therapy without valproates, but with lamotrigine glucuronidation inducers (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used if valproates are not used, but the following drugs are prescribed: phenytoin, carbamazepine, phenobarbital, primidone, rifampicin, lopinavir/ritonavir. 0.6 mg/kg/day (in 2 divided doses) 1.2 mg/kg/day (in 2 divided doses) 5-15 mg/kg/day (once daily or in 2 divided doses). The dose can be increased by no more than 1.2 mg/kg every 1-2 weeks until the maintenance dose is reached. The maximum maintenance dose is 400 mg/day. Adjunctive therapy without valproates and lamotrigine glucuronidation inducers (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used when co-administered with other drugs that do not significantly affect the glucuronidation process of lamotrigine. 0.3 mg/kg/day (once daily or in 2 divided doses) 0.6 mg/kg/day (once daily or in 2 divided doses) 1-10 mg/kg/day (once daily or in 2 divided doses). The dose can be increased by no more than 0.6 mg/kg every 1-2 weeks until the maintenance dose is reached. The maximum maintenance dose is 200 mg/day. Note: In patients receiving drugs whose pharmacokinetic interaction with lamotrigine is unknown (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"), the same dosing regimen as for valproate use should be used. * If the calculated daily dose for patients receiving valproate is 1 mg or more, but not more than 2 mg, it is permissible to take 2 mg of lamotrigine in the form of dispersible tablets every other day for the first 2 weeks. If the calculated daily dose for patients receiving valproate is less than 1 mg, lamotrigine intake is not recommended. ** If the calculated dose of lamotrigine cannot be achieved with whole tablets, the dose should be rounded to the nearest whole tablet. Withdrawal of lamotrigine in patients with bipolar disorder. No increase in the frequency, severity, or type of adverse reactions was observed after abrupt discontinuation of the drug compared to placebo. Therefore, discontinuation of the drug is possible abruptly, without gradual dose reduction. Children (under 18 years of age). Lamotrigine is not recommended for use in children with bipolar disorder (under 18 years of age) as randomized discontinuation studies have not shown its significant efficacy and have shown an increase in suicidal ideation (see section "Special Precautions"). Table 3. Recommended maintenance daily doses and titration regimens for bipolar disorder treatment - in patients aged 18 years and older. Treatment regimen Weeks I-II Weeks III-IV Week V Target maintenance dose (Week VI)* Monotherapy with lamotrigine or adjunctive therapy without valproates and lamotrigine glucuronidation inducers (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used when co-administered with other drugs that do not significantly affect the glucuronidation process of lamotrigine. 25 mg/day (once daily) 50 mg/day (once daily or in 2 divided doses) 100 mg/day (once daily or in 2 divided doses) 200 mg/day - usual maintenance dose (once daily or in 2 divided doses). Doses in the range of 100-400 mg/day have been used in clinical trials. Adjunctive therapy with valproates (inhibitor of lamotrigine glucuronidation - see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used when co-administering valproates, regardless of concomitant intake of other drugs. 12.5 mg/day (taken every other day at 25 mg) 25 mg/day (once daily) 50 mg/day (once daily or in 2 divided doses) 100 mg/day is the usual maintenance dose (once daily or in 2 divided doses). 200 mg/day is the maximum dose that can be prescribed according to clinical response. Adjunctive therapy without valproates, but with lamotrigine glucuronidation inducers (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used if valproates are not used, but the following drugs are prescribed: phenytoin, carbamazepine, phenobarbital, primidone, rifampicin, lopinavir/ritonavir. 50 mg/day (once daily) 100 mg/day (in 2 divided doses) 200 mg/day (in 2 divided doses) 300 mg/day at week 6 of treatment. If necessary, the dose can be increased to achieve optimal effect up to 400 mg/day at week 7 (in 2 divided doses). Note: In patients receiving drugs whose pharmacokinetic interaction with lamotrigine is unknown (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"), the same dosing regimen as for valproate use should be used. The stabilizing dose can be adjusted according to clinical response. Table 4 Adults (over 18 years of age): Maintenance stabilizing daily doses for bipolar disorder treatment after withdrawal of concomitant medications. Treatment regimen Current lamotrigine stabilizing dose (before withdrawal) Week I (start of withdrawal) Week II Weeks III and subsequent * Withdrawal of valproate (inhibitor of lamotrigine glucuronidation - see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") According to the initial dose of lamotrigine. When withdrawing valproates, the maintenance dose of lamotrigine should be doubled, but not more than 100 mg/week. 100 mg/day 200 mg/day 200 mg/day 300 mg/day 200 mg/day, in 2 divided doses 400 mg/day 400 mg/day Withdrawal of lamotrigine glucuronidation inducers (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") According to the initial dose of lamotrigine. This dosing regimen should be used when discontinuing phenytoin, carbamazepine, phenobarbital, primidone, rifampicin, lopinavir/ritonavir. 400 mg/day 300 mg/day 200 mg/day 400 mg/day 300 mg/day 200 mg/day 300 mg/day 225 mg/day 150 mg/day 200 mg/day 150 mg/day 100 mg/day Withdrawal of drugs that do not significantly affect lamotrigine glucuronidation (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used when discontinuing drugs that do not have a significant inhibitory or inducing effect on lamotrigine glucuronidation. Maintain the target dose achieved during titration (200 mg/day, in 2 divided doses). The dose range is 100-400 mg/day. Note: In patients receiving drugs whose pharmacokinetic interaction with lamotrigine is unknown (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"), the same dosing regimen as for valproate use should be used. If necessary, the dose can be increased up to 400 mg per day. Table 5: Maintenance stabilizing daily doses of lamotrigine for bipolar disorder treatment upon subsequent addition of other drugs - in patients aged 18 years and older. Treatment regimen Current lamotrigine stabilizing dose (before adding new drug) Week I (start of adding new drug) Week II Weeks III and subsequent Addition of valproate (inhibitor of lamotrigine glucuronidation - see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") According to the initial dose of lamotrigine. This dosing regimen should be used when adding valproate, regardless of concomitant intake of other drugs. 200 mg/day 300 mg/day 400 mg/day 100 mg/day 150 mg/day 200 mg/day Maintain this dose (100 mg/day) Maintain this dose (150 mg/day) Maintain this dose (200 mg/day) Addition of lamotrigine glucuronidation inducers (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") In patients not taking valproates (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used if valproates are not used, but the following drugs are prescribed: phenytoin, carbamazepine, phenobarbital, primidone, rifampicin, lopinavir/ritonavir. 200 mg/day 150 mg/day 100 mg/day 200 mg/day 150 mg/day 100 mg/day 300 mg/day 225 mg/day 150 mg/day 400 mg/day 300 mg/day 200 mg/day Addition of drugs that do not significantly affect lamotrigine glucuronidation (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions") This dosing regimen should be used when adding other drugs that do not significantly affect lamotrigine glucuronidation. Maintain the target dose achieved during titration (200 mg/day). The dose range is 100-400 mg/day. Note: In patients receiving drugs whose pharmacokinetic interaction with lamotrigine is unknown (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"), the same dosing regimen as for valproate use should be used. Other drugs can be withdrawn according to the schedule below if a stabilizing daily dose has been achieved. General recommendations for special patient groups. Women taking hormonal contraceptives. It is known that the use of the combination ethinylestradiol/levonorgestrel (30 mcg/150 mcg) doubles the clearance of lamotrigine, leading to a decrease in lamotrigine levels. After titration, higher (approximately double) maintenance doses of lamotrigine may be required to achieve maximum therapeutic response. During the week when the drug is not taken, a twofold increase in lamotrigine levels was observed. Dose-dependent adverse reactions are not excluded. Therefore, the use of contraception that does not involve weeks of drug-free intervals should be considered as a first-line therapy (e.g., continuous use of hormonal contraceptives or non-hormonal methods; see sections "Special Precautions" and "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). Initiation of hormonal contraceptive therapy in patients already receiving maintenance doses of lamotrigine and not taking lamotrigine glucuronidation inducers. In most cases, a twofold increase in the maintenance dose of lamotrigine will be necessary. It is recommended to increase the lamotrigine dose by 50 to 100 mg/day weekly after starting hormonal contraceptive therapy, according to the individual clinical response to treatment. The dose increase should not exceed the indicated level, unless such an increase is necessary according to the clinical response to treatment. Measurement of serum lamotrigine concentration before and after starting hormonal contraceptives can confirm that baseline lamotrigine concentration is maintained. If necessary, the dose should be adjusted. In women taking hormonal contraceptives that include a week of inactive treatment (a week without tablets), serum lamotrigine levels should be monitored during the third week of active treatment, i.e., from day 15 to 21 of the tablet regimen. The possibility of using contraceptive preparations that do not include a week without tablets should be considered as a first-line therapy (e.g., continuous use of hormonal contraceptives or non-hormonal methods: see sections "Special Precautions" and "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). Discontinuation of hormonal contraceptive therapy in patients already receiving maintenance doses of lamotrigine and not taking lamotrigine glucuronidation inducers. In most cases, a reduction in the maintenance dose of lamotrigine by up to 50% will be necessary (see sections "Special Precautions" and "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). It is recommended that the daily dose of lamotrigine be gradually reduced by 50 to 100 mg weekly (not more than 25% of the total dose per week) over 3 weeks, unless otherwise indicated by the individual clinical response to treatment. Measurement of serum lamotrigine concentration before and after starting hormonal contraceptives can confirm that baseline lamotrigine concentration is maintained. If necessary, the dose should be adjusted. In women taking hormonal contraceptives that include a week of inactive treatment (a week without tablets), serum lamotrigine levels should be monitored during the third week of active treatment, i.e., from day 15 to 21 of the tablet regimen. Samples for lamotrigine level assessment should not be taken within 1 week of discontinuing contraceptives. Initiation of lamotrigine therapy in women already taking hormonal contraceptives. Dose titration should follow the standard dose recommendations provided in the tables. Initiation and discontinuation of hormonal contraceptive therapy in patients already receiving maintenance doses of lamotrigine and also taking lamotrigine glucuronidation inducers. Correction of the recommended maintenance daily dose of lamotrigine is not mandatory. Use with atazanavir/ritonavir. Correction of the recommended dose of lamotrigine upon addition to atazanavir/ritonavir therapy is not mandatory. In patients already using maintenance doses of lamotrigine and not using glucuronidation inducers, the dose of lamotrigine may need to be increased if treatment with atazanavir/ritonavir is added, or decreased if treatment with atazanavir/ritonavir is discontinued. Monitoring of lamotrigine plasma levels should be performed within 2 weeks of starting or discontinuing atazanavir/ritonavir to determine the need for lamotrigine dose adjustment (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). Concomitant use with lopinavir/ritonavir. Correction of the recommended dose of lamotrigine upon addition to lopinavir/ritonavir therapy is not mandatory. For patients already receiving maintenance doses of lamotrigine and not taking glucuronidation inducers, the dose of lamotrigine may need to be increased when lopinavir/ritonavir is added, and decreased when lopinavir/ritonavir is discontinued. Monitoring of lamotrigine plasma levels should be performed within 2 weeks of starting or discontinuing lopinavir/ritonavir to determine the need for lamotrigine dose adjustment (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). Elderly patients (65 years and older). Dose adjustment of the drug according to the recommended regimen is not necessary. In this age group, the pharmacokinetics of lamotrigine do not differ from those in patients under 65 years of age. Hepatic insufficiency. Initial, titration, and maintenance doses should be reduced, generally by 50% in patients with moderate hepatic impairment (Child-Pugh scale B) and by 75% in patients with severe hepatic impairment (Child-Pugh scale C). Titration and maintenance doses should be adjusted according to clinical effect. Renal insufficiency. Caution should be exercised when prescribing lamotrigine to patients with renal impairment. For patients with end-stage renal failure, the initial dose of lamotrigine is determined based on the prescribed concomitant medications; dose reduction of the maintenance dose may be effective in patients with significant renal impairment (see section "Special Precautions"). Adverse reactions. The list of adverse reactions associated with the use of drugs for epilepsy and bipolar disorder is compiled from available data from controlled clinical trials and clinical experience with the drug. Adverse reactions are listed in the table below. The frequency of adverse reactions was determined in controlled clinical trials of monotherapy for epilepsy (marked with an asterisk "*") and bipolar disorder (marked with a double dagger "§"). If there is a difference in the frequency of adverse reactions observed in clinical trials in patients with epilepsy and bipolar disorder, the highest frequency category is given. In the absence of controlled clinical trial data, the frequency of adverse reactions is inferred from clinical experience with the drug. The following classification was used to assess the frequency of adverse events: very common (≥1/10), common (≥1/100 - <1/10), uncommon (≥1/1000 - <1/100), rare (≥1/10,000 - <1/1000), very rare (<1/10,000), unknown (cannot be estimated from available data). Skin and subcutaneous tissue disorders. Very common - rash5*§; Uncommon - alopecia, photosensitivity reactions; Rare - Stevens-Johnson syndrome§; Very rare - toxic epidermal necrolysis, drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms. Blood and lymphatic system disorders. Very rare - hematological abnormalities1 (including neutropenia, leukopenia, anemia, thrombocytopenia, pancytopenia, aplastic anemia, and agranulocytosis), hemophagocytic lymphohistiocytosis (see section "Special Precautions"); Unknown frequency - lymphadenopathy1. Immune system disorders. Very rare - hypersensitivity syndrome2; Unknown frequency - hypogammaglobulinemia. Psychiatric disorders. Common - irritability, aggression; Very rare - tics, hallucinations, and confusion of consciousness; Unknown frequency - nightmares. Nervous system disorders. Very common - headache§; Common - somnolence*§, insomnia*, dizziness*§, tremor*, anxiety§; Uncommon - ataxia*; Rare: nystagmus*, aseptic meningitis (see section "Special Precautions"); Very rare - instability, movement disorders, exacerbation of Parkinson's disease3, extrapyramidal effects, choreoathetosis*, increased seizure frequency. Eye disorders. Uncommon - diplopia*, blurred vision*; Rare - conjunctivitis. Gastrointestinal disorders. Common - nausea*, vomiting* and diarrhea*, dry mouth§. Hepatobiliary system disorders. Very rare - increased liver function test results, hepatic dysfunction4, liver failure. Musculoskeletal and connective tissue disorders. Common - arthralgia§; Very rare - symptoms of systemic lupus erythematosus. Kidney and urinary system disorders. Unknown frequency - tubulointerstitial nephritis, tubulointerstitial nephritis with uveitis. General disorders. Common - fatigue*, pain§, back pain§. Description of individual adverse reactions. 1 Hematological disorders and lymphadenopathy may be associated with, and not associated with, drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms (DRESS) / hypersensitivity syndrome (see sections "Special Precautions" and "Immune system disorders"). 2 Information is also provided that rash is part of the hypersensitivity syndrome (DRESS), which is associated with various systemic manifestations, including fever, lymphadenopathy, facial edema, and disorders of blood, liver, and kidney function. The syndrome occurs with varying degrees of severity and in rare cases can lead to DIC (disseminated intravascular coagulation) syndrome and polyorganic failure. It is important to note that early manifestations of hypersensitivity (i.e., fever, lymphadenopathy) may occur even in the absence of overt rash. If such symptoms develop, the patient should be immediately examined by a doctor, and if no other cause for the symptoms is identified, lamotrigine should be discontinued. 3 These reactions were observed in clinical practice in other clinical conditions. It has been noted that lamotrigine can worsen the symptoms of parkinsonism in patients with Parkinson's disease, and there is isolated information about extrapyramidal effects and choreoathetosis in patients without this condition. 4 Hepatic dysfunction usually develops with symptoms of hypersensitivity, but in isolated cases, it has been observed even in the absence of overt signs of hypersensitivity. 5 Information is provided that in clinical trials in adults, the incidence of skin rash in patients taking lamotrigine was 8-12%, while in patients taking placebo, it was 5-6%. In 2% of cases, the development of skin rash led to discontinuation of lamotrigine. Rash, mainly maculopapular, usually appears within the first 8 weeks of starting therapy and resolves after discontinuation of lamotrigine (see section "Special Precautions"). There are reports of severe, potentially life-threatening skin lesions, including Stevens-Johnson syndrome, toxic epidermal necrolysis (Lyell's syndrome), and drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms (DRESS syndrome). Although symptoms are reversible in most cases after discontinuation of lamotrigine, some patients have persistent irreversible scarring, and in rare cases, a fatal outcome has been recorded (see section "Special Precautions"). The overall risk of rash development is significantly associated with: - high initial dose of lamotrigine and exceeding the recommended dose titration rates (see section "Method of administration and dosage"); - concomitant use of valproate (see section "Method of administration and dosage"). Rash development has also been considered a manifestation of hypersensitivity syndrome associated with various systemic manifestations (see "Immune system disorders"). There are reports of reduced bone mineral density, osteopenia, osteoporosis, and fractures in patients on long-term lamotrigine therapy. The mechanism of lamotrigine's effect on bone metabolism is not determined. Contraindications. Hypersensitivity to lamotrigine or other components of the drug. Overdose. Symptoms and manifestations. There are reports of cases of acute overdose with doses 10-20 times higher than the maximum therapeutic dose, including fatal cases. Symptoms of overdose: ataxia, nystagmus, impaired consciousness, generalized epileptic seizures, coma, QRS complex widening (intraventricular conduction delay). QRS complex widening greater than 100 ms may be associated with a more severe toxic effect of the drug. Treatment: Hospitalization of the patient in an intensive care unit with appropriate symptomatic and supportive therapy is necessary. There is no experience in treating overdose with hemodialysis. In a study of 6 volunteers with renal impairment, 20% of lamotrigine was eliminated from the body during a four-hour hemodialysis session. Special precautions. Skin rash. Skin side effects in the form of rash may develop within the first 8 weeks of starting lamotrigine treatment. In most cases, the rash is mild and resolves without treatment, however, reports of severe skin reactions requiring hospitalization and discontinuation of the drug have been provided. These include the development of potentially life-threatening rashes, specifically Stevens-Johnson syndrome and toxic epidermal necrolysis, as well as drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms (DRESS); also known as hypersensitivity syndrome (HSS) (see section "Adverse Reactions"). Patients who develop Stevens-Johnson syndrome, toxic epidermal necrolysis, and drug reactions with eosinophilia and systemic manifestations (DRESS) after lamotrigine use cannot be re-prescribed lamotrigine. It is known that in adults participating in studies using current recommended lamotrigine dosing, the incidence of severe skin rash was approximately 1 in 500 patients with epilepsy. Approximately half of these cases were diagnosed with Stevens-Johnson syndrome (1 in 1000). The incidence of severe skin rash in patients with bipolar disorder is 1 in 1000. The risk of serious skin rash is higher in children than in adults. It is known that according to data from lamotrigine use studies, the incidence of rash requiring hospitalization in children ranges from 1 in 300 to 1 in 100 patients. In children, the first signs of skin rash may be mistaken for an infection, so doctors should be aware of the possibility of drug side effects in children who develop rash and fever within the first 8 weeks of therapy. The overall risk of rash development is clearly closely associated with high initial doses of lamotrigine and exceeding the recommended dose titration rates during lamotrigine therapy (see section "Method of administration and dosage"), as well as concomitant use of valproate (see section "Method of administration and dosage"). Lamotrigine should be prescribed with caution to patients with a history of allergy or rash with other antiepileptic drugs, as the incidence of mild rash in this group of patients after lamotrigine treatment was 3 times higher than in the group without such a history. All patients (adults and children) who develop a rash should be immediately examined by a doctor and lamotrigine treatment should be discontinued immediately, unless the rash is not related to lamotrigine intake. Resumption of lamotrigine intake is not recommended in cases where its previous prescription was discontinued due to skin reactions. In this case, when deciding on re-prescription, the expected benefits and potential risks of treatment should be considered. Information is provided that rash is part of DRESS syndrome, also known as hypersensitivity syndrome. This condition is accompanied by various systemic symptoms, including fever, lymphadenopathy, facial edema, blood changes, liver and kidney dysfunction, and aseptic meningitis (see section "Adverse Reactions"). The syndrome can have varying degrees of severity and can sometimes lead to disseminated intravascular coagulation and polyorganic failure. Early signs of hypersensitivity (e.g., fever, lymphadenopathy) may occur even in the absence of rash. If such symptoms occur, the patient should be immediately examined, and in the absence of other causes, lamotrigine intake should be discontinued. In most cases, aseptic meningitis is reversible after drug discontinuation, but in some cases it may recur upon re-administration of lamotrigine. Re-administration of lamotrigine leads to rapid recurrence of symptoms, which are often more severe. Patients should not resume lamotrigine therapy after its discontinuation due to aseptic meningitis. Reports of photosensitivity reactions associated with lamotrigine intake have also been received (see section "Adverse Reactions"). In some cases, the reaction occurred with high doses of lamotrigine (400 mg or more), dose escalation, or increased dose titration rates. If photosensitivity reaction is suspected, associated with lamotrigine intake (e.g., severe sunburn), treatment with the drug should be discontinued. If continuation of lamotrigine treatment is considered clinically appropriate, the patient is advised to avoid sunlight and artificial UV radiation and use protective measures (e.g., protective clothing and sunscreen). Hemophagocytic lymphohistiocytosis (HLH). HLH has been reported in patients taking lamotrigine (see Adverse Reactions). HLH is characterized by the following signs and symptoms: fever, rash, neurological symptoms, hepatosplenomegaly, lymphadenopathy, cytopenia, increased serum ferritin levels, hypertriglyceridemia, and impaired liver function and blood coagulation. Symptoms usually appear within 4 weeks of starting treatment. Patients should be informed about the symptoms associated with HLH and advised to seek immediate medical attention if these symptoms develop during lamotrigine treatment. Patients presenting with these signs and symptoms should be immediately evaluated, and the diagnosis of HLH should be considered. Lamotrigine treatment should be discontinued immediately if no other cause for the development of symptoms can be identified. Suicidal risk. Patients with epilepsy may experience symptoms of depression and/or bipolar disorder, and there is evidence that patients with epilepsy and bipolar disorder have an increased risk of suicidality. 25% to 50% of patients with bipolar disorder have experienced at least one suicide attempt. They may experience worsening of depressive symptoms and/or manifestation of suicidal impulses and behavior (suicide), regardless of whether they are taking drugs for bipolar disorder such as lamotrigine. Suicidal ideation and behavior have been observed in patients with various indications, including epilepsy, during treatment with antiepileptic drugs. Meta-analysis data of antiepileptic drug use, including lamotrigine, have demonstrated a small increase in the risk of suicidal ideation and behavior. The mechanism of this risk is unknown, but available data do not exclude the possibility of an increased risk associated with lamotrigine use. Therefore, patients should be closely monitored for signs of suicidal ideation and behavior. If such signs appear, patients and their caregivers should seek medical attention. Clinical worsening in bipolar disorder. Patients taking lamotrigine for bipolar disorder should be closely monitored to avoid missing clinical worsening (including the emergence of new symptoms) or suicidality, especially at the beginning of treatment or during dose changes. Patients with a history of suicidal behavior or thoughts, as well as those who exhibit suicidal ideation before starting treatment, may have a higher risk of suicidal thoughts or suicide attempts, requiring close monitoring during treatment. Patients and caregivers should be warned about the need to monitor for any worsening of their condition (including the emergence of new symptoms) and/or the occurrence of suicidal ideation/attempts or self-harm, so that they can seek medical attention promptly if these symptoms appear. At the same time, the situation should be assessed and appropriate changes made to the therapeutic regimen, including possible discontinuation of treatment for patients if clinical worsening (including the emergence of new symptoms) and/or suicidal ideation/behavior occurs, especially if these symptoms are severe, appear suddenly, and are not part of pre-existing symptoms. Hormonal contraceptives. Effect of hormonal contraceptives on lamotrigine efficacy. Data have been received indicating that the combination of ethinylestradiol 30 mcg/levonorgestrel 150 mcg doubles the elimination of lamotrigine, which in turn reduces lamotrigine levels (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). To achieve maximum therapeutic effect, in most cases, an increase in the maintenance dose of lamotrigine (through titration) will be necessary (doubled). In women who have not yet taken enzyme-inducing drugs and are already using hormonal contraceptives with a one-week break between cycles (so-called pill-free week), a gradual temporary increase in lamotrigine levels may be observed during the week break. This increase will be greater if the lamotrigine dose is increased a few days before or during the one-week break. For detailed dosing information, see section "General Dosing Recommendations for Special Patient Groups" in the "Method of Administration and Dosage" section. Accordingly, women starting oral contraceptives or completing a course of oral contraceptives should be under constant medical supervision, and in most cases, they will require lamotrigine dose adjustment. Other oral contraceptives and hormone replacement preparations have not been studied but may have a similar effect on lamotrigine pharmacokinetics. Effect of lamotrigine on the efficacy of oral contraceptives. Data from interaction clinical studies involving 16 healthy volunteers have shown a slight increase in levonorgestrel release and changes in serum follicle-stimulating and luteinizing hormone levels when lamotrigine was used with hormonal contraceptives (ethinylestradiol 30 mcg/levonorgestrel 150 mcg combination) (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). The effect of these changes on ovarian ovulation is unknown. However, it cannot be ruled out that in some patients taking lamotrigine and hormonal contraceptives concurrently, these changes may lead to a decrease in the efficacy of the latter. Therefore, patients should promptly report changes in their menstrual cycle, such as sudden bleeding. Effect of lamotrigine on organic cation transporter 2 (OCT2) substrates. Lamotrigine is an inhibitor of renal tubular secretion via organic protein transporters for cations (see section "Interactions with other medicinal products and other types of interactions"). This may lead to an increase in plasma levels of some drugs that are primarily excreted via the above pathway. Therefore, the use of lamotrigine with OCT2 substrates that have a narrow therapeutic index, such as dofetilide, is not recommended. Dihydrofolate reductase. Lamotrigine is a weak inhibitor of dihydrofolate reductase, so prolonged use of lamotrigine may affect folate metabolism. However, with prolonged use of lamotrigine, no significant changes in hemoglobin levels, mean red blood cell volume, serum and red blood cell folate concentrations are observed within 1 year, and also in red blood cell folate concentrations within 5 years. Renal insufficiency. In a single-dose study, plasma lamotrigine concentration did not significantly change in patients with end-stage renal failure. However, accumulation of the glucuronide metabolite is possible. Use of the drug in patients with renal impairment requires caution. Patients taking other lamotrigine-containing products. Lamotrigine should not be taken without a doctor's consultation by patients already receiving treatment with another lamotrigine-containing product. Brugada-like ECG changes. Arrhythmogenic ST-T abnormalities and typical Brugada ECGs have been observed in patients taking lamotrigine. In this regard, the possibility of such treatment should be thoroughly considered in patients with Brugada syndrome before using lamotrigine. Development in children. There is no information on the effect of lamotrigine on growth, sexual maturation, as well as cognitive, emotional, and behavioral development in children. Epilepsy. Abrupt discontinuation of lamotrigine, like other antiepileptic drugs, can provoke an increase in seizure frequency. Except in cases where the patient's condition requires abrupt discontinuation of the drug (e.g., in case of rash), the lamotrigine dose should be gradually reduced over at least 2 weeks. According to published data, severe epileptic seizures can lead to rhabdomyolysis, polyorganic failure, and disseminated intravascular coagulation syndrome, sometimes with a fatal outcome. Similar cases are possible during lamotrigine treatment. Significant clinical worsening of seizure frequency may be observed instead of improvement. In patients with more than one type of seizure, improvement in control of one type of seizure should be carefully assessed for worsening of control of other types of seizures. Lamotrigine treatment may exacerbate myoclonic seizures. There is data that the response to combination treatment with enzyme inducers is weaker than to combination treatment with non-enzyme-inducing antiepileptic drugs. The reason for this is unknown. In the treatment of children with typical absence seizures, efficacy is not achieved in all patients. Bipolar disorders. Children (under 18 years of age). Antidepressant treatment is associated with an increased risk of suicidal ideation and behavior in children (under 18 years of age) with major depressive disorder and other mental disorders. Fertility. Lamotrigine use has been shown not to impair fertility in animal reproductive studies. There is no data on the effect of lamotrigine on human fertility. Teratogenicity. Lamotrigine is a weak inhibitor of dihydrofolate reductase. Theoretically, there is a risk of congenital malformations in the human fetus if a woman is treated with folate inhibitors during pregnancy. However, reproductive toxicology studies in animals using lamotrigine at doses lower than the human dose of 400 mg/day [calculated on body surface area (mg/m2)] showed toxic effects on offspring development (increased mortality, decreased body weight, increased structural changes, neurobehavioral disorders), but no teratogenic effect was observed. The drug contains lactose, so it is not recommended for patients with rare hereditary diseases such as galactose intolerance, Lapp lactase deficiency, or glucose-galactose malabsorption. The medicinal product contains less than 1 mmol of sodium (23 mg) per tablet, i.e., it is practically sodium-free. Use during pregnancy and lactation. Risks associated with the use of antiepileptic drugs in general. Women of reproductive age require specialist consultation. The issue of antiepileptic drug (AED) treatment should be discussed when a woman plans pregnancy. Women undergoing treatment for epilepsy should avoid abrupt discontinuation of AEDs, as this can lead to recurrence of epileptic seizures and may have serious consequences for the woman and fetus. In all cases, monotherapy should be preferred, as the use of combination therapy with AEDs may be associated with an increased risk of congenital malformations compared to monotherapy, depending on the AED used. Risks associated with lamotrigine use. Pregnancy. Large amounts of data on pregnant women undergoing lamotrigine monotherapy in the first trimester (over 8700) do not indicate a significant increase in the risk of serious congenital malformations, including oral clefts. Animal studies have shown embryofetal toxicity. If lamotrigine therapy is considered necessary during pregnancy, it is recommended to use the minimum possible therapeutic dose. Lamotrigine has a weak inhibitory effect on dihydrofolate reductase and, therefore, can theoretically increase the risk of embryonic developmental disorders by reducing folic acid levels (see section "Special Precautions"). Therefore, attention should be paid to the need for folic acid intake when planning pregnancy and in its early stages. Physiological changes during pregnancy can affect lamotrigine levels and/or its therapeutic effect. Cases of decreased lamotrigine levels during pregnancy have been reported, potentially increasing the risk of loss of seizure control. After childbirth, lamotrigine levels can rapidly increase with the potential risk of dose-dependent adverse reactions. Therefore, serum lamotrigine levels should be checked before, during, and after childbirth. If necessary, lamotrigine dosage should be modified to maintain serum lamotrigine concentration at pre-pregnancy levels, or adjusted according to the clinical situation. Dose-dependent adverse reactions should also be monitored after childbirth. Lactation. Information is available that lamotrigine is excreted in breast milk at variable concentrations. At the same time, the level of lamotrigine in the newborn can reach 50% of the mother's corresponding level. Therefore, in some breastfed infants, serum lamotrigine levels may reach levels at which pharmacological effects are possible. In this regard, the benefits of breastfeeding should be weighed against the potential risk of adverse reactions in the infant. If a woman undergoing lamotrigine treatment decides to breastfeed, the infant should be closely monitored for adverse events such as sedation, rash, and insufficient weight gain. Fertility. Animal studies have not revealed any effect of lamotrigine on fertility. Children. The effect of lamotrigine in children under 2 years of age as monotherapy or in children under 1 month of age as adjunctive therapy has not been studied. The efficacy and safety of lamotrigine as adjunctive therapy for partial seizures in children aged 1 month to 2 years have not been established. Therefore, it is not recommended for children in this age group. Lamotrigine is not indicated in children and adolescents with bipolar disorder (under 18 years of age) as the drug's efficacy has not been established, and also due to the increased risk of suicidal ideation (see section "Special Precautions"). Effect on ability to drive or operate machinery. Available data indicate that the effect of lamotrigine related to visual coordination, eye movements, body control, and subjective sedative effect does not differ from placebo. In clinical studies using lamotrigine, neurological side effects such as dizziness and diplopia were observed, so patients should first assess their own reaction to lamotrigine treatment before driving or operating machinery. Since there is an individual response to antiepileptic drugs, the patient should consult a doctor for advice on driving peculiarities in these cases. Interactions with other medicinal products and other types of interactions. It has been established that uridine 5'-diphosphate (UDP)-glucuronosyltransferase (UGT) is the enzyme responsible for lamotrigine metabolism. Thus, drugs that induce or inhibit glucuronidation can affect lamotrigine clearance. Strong or moderate inducers of cytochrome P450 (CYP3A4) enzymes, known to induce UGT, can also enhance lamotrigine metabolism. There is no evidence that lamotrigine can cause clinically significant stimulation or inhibition of cytochrome P450 oxidizing enzymes. Lamotrigine can induce its own metabolism, but this effect is moderate and has no clinically significant consequences. Drugs proven to have a clinically significant effect on lamotrigine concentrations are listed in Table 6. Special dosing recommendations for these drugs are presented in the "Method of Administration and Dosage" section. Table 6 also lists drugs that have shown little or no effect on lamotrigine concentrations. Generally, no clinical effect is expected with concomitant use of these drugs. However, caution should be exercised in patients with epilepsy whose disease state is particularly sensitive to lamotrigine concentration fluctuations. Drugs that increase lamotrigine concentration Drugs that decrease lamotrigine concentration Drugs that have little or no effect on lamotrigine concentration Valproate Atazanavir/ritonavir Carbamazepine Combination "ethinylestradiol/levonorgestrel" Lopinavir/ritonavir Phenobarbital Phenytoin Primidone Rifampicin Aripiprazole Bupropion Felbamate Gabapentin Lacosamide Levetiracetam Lithium Olanzapine Oxcarbazepine Paracetamol Perampanel Pregabalin Topiramate Zonisamide Detailed dosing information can be found in the subsection "General Dosing Recommendations for Special Patient Groups" in the section "Method of Administration and Dosage". Dosing instructions for women taking hormonal contraceptives can be found in the subsection "Hormonal Contraceptives" in the section "Special Precautions"). Interactions with antiepileptic drugs (see also section "Method of Administration and Dosage"). Valproate, which inhibits lamotrigine glucuronidation, slows down lamotrigine metabolism and approximately doubles its mean half-life. Some antiepileptic drugs (such as phenytoin, carbamazepine, phenobarbital, and primidone), which induce microsomal enzymes of cytochrome P450, induce UGT and accelerate lamotrigine metabolism. Adverse events related to the central nervous system have been reported, including dizziness, ataxia, diplopia, blurred vision, and nausea in patients taking carbamazepine concurrently with lamotrigine. These events usually resolve with dose reduction of carbamazepine. Similar effects were observed in a study of lamotrigine and oxcarbazepine involving healthy adult volunteers, but a dose reduction study was not conducted. In a study involving healthy adult volunteers who received a dose of 200 mg lamotrigine and 1200 mg oxcarbazepine, it was found that oxcarbazepine did not alter lamotrigine metabolism, and lamotrigine, in turn, did not alter oxcarbazepine metabolism. There are reports that a study in healthy volunteers found that the combined use of felbamate at a dose of 1200 mg twice daily and lamotrigine at a dose of 100 mg twice daily for 10 days did not have a clinically significant effect on the latter's pharmacokinetics. According to retrospective analysis of plasma levels in patients taking lamotrigine with or without gabapentin, gabapentin did not alter the apparent clearance of lamotrigine. The potential drug interaction between levetiracetam and lamotrigine was studied by assessing the plasma concentrations of both drugs in placebo-controlled clinical trials. According to this data, the substances do not alter each other's pharmacokinetics. Stable plasma concentration of lamotrigine is not altered by concomitant use with pregabalin (200 mg three times daily). There is no pharmacokinetic interaction between lamotrigine and pregabalin. Topiramate does not affect lamotrigine plasma concentrations. Lamotrigine use increases topiramate concentration by 15%. It is known that according to study data, the use of zonisamide (200-400 mg/day) concurrently with lamotrigine (150-500 mg/day) for 35 days for epilepsy treatment did not significantly affect the pharmacokinetics of lamotrigine. Plasma lamotrigine concentration was not affected by its concomitant use with lacosamide (200, 400, or 600 mg/day) in placebo-controlled clinical trials in patients with partial seizures. Additionally, according to data from three placebo-controlled clinical trials of concomitant use of perampanel in patients with partial and primary generalized tonic-clonic seizures, the highest dose of perampanel studied (12 mg/day) increased lamotrigine clearance by less than 10%. Although changes in plasma concentrations of other antiepileptic drugs have been described, available study data indicate that lamotrigine does not affect the plasma concentrations of concomitant antiepileptic drugs. In vitro study results showed that lamotrigine does not affect the binding of other antiepileptic drugs to plasma proteins. Interactions with other psychotropic substances (see section "Method of Administration and Dosage"). It is known that in a study of 20 patients taking lamotrigine 100 mg daily and lithium gluconate 2 g twice daily for 6 days, lithium pharmacokinetics were not altered. Multiple oral doses of bupropion did not have a statistically significant effect on lamotrigine pharmacokinetics in a study of 12 patients, with only a slight increase in lamotrigine glucuronide levels observed. In studies involving healthy volunteers, 15 mg of olanzapine reduced the area under the lamotrigine concentration-time curve (AUC) and maximum concentration (Cmax) by an average of 24% and 20%, respectively. Lamotrigine at a dose of 200 mg did not affect the pharmacokinetics of olanzapine. Multiple oral doses of lamotrigine 400 mg daily did not have a clinically significant effect on the pharmacokinetics of risperidone at a single dose of 2 mg. Somnolence was observed when risperidone 2 mg was used concurrently with lamotrigine. Available data indicate that no cases of somnolence were observed with lamotrigine alone. In a clinical trial involving 18 adult patients with bipolar disorder who received lamotrigine (≥100 mg/day) and aripiprazole with gradual dose escalation from 10 mg/kg to 30 mg/kg over 7 days, and then for another 7 days, a decrease in lamotrigine AUC and Cmax of approximately 10% was observed. Such changes are not expected to have clinical consequences. In vitro experimental results showed that amitriptyline, bupropion, clonazepam, fluoxetine, haloperidol, or lorazepam minimally affect the formation of lamotrigine's primary metabolite, 2-N-glucuronide. Based on data from studies of bufuralol metabolism in human liver microsomes, it can be determined that lamotrigine does not reduce the clearance of drugs that are primarily metabolized by CYP 2D6. In vitro experimental results allow to confirm that clozapine, phenelzine, risperidone, sertraline, or trazodone cannot affect lamotrigine clearance. Interactions with hormonal contraceptives. Effect of hormonal contraceptives on lamotrigine pharmacokinetics. Data indicate that the combination ethinylestradiol 30 mcg/levonorgestrel 150 mcg doubles the elimination of lamotrigine, which in turn reduces the area under the lamotrigine concentration-time curve (AUC) and Cmax by an average of 52% and 39%, respectively. In the case of a one-week break in contraceptive use (so-called pill-free week), serum lamotrigine concentrations steadily increased, reaching concentrations approximately twice as high as during combined drug use (see sections "Method of Administration and Dosage" and "Special Precautions"). Effect of lamotrigine on hormonal contraceptive efficacy. It is known that, according to studies, an unchanged dose of lamotrigine 300 mg in women did not affect the pharmacokinetics of ethinylestradiol, which is part of a combined oral contraceptive tablet. A slight persistent increase in levonorgestrel release was observed, which in turn led to a decrease in levonorgestrel AUC and Cmax by an average of 19% and 12%, respectively. Measurements of serum follicle-stimulating hormone, luteinizing hormone, and estradiol levels during the studies showed suppression of ovarian hormonal activity in some women, however, measurements of serum progesterone levels revealed that no woman showed any hormonal symptoms of ovulation. The effect of changes in serum levels of follicle-stimulating and luteinizing hormones and a slight increase in levonorgestrel release on ovarian ovulatory activity is unknown (see section "General Dosing Recommendations for Special Patient Groups" in the "Method of Administration and Dosage" section and subsection "Hormonal Contraceptives" in the "Special Precautions" section). The effect of a daily dose of lamotrigine 300 mg has not been studied. Information is provided that studies of other hormonal contraceptives have also not been conducted. Interactions with other medicinal products. It is known that in studies involving 10 male volunteers taking rifampicin, the level of lamotrigine elimination increased and its half-life decreased due to induction of liver enzymes responsible for glucuronidation. In patients receiving rifampicin therapy, the treatment regimen recommended for lamotrigine and appropriate glucuronidation inducers should be used (see section "Method of Administration and Dosage"). According to studies involving healthy volunteers, lopinavir/ritonavir approximately halves plasma lamotrigine concentrations through glucuronidation induction. For patients receiving concomitant therapy with lopinavir/ritonavir, the treatment regimen recommended for lamotrigine and appropriate glucuronidation inducers should be used (see section "Method of Administration and Dosage"). Use of atazanavir/ritonavir (300 mg/100 mg) reduces lamotrigine AUC and Cmax in plasma (at a dose of 100 mg) by an average of 32% and 6%, respectively (see subsection "General Dosing Recommendations for Special Patient Groups" in the "Method of Administration and Dosage" section). According to data from studies in healthy volunteers, paracetamol intake at a dose of 1 g (4 times daily) reduced lamotrigine AUC and Cmin in plasma by an average of 20% and 25%, respectively. In vitro study data on the effect of lamotrigine on organic cation transporters 2 (OCT2) showed that lamotrigine, but not the N(2)-glucuronide metabolite, is an OCT2 inhibitor at potentially clinically significant concentrations. Lamotrigine is a stronger inhibitor of OCT2 with IC50 values of 53.8 μM and 186 μM, respectively (see section "Special Precautions"). Interactions using laboratory tests. Information is provided on the effect of lamotrigine on tests used for rapid determination of certain drugs in urine, which may result in false positive results, especially for phencyclidine. To confirm positive results, an alternative, more specific chemical method should be used. Dosage form. 10 tablets in a blister; 3 or 6 blisters in a cardboard box. Storage conditions. Store in the original packaging, protected from light and moisture, at a temperature not exceeding 250C. Keep out of reach of children. Shelf life: 3 years. Dispensing category: Pharmaceutical product group - II. Dispensed by prescription form No. 3. Manufacturer. LLC "Pharma Start".

Description ru

Инструкция по медицинскому применению лекарственного средства Ламотрин Торговое наименование: Ламотрин Международное непатентованное наименование: Ламотриджин Лекарственная форма: Таблетки Состав: 1 таблетка содержит: Активное вещество: ламотриджин 25 мг, или 50 мг, или 100 мг; Вспомогательные вещества: целлюлоза микрокристаллическая, кремния диоксид коллоидный безводный, повидон, натрия крахмал гликолят (тип А), лактозы моногидрат, магния стеарат. Описание: Таблетки белого или почти белого цвета, круглой формы, двояковыпуклые, с риской (Ламотрин 50 и Ламотрин 100), без риски (Ламотрин 25). Фармакотерапевтическая группа: Противоэпилептические средства. Ламотриджин. Фармакологические свойства: Фармакодинамика: Ламотриджин является противосудорожным средством, механизм действия которого связан с блокадой потенциалзависимых натриевых каналов пресинаптических мембран нейронов в фазе медленной инактивации и подавлением избыточного высвобождения глутамата (аминокислоты, играющей важную роль в развитии эпилептического приступа). Фармакокинетика: После перорального приема препарат быстро и полностью абсорбируется в желудочно-кишечном тракте. Максимальная концентрация в плазме крови достигается примерно через 2,5 часа. Ламотриджин подвергается активному метаболизму, основной метаболит – N-глюкуронид. Период полувыведения у взрослых в среднем составляет 29 часов. Ламотриджин обладает линейным фармакологическим профилем. Выводится преимущественно в виде метаболитов и частично в неизмененном виде, преимущественно с мочой. У детей период полувыведения меньше, чем у взрослых. Особые группы пациентов: Дети: Клиренс, зависящий от массы тела, у детей выше, чем у взрослых, с наиболее высокими показателями в возрасте до 5 лет. Период полувыведения ламотриджина у детей, как правило, меньше, чем у взрослых, со средним значением около 7 часов при одновременном применении таких индукторов ферментов, как карбамазепин и фенитоин, и с увеличением до периодов от 45 до 50 часов при одновременном применении только вальпроата. Пациенты пожилого возраста: Имеются данные, что результаты фармакокинетического анализа в группах пациентов, включавших как пожилых, так и молодых пациентов с эпилепсией, показали, что клиренс ламотриджина не изменился до клинически значимых показателей. После однократных доз, кажущийся клиренс снизился на 12% у пациентов в возрасте 20 лет с 35 мл/мин/кг до 31 мл/мин/кг у пациентов в возрасте 70 лет. После 48 недель лечения снижение составило 10% с 41 мл/мин у молодых пациентов до 37 мл/мин у пожилых пациентов. Имеются данные, что фармакокинетика ламотриджина была изучена у 12 здоровых пожилых пациентов, которым была назначена однократная доза 150 мг. Среднее значение клиренса у пожилых пациентов (0,39 мл/мин/кг) находится в пределах среднего значения клиренса (от 0,31 до 0,65 мл/мин/кг), полученного в 9 исследованиях, проведенных у взрослых пациентов не пожилого возраста после приема ими однократной дозы от 30 до 450 мг. Пациенты с нарушениями функции почек: 12 добровольцам с хроническими нарушениями функции почек и 6 пациентам, находящимся на гемодиализе, была введена однократная доза ламотриджина 100 мг. Средние значения CL/F составили 0,42 мл/мин/кг (хронические нарушения функции почек), 0,33 мл/мин/кг (период между гемодиализами) и 1,57 мл/мин/кг (во время гемодиализа) по сравнению с 0,58 мл/мин/кг у здоровых пациентов. Средний период полувыведения из плазмы крови составил 42,9 часа (хронические нарушения функции почек), 57,4 часа (период между гемодиализами) и 13,0 часа (во время гемодиализа) по сравнению с 26,2 часа у здоровых пациентов. В течение четырехчасовой сессии гемодиализа количество ламотриджина снизилось примерно на 20% (с 5,6 до 35,1). Определение начальной дозы ламотриджина для этой группы пациентов должно основываться на режиме приема противоэпилептических средств пациентом; снижение поддерживающей дозы может быть эффективным для пациентов со значительной почечной недостаточностью. Пациенты с нарушениями функции печени: Фармакокинетические исследования однократной дозы проводились с участием пациентов с нарушениями функции печени различной степени тяжести и здоровых добровольцев. Среднее значение кажущегося клиренса ламотриджина составило 0,31 мл/мин/кг, 0,24 мл/мин/кг и 0,10 мл/мин/кг у пациентов с нарушениями функции печени степени А, В и С (по классификации Чайлд-Пью) соответственно, по сравнению с 0,34 мл/мин/кг у здоровых пациентов. Как правило, начальные, повышенные и поддерживающие дозы должны быть снижены примерно на 50% у пациентов с умеренными нарушениями функции печени (по классификации Чайлд-Пью степени В) и на 75% у пациентов с тяжелыми нарушениями функции печени (по классификации Чайлд-Пью степени С). Повышенные и поддерживающие дозы должны корректироваться в соответствии с реакцией на лечение. Показания к применению: Эпилепсия. Взрослые и дети старше 13 лет: Монотерапия и дополнительная терапия парциальных и генерализованных эпилептических приступов, включая тонико-клонические приступы, а также приступы, связанные с синдромом Леннокса-Гасто. Препарат Ламотрин назначается в качестве дополнительной терапии, но при синдроме Леннокса-Гасто он может назначаться как стартовый противоэпилептический препарат (СП). Дети в возрасте от 2 до 12 лет: Дополнительная терапия эпилепсии, в частности парциальных и генерализованных приступов, включая тонико-клонические судороги, а также судорог, связанных с синдромом Леннокса-Гасто. Монотерапия типичных абсансов. Биполярное расстройство у взрослых. Взрослые (с 18 лет). Для профилактики депрессивных состояний у пациентов с биполярным расстройством I типа, преимущественно страдающих депрессивными состояниями. Ламотриджин не показан для неотложной терапии маниакальных или депрессивных эпизодов. Способ применения и дозировка: Препарат Ламотрин, таблетки следует принимать целиком, не разжевывая и не измельчая. Если рассчитанная доза ламотриджина (например, для лечения детей с эпилепсией или пациентов с нарушениями функции печени) не является кратной целым таблеткам, принимаемая доза должна соответствовать ближайшему меньшему целому числу таблеток. При невозможности дозирования препарата Ламотриджин у детей необходимо использовать ламотриджин в другой лекарственной форме и соответствующей дозировке. Возобновление лечения: Врачи должны оценить необходимость увеличения дозы до поддерживающей при возобновлении приема ламотриджина пациентами, прекратившими прием ламотриджина по какой-либо причине, поскольку риск развития серьезной сыпи связан с высокими начальными дозами и превышением рекомендованного режима увеличения дозы ламотриджина (см. раздел «Особые указания»). Чем больше интервал с момента приема предыдущей дозы, тем больше внимания следует уделить режиму увеличения дозы до поддерживающего уровня. Когда интервал после прекращения приема ламотриджина превышает 5 периодов полувыведения (см. раздел «Фармакокинетика»), доза ламотриджина должна быть увеличена до поддерживающей дозы в соответствии с существующей схемой. Не рекомендуется возобновлять лечение ламотриджином, если лечение было прекращено из-за возникновения сыпи, вызванной предшествующим лечением. В этом случае при принятии решения о повторном назначении препарата необходимо оценить ожидаемую пользу и возможный риск лечения. Эпилепсия. Ниже приведены: рекомендованный режим увеличения дозы и уровни поддерживающих доз для взрослых и подростков в возрасте 13 лет и старше (Таблица 1), а также для детей и подростков в возрасте от 2 до 12 лет (Таблица 2). Не превышайте начальную дозу, и не превышайте режим увеличения дозы из-за риска развития кожной сыпи (см. раздел «Особые указания»). Следует учитывать возможное влияние отмены или дополнительного назначения других сопутствующих противосудорожных средств и других лекарственных средств на фармакокинетику ламотриджина (см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий»). Таблица 1: Режим дозирования при эпилепсии у взрослых и детей в возрасте 13 лет и старше. Схема лечения | I-II неделя | III-IV неделя | Обычная поддерживающая доза Монотерапия | 25 мг/день (1 раз в день) | 50 мг/день (1 раз в день) | 100-200 мг/день (1 или 2 приема). Доза может увеличиваться на 50-100 мг каждые 1-2 недели до достижения поддерживающей дозы. У некоторых пациентов может потребоваться доза 500 мг/день для достижения необходимого терапевтического эффекта. Дополнительная терапия с приемом вальпроата (ингибитор глюкуронизации ламотриджина - см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий») | Должен использоваться указанный режим дозирования, несмотря на сопутствующую терапию другими лекарственными средствами | 12,5 мг/день (25 мг через день) | 25 мг/день (один раз в день) | 100-200 мг в день (1 или 2 приема). Доза может увеличиваться на 25-50 мг каждые 1-2 недели до достижения терапевтического эффекта. Дополнительная терапия без применения вальпроатов, но с применением индукторов глюкуронизации ламотриджина (см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий») | Должен использоваться этот режим дозирования, если не используются вальпроаты, но назначены следующие лекарственные средства: фенитоин, карбамазепин, фенобарбитал, примидон, рифампицин, лопинавир/ритонавир | 50 мг/день (один раз в день) | 100 мг/день (2 приема) | 200-400 мг в день (2 приема). Доза может увеличиваться на 100 мг каждые 1-2 недели до достижения поддерживающей дозы. У некоторых пациентов может потребоваться доза 700 мг/день для достижения желаемого терапевтического эффекта. Дополнительная терапия без применения вальпроатов и индукторов глюкуронизации ламотриджина (см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий») | Должен использоваться этот режим дозирования при одновременном приеме других лекарственных средств, которые не оказывают значительного влияния на процесс глюкуронизации ламотриджина. | 25 мг/день (1 раз в день) | 50 мг/день (1 раз в день) | 100-200 мг/день (1 раз в день, или 2 приема). Доза может увеличиваться максимум на 50-100 мг каждые 1-2 недели до достижения терапевтического эффекта. Примечание: У пациентов, принимающих лекарственные средства, характер фармакокинетического взаимодействия которых с ламотриджином неизвестен (см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий»), следует использовать тот же режим дозирования, что и при применении вальпроатов. Таблица 2. Дети в возрасте от 2 до 12 лет: Рекомендуемая схема лечения эпилепсии (общая суточная доза в мг/кг массы тела)**. Схема лечения | I-II неделя | III-IV неделя | Обычная поддерживающая доза Монотерапия типичных малых эпилептических приступов | 0,3 мг/кг/день (1 раз в день или разделенная на 2 приема) | 0,6 мг/кг/день (1 раз в день или разделенная на 2 приема) | 1-15 мг/кг/день (1 или 2 приема). Для достижения поддерживающего режима доза может увеличиваться не более чем на 0,6 мг/кг/день каждые 1-2 недели до достижения терапевтического эффекта. Максимальная поддерживающая доза составляет 200 мг/день. Дополнительная терапия с приемом вальпроата (ингибитор глюкуронизации ламотриджина - см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий») | Должен использоваться этот режим дозирования, несмотря на сопутствующую терапию другими лекарственными средствами. | 0,15 мг/кг/день * (1 раз в день) | 0,3 мг/кг/день (1 раз в день) | 1-5 мг/кг/день (1 раз в день, или разделенная на 2 приема). Для достижения поддерживающего режима доза может увеличиваться не более чем на 0,3 мг/кг/день каждые 1-2 недели до достижения оптимального эффекта. Максимальная поддерживающая доза составляет 200 мг/день. Дополнительная терапия без применения вальпроатов, но с применением индукторов глюкуронизации ламотриджина (см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий») | Должен использоваться этот режим дозирования, если не используются вальпроаты, но назначены другие лекарственные средства: фенитоин, карбамазепин, фенобарбитал, примидон, рифампицин, лопинавир/ритонавир | 0,6 мг/кг/день (разделенная на 2 приема) | 1,2 мг/кг/день (разделенная на 2 приема) | 5-15 мг/кг/день (1 раз в день или 2 приема). До достижения поддерживающей дозы доза может увеличиваться не более чем на 1,2 мг/кг каждые 1-2 недели. Максимальная поддерживающая доза составляет 400 мг/день. Дополнительная терапия без применения вальпроатов и индукторов глюкуронизации ламотриджина (см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий») | Должен использоваться этот режим дозирования при одновременном приеме других лекарственных средств, которые не оказывают значительного влияния на процесс глюкуронизации ламотриджина | 0,3 мг/кг/день (1 раз в день или разделенная на 2 приема) | 0,6 мг/кг/день (1 раз в день или разделенная на 2 приема) | 1-10 мг/кг/день (1 раз в день или разделенная на 2 приема). Доза может увеличиваться не более чем на 0,6 мг/кг каждые 1-2 недели до достижения поддерживающей дозы. Максимальная поддерживающая доза составляет 200 мг/день. Примечание: У пациентов, принимающих лекарственные средства, характер фармакокинетического взаимодействия которых с ламотриджином неизвестен (см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий»), следует использовать тот же режим дозирования, что и при применении вальпроатов. * Если у пациентов, принимающих вальпроат, рассчитанная суточная доза составляет 1 мг или более, но не более 2 мг, разрешается прием 2 мг ламотриджина в виде диспергируемых таблеток через день в течение первых 2 недель. Если у пациентов, принимающих вальпроат, рассчитанная суточная доза составляет менее 1 мг, прием ламотриджина не рекомендуется. ** Если рассчитанная доза ламотриджина не может быть достигнута целыми таблетками, доза должна быть округлена до ближайшего целого числа таблеток. Отмена ламотриджина у пациентов с биполярным расстройством: После внезапного прекращения приема препарата не отмечалось увеличения частоты, тяжести или типа побочных реакций по сравнению с плацебо. Поэтому прекращение приема препарата возможно внезапно, без постепенного снижения дозы. Дети (до 18 лет): Ламотриджин не рекомендуется для применения у детей (до 18 лет) с биполярными расстройствами, поскольку рандомизированные исследования по отмене не показали его значимой эффективности и показали увеличение суицидального уровня (см. пункт «Особые указания»). Таблица 3. Рекомендуемые поддерживающие суточные дозы и режимы титрования при лечении биполярного расстройства у пациентов в возрасте 18 лет и старше. Схема лечения | I-II неделя | III-IV неделя | V неделя | Целевая поддерживающая доза (VI неделя)* Монотерапия ламотриджином или дополнительная терапия без применения вальпроатов и индукторов глюкуронизации ламотриджина (см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий») | Должен использоваться этот режим дозирования при одновременном назначении других лекарственных средств, которые не оказывают значительного влияния на процесс глюкуронизации ламотриджина | 25 мг/день (1 раз в день) | 50 мг/день (1 раз в день или разделенная на 2 приема) | 100 мг/день (1 раз в день или разделенная на 2 приема) | 200 мг/день - обычная поддерживающая доза (1 раз в день или разделенная на 2 приема). Известно, что в клинических исследованиях использовались дозы в диапазоне 100-400 мг/день. Дополнительная терапия с вальпроатами (ингибитор глюкуронизации ламотриджина - см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий») | Должен использоваться этот режим дозирования при сопутствующем назначении вальпроатов, несмотря на сопутствующий прием других лекарственных средств | 12,5 мг/день (прием 25 мг через день) | 25 мг/день (один раз в день) | 50 мг/день (1 раз в день или разделенная на 2 приема) | 100 мг/день является обычной поддерживающей дозой (1 раз в день или разделенная на 2 приема). 200 мг/день является максимальной дозой, которая может быть назначена в соответствии с клиническим ответом. Дополнительная терапия без применения вальпроатов, но с назначением индукторов глюкуронизации ламотриджина (см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий») | Должен использоваться этот режим дозирования, если не используются вальпроаты, но назначены следующие лекарственные средства: фенитоин, карбамазепин, фенобарбитал, примидон, рифампицин, лопинавир/ритонавир | 50 мг/день (один раз в день) | 100 мг/день (разделенная на 2 приема) | 200 мг/день (разделенная на 2 приема) | 300 мг/день к 6-й неделе приема. При необходимости доза может быть увеличена до 400 мг/день к 7-й неделе приема (разделенная на 2 приема) для достижения оптимального эффекта. Примечание: У пациентов, принимающих лекарственные средства, характер фармакокинетического взаимодействия которых с ламотриджином неизвестен (см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий»), следует использовать тот же режим дозирования, что и при применении вальпроатов. Стабилизирующая доза может быть изменена в соответствии с клиническим ответом. Таблица 4. Взрослые (старше 18 лет): Поддерживающие стабилизирующие суточные дозы для лечения биполярного расстройства после отмены сопутствующих лекарственных средств. Схема лечения | Текущая стабилизирующая суточная доза ламотриджина (до отмены) | I неделя (начало отмены) | II неделя | III и последующие недели* Отмена вальпроата (ингибитор глюкуронизации ламотриджина - см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий») | В соответствии с начальной дозой ламотриджина | При отмене вальпроатов требуется удвоение стабилизирующей дозы, но не более 100 мг/неделю | 100 мг/день | 200 мг/день | 300 мг/день | | 200 мг/день, разделенная на 2 приема | 400 мг/день | 400 мг/день | Отмена индукторов глюкуронизации ламотриджина (см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий») | В соответствии с начальной дозой ламотриджина | Режим дозирования должен использоваться при отмене приема фенитоина, карбамазепина, фенобарбитала, примидона, рифампицина, лопинавира/ритонавира | 400 мг/день | 300 мг/день | 200 мг/день | | | 400 мг/день | 300 мг/день | 200 мг/день | 300 мг/день | | | 225 мг/день | 150 мг/день | 200 мг/день | 150 мг/день | 100 мг/день Отмена лекарственных средств, не оказывающих значительного влияния на глюкуронизацию ламотриджина (см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий») | Режим дозирования должен использоваться при отмене приема тех лекарственных препаратов, которые не оказывают значительного ингибирующего или индуцирующего влияния на глюкуронизацию ламотриджина | Сохранять целевую дозу, достигнутую в процессе титрования (200 мг/день, разделенная на 2 приема). Диапазон доз составляет 100-400 мг/день. | | Примечание: У пациентов, принимающих лекарственные средства, характер фармакокинетического взаимодействия которых с ламотриджином неизвестен (см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий»), следует использовать тот же режим дозирования, что и при применении вальпроатов. При необходимости доза может быть увеличена до 400 мг в день. Таблица 5: Поддерживающие стабилизирующие суточные дозы ламотриджина для лечения биполярного расстройства при последующем добавлении других лекарственных средств - у пациентов в возрасте 18 лет и старше. Схема лечения | Текущая стабилизирующая суточная доза ламотриджина (до добавления нового лекарственного средства) | I неделя (начало добавления нового лекарственного средства) | II неделя | III и последующие недели Добавление вальпроата (ингибитор глюкуронизации ламотриджина - см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий») | В соответствии с начальной дозой ламотриджина | Должен использоваться этот режим дозирования при добавлении вальпроата, несмотря на прием других лекарственных средств | 200 мг/день | 300 мг/день | 400 мг/день | | 100 мг/день | 150 мг/день | 200 мг/день | | | Сохранять эту дозу (100 мг/день) | Сохранять эту дозу (150 мг/день) | Сохранять эту дозу (200 мг/день) | Добавление индукторов глюкуронизации ламотриджина у пациентов, не принимающих вальпроаты (см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий») | Должен использоваться этот режим дозирования, если не используются вальпроаты, но назначены следующие лекарственные средства: фенитоин, карбамазепин, фенобарбитал, примидон, рифампицин, лопинавир/ритонавир | 200 мг/день | 150 мг/день | 100 мг/день | 300 мг/день | | 200 мг/день | 150 мг/день | 100 мг/день | 225 мг/день | | 300 мг/день | 225 мг/день | 150 мг/день | 400 мг/день | | 400 мг/день | 300 мг/день | 200 мг/день | Добавление лекарственных средств, не оказывающих значительного влияния на глюкуронизацию ламотриджина (см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий») | Должен использоваться этот режим дозирования при добавлении других лекарственных препаратов, которые не оказывают значительного влияния на глюкуронизацию ламотриджина | Сохранять целевую дозу, достигнутую в процессе титрования (200 мг/день). Диапазон доз составляет 100-400 мг/день. | | Примечание: У пациентов, принимающих лекарственные средства, характер фармакокинетического взаимодействия которых с ламотриджином неизвестен (см. раздел «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий»), следует использовать тот же режим дозирования, что и при применении вальпроатов. Другие лекарственные средства могут быть отменены по схеме, приведенной ниже, если достигнута стабилизирующая суточная доза. Общие рекомендации для особых групп пациентов: Женщины, принимающие гормональные контрацептивы. Известно, что применение комбинации этинилэстрадиол/левоноргестрел (30 мкг/150 мкг) примерно вдвое увеличивает клиренс ламотриджина, что приводит к снижению уровня ламотриджина. После титрования может потребоваться применение более высоких (примерно вдвое больших) поддерживающих доз ламотриджина для достижения максимального терапевтического ответа. В течение недели, когда препарат не принимался, отмечалось двукратное повышение уровня ламотриджина. Дозозависимые побочные реакции не исключены. Следовательно, следует рассмотреть вопрос об использовании контрацепции, не предусматривающей недель, когда препарат не принимается, в качестве терапии первой линии (например, постоянное использование гормональных контрацептивов или не-гормональных методов; см. пункт «Особые указания» и «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий»). Начало приема гормональных контрацептивов у пациентов, уже принимающих поддерживающие дозы ламотриджина и не принимающих индукторы глюкуронизации ламотриджина. В большинстве случаев потребуется двукратное увеличение поддерживающей дозы ламотриджина. Рекомендуется увеличение дозы ламотриджина на 50-100 мг/день еженедельно после начала лечения гормональными контрацептивами, в соответствии с индивидуальным клиническим ответом на лечение. Увеличение дозы не должно превышать указанный уровень, кроме случаев, когда такое увеличение дозы не будет необходимым в соответствии с клиническим ответом на лечение. Измерение концентрации ламотриджина в сыворотке крови до и после начала применения гормональных контрацептивов может подтвердить, что базовый уровень ламотриджина поддерживается. При необходимости доза должна быть адаптирована. У женщин, принимающих гормональные контрацептивы, предусматривающие одну неделю неактивного лечения (неделя без приема таблеток), контроль уровня ламотриджина в сыворотке крови должен проводиться в течение 3-й недели активного лечения, то есть с 15 по 21 день цикла приема таблеток. Следует учитывать возможность использования контрацептивных препаратов, не предусматривающих неделю без приема таблеток, в качестве терапии первой линии (например, постоянное использование гормональных контрацептивов или не-гормональные методы: см. пункт «Особые указания» и «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий»). Прекращение курса лечения гормональными контрацептивами у пациентов, уже принимающих поддерживающие дозы ламотриджина и не принимающих индукторы глюкуронизации ламотриджина. В большинстве случаев потребуется снижение поддерживающей дозы ламотриджина до 50% (см. пункты «Особые указания» и «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий»). Рекомендуется постепенное снижение суточной дозы ламотриджина на 50-100 мг еженедельно (не более 25% от общей дозы каждую неделю) в течение 3 недель, если иное не будет указано в соответствии с индивидуальным клиническим ответом на лечение. Измерение концентрации ламотриджина в сыворотке крови до и после начала применения гормональных контрацептивов может подтвердить, что базовый уровень ламотриджина поддерживается. При необходимости доза должна быть адаптирована. У женщин, принимающих гормональные контрацептивы, предусматривающие одну неделю неактивного лечения (неделя без приема таблеток), контроль уровня ламотриджина в сыворотке крови должен проводиться в течение 3-й недели активного лечения, то есть с 15 по 21 день цикла приема таблеток. Образцы для оценки уровня ламотриджина не должны браться в течение 1 недели после прекращения приема контрацептивов. Начало терапии ламотриджином у женщин, уже принимающих гормональные контрацептивы. Увеличение дозы должно соответствовать стандартным рекомендациям по дозированию, приведенным в таблицах. Начало и прекращение приема гормональных контрацептивов у пациентов, уже принимающих поддерживающие дозы ламотриджина, а также принимающих индукторы глюкуронизации ламотриджина. Коррекция рекомендуемой поддерживающей суточной дозы ламотриджина не является обязательной. Применение с атазанавиром/ритонавиром. Коррекция рекомендуемой дозы ламотриджина при добавлении его к терапии атазанавиром/ритонавиром не является обязательной. У пациентов, уже использующих поддерживающие дозы препарата Ламотрин и не использующих индукторы глюкуронизации, доза препарата Ламотрин может быть увеличена при добавлении лечения атазанавиром/ритонавиром или снижена при прекращении лечения атазанавиром/ритонавиром. Контроль уровня ламотриджина в плазме крови должен проводиться в течение 2 недель после начала или прекращения приема атазанавира/ритонавира для определения необходимости коррекции дозы ламотриджина (см. пункт «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий»). Одновременное применение с лопинавиром/ритонавиром. Коррекция рекомендуемой дозы ламотриджина при добавлении его к терапии лопинавиром/ритонавиром не является обязательной. У пациентов, уже принимающих поддерживающие дозы ламотриджина и не принимающих индукторы глюкуронизации, при дополнительном назначении лопинавира/ритонавира может потребоваться увеличение дозы ламотриджина, а при прекращении приема лопинавира/ритонавира – его снижение. Мониторинг уровня ламотриджина в плазме крови должен проводиться в течение 2 недель после начала или прекращения применения лопинавира/ритонавира для определения необходимости коррекции дозы ламотриджина (см. пункт «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий»). Пожилые пациенты (от 65 лет). Коррекция дозы препарата в соответствии с рекомендованной схемой не требуется. Фармакокинетика ламотриджина в этой возрастной группе не отличается от пациентов до 65 лет. Печеночная недостаточность. Необходимо снижение начальных, повышенных и поддерживающих доз, как правило, на 50% у пациентов с умеренными нарушениями функции печени (по шкале Чайлд-Пью степени В) и на 75% у пациентов с тяжелыми нарушениями функции печени (по шкале Чайлд-Пью степени С). Корректировка повышенных и поддерживающих доз должна проводиться в соответствии с клиническим эффектом. Почечная недостаточность. При назначении ламотриджина пациентам с нарушениями функции почек следует проявлять осторожность. Для пациентов с терминальной стадией почечной недостаточности начальная доза ламотриджина устанавливается в соответствии с назначенными сопутствующими лекарственными средствами; снижение поддерживающей дозы может быть эффективным у пациентов со значительными нарушениями функции почек (см. пункт «Особые указания»). Побочные реакции. Перечень нежелательных реакций, связанных с приемом лекарственных средств при эпилепсии и биполярных расстройствах, составлен на основе имеющихся данных, полученных в ходе контролируемых клинических исследований, и опыта клинического применения лекарственного средства. Нежелательные реакции перечислены ниже в таблице. Частота возникновения нежелательных реакций определялась в ходе контролируемых клинических исследований монотерапии эпилепсии (обозначено знаком «*») и биполярного расстройства (обозначено знаком «§»). При наличии различий в частоте нежелательных реакций, зафиксированных в клинических исследованиях пациентов с эпилепсией и биполярным расстройством, приведена категория самой высокой частоты. При отсутствии данных контролируемых клинических исследований, вывод о частоте возникновения нежелательных реакций сделан на основании клинического опыта применения лекарственного средства. Для оценки частоты возникновения побочных эффектов использована следующая классификация: очень часто (≥1/10), часто (≥1/100 - <1/10), нечасто (≥ 1/1000 - <1/100), редко (≥ 1/10 000- <1/1000), очень редко (<1/10 000), неизвестно (по имеющимся данным невозможно оценить). Со стороны кожи и подкожных тканей: Очень часто - кожная сыпь5*§; Нечасто - алопеция, реакции фотосенсибилизации; Редко - синдром Стивенса-Джонсона§; Очень редко - токсический эпидермальный некролиз, лекарственная реакция, сопровождающаяся эозинофилией и системными симптомами. Со стороны системы крови и лимфатической системы: Очень редко - гематологические отклонения1 (включающие нейтропению, лейкопению, анемию, тромбоцитопению, панцитопению, апластическую анемию и агранулоцитоз), гемофагоцитарный лимфогистиоцитоз (см. пункт «Особые указания»); Частота неизвестна - лимфаденопатия1. Со стороны иммунной системы: Очень редко - синдром гиперчувствительности2; Частота неизвестна - гипогаммаглобулинемия. Со стороны психики: Часто - раздражительность, агрессивность; Очень редко - тики, галлюцинации и спутанность сознания; Частота неизвестна - кошмары. Со стороны нервной системы: Очень часто - головная боль§; Часто - сонливость*§, бессонница*, головокружение*§, тремор*, тревожное состояние§; Нечасто - атаксия*; Редко: нистагм*, асептический менингит (см. пункт «Особые указания»); Очень редко - неустойчивость, нарушения движений, обострение болезни Паркинсона3, экстрапирамидные эффекты, хореоатетоз*, увеличение частоты приступов. Со стороны органов зрения: Нечасто - диплопия*, затуманивание перед глазами*; Редко - конъюнктивит. Со стороны желудочно-кишечного тракта: Часто - тошнота*, рвота* и диарея*, сухость во рту§. Со стороны гепатобилиарной системы: Очень редко - повышение показателей функциональных проб печени, нарушение функции печени4, печеночная недостаточность. Со стороны костно-мышечной системы и соединительной ткани: Часто - артралгия§; Очень редко - симптомы системной красной волчанки. Со стороны почек и мочевыделительной системы: Частота неизвестна - тубуло-интерстициальный нефрит, синдром тубуло-интерстициального нефрита с увеитом. Общие нарушения: Часто - усталость*, боль§, боль в спине§. Описание отдельных побочных реакций: 1 Гематологические нарушения и лимфаденопатия могут быть связаны, а также не связаны с лекарственной реакцией с эозинофилией и системными симптомами (DRESS) / синдромом гиперчувствительности (см. пункты «Особые указания» и «Со стороны иммунной системы»). 2 Также имеются данные о том, что сыпь является частью синдрома гиперчувствительности (DRESS), связанного с различными системными проявлениями, включая такие, как лихорадка, лимфаденопатия, отек лица, нарушения функции крови, печени и почек. Синдром протекает с различной степенью тяжести и в редких случаях может вызвать ДВС (диссеминированное внутрисосудистое свертывание) синдром и полиорганную недостаточность. Важно отметить, что ранние проявления гиперчувствительности (т.е. лихорадка, лимфаденопатия) могут проявляться при отсутствии явных признаков сыпи. При развитии таких симптомов пациент должен быть немедленно осмотрен врачом, и, если не будет установлена другая причина развития симптомов, ламотриджин должен быть отменен. 3 Эти реакции были зафиксированы в клинической практике при других клинических состояниях. Отмечено, что ламотриджин может ухудшать симптомы паркинсонизма у пациентов с болезнью Паркинсона, и имеются отдельные данные об экстрапирамидных эффектах и хореоатетозе у пациентов без этого состояния. 4 Нарушения функции печени, как правило, развиваются вместе с симптомами гиперчувствительности, но в отдельных случаях они отмечались и при отсутствии явных признаков гиперчувствительности. 5 Имеются данные о том, что в клинических исследованиях у взрослых частота кожной сыпи у пациентов, принимающих ламотриджин, составляла 8-12%, а у пациентов, принимающих плацебо, 5-6%. В 2% случаев развитие кожной сыпи стало причиной отмены ламотриджина. Сыпь, в основном макулопапулярного характера, обычно появляется в течение первых 8 недель с момента начала терапии и исчезает после отмены ламотриджина (см. раздел «Особые указания»). Имеются данные о случаях тяжелых, потенциально жизнеугрожающих поражений кожи, таких как синдром Стивенса-Джонсона, токсический эпидермальный некролиз (синдром Лайелла) и реакция на прием лекарственного средства с эозинофилией и системными проявлениями (синдром DRESS). Несмотря на то, что в большинстве случаев симптомы обратимы при отмене ламотриджина, у некоторых пациентов остаются необратимые рубцы, и в редких случаях зарегистрирован летальный исход (см. раздел «Особые указания»). Общий риск развития сыпи в значительной степени связан с: - высокой начальной дозой ламотриджина и превышением рекомендованных темпов увеличения доз ламотриджина (см. раздел «Способ применения и дозировка»); - одновременным приемом вальпроата (см. раздел «Способ применения и дозировка»). Развитие сыпи также рассматривалось как проявление синдрома гиперчувствительности, связанного с различными системными проявлениями (см. «Со стороны иммунной системы»). Имеются данные о снижении минеральной плотности костной ткани, остеопении, остеопорозе и переломах у пациентов, находящихся на длительной терапии ламотриджином. Механизм воздействия ламотриджина на метаболизм костной ткани не определен. Противопоказания: Гиперчувствительность к ламотриджину или другим компонентам препарата. Передозировка: Симптомы и проявления: Имеются данные о случаях острой передозировки при приеме доз, в 10-20 раз превышающих максимальную терапевтическую дозу, включая летальные случаи. Симптомы передозировки: атаксия, нистагм, нарушения сознания, генерализованные эпилептические приступы, кома, расширение комплекса QRS (задержка внутрижелудочковой проводимости). Расширение комплекса QRS более 100 мс может быть связано с более выраженным токсическим эффектом лекарственного средства. Лечение: Необходимо госпитализировать пациента в отделение интенсивной терапии для проведения соответствующей симптоматической и поддерживающей терапии. Для снижения абсорбции ламотриджина рекомендуется применение активированного угля. Дальнейшее лечение проводится в зависимости от клинической ситуации. Опыта применения гемодиализа для лечения передозировки нет. В ходе исследования на 6 добровольцах с почечной недостаточностью, 20% ламотриджина выводилось из организма в течение четырехчасовой сессии гемодиализа. Особые указания: Кожная сыпь. В течение первых 8 недель с момента начала лечения ламотриджином может развиться побочная реакция со стороны кожи в виде сыпи. В большинстве случаев сыпь умеренная и проходит без лечения, однако имеются данные о тяжелых кожных реакциях, требующих госпитализации и отмены препарата. К ним относятся развитие потенциально жизнеугрожающей сыпи, в частности синдрома Стивенса-Джонсона и токсического эпидермального некролиза, а также лекарственной реакции с эозинофилией и системными симптомами (DRESS); также известного как синдром гиперчувствительности (HSS) (см. пункт «Побочные реакции»). Пациентам, у которых развился синдром Стивенса-Джонсона, токсический эпидермальный некролиз и реакции на лекарственные средства с эозинофилией и системными проявлениями (DRESS) после применения ламотриджина, повторное назначение ламотриджина противопоказано. Известно, что у взрослых, участвовавших в исследованиях с использованием современных рекомендаций по дозированию ламотриджина, частота тяжелой кожной сыпи составляла примерно 1 на 500 пациентов с эпилепсией. Примерно половина этих случаев была диагностирована как синдром Стивенса-Джонсона (1 на 1000). Частота тяжелой кожной сыпи у пациентов с биполярным расстройством составляет 1 на 1000. У детей риск серьезной кожной сыпи выше, чем у взрослых. Известно, что по данным исследований применения ламотриджина, частота сыпи, приведшей к госпитализации, у детей варьирует от 1 на 300 до 1 на 100 пациентов. Первые признаки кожной сыпи у детей могут быть ошибочно приняты за инфекцию, поэтому врачи должны обращать внимание на возможность развития побочной реакции на препарат у детей, у которых развиваются сыпь и лихорадка в течение первых 8 недель терапии. Общий риск возникновения кожной сыпи явно тесно связан с высокими начальными дозами ламотриджина и превышением рекомендованного режима увеличения дозы при терапии ламотриджином (см. пункт «Способ применения и дозировка»), а также с сопутствующим применением вальпроата (см. пункт «Способ применения и дозировка»). Ламотриджин следует назначать с осторожностью пациентам, имеющим в анамнезе аллергию или сыпь при использовании других противоэпилептических средств, поскольку частота развития умеренной сыпи у пациентов этой группы после лечения ламотриджином в 3 раза превышала таковую в группе без такого анамнеза. Все пациенты (взрослые и дети), у которых появилась сыпь, должны быть немедленно осмотрены врачом и немедленно прекращено лечение ламотриджином, за исключением случаев, когда развитие сыпи не связано с приемом ламотриджина. Не рекомендуется возобновлять прием ламотриджина в случаях, когда его предшествующее назначение было отменено из-за развития кожных реакций. В этом случае при принятии решения о повторном назначении препарата необходимо учитывать ожидаемую пользу от лечения и возможный риск. Имеются данные о том, что кожная сыпь является частью DRESS-синдрома, также известного как синдром гиперчувствительности. Это состояние сопровождается различными системными симптомами, включая лихорадку, лимфаденопатию, отек лица, изменения в крови, нарушения функции печени и почек, асептический менингит (см. пункт «Побочные реакции»). Синдром может иметь различную степень тяжести и иногда может вызывать диссеминированное внутрисосудистое свертывание и полиорганную недостаточность. Ранние признаки гиперчувствительности (например, лихорадка, лимфаденопатия) могут развиваться даже при отсутствии сыпи. При наличии таких симптомов пациент должен быть немедленно осмотрен, и при отсутствии других причин прием ламотриджина должен быть прекращен. В большинстве случаев асептический менингит обратим после прекращения приема препарата, но в некоторых случаях он может возобновиться при повторном назначении ламотриджина. Повторное назначение ламотриджина вызывает быстрое возвращение симптомов, которые часто носят более тяжелый характер. Пациенты не должны возобновлять терапию ламотриджином после его отмены из-за развития асептического менингита. Также получены сообщения о реакциях фотосенсибилизации, связанных с приемом ламотриджина (см. пункт «Побочные реакции»). В некоторых случаях реакция проявлялась при приеме высоких доз ламотриджина (400 мг или более), при увеличении дозы или увеличении рекомендованных темпов увеличения дозы. При подозрении на развитие реакции фотосенсибилизации, связанной с приемом ламотриджина (например, сильный солнечный ожог), необходимо прекратить лечение препаратом. Если продолжение лечения ламотриджином считается клинически целесообразным, пациенту рекомендуется избегать солнечных лучей и искусственных ультрафиолетовых лучей и использовать защитные средства (например, защитную одежду и солнцезащитные средства). Гемофагоцитарный лимфогистиоцитоз (ГЛГ). ГЛГ наблюдался у пациентов, принимавших ламотриджин (см. Побочные реакции). ГЛГ характеризуется следующими признаками и симптомами: лихорадка, сыпь, неврологические симптомы, гепатоспленомегалия, лимфаденопатия, цитопения, повышение концентрации ферритина в сыворотке крови, гипертриглицеридемия и нарушение функции печени и свертываемости крови. Симптомы обычно возникают в течение 4 недель после начала лечения. Пациенты должны быть проинформированы о симптомах, связанных с ГЛГ, и им следует рекомендовать немедленно обратиться к врачу при развитии этих симптомов во время лечения ламотриджином. Пациенты, у которых проявляются эти признаки и симптомы, должны быть немедленно оценены, и должен быть рассмотрен диагноз ГЛГ. Лечение ламотриджином должно быть немедленно прекращено, если не установлена другая причина развития симптомов. Суицидальный риск. У пациентов с эпилепсией могут наблюдаться симптомы депрессии и/или биполярного расстройства, и имеются доказательства того, что пациенты с эпилепсией и биполярным расстройством имеют повышенный риск суицидальности. От 25% до 50% пациентов с биполярным расстройством отмечали как минимум одну попытку самоубийства. Они могут испытывать ухудшение депрессивных симптомов и/или проявление суицидальных импульсов и поведения (самоубийство), независимо от того, применяли ли они препараты для лечения биполярного расстройства, такие как ламотриджин. У пациентов с различными показаниями, включая пациентов с эпилепсией, при лечении противоэпилептическими средствами отмечались суицидальные намерения и поведение. Мета-анализ данных применения противоэпилептических препаратов, включая ламотриджин, продемонстрировал небольшое повышение риска суицидальных намерений и поведения. Механизм этого риска неизвестен, но имеющиеся данные не исключают возможности увеличения этого риска, связанного с применением ламотриджина. Поэтому за пациентами следует осуществлять тщательное наблюдение для выявления признаков суицидальных намерений и поведения. При выявлении таких признаков пациенты и их опекуны должны обратиться за медицинской помощью. Клиническое ухудшение при биполярном расстройстве. Необходимо внимательно наблюдать за пациентами, принимающими ламотриджин при биполярных расстройствах, чтобы не пропустить клиническое ухудшение (включая появление новых симптомов) или суицидальность, особенно в начале курса лечения или при изменении дозы. У пациентов, имеющих в анамнезе суицидальное поведение или мысли, а также у тех, кто проявляет суицидальные намерения до начала лечения, возможен более высокий риск суицидальных мыслей или суицидальных попыток, что потребует тщательного наблюдения во время лечения. Пациенты и опекуны пациентов должны быть предупреждены о необходимости наблюдения за любым ухудшением их состояния (включая появление новых симптомов) и/или появлением суицидальных намерений/попыток или склонности к самоповреждению, чтобы своевременно обратиться за медицинской помощью при возникновении этих симптомов. Одновременно необходимо оценить ситуацию и внести соответствующие изменения в терапевтический режим, включая возможное прекращение лечения для пациентов при проявлении клинического ухудшения (включая появление новых симптомов) и/или появлении суицидальных намерений/поведения, особенно если эти симптомы тяжелые, возникли внезапно и не являются частью уже существующих симптомов. Гормональные контрацептивы. Влияние гормональных контрацептивов на эффективность ламотриджина. Получены данные о том, что комбинация «этинилэстрадиол 30 мкг/левоноргестрел 150 мкг» примерно вдвое увеличивает клиренс ламотриджина, что, в свою очередь, снижает уровень ламотриджина (см. пункт «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий»). Для достижения максимального терапевтического эффекта в большинстве случаев потребуется увеличение поддерживающей дозы ламотриджина (путем титрования) (в 2 раза). У женщин, которые еще не принимали препараты-индукторы ферментов печени и уже используют гормональные контрацептивы с однонедельным перерывом между курсами (так называемая неделя без контрацептивов), может наблюдаться постепенное временное повышение уровня ламотриджина в течение недельного перерыва. Это повышение будет более значительным, если доза ламотриджина будет увеличена за несколько дней до или во время недельного перерыва. Для получения подробной информации о дозировании см. пункт «Общие рекомендации по дозированию для особых групп пациентов» в пункте «Способ применения и дозировка». Соответственно, женщины, начинающие прием пероральных контрацептивов или завершающие курс пероральных контрацептивов, должны постоянно находиться под наблюдением врача, и в большинстве случаев им потребуется коррекция дозы ламотриджина. Другие пероральные контрацептивы и гормон-замещающие препараты не изучались, но они могут оказывать аналогичное влияние на фармакокинетические свойства ламотриджина. Влияние ламотриджина на эффективность пероральных контрацептивов. Имеются данные о том, что по результатам клинических исследований взаимодействия, в которых участвовало 16 здоровых добровольцев, было выявлено незначительное увеличение высвобождения левоноргестрела и изменение уровней фолликулостимулирующего и лютеинизирующего гормонов в сыворотке крови в случаях, когда ламотриджин использовался с гормональными контрацептивами (комбинация «этинилэстрадиол 30 мкг/левоноргестрел 150 мкг») (см. пункт «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий»). Влияние этих изменений на овуляцию яичников неизвестно. Но нельзя исключать возможность того, что у некоторых пациентов, одновременно принимающих ламотриджин и гормональные контрацептивы, эти изменения вызывают снижение эффективности последних. Поэтому пациенты должны своевременно сообщать об изменении менструального цикла, например, о появлении внезапного кровотечения. Влияние ламотриджина на субстраты органических катионных транспортеров 2 (ОКТ 2). Ламотриджин является ингибитором почечной канальцевой секреции через органические белки катионных транспортеров (см. пункт «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий»). Это может привести к повышению плазменных уровней некоторых препаратов, которые выводятся преимущественно путем вышеуказанного пути. Поэтому применение ламотриджина с субстратами ОКТ 2, имеющими узкий терапевтический индекс, такими как дофетилид, не рекомендуется. Дигидрофолатредуктаза. Ламотриджин является слабым ингибитором дигидрофолатредуктазы, поэтому при длительном применении ламотриджина возможно его влияние на метаболизм фолатов. Однако при длительном применении ламотриджина не происходит каких-либо существенных изменений количества гемоглобина, среднего объема эритроцитов, концентрации фолатов в сыворотке крови и эритроцитах в течение 1 года, а также концентрации фолатов в эритроцитах в течение 5 лет. Почечная недостаточность. В исследовании однократной дозы у пациентов с терминальной стадией почечной недостаточности концентрация ламотриджина в плазме крови существенно не изменялась. Однако возможно накопление метаболита глюкуронида. Применение препарата у пациентов с почечным повреждением требует осторожности. Пациенты, принимающие другие препараты, содержащие ламотриджин. Ламотриджин не следует принимать без консультации врача пациентам, уже получающим лечение другим препаратом, содержащим ламотриджин. Изменения, подобные Бругада, на ЭКГ. На ЭКГ были зафиксированы аритмогенные аномалии ST-T и типичная ЭКГ Бругада у пациентов, принимавших ламотриджин. В связи с этим, перед применением ламотриджина у пациентов с синдромом Бругада следует тщательно рассмотреть возможность такого лечения. Развитие у детей. Нет информации о влиянии ламотриджина на рост, половое созревание, а также когнитивное, эмоциональное и поведенческое развитие у детей. Эпилепсия. Внезапное прекращение приема ламотриджина, как и других противоэпилептических средств, может спровоцировать увеличение частоты приступов. За исключением случаев, когда состояние пациента требует внезапного прекращения приема препарата (например, при возникновении сыпи), доза ламотриджина должна постепенно снижаться в течение минимум 2 недель. Согласно опубликованным данным, тяжелые приступы эпилепсии могут вызвать рабдомиолиз, полиорганную недостаточность и синдром диссеминированного внутрисосудистого свертывания, иногда с летальным исходом. Аналогичные случаи возможны на фоне лечения ламотриджином. Может наблюдаться значительное клиническое ухудшение частоты развития приступов вместо улучшения состояния. У пациентов, имеющих более одного типа приступов, улучшение контроля одного типа приступов должно быть тщательно оценено с точки зрения ухудшения контроля другого типа приступов. Лечение ламотриджином может усугублять миоклонические приступы. Имеются данные о том, что ответ на комбинированное лечение с индукторами ферментов более слабый, чем на комбинированное лечение противоэпилептическими средствами, которые не индуцируют ферменты. Причина этого неизвестна. При лечении детей с типичными малыми эпилептическими приступами эффект достигается не у всех пациентов. Биполярные расстройства. Дети (до 18 лет). Лечение антидепрессантами связано с повышенным риском суицидальных намерений и поведения у детей (до 18 лет) с большим депрессивным расстройством и другими психическими расстройствами. Фертильность. Известно, что применение ламотриджина в репродуктивных исследованиях на животных не нарушало фертильность. Данные о влиянии ламотриджина на фертильность у людей отсутствуют. Тератогенность. Ламотриджин является слабым ингибитором дигидрофолатредуктазы. Теоретически существует риск врожденных пороков развития плода человека, если женщина во время беременности проходит лечение ингибиторами фолатов. Однако репродуктивные токсикологические исследования на животных при применении ламотриджина в дозах, меньших терапевтической дозы 400 мг/день [исходя из площади поверхности тела (мг/м2)], показали токсическое воздействие на развитие потомства (повышенная смертность, снижение массы тела, увеличение структурных изменений, нервно-поведенческие нарушения), однако тератогенный эффект не был выявлен. Препарат содержит лактозу, поэтому для пациентов с такими редкими наследственными заболеваниями, как непереносимость галактозы, дефицит лактазы Лаппа или нарушение мальабсорбции глюкозы-галактозы, прием Ламотрина не рекомендуется. Лекарственное средство содержит менее 1 ммоль натрия (23 мг) на таблетку, то есть практически не содержит натрия. Применение в период беременности и кормления грудью. Риск, связанный с применением противоэпилептических препаратов в целом. Женщинам репродуктивного возраста требуется консультация специалиста. Следует рассмотреть вопрос о лечении противоэпилептическими средствами (ПЭС), когда женщина планирует беременность. Женщины, проходящие лечение по поводу эпилепсии, должны избегать внезапного прекращения приема ПЭС, поскольку это может привести к рецидиву эпилептических приступов и иметь серьезные последствия для женщины и плода. Во всех случаях предпочтение должно отдаваться монотерапии, поскольку комбинированная терапия ПЭС может быть связана с повышенным риском развития врожденных пороков по сравнению с монотерапией, в зависимости от используемого ПЭС. Риск, связанный с применением ламотриджина. Беременность. Большое количество данных о беременных женщинах, проходивших монотерапию ламотриджином в первом триместре (более 8700), не указывает на значительное повышение риска серьезных врожденных пороков, включая расщелины ротовой полости. Исследования на животных показали эмбриофетальную токсичность. Если терапия ламотриджином во время беременности считается необходимой, рекомендуется применение минимально возможной терапевтической дозы. Ламотриджин оказывает слабое ингибирующее действие на дигидрофолатредуктазу и, следовательно, теоретически может повысить риск нарушения эмбрионального развития путем снижения уровня фолиевой кислоты (см. пункт «Особые указания»). Поэтому следует уделить внимание необходимости приема фолиевой кислоты при планировании беременности и на ранних сроках. Физиологические изменения во время беременности могут повлиять на уровень ламотриджина и/или его терапевтический эффект. Зафиксированы случаи снижения уровня ламотриджина во время беременности, что потенциально повышало риск потери контроля над приступами. После рождения ребенка уровень ламотриджина может быстро повыситься с потенциальным риском возникновения дозозависимых побочных реакций. Поэтому уровень ламотриджина в сыворотке крови должен проверяться до, во время и после родов. При необходимости доза ламотриджина должна быть модифицирована для поддержания концентрации ламотриджина в сыворотке крови на добеременном уровне или адаптирована в соответствии с клиническим состоянием. Дополнительно должны контролироваться дозозависимые побочные реакции после рождения ребенка. Период кормления грудью. Имеются данные о том, что ламотриджин выделяется в грудное молоко в переменных концентрациях. При этом уровень ламотриджина у новорожденного может достигать 50% от соответствующего уровня матери. Следовательно, у некоторых детей, находившихся на грудном вскармливании, уровень ламотриджина в сыворотке крови может достигать уровней, при которых возможен фармакологический эффект. В связи с этим, польза грудного вскармливания должна быть сопоставлена с возможным риском развития побочных реакций у ребенка. Если женщина, проходящая лечение ламотриджином, решит кормить грудью, необходимо внимательно наблюдать за ребенком и выявлять такие нежелательные явления, как седативный эффект, сыпь и недостаточный набор массы тела. Фертильность. Исследования на животных не выявили влияния ламотриджина на фертильность. Дети. Влияние ламотриджина на детей в возрасте до 2 лет при монотерапии или на детей в возрасте до 1 месяца при вспомогательной терапии не изучалось. Эффективность и безопасность вспомогательной терапии ламотриджином при парциальных приступах у детей в возрасте от 1 месяца до 2 лет не установлена. Поэтому она не рекомендуется для детей этой возрастной категории. Ламотриджин не показан у детей и подростков (до 18 лет) с биполярными расстройствами, поскольку эффективность препарата не была установлена, а также из-за повышенного риска возникновения суицидальных намерений (см. пункт «Особые указания»). Влияние на способность к вождению автотранспорта или работе с другими механизмами. Имеющиеся данные указывают на то, что эффект ламотриджина, связанный с координацией зрения, движениями глаз, управлением телом, и субъективный седативный эффект не отличаются от плацебо. В клинических исследованиях при применении ламотриджина отмечались побочные реакции неврологического характера, такие как головокружение и диплопия, поэтому пациенты должны сначала оценить свою реакцию на лечение ламотриджином перед началом вождения автомобиля или работы с механизмами. Поскольку существует индивидуальная реакция на противоэпилептические средства, пациент должен обратиться к врачу за консультацией относительно особенностей вождения автомобиля в этих случаях. Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий. Установлено, что уридин 5'-дифосфо (УДФ)-глюкуронилтрансфераза (УГТ) - это фермент, ответственный за метаболизм ламотриджина. Таким образом, препараты, индуцирующие или ингибирующие глюкуронизацию, могут влиять на клиренс ламотриджина. Сильные или умеренные индукторы фермента цитохрома P450 (CYP3A4), известные тем, что индуцируют УГТ, также могут усиливать метаболизм ламотриджина. Нет доказательств того, что ламотриджин может вызывать клинически значимую стимуляцию или подавление окислительных ферментов цитохрома P450. Ламотриджин может индуцировать собственный метаболизм, однако этот эффект умеренный и не имеет клинически значимых последствий. Препараты, доказанно оказывающие клинически значимое влияние на концентрацию ламотриджина, приведены в Таблице 6. Специальные рекомендации по дозированию этих препаратов представлены в пункте «Способ применения и дозировка». Также в Таблице 6 указаны препараты, которые, как было показано, оказывают минимальное или вообще никакого влияния на концентрацию ламотриджина. Как правило, при одновременном применении таких препаратов не ожидается какого-либо клинического влияния. Однако у пациентов с эпилепсией, чье состояние особенно чувствительно к колебаниям концентрации ламотриджина, следует соблюдать меры предосторожности. Лекарственные средства, повышающие концентрацию ламотриджина | Лекарственные средства, снижающие концентрацию ламотриджина | Лекарственные средства, оказывающие минимальное или вообще никакого влияния на концентрацию ламотриджина Вальпроат | Атазанавир/ритонавир | Карбамазепин Комбинация «этинилэстрадиол/левоноргестрел» | Лопинавир/ритонавир | Фенобарбитал | | Фенитоин | | Примидон | | Рифампицин | | Арипипразол | | Бупропион | | Фелбамат | | Габапентин | | Лакозамид | | Леветирацетам | | Литий | | Оланзапин | | Окскарбазепин | | Парацетамол | | Перампанел | | Прегабалин | | Топирамат | | Зонизамид Подробная информация о дозировании см. в подпункте «Общие рекомендации по дозированию для особых групп пациентов» пункта «Способ применения и дозировка». Дозировочные указания для женщин, принимающих гормональные контрацептивы, см. в подпункте «Гормональные контрацептивы» пункта «Особые указания»). Взаимодействие с противоэпилептическими препаратами (см. также пункт «Способ применения и дозировка») Вальпроат, который ингибирует глюкуронизацию ламотриджина, замедляет метаболизм ламотриджина и увеличивает его средний период полувыведения примерно в 2 раза. Некоторые противоэпилептические препараты (такие как фенитоин, карбамазепин, фенобарбитал и примидон), которые индуцируют микросомальные ферменты цитохрома P450, индуцируют УГТ и ускоряют метаболизм ламотриджина. Имеются данные о побочных реакциях со стороны центральной нервной системы, включающие головокружение, атаксию, диплопию, затуманивание зрения и тошноту у пациентов, одновременно принимавших карбамазепин с ламотриджином. Эти явления обычно исчезают при снижении дозы карбамазепина. Аналогичные эффекты были выявлены в исследовании ламотриджина и окскарбазепина с участием здоровых взрослых добровольцев, но исследование снижения дозы не проводилось. Известно, что в исследовании на здоровых взрослых добровольцах, принявших дозу ламотриджина 200 мг и окскарбазепина 1200 мг, было выявлено, что окскарбазепин не изменял метаболизм ламотриджина, а ламотриджин, в свою очередь, не изменял метаболизм окскарбазепина. Имеются данные о том, что в исследовании на здоровых добровольцах доза фелбамата 1200 мг 2 раза в день и ламотриджина 100 мг 2 раза в день в течение 10 дней совместного применения не оказывала клинически значимого влияния на фармакокинетику последнего. По данным ретроспективного анализа плазменных уровней у пациентов, принимавших ламотриджин с габапентином или без него, было выявлено, что габапентин не изменяет уровень кажущегося клиренса ламотриджина. Известно, что потенциальное лекарственное взаимодействие между леветирацетамом и ламотриджином было изучено путем оценки уровней концентрации обоих препаратов в сыворотке крови в плацебо-контролируемых клинических исследованиях. По этим данным, вещества не изменяют фармакокинетику друг друга. Стабильная концентрация ламотриджина в плазме крови не изменяется при одновременном применении с прегабалином (200 мг 3 раза в день). Фармакокинетического взаимодействия между ламотриджином и прегабалином нет. Топирамат не оказывает влияния на плазменные концентрации ламотриджина. Применение ламотриджина увеличивает концентрацию топирамата на 15%. Известно, что по данным исследований, применение зонизамида (200-400 мг/день) с ламотриджином (150-500 мг/день) в течение 35 дней для лечения эпилепсии не оказывало существенного влияния на фармакокинетику ламотриджина. На концентрацию ламотриджина в плазме не оказывало влияния его совместное применение с лакозамидом (200, 400 или 600 мг/день) в плацебо-контролируемых клинических исследованиях у пациентов с парциальными судорожными приступами. Дополнительно по данным трех плацебо-контролируемых клинических исследований одновременного применения перампанела, доза перампанела (12 мг/день), исследованная в наибольшей степени, увеличивала клиренс ламотриджина менее чем на 10%. Несмотря на то, что описаны случаи изменения концентрации других противоэпилептических препаратов в плазме крови, имеющиеся данные исследований указывают на то, что ламотриджин не оказывает влияния на концентрацию сопутствующих противоэпилептических средств в плазме крови. Результаты исследований in vitro показали, что ламотриджин не влияет на связывание других противоэпилептических средств с белками плазмы крови. Взаимодействие с другими психотропными веществами (см. пункт «Способ применения и дозировка»). Известно, что при одновременном применении ламотриджина 100 мг в день и глюконата лития 2 г, 2 раза в день, в течение 6 дней у 20 пациентов, фармакокинетика лития не изменялась. Многократное пероральное применение бупропиона не оказывает статистически значимого влияния на фармакокинетику ламотриджина в исследовании на 12 пациентах, отмечается лишь незначительное повышение уровня глюкуронида ламотриджина. Известно, что в исследованиях с участием здоровых добровольцев, 15 мг оланзапина снижали площадь под кривой «концентрация-время» (AUC) и максимальную концентрацию (Cmax) ламотриджина в среднем на 24% и 20% соответственно. Ламотриджин в дозе 200 мг не влиял на фармакокинетику оланзапина. Многократные пероральные дозы ламотриджина 400 мг в день не оказывали клинически значимого влияния на фармакокинетику рисперидона при приеме однократной дозы 2 мг. При совместном применении рисперидона 2 мг с ламотриджином отмечалось развитие сонливости. Имеющиеся данные указывают на то, что случаев сонливости при применении только ламотриджина не выявлено. Известно, что в клиническом исследовании с участием 18 взрослых пациентов с биполярными расстройствами, принимавших ламотриджин (≥100 мг/день) и арипипразол с постепенным увеличением дозы от 10 мг/кг до 30 мг/кг в течение 7 дней, и еще в течение последующих 7 дней, было зафиксировано снижение AUC и Cmax ламотриджина примерно на 10%. Не ожидается, что эффект таких изменений приведет к клиническим последствиям. Результаты экспериментов in vitro позволяют утверждать, что амитриптилин, бупропион, клоназепам, флуоксетин, галоперидол или лоразепам лишь в минимальной степени влияют на образование основного метаболита ламотриджина, 2-N-глюкуронида. По данным изучения метаболизма буфуралола в микросомах печени человека можно определить, что ламотриджин не снижает клиренс препаратов, которые метаболизируются преимущественно через CYP 2D6. Результаты экспериментов in vitro позволяют утверждать, что клозапин, фенелзин, рисперидон, сертралин или тразодон не могут влиять на клиренс ламотриджина. Взаимодействие с гормональными контрацептивами Влияние гормональных контрацептивов на фармакокинетику ламотриджина. Имеются данные о том, что комбинация «этинилэстрадиол 30 мкг/левоноргестрел 150 мкг» примерно вдвое увеличивает клиренс ламотриджина, что, в свою очередь, приводит к снижению AUC и Cmax ламотриджина в среднем на 52% и 39% соответственно. В условиях однонедельного перерыва в приеме контрацептива (так называемая неделя без контрацептива) концентрация ламотриджина в сыворотке крови постоянно увеличивалась, достигая концентрации примерно в 2 раза большей, чем при комбинированном применении препаратов (см. пункты «Способ применения и дозировка» и «Особые указания»). Влияние ламотриджина на фармакокинетику гормональных контрацептивов. Известно, что, по данным исследований, суточная доза ламотриджина 300 мг у женщин не оказывала влияния на фармакокинетику этинилэстрадиола, который является частью комбинированной таблетки перорального контрацептива. Наблюдалось постоянное небольшое увеличение высвобождения левоноргестрела, что, в свою очередь, приводило к снижению AUC и Cmax левоноргестрела в среднем на 19% и 12% соответственно. Измерения уровней фолликулостимулирующего гормона и лютеинизирующего гормона, а также эстрадиола в сыворотке крови в ходе исследований показали подавление гормональной активности яичников у некоторых женщин, однако измерения уровня прогестерона в сыворотке крови выявили, что ни у одной женщины не наблюдалось никаких гормональных симптомов овуляции. Влияние изменений уровня фолликулостимулирующего и лютеинизирующего гормонов в сыворотке крови и незначительного увеличения высвобождения левоноргестрела на овуляторную активность яичников неизвестно (см. пункт «Общие рекомендации по дозированию для особых групп пациентов» в пункте «Способ применения и дозировка» и подпункт «Гормональные контрацептивы» в пункте «Особые указания»). Известно, что влияние суточной дозы ламотриджина 300 мг не было исследовано. Имеются данные о том, что исследования других гормональных контрацептивов также не проводились. Взаимодействие с другими лекарственными средствами. Известно, что в исследованиях с участием 10 мужчин-добровольцев, принимавших рифампицин, повышался уровень высвобождения ламотриджина и снижался его период полувыведения, в результате индукции печеночных ферментов, ответственных за глюкуронизацию. У пациентов, получающих терапию рифампицином, должен использоваться режим лечения, рекомендованный для лечения ламотриджином и соответствующими индукторами глюкуронизации (см. пункт «Способ применения и дозировка»). По данным исследований, проведенных с участием здоровых добровольцев, лопинавир/ритонавир примерно вдвое снижает плазменные концентрации ламотриджина путем индукции глюкуронизации. Для пациентов, получающих сопутствующую терапию лопинавиром/ритонавиром, должен использоваться режим лечения, рекомендованный для лечения ламотриджином и соответствующими индукторами глюкуронизации (см. пункт «Способ применения и дозировка»). Применение атазанавира/ритонавира (300 мг/100 мг) снижает AUC и Cmax ламотриджина в плазме крови (при дозе 100 мг) в среднем на 32% и 6% соответственно. (см. подпункт «Общие рекомендации по дозированию для особых групп пациентов» в пункте «Способ применения и дозировка»). По данным исследований, проведенных на здоровых добровольцах, прием парацетамола в дозе 1 г (4 раза в сутки) снижал AUC и Cmin ламотриджина в плазме крови в среднем на 20% и 25% соответственно. Данные исследования in vitro влияния ламотриджина на органические катионные транспортеры 2 (ОКТ 2) показали, что ламотриджин, но не метаболит N(2)-глюкуронид, является ингибитором ОКТ 2 в потенциально клинически значимых концентрациях. Ламотриджин является более сильным ингибитором ОКТ 2 с показателями IC50 53,8 мкМ и 186 мкМ соответственно (см. пункт «Особые указания»). Взаимодействие с использованием лабораторных тестов. Имеются данные о влиянии ламотриджина на тесты, используемые для быстрого определения некоторых лекарственных средств в моче, результатом чего могут быть ложноположительные результаты, особенно при определении фенциклидина. Для подтверждения положительных результатов необходимо использовать альтернативный, более специфический химический метод. Форма выпуска: 10 таблеток в блистере; 3 или 6 блистеров в картонной пачке. Условия хранения: Хранить в оригинальной упаковке, защищая от света и влаги, при температуре не выше 250C. Хранить в недоступном для детей месте. Срок годности: 3 года. Порядок отпуска: Лекарственное средство относится к группе - II. Отпускается по рецепту №3. Производитель: ООО «Фарма Старт»

აქტივი

lamotrigine

რა არის ეს?

სამკურნალო საშუალების სამედიცინო გამოყენების ინსტრუქცია ლამოტრინი 25 ლამოტრინი 50 ლამოტრინი 100 პრეპარატის სავაჭრო დასახელება: ლამოტრინი. საერთაშორისო არაპატენტირებული დასახელება: ლამოტრიჯინი. სამკურნალწამლო ფორმა: ტაბლეტები. ზოგადი დახასიათება: 1 ტაბლეტი შეიცავს: აქტიური ნივთიერება: ლამოტრიჯინი 25 მგ ან, 50 მგ, 100 მგ; დამხმარე ნივთიერებები: მიკროკრისტალური ცელულოზა, სილიციუმის დიოქსიდი კოლოიდური უწყლო, პოვიდონი, ნატრიუმის სახამებლის გლიკოლატი (ტიპი A), ლაქტოზას მონოჰიდრატი, მაგნიუმის სტეარატი. აღწერა: თეთრი ან თითქმის თეთრი ფერის ტაბლეტები, მრგვალი ფორმის, ორმხრივამოზნექილი ზედაპირით, ღარით (ლამოტრინი 50 და ლამოტრინი 100), ღარის გარეშე (ლამოტრინი 25) ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: ანტიეპილეფსიური საშუალებები. ლამოტრიჯინი. ფარმაკოლოგიური თვისებები. ფარმაკოდინამიკა. ლამოტრიჯინი არის კრუნჩხვის საწინააღმდეგო საშუალება, რომლის მოქმედების მექანიზმიც დაკავშირებულია ნეირონების პრესინაფსური მემბრანების პოტენციალზე-დამოკიდებული ნატრიუმის არხების ბლოკადასთან ნელი ინაქტივაციის ფაზაში და გლუტამატის (ამინომჟავები, რომლებიც მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ ეპილეფსიური შეტევის განვითარებაში) ჭარბი გამონთავისუფლების დათრგუნვასთან. ფარმაკოკინეტიკა. პერორალური მიღების შემდეგ პრეპარატი სწრაფად და მთლიანად აბსორბირდება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში. სისხლის პლაზმაში მაქსიმალური კონცენტრაცია მიიღწევა დაახლოებით 2,5 საათის შემდეგ. ლამოტრიჯინი ექვემდებარება აქტიურ მეტაბოლიზმს, ძირითადი მეტაბოლიტია N- გლუკურონიდი. მოზრდილებში ნახევარგამოყოფის პერიოდი საშუალოდ შეადგენს 29 საათს. ლამოტრიჯინს გააჩნია წრფივი ფარმაკოლოგიური პროფილი. გამოიყოფა ძირითადად მეტაბოლიტების სახით და ნაწილობრივ უცვლელი სახით, უპირატესად შარდით. ბავშვებში ნახევარგამოყოფის პერიოდი ნაკლებია ვიდრე მოზრდილებში. პაციენტების სპეციალური ჯგუფები. ბავშვები სხეულის მასაზე &nbsp;დამოკიდებული კლირენსი ბავშვებში უფრო მაღალია, ვიდრე მოზრდილებში, ყველაზე მაღალი მაჩვენებლებით 5 წლამდე ასაკში. ლამოტრიჯინის ნახევარგამოყოფის პერიოდი ბავშვებში, როგორც წესი უფრო ნაკლებია, ვიდრე მოზრდილებში, საშუალო მნიშვნელობით დაახლოებით 7 საათი, &nbsp;&nbsp;ფერმენტების&nbsp; ისეთი ინდუქტორების ერთდროულად გამოყენებისას როგორიცაა კარბამაზეპინი და ფენიტოინი, და საშუალო მნიშვნელობის 45-დან 50-მდე საათიან პერიოდამდე გაზრდით მხოლოდ ვალპროატის ერთდროულად გამოყენებისას. ხანდაზმული ასაკის პაციენტები. მოწოდებულია ინფორმაცია, რომ ფარმაკოკინეტიკური ანალიზის შედეგებით პაციენტების ჯგუფებში, რომლებიც მოიცავდა კვლევაში მონაწილე ეპილეფსიის მქონე როგორც &nbsp;ხანდაზმულ, &nbsp;ასევე ახალგაზრდა პაციენტებს, აღმოჩნდა, რომ ლამოტრიჯინის კლირენსი არ შეიცვალა კლინიკურად მნიშვნელოვან მაჩვენებლამდე. ერთჯერადი დოზების&nbsp; შემდეგ, აშკარა კლირენსი შემცირდა 12 %-ით 35 მლ/წთ/კგ-დან 20 წლის ასაკის პაციენტებში, 31 მლ/წთ/კგ-მდე 70 წლის ასაკის პაციენტებში. 48 კვირიანი მკურნალობის შემდეგ დაქვეითებამ შეადგინა 10% 41 მლ/წთ-დან ახალგაზრდა პაციენტებში 37 მლ/წთ-მდე ხანდაზმულ პაციენტებში. მოწოდებულია ინფორმაცია, რომ ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკა შესწავლილი იქნა 12 ჯანმრთელ ხანდაზმულ პაციენტებში, რომლებსაც დაენიშნათ ერთჯერადი დოზა 150 მგ. ხანდაზმული ასაკის პაციენტებში კლირენსის საშუალო მნიშვნელობა (0.39 მლ/წთ/კგ) იმყოფება კლირენსის საშუალო მნიშვნელობის ფარგლებში (0.31-დან 0.65 მლ/წთ/კგ), რომელიც მიღებულია 9 კვლევაში, რომლებიც ჩატარდა არა-ხანდაზმული ასაკის მოზრდილ პაციენტებში მათ მიერ 30-დან 450 მგ-მდე ერთჯერადი დოზის მიღების შემდეგ. პაციენტები თირკმლის ფუნქციის დარღვევებით. თირკმელების ფუნქციის ქრონიკული დარღვევების მქონე 12 მოხალისეს და &nbsp;ჰემოდიალიზზე მყოფ 6 პაციენტს მიაღებინეს ლამოტრიჯინის 100 მგ ერთჯერადი დოზა. CL/F საშუალო მნიშვნელობები შეადგენდა 0,42 მლ/წთ/კგ-ს (თირკმლის ფუნქციის ქრონიკული დარღვევები), 0,33 მლ/წთ/კგ-ს (პერიოდი ჰემოდიალიზებს შორის) და 1,57 მლ/წთ/კგ-ს (ჰემოდიალიზის დროს), შედარებით 0,58 მლ/წთ/კგ-თან ჯანმრთელ პაციენტებში. სისხლის პლაზმიდან საშუალო ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენდა 42,9 საათს (თირკმლის ფუნქციის ქრონიკული დარღვევები), 57,4 საათს (პერიოდი ჰემოდიალიზებს შორის), და 13,0 საათს (ჰემოდიალიზის დროს), შედარებით 26,2 საათთან ჯანმრთელ პაციენტებში. ჰემოდიალიზის ოთხსაათიანი სესიის განმავლობაში ლამოტრიჯინის რაოდენობა დაახლოებით 20 %-ით შემცირდა (5,6-დან 35,1–მდე). ამ ჯგუფის პაციენტებისთვის ლამოტრიჯინის საწყისი დოზის განსაზღვრა უნდა იყოს დამყარებული პაციენტის მიერ ანტიეპილეფსიური საშუალებების მიღების რეჟიმზე; შემანარჩუნებელი დოზის შემცირება შეიძლება ეფექტური იყოს თირკმლის მნიშვნელოვანი ფუნქციური უკმარისობის მქონე პაციენტებისთვის. პაციენტები ღვიძლის ფუნქციის დარღვევებით. ერთჯერადი დოზის ფარმაკოკინეტიკური კვლევები ჩატარდა ღვიძლის ფუნქციის სხვადასხვა ხარისხის დარღვევის მქონე პაციენტებისა და ჯანმრთელი მოხალისეების მონაწილეობით. ლამოტრიჯინის აშკარა კლირენსის საშუალო მნიშვნელობა შეადგენდა 0,31 მლ/წთ/კგ-ს, 0,24 მლ/წთ/კგ-ს და 0,10 მლ/წთ/კგ-ს ღვიძლის ფუნქციის A, B და C ხარისხის დარღვევის მქონე პაციენტებში (ჩაილდ-პიუს კლასიფიკაციით) შესაბამისად, ჯანმრთელ პაციენტებში 0,34 მლ/წთ/კგ-თან შედარებით. როგორც წესი, საწყისი, მომატებული და შემანარჩუნებელი დოზები უნდა შემცირდეს დაახლოებით 50%-ით ღვიძლის ფუნქციის ზომიერი დარღვევის მქონე პაციენტებში (ჩაილდ-პიუს კლასიფიკაციით B ხარისხი), და 75 %-ით ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დარღვევის მქონე პაციენტებში (ჩაილდ-პიუს კლასიფიკაციით C ხარისხი). მომატებული და შემანარჩუნებელი დოზები უნდა იქნას კორექტირებული მკურნალობაზე რეაქციის შესაბამისად. &nbsp; გამოყენების ჩვენებები. ეპილეფსია. მოზრდილები და 13 წელზე უფროსი ასაკის ბავშვები: &nbsp; პარციალური და გენერალიზებული ეპილეფსიის შეტევების &nbsp;მონოთერაპია და დამატებითი თერაპია, &nbsp;ეპილეფსიის ტონურ-კლონური შეტევების ჩათვლით, და ასევე შეტევებისა, რომლებიც დაკავშირებულია ლენოქს-გასტოს სინდრომთან. სამკურნალო საშუალება ლამოტრინი ინიშნება დამატებითი თერაპიის სახით, მაგრამ ლენოქს-გასტოს სინდრომის დროს ის შეიძლება დაინიშნოს, როგორც საწყისი ანტიეპილეფსიური პრეპარატი (საპ). 2-დან 12 წლამდე ასაკის ბავშვები: ეპილეფსიის, კერძოდ პარციალური და გენერალიზებული შეტევების დამატებითი თერაპია, ტონურ-კლონური კრუნჩხვების ჩათვლით, და ასევე კრუნჩხვებისა, რომლებიც დაკავშირებულია ლენოქს-გასტოს სინდრომთან. ტიპიური აბსანსების მონოთერაპია. ბიპოლარული აშლილობა მოზრდილებში. &nbsp;მოზრდილები (18 წლის ასაკიდან). დეპრესიული მდგომარეობების პროფილაქტიკისთვის I ტიპის ბიპოლარული აშლილობის მქონე პაციენტებში, რომლებიც ძირითადად განიცდიან დეპრესიულ მდგომარეობებს. ლამოტრიჯინი არ არის ნაჩვენები მანიაკალური ან დეპრესიული ეპიზოდების გადაუდებელი თერაპიისათვის. &nbsp; გამოყენების მეთოდი და დოზირება. პრეპარატი ლამოტრინი, ტაბლეტები უნდა იქნას მიღებული მთლიანად, დაღეჭვისა და &nbsp;დამტვრევის გარეშე. თუ ლამოტრიჯინის გათვლილი დოზა (მაგალითად, ეპილეფსიით დაავადებული ბავშვების, ან ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტების სამკურნალოდ,) არ წარმოადგენს მთლიანი ტაბლეტების ჯერადს, მისაღები დოზა უნდა შეესაბამებოდეს მთლიან ტაბლეტების უახლოეს ნაკლებ რაოდენობას. პრეპარატ ლამოტრიჯინის დოზირების შეუძლებლობისას ბავშვებში, საჭიროა ლამოტრიჯინის სხვა სამკურნალწამლო ფორმითა და შესაბამისი დოზირებით გამოყენება. მკურნალობის განმეორებითი დაწყება. ექიმებმა უნდა შეაფასონ დოზის გაზრდის აუცილებლობა შემანარჩუნებელ დოზამდე ლამოტრიჯინის მიღების განახლებისას პაციენტებისთვის, რომლებმაც შეწყვიტეს ლამოტრიჯინის მიღება რაიმე მიზეზით, რადგან სერიოზული გამონაყარის განვითარების რისკი ასოცირდება მაღალ საწყის დოზებთან და ლამოტრიჯინის დოზის გაზრდის რეკომენდებული რეჟიმის გადაჭარბებასთან (იხ. ნაწილი „განსაკუთრებული მითითებები“). რაც უფრო დიდია ინტერვალი წინა დოზის მიღების დროიდან, მით უფრო მეტი ყურადღება უნდა მიექცეს დოზის შემანარჩუნებელი დოზის დონემდე გაზრდის რეჟიმს. როდესაც ლამოტრიჯინის მიღების შეწყვეტის შემდეგ ინტერვალი 5-ჯერ აღემატება ნახევარგამოყოფის პერიოდს (იხ. ნაწილი „ფარმაკოკინეტიკა“), ლამოტრიჯინის დოზა უნდა გაიზარდოს შემანარჩუნებელ დოზამდე არსებული სქემის შესაბამისად. არ არის რეკომენდებული ლამოტრიჯინით მკურნალობის განმეორებითი დაწყება, თუ მკურნალობა შეწყდა ადრინდელი მკურნალობით გამოწვეული გამონაყარის გაჩენის გამო. ამ შემთხვევაში, პრეპარატის განმეორებითი დანიშვნის საკითხის გადაწყვეტისას აუცილებელია მკურნალობის მოსალოდნელი სარგებელისა და შესაძლო რისკის შეფასება. ეპილეფსია. ქვემოთ მოცემულია: დოზის გაზრდის რეკომენდებული რეჟიმი და შემანარჩუნებელი დოზების დონეები 13 წლისა და უფროსი ასაკის მოზრდილებისა და მოზარდებისათვის (ცხრილი 1), და ასევე 2 – დან 12 წლამდე ასაკის ბავშვებისა და მოზარდებისათვის (ცხრილი 2). არ გადააჭარბოთ საწყის დოზას და დოზის მომატების რეჟიმი არ უნდა იქნას გადაჭარბებული კანის გამონაყარის განვითარების რისკის გამო (იხ. ნაწილი „განსაკუთრებული მითითებები“). მხედველობაში უნდა იქნას მიღებული სხვა თანმხლები ანტიკონვულსანტებისა და სხვა სამკურნალო საშუალებების მოხსნისა ან დამატებითი დანიშვნის შესაძლო გავლენა ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკაზე (იხ. ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). ცხრილი 1: ეპილეფსიის დროს დოზირების რეჟიმი მოზრდილებში და 13 წლის და უფროსი ასაკის ბავშვებში. მკურნალობის სქემა I-II კვირა III-IV კვირა ჩვეულებრივი შემანარჩუნებელი დოზა მონოთერაპია 25 მგ/დღეში (დღეში 1 ჯერ) 50 მგ/დღეში (დღეში 1 ჯერ) 100-200 მგ/დღეში (1 ან 2&nbsp; მიღებაზე). დოზა შეიძლება გაიზარდოს 50-100 მგ-ით ყოველ 1-2 კვირაში შემანარჩუნებელ დოზაზე თერაპიული ეფექტის მიღწევამდე. ზოგიერთ პაციენტს შეიძლება დასჭირდეს დოზა 500 მგ /დღეში საჭირო თერაპიული ეფექტის მისაღწევად. დამატებითი თერაპია ვალპროატის მიღებით (ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინჰიბიტორი - იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; გამოყენებული უნდა იქნას დოზირების მითითებული რეჟიმი, სხვა სამკურნალო საშუალებებით თანმხლები თერაპიის მიუხედავად 12.5 მგ/დღეში (25 მგ დღეგამოშვებით)&nbsp; 25 მგ/დღეში (დღეში ერთჯერ) 100-200 მგ დღეში (1 ან 2&nbsp; მიღებაზე). დოზა შეიძლება გაიზარდოს 25-50 მგ-ით ყოველ 1-2 კვირაში თერაპიული ეფექტის მიღწევამდე. დამატებითი თერაპია ვალპროატების გამოყენების გარეშე, მაგრამ ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორების გამოყენებით (იხ. ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული, თუ არ გამოიყენება ვალპროატები, მაგრამ დანიშნულია შემდეგი სამკურნალო საშუალებები: ფენიტოინი, კარბამაზეპინი, ფენობარბიტალი, პრიმიდონი, რიფამპიცინი, ლოპინავირი/რიტონავირი 50 მგ/დღეში (ერთჯერ დღეში) 100 მგ/დღეში (2 მიღებაზე) 200-400 მგ დღეში (2 მიღებაზე). დოზა შეიძლება გაიზარდოს 100 მგ-ით ყოველ 1-2 კვირაში შემანარჩუნებელ დოზაზე თერაპიული ეფექტის მიღწევამდე. ზოგიერთ პაციენტს შეიძლება დასჭირდეს დოზა 700 მგ/დღეში სასურველი თერაპიული ეფექტის მისაღწევად. დამატებითი თერაპია ვალპროატების და ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორების გამოყენების გარეშე (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული სხვა სამკურნალო საშუალებების ერთდროულად მიღებისას, რომლებიც არ ახდენენ მნიშვნელოვან გავლენას&nbsp; ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის პროცესზე. 25 მგ/დღეში (დღეში 1 ჯერ) 50 მგ/დღეში (დღეში 1 ჯერ) 100-200 მგ/დღეში (1 ჯერ დღეში ერთჯერადად, ან 2 მიღებაზე). დოზა შეიძლება გაიზარდოს მაქსიმუმ 50-100 მგ-ით ყოველ 1-2 კვირაში თერაპიული ეფექტის მიღწევამდე. შენიშვნა: პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ სამკურნალო საშუალებებს, რომლების ლამოტრიჯინთან ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედების ხასიათი უცნობია (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) უნდა იქნას გამოყენებული იგივე დოზირების რეჟიმი, როგორც ვალპროატების გამოყენების შემთხვევაში. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ცხრილი 2 . 2-დან 12 წლამდე ასაკის ბავშვები: ეპილეფსიის მკურნალობის რეკომენდებული სქემა (საერთო სადღეღამისო დოზა, სხეულის წონის მგ/კგ-ში)**. მკურნალობის სქემა I-II კვირა III-IV კვირა ჩვეულებრივი შემანარჩუნებელი დოზა მონოთერაპია ტიპიური მცირე ეპილეფსიური გულყრებისათვის 0,3 მგ/კგ/დღეში (1-ჯერ დღეში ან გაყოფილი 2 მიღებაზე) 0,6 მგ/კგ/დღეში (1-ჯერ დღეში ან გაყოფილი 2 მიღებაზე) 1-15 მგ/კგ/დღეში (1 ან 2 მიღებაზე). შემანარჩუნებელი რეჟიმის მისაღწევად შეიძლება დოზის გაზრდა არაუმეტეს 0,6 მგ/კგ/დღ-ით&nbsp; ყოველ 1-2 კვირაში თერაპიული ეფექტის მიღწევამდე. მაქსიმალური შემანარჩუნებელი დოზაა 200 მგ/დღეში. დამატებითი თერაპია ვალპროატის მიღებით (ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინჰიბიტორი - იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; გამოყენებული უნდა იქნას დოზირების ეს რეჟიმი, სხვა სამკურნალო საშუალებებით თანმხლები თერაპიის მიუხედავად. 0,15 მგ/კგ/დღეში * (1-ჯერ დღეში) 0,3 მგ/კგ/დღეში &nbsp;(1-ჯერ დღეში) 1-5 მგ/კგ/დღეში (1 ჯერ დღეში, ან გაყოფილი 2 მიღებაზე). შემანარჩუნებელი რეჟიმის მისაღწევად დოზა შეიძლება გაიზარდოს არაუმეტეს 0,3 მგ/კგ/დღ-ით ყოველ 1-2 კვირაში ოპტიმალური ეფექტის მიღწევამდე. მაქსიმალური შემანარჩუნებელი დოზაა 200 მგ/დღეში. დამატებითი თერაპია ვალპროატების გამოყენების გარეშე, მაგრამ ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორების გამოყენებით (იხ. ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული, თუ არ გამოიყენება ვალპროატები, მაგრამ დანიშნულია სხვა სამკურნალო საშუალებები: ფენიტოინი, კარბამაზეპინი, ფენობარბიტალი, პრიმიდონი, რიფამპიცინი, ლოპინავირი/რიტონავირი &nbsp; 0,6 მგ/კგ/დღეში (გაყოფილი 2 მიღებაზე) 1,2 მგ/კგ/დღეში (გაყოფილი 2 მიღებაზე) 5-15 მგ/კგ/დღეში (დღეში 1-ჯერ ან&nbsp; 2 მიღებაზე). შემანარჩუნებელი დოზის მიღწევამდე დოზა შეიძლება გაიზარდოს არაუმეტეს 1,2 მგ/კგ-ით ყოველ 1-2 კვირაში. მაქსიმალური შემანარჩუნებელი დოზაა 400 მგ/დღეში. დამატებითი თერაპია ვალპროატების და ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორების გამოყენების გარეშე (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული სხვა სამკურნალო საშუალებების ერთდროულად მიღებისას, რომლებიც არ ახდენენ მნიშვნელოვან გავლენას&nbsp; ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის პროცესზე 0,3 მგ/კგ/დღეში (1-ჯერ დღეში ან გაყოფილი 2 მიღებაზე) 0,6 მგ/კგ/დღეში (1-ჯერ დღეში ან გაყოფილი 2 მიღებაზე) 1-10 მგ/კგ/დღეში (დღეში 1-ჯერ ან გაყოფილი 2 მიღებაზე). დოზა შეიძლება გაიზარდოს არაუმეტეს 0,6 მგ/კგ-ით ყოველ 1-2 კვირაში შემანარჩუნებელი დოზის მიღწევამდე. მაქსიმალური შემანარჩუნებელი დოზაა 200 მგ/დღეში. შენიშვნა: პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ სამკურნალო საშუალებებს, რომლების ლამოტრიჯინთან ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედების ხასიათი უცნობია (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) უნდა იქნას გამოყენებული იგივე დოზირების რეჟიმი, როგორც ვალპროატების გამოყენების შემთხვევაში. &nbsp; &nbsp; &nbsp; * თუ ვალპროატის მიმღებ პაციენტებში გამოთვლილი სადღეღამისო დოზა შეადგენს 1 მგ ან მეტს, მაგრამ არაუმეტეს 2 მგ-ს, ნებადართულია 2 მგ ლამოტრიჯინის მიღება დისპერგირდებადი ტაბლეტების სახით, დღეგამოშვებით პირველი 2 კვირის განმავლობაში. თუ ვალპროატის მიმღებ პაციენტებში გამოთვლილი სადღეღამისო დოზა შეადგენს 1 მგ-ზე ნაკლებს, ლამოტრიჯინის მიღება რეკომენდებული არ არის. &nbsp; &nbsp; &nbsp; ** თუ ლამოტრიჯინის გამოთვლილი დოზა ვერ მიიღწევა მთლიანი ტაბლეტებით, დოზა უნდა დამრგვალდეს უახლოეს მთლიან ტაბლეტამდე. ლამოტრიჯინის მოხსნა ბიპოლარული აშლილობის მქონე პაციენტებში. პრეპარატის უეცარი შეწყვეტის შემდეგ არ დაფიქსირებულა გვერდითი რეაქციების სიხშირის, სიმძიმის, ან ტიპის გაზრდა პლაცებოსთან შედარებით.&nbsp; ამიტომაც, პრეპარატის მიღების შეწყვეტა შესაძლებელია უეცრად, დოზის &nbsp;თანდათან შემცირების გარეშე. ბავშვები ( 18 წლამდე ასაკის). ლამოტრიჯინი არ არის რეკომენდებული ბიპოლარული დარღვევების მქონე ბავშვებში (18 წლამდე ასაკში) გამოყენებისათვის, რადგანაც შეწყვეტის რანდომიზებულმა კვლევებმა &nbsp;არ აჩვენეს მისი მნიშვნელოვანი ეფექტურობა და აჩვენეს სუიციდური &nbsp;დონის მომატება (იხ. პუნქტი &nbsp;„განსაკუთრებული მითითებები“). ცხრილი 3. რეკომენდებული შემანარჩუნებელი სადღეღამისო დოზები და ტიტრირების რეჟიმები ბიპოლარული აშლილობის მკურნალობისას - 18 წლის და უფროსი ასაკის პაციენტებში. მკურნალობის სქემა I-II კვირა III-IV კვირა V კვირა მიზნობრივი შემანარჩუნებელი დოზა (VI კვირა)* მონოთერაპია ლამოტრიჯინით ან დამატებითი თერაპია ვალპროატების და ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორების გამოყენების გარეშე (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული სხვა სამკურნალო საშუალებების ერთდროულად დანიშვნისას, რომლებიც არ ახდენენ მნიშვნელოვან გავლენას&nbsp; ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის პროცესზე 25 მგ/დღეში (დღეში 1 -ჯერ) 50 მგ/დღეში (დღეში 1- ჯერ ან გაყოფილი 2 მიღებაზე) 100 მგ/დღეში (დღეში 1- ჯერ ან გაყოფილი 2 მიღებაზე) 200 მგ/დღეში -ჩვეულებრივი შემანარჩუნებელი დოზა (დღეში 1- ჯერ ან გაყოფილი 2 მიღებაზე). ცნობილია, რომ კლინიკურ კვლევებში გამოიყენებოდა დოზები 100-400 მგ/დღეში&nbsp; დიაპაზონში. დამატებითი თერაპია ვალპროატებით (ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინჰიბიტორი - იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ვალპროატების თანმხლები დანიშვნისას გამოყენებული უნდა იქნას დოზირების ეს რეჟიმი, სხვა სამკურნალო საშუალებების თანმხლები მიღების მიუხედავად 12,5 მგ/დღეში (მიიღება 25 მგ დღეგამოშვებით)&nbsp; 25 მგ/დღეში (დღეში ერთჯერ) 50 მგ/დღეში (დღეში 1- ჯერ ან გაყოფილი 2 მიღებაზე) 100 მგ/დღეში არის ჩვეულებრივი შემანარჩუნებელი დოზა (დღეში 1- ჯერ ან გაყოფილი 2 მიღებაზე). 200 მგ/დღეში არის მაქსიმალური დოზა, რომელიც შეიძლება დაინიშნოს კლინიკური პასუხის შესაბამისად. დამატებითი თერაპია ვალპროატების გარეშე, მაგრამ ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორების დანიშვნისას (იხ. ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული, თუ არ გამოიყენება ვალპროატები, მაგრამ დანიშნულია სხვა სამკურნალო საშუალებები: ფენიტოინი, კარბამაზეპინი, ფენობარბიტალი, პრიმიდონი, რიფამპიცინი, ლოპინავირი/რიტონავირი 50 მგ/დღეში (ერთჯერ დღეში) 100 მგ/დღეში (გაყოფილი 2 მიღებაზე) 200 მგ/დღეში (გაყოფილი 2 მიღებაზე) 300 მგ/დღეში მიღების მე-6 კვირას. აუცილებლობისას, დოზა შეიძლება გაიზარდოს ოპტიმალური ეფექტის მისაღებად 400 მგ/დღ-მდე მიღების მე-7 კვირას (გაყოფილი 2 მიღებაზე). შენიშვნა: პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ სამკურნალო საშუალებებს, რომლების ლამოტრიჯინთან ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედების ხასიათი უცნობია (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) უნდა იქნას გამოყენებული იგივე დოზირების რეჟიმი, როგორც ვალპროატების გამოყენების შემთხვევაში. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; მასტაბილიზებელი დოზა შეიძლება შეიცვალოს კლინიკური პასუხის შესაბამისად. ცხრილი 4 მოზრდილები (18 წელზე მეტი ასაკის): შემანარჩუნებელი მასტაბილიზირებელი სადღეღამისო დოზები ბიპოლარული აშლილობის სამკურნალოდ თანმხლები სამკურნალო საშუალებების მოხსნის შემდეგ. მკურნალობის სქემა ლამოტრიჯინის მიმდინარე&nbsp; მასტაბილიზირებელი დოზა (მოხსნამდე) I კვირა (მოხსნის დასაწყისი) II კვირა III და შემდგომი კვირები * ვალპროატის მოხსნა (ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინჰიბიტორი - იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) ლამოტრიჯინის საწყისი დოზის შესაბამისად &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ვალპროატების მოხსნისას საჭიროა მასტაბილიზირებელი დოზის გაორმაგება, მაგრამ არაუმეტეს 100 მგ/კვირაში 100 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში 300 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში, გაყოფილი 2 მიღებაზე 400 მგ/დღეში 400 მგ/დღეში &nbsp; ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორების მოხსნა (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) ლამოტრიჯინის საწყისი დოზის შესაბამისად &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული ფენიტოინის, კარბამაზეპინის, ფენობარბიტალის, პრიმიდონის, რიფამპიცინის, ლოპინავირის/რიტონავირის მიღების შეწყვეტისას. 400 მგ/დღეში 300 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში 400 მგ/დღეში 300 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში 300 მგ/დღეში 225 მგ/დღეში 150 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში 150 მგ/დღეში 100 მგ/დღეში იმ სამკურნალო საშუალებების მოხსნა, რომლებიც არ ახდენენ მნიშვნელოვან გავლენას ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციაზე (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული იმ სამკურნალო პრეპარატების მიღების შეწყვეტისას, რომლებიც არ ახდენენ მნიშვნელოვან მაინჰიბირებელ ან მაინდუცირებელ გავლენას ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციაზე შეინარჩუნეთ მიზნობრივი დოზა, რომელიც მიღწეული იქნა ტიტრირების პროცესში (200 მგ/დღეში, გაყოფილი 2 მიღებაზე). დოზების დიაპაზონია 100-400 მგ/დღეში. &nbsp; &nbsp; &nbsp; შენიშვნა: პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ სამკურნალო საშუალებებს, რომლების ლამოტრიჯინთან ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედების ხასიათი უცნობია (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) უნდა იქნას გამოყენებული იგივე დოზირების რეჟიმი, როგორც ვალპროატების გამოყენების შემთხვევაში. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; აუცილებლობისას დოზა შეიძლება გაიზარდოს 400 მგ-მდე დღეში. ცხრილი 5: &nbsp; ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელი მასტაბილიზირებელი სადღეღამისო დოზები ბიპოლარული აშლილობის სამკურნალოდ სხვა სამკურნალო საშუალებების შემდგომი დამატებისას - 18 წლის და უფროსი ასაკის პაციენტებში. მკურნალობის სქემა ლამოტრიჯინის მიმდინარე&nbsp; მასტაბილიზირებელი დოზა (ახალი სამკურნალო საშუალების დამატებამდე ) I კვირა (ახალი სამკურნალო საშუალების დამატების დასაწყისი ) II კვირა III და შემდგომი კვირები ვალპროატის დამატება (ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინჰიბიტორი - იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) ლამოტრიჯინის საწყისი დოზის შესაბამისად &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ამ რეჟიმის გამოყენება საჭიროა ვალპროატის დამატებისას სხვა სამკურნალო საშუალებების მიღების მიუხედავად 200 მგ/დღეში 300 მგ/დღეში 400 მგ/დღეში 100 მგ/დღეში 150 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში შეინარჩუნეთ ეს დოზა (100 მგ/დღეში) შეინარჩუნეთ ეს დოზა (150 მგ/დღეში) შეინარჩუნეთ ეს დოზა (200 მგ/დღეში) &nbsp; ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორების დამატება ლამოტრიჯინის საწყისი დოზის შესაბამისად პაციენტებში, რომლებიც არ ღებულობენ ვალპროატებს (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული, თუ არ გამოიყენება ვალპროატები, მაგრამ დანიშნულია შემდეგი სამკურნალო პრეპარატები:&nbsp; ფენიტოინი, კარბამაზეპინი, ფენობარბიტალი, პრიმიდონი, რიფამპიცინი, ლოპინავირი/რიტონავირი 200 მგ/დღეში 150 მგ/დღეში 100 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში 150 მგ/დღეში 100 მგ/დღეში 300 მგ/დღეში 225 მგ/დღეში 150 მგ/დღეში 400 მგ/დღეში 300 მგ/დღეში 200 მგ/დღეში იმ სამკურნალო საშუალებების დამატება, რომლებიც არ ახდენენ მნიშვნელოვან გავლენას ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციაზე (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; დოზირების ეს რეჟიმი უნდა იქნას გამოყენებული იმ სხვა სამკურნალო პრეპარატების დამატებისას, რომლებიც არ ახდენენ მნიშვნელოვან გავლენას ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციაზე შეინარჩუნეთ მიზნობრივი დოზა, რომელიც მიღწეული იქნა ტიტრირების პროცესში (200 მგ/დღეში). დოზების დიაპაზონია 100-400 მგ/დღეში. &nbsp; &nbsp; &nbsp; შენიშვნა: პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ სამკურნალო საშუალებებს, რომლების ლამოტრიჯინთან ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედების ხასიათი უცნობია (იხილეთ ნაწილი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“) უნდა იქნას გამოყენებული იგივე დოზირების რეჟიმი, როგორც ვალპროატების გამოყენების შემთხვევაში. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; სხვა სამკურნალო საშუალებები შეიძლება მოიხსნას ქვემოთ მოცემული სქემის მიხედვით, თუ მიღწეულია მასტაბილიზირებელი სადღეღამისო დოზა. ზოგადი რეკომენდაციები პაციენტების სპეციალური ჯგუფებისთვის. ქალები, რომლებიც ღებულობენ ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს. ცნობილია, &nbsp;რომ ეთინილესტრადიოლი/ლევონორგესტრელის (30 მკგ/150 მკგ) კომბინაციის გამოყენება ზრდის ლამოტრიჯინის კლირენსს დაახლოებით ორჯერ, რაც იწვევს ლამოტრიჯინის დონის დაქვეითებას. ტიტრაციის შემდეგ შეიძლება საჭირო გახდეს ლამოტრიჯინის უფრო მაღალი (დაახლოებით ორჯერ მეტი) შემანარჩუნებელი დოზების გამოყენება მაქსიმალური თერაპიული პასუხის მისაღწევად. იმ კვირის განმავლობაში, როდესაც პრეპარატი არ მიიღებოდა, აღინიშნა ლამოტრიჯინის დონის ორჯერ მომატება.&nbsp; დოზაზე დამოკიდებული გვერდითი რეაქციები არ არის გამორიცხული. აქედან გამომდინარე, განხილული უნდა იყოს იმ კონტრაცეფციის გამოყენების საკითხი, რომელიც არ ითვალისწინებს კვირებს, როდესაც პრეპარატი არ მიიღება, პირველი რიგის თერაპიის სახით (მაგალითად, ჰორმონალური კონტრაცეპტივების ან&nbsp; არა-ჰორმონალური მეთოდების მუდმივი გამოყენება; იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“ და „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). ჰორმონალური კონტრაცეპტივების მიღების დაწყება პაციენტებში, რომლებიც უკვე ღებულობენ ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელ დოზებს და არ ღებულობენ ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორებს. უმეტეს შემთხვევებში აუცილებელი გახდება ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელი დოზის 2-ჯერ გაზრდა. რეკომენდებულია ჰორმონალური კონტრაცეპტივებით მკურნალობის დაწყების შემდეგ ლამოტრიჯინის დოზის გაზრდა 50-დან 100 მგ-მდე/დღეში ყოველ კვირას, მკურნალობაზე ინდივიდუალური კლინიკური პასუხის შესაბამისად. დოზის მომატება არ უნდა აღემატებოდეს მითითებულ დონეს, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც &nbsp;მკურნალობაზე კლინიკური პასუხის შესაბამისად, დოზის ასეთი გაზრდა არ იქნება აუცილებელი. &nbsp;შრატში ლამოტრიჯინის კონცენტრაციის გაზომვით ჰორმონალური კონტრაცეპტივების გამოყენების დაწყებამდე და მას შემდეგ, შეიძლება დადასტურდეს, რომ შენარჩუნებულია ლამოტრიჯინის ბაზისური კონცენტრაცია. საჭიროების შემთხვევაში, დოზა უნდა იქნას ადაპტირებული. ქალებში, რომლებიც ღებულობენ ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს, რომლებიც ითვალისწინებს &nbsp;არა-აქტიური მკურნალობის ერთ კვირას (კვირა ტაბლეტების გამოყენების გარეშე), შრატში ლამოტრიჯინის დონის კონტროლი უნდა ჩატარდეს აქტიური მკურნალობის მე-3 კვირის განმავლობაში, ანუ ტაბლეტების მიღების ციკლის 15-დან 21-ე &nbsp;დღემდე. აუცილებელია გათვალისწინებული იქნას იმ კონტრაცეპტიული პრეპარატების გამოყენების შესაძლებლობა, რომლებიც არ ითვალისწინებენ კვირას &nbsp;ტაბლეტების მიღების გარეშე, პირველი რიგის &nbsp;თერაპიის სახით (მაგალითად, ჰორმონალური კონტრაცეპტივების მუდმივი გამოყენება ან არა-ჰორმონალური მეთოდები: იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“ და „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). ჰორმონალური კონტრაცეპტივებით მკურნალობის კურსის &nbsp;შეწყვეტა პაციენტებში, რომლებიც უკვე ღებულობენ ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელ დოზებს და არ ღებულობენ ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორებს. უმეტეს შემთხვევებში საჭირო გახდება ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელი დოზის 50% -მდე შემცირება (იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“ და „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). რეკომენდებულია, რომ ლამოტრიჯინის სადღეღამისო დოზა შემცირდეს თანდათან &nbsp;50-დან 100 მგ-მდე ყოველკვირეულად (საერთო დოზის არაუმეტეს 25 %-ით &nbsp;ყოველ კვირაში) 3 კვირის განმავლობაში, თუ მკურნალობაზე ინდივიდუალური კლინიკური პასუხის შესაბამისად სხვაგვარად არ იქნება მითითებული. შრატში ლამოტრიჯინის კონცენტრაციის გაზომვით ჰორმონალური კონტრაცეპტივების გამოყენების დაწყებამდე და მას შემდეგ, შეიძლება დადასტურდეს, რომ შენარჩუნებულია ლამოტრიჯინის ბაზისური კონცენტრაცია. საჭიროების შემთხვევაში, დოზა უნდა იქნას ადაპტირებული. ქალებში, რომლებიც ღებულობენ ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს, რომლებიც ითვალისწინებს &nbsp;არა-აქტიური მკურნალობის ერთ კვირას (კვირა ტაბლეტების გამოყენების გარეშე), შრატში ლამოტრიჯინის დონის კონტროლი უნდა ჩატარდეს აქტიური მკურნალობის მე-3 კვირის განმავლობაში, ანუ ტაბლეტების მიღების ციკლის 15-დან 21-ე &nbsp;დღემდე. ლამოტრიჯინის დონის შესაფასებლად ნიმუშები არ უნდა იქნას აღებული კონტრაცეპტივების მიღების შეწყვეტიდან 1 კვირის განმავლობაში. ლამოტრიჯინით თერაპიის დაწყება &nbsp;ქალებში, რომლებიც უკვე ღებულობენ ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს. დოზის მომატება უნდა შეესაბამებოდეს ცხრილებში მოცემული სტანდარტული დოზის რეკომენდაციებს. ჰორმონალური კონტრაცეპტივების მიღების დაწყება და შეწყვეტა&nbsp; პაციენტებში, რომლებიც უკვე ღებულობენ ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელ დოზებს, და ასევე ღებულობენ ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციის ინდუქტორებს. ლამოტრიჯინის რეკომენდებული შემანარჩუნებელი დოზის კორექცია არ არის სავალდებულო. გამოყენება ატაზანავირთან/რიტონავირთან ერთად. ლამოტრიჯინის რეკომენდებული დოზის კორექცია&nbsp; მისი &nbsp;ატაზანავირით/რიტონავირით თერაპიაზე დამატებისას არ არის სავალდებულო. იმ პაციენტებში, რომლებიც უკვე იყენებენ პრეპარატ ლამოტრინის შემანარჩუნებელ დოზებს და არ იყენებენ გლუკურონიზაციის ინდუქტორებს, პრეპარატ ლამოტრინის დოზა შეიძლება გაიზარდოს, თუ დაემატება ატანაზავირით/რიტონავირით მკურნალობა, ან შემცირდეს, თუ შეწყდება ატანაზავირით/რიტონავირით მკურნალობა. სისხლის პლაზმაში ლამოტრიჯინის დონის კონტროლი უნდა ჩატარდეს &nbsp;ატანაზავირის/რიტონავირის დაწყებიდან ან შეწყვეტიდან &nbsp;2 კვირის განმავლობაში ლამოტრიჯინის დოზის კორექციის საჭიროების დასადგენად (იხ. პუნქტი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). ერთდროული გამოყენება ლოპინავირთან/რიტონავირთან. ლამოტრიჯინის რეკომენდებული დოზის კორექცია, მისი ლოპინავირით/რიტონავირით თერაპიაზე&nbsp; დამატებისას &nbsp;არ არის სავალდებულო. პაციენტებისთვის, რომლებიც უკვე ღებულობენ ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელ დოზებს და არ ღებულობენ გლუკურონიზაციის ინდუქტორებს, ლოპინავირის/რიტონავირის დამატებით დანიშვნისას შეიძლება საჭირო გახდეს ლამოტრიჯინის დოზის გაზრდა, &nbsp;ხოლო ლოპინავირის/რიტონავირის შეწყვეტის შემთხვევაში, მისი შემცირება. ლამოტრიჯინის სისხლის პლაზმაში დონის მონიტორინგი უნდა ჩატარდეს ლოპინავირის/რიტონავირის გამოყენების დაწყებიდან ან შეწყვეტიდან 2 კვირის განმავლობაში, ლამოტრიჯინის დოზის კორექციის საჭიროების დასადგენად (იხ. პუნქტი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). &nbsp; ხანდაზმული ასაკის პაციენტები (65 წლიდან). პრეპარატის დოზის კორექცია რეკომენდებული სქემის შესაბამისად აუცილებელი არ არის. &nbsp;ამ ასაკობრივ ჯგუფში ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკა არ განსხვავდება&nbsp; 65 წლამდე ასაკის პაციენტებისაგან. ღვიძლის უკმარისობა. აუცილებელია საწყისი, მომატებული და შემანარჩუნებელი დოზების შემცირება, ზოგადად 50 %-ით პაციენტებში ღვიძლის ფუნქციის ზომიერი დარღვევით (ჩაილდ-პიუს სკალით B ხარისხი), და 75%-ით &nbsp;პაციენტებში ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დარღვევით (ჩაილდ-პიუს სკალით C ხარისხი). &nbsp;მომატებული და შემანარჩუნებელი დოზების კორექტირება უნდა მოხდეს კლინიკური ეფექტის შესაბამისად. თირკმლის უკმარისობა. თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში ლამოტრიჯინის დანიშვნისას საჭიროა სიფრთხილის გამოჩენა. ტერმინალური სტადიის თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებისთვის ლამოტრიჯინის საწყისი დოზის დადგენა ხდება დანიშნული თანმხლები სამკურნალო საშუალებების შესაბამისად; შემანარჩუნებელი დოზის შემცირება შეიძლება ეფექტური იყოს პაციენტებში თირკმელების ფუნქციის მნიშვნელოვანი დარღვევით (იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“). გვერდითი რეაქციები. ეპილეფსიისა და ბიპოლარული აშლილობების დროს სამკურნალო საშუალებების მიღებასთან დაკავშირებული არასასურველი რეაქციების ჩამონათვალი შექმნილია კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების პროცესში მიღებული ხელმისაწვდომი მონაცემებისა და სამკურნალო საშუალების კლინიკური გამოყენების გამოცდილების საფუძველზე. არასასურველი რეაქციები ჩამოთვლილია ქვემოთ ცხრილში. არასასურველი რეაქციების სიხშირე განისაზღვრებოდა ეპილეფსიის მონოთერაპიის (აღინიშნულია «*» ნიშნით) და ბიპოლარული აშლილობის (აღინიშნულია «§» ნიშნით) კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების პროცესში. არასასურველი რეაქციების სიხშირის მხრივ განსხვავების არსებობისას, რომლებიც დაფიქსირდა ეპილეფსიით და ბიპოლარული აშლილობით დაავადებულ პაციენტთა კლინიკურ კვლევებში, მოცემულია ყველაზე მაღალი სიხშირის კატეგორია. კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების მონაცემების არარსებობის შემთხვევაში, არასასურველი რეაქციების განვითარების სიხშირის შესახებ დასკვნა გამოტანილია სამკურნალო საშუალების გამოყენების კლინიკური გამოცდილების საფუძველზე. გვერდითი მოვლენების აღმოცენების სიხშირის შესაფასებლად გამოყენებული იქნა შემდეგი კლასიფიკაცია: ძალიან ხშირად (≥1/10), ხშირად (≥1/100 - &lt;1/10), არა-ხშირად (≥ 1/1000 - &lt;1/100), იშვიათად (≥ 1/10 000- &lt;1/1000), ძალიან იშვიათად (&lt;1/10 000), უცნობი (არსებული მონაცემებით შეუძლებელია შეფასება). კანისა და კანქვეშა ქსოვილების მხრივ. ძალიან ხშირად - კანზე გამონაყარი5*§; არა-ხშირად - ალოპეცია, ფოტომგრძნობელობის რეაქციები; იშვიათად - ​​სტივენს-ჯონსონის სინდრომი§; ძალიან იშვიათად - ​​ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი, წამლის რეაქცია, რომელსაც თან ახლავს ეოზინოფილია და სისტემური სიმპტომები. სისხლის სისტემისა და ლიმფური სისტემის მხრივ. ძალიან იშვიათად - ​​ჰემატოლოგიური გადახრები1 (რომლებიც მოიცავს ნეიტროპენიას, ლეიკოპენიას, ანემიას, თრომბოციტოპენიას, პანციტოპენიას, აპლასტიურ ანემიას და აგრანულოციტოზს), ჰემოფაგოციტური ლიმფოჰისტიოციტოზი (იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“); სიხშირე უცნობია - ლიმფადენოპათია1. &nbsp; იმუნური სისტემის მხრივ. ძალიან იშვიათად - ​​ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომი2; სიხშირე უცნობია - ჰიპოგამაგლობულინემია. ფსიქიკის მხრივ. ხშირად - გაღიზიანებადობა, აგრესიულობა; ძალიან იშვიათად - ​​ტიკი, ჰალუცინაციები და &nbsp;ცნობიერების აბნევა; სიხშირე უცნობია - კოშმარები. ნერვული სისტემის მხრივ. ძალიან ხშირად - თავის ტკივილი§; ხშირად - ძილიანობა*§, უძილობა*, თავბრუსხვევა*§, ტრემორი*, შფოთური მდგომარეობა§; არა-ხშირად - ატაქსია*; იშვიათად: ​​ნისტაგმი*, ასეპტიური მენინგიტი (იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“); ძალიან იშვიათად - არასტაბილურობა, მოძრაობის დარღვევები, პარკინსონის დაავადების გამწვავება3, ექსტრაპირამიდული ეფექტები, ქორეოათეტოზი*, შეტევების სიხშირის მომატება. მხედველობის ორგანოების მხრივ. არა- ხშირად - დიპლოპია*, თვალების წინ ჩამობინდვა*; იშვიათად - კონიუნქტივიტი. &nbsp;კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ. ხშირად - გულისრევა*, ღებინება* და დიარეა*, პირის სიმშრალე§. ჰეპატობილიარული სისტემის მხრივ. ძალიან იშვიათად - ​​ღვიძლის ფუნქციური სინჯების მაჩვენებლების მომატება, ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა4, ღვიძლის უკმარისობა. საყრდენ-მამოძრავებელი სისტემისა და შემაერთებელი ქსოვილის მხრივ. ხშირად - ართრალგია§; ძალიან იშვიათად - ​​სისტემური წითელი მგლურას სიმპტომები. თირკმელებისა და შარდგამომყოფი სისტემის მხრივ. სიხშირე უცნობია - ტუბულო-ინტერსტიციული ნეფრიტი, ტუბულო-ინტერსტიციული ნეფრიტის სინდრომი უვეიტით. ზოგადი დარღვევები. ხშირად - დაღლილობა*, ტკივილი§, ზურგის ტკივილი§. ცალკეული გვერდითი რეაქციების აღწერა. 1 ჰემატოლოგიური დარღვევები და ლიმფადენოპათია შეიძლება დაკავშირებული იყოს, და ასევე არ იყოს&nbsp; წამლისმიერ რეაქციასთან ეოზინოფილიით და სისტემური სიმპტომებით (DRESS) / ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომთან (იხ. პუნქტები „განსაკუთრებული მითითებები“ და ”იმუნური სისტემის მხრივ”). 2 ასევე მოწოდებულია ინფორმაცია, რომ გამონაყარი წარმოადგენს ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომის (DRESS) ნაწილს, რომელიც დაკავშირებულია სხვადასხვა სისტემურ გამოვლინებებთან, მათ შორის, როგორიცაა ცხელება, ლიმფადენოპათია, სახის შეშუპება, სისხლის, ღვიძლის და თირკმლის ფუნქციის მხრივი დარღვევები. სინდრომი მიმდინარეობს სიმძიმის სხვადასხვა ხარისხით და იშვიათ შემთხვევებში შეიძლება გამოიწვიოს დიკ (დისემინირებული ინტრავასკულარული კოაგულაცია) სინდრომი და პოლიორგანული უკმარისობა. მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ ჰიპერმგრძნობელობის ადრეული გამოვლინებები (ანუ ცხელება, ლიმფადენოპათია) შეიძლება გამოვლინდეს გამონაყარის აშკარა ნიშნების არარსებობის შემთხვევაშიც. ასეთი სიმპტომების განვითარებისას პაციენტი დაუყოვნებლივ უნდა იქნას გასინჯული ექიმის მიერ, და, თუ არ იქნება დადგენილი სიმპტომების განვითარების სხვა მიზეზი, ლამოტრიჯინი უნდა მოიხსნას. 3 ეს რეაქციები დაფიქსირდა კლინიკურ პრაქტიკაში სხვა კლინიკური მდგომარეობების დროს. აღინიშნა, რომ ლამოტრიჯინმა შეიძლება გააუარესოს პარკინსონიზმის სიმპტომები პარკინსონის დაავადების მქონე პაციენტებში, და არსებობს ცალკეული ინფორმაცია ექსტრაპირამიდული ეფექტებისა და ქორეოათეტოზის შესახებ ამ მდგომარეობის არმქონე პაციენტებში. 4 ღვიძლის ფუნქციის დარღვევები, როგორც წესი, ვითარდება ჰიპერმგრძნობელობის სიმპტომებთან ერთად, მაგრამ ცალკეულ შემთხვევებში, ისინი აღინიშნა ჰიპერმგრძნობელობის აშკარა ნიშნების არარსებობის შემთხვევაშიც. 5 მოწოდებულია ინფორმაცია, რომ მოზრდილებში ჩატარებულ კლინიკურ კვლევებში კანის გამონაყარის სიხშირე პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ლამოტრიჯინს, იყო 8-12%, ხოლო&nbsp; პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს, 5-6%. შემთხვევათა 2% -ში კანზე გამონაყარის განვითარება გახდა ლამოტრიჯინის მოხსნის მიზეზი. გამონაყარი, ძირითადად მაკულოპაპულარული ხასიათის, ჩვეულებრივ ჩნდება თერაპიის დაწყების მომენტიდან&nbsp; პირველი 8 კვირის განმავლობაში და ქრება ლამოტრიჯინის მოხსნის შემდეგ (იხ. ნაწილი „განსაკუთრებული მითითებები“).&nbsp; არსებობს ინფორმაცია მძიმე, პოტენციურად სიცოცხლისათვის საშიში კანის დაზიანებების შემთხვევების შესახებ, მათ შორის როგორიცაა სტივენს-ჯონსონის სინდრომი, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი (ლაიელის სინდრომი) და რეაქცია სამკურნალო საშუალების მიღებაზე, რომელსაც თან ახლავს ეოზინოფილია და სისტემური გამოვლინებები (DRESS სინდრომი). მიუხედავად იმისა, რომ ლამოტრიჯინის მოხსნის დროს უმეტეს შემთხვევაში სიმპტომები უკუიქცევა, ზოგიერთ პაციენტს მუდმივად რჩება შეუქცევადი ნაწიბურები, და იშვიათ შემთხვევებში დარეგისტრირდა ლეტალური გამოსავალი (იხ. ნაწილი „განსაკუთრებული მითითებები“).&nbsp; გამონაყარის განვითარების საერთო რისკი მნიშვნელოვანწილად დაკავშირებულია: - ლამოტრიჯინის მაღალ საწყის დოზასთან და ლამოტრიჯინის დოზების გაზრდის რეკომენდებული ტემპების გადაჭარბებასთან (იხ. ნაწილი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“); - ვალპროატის ერთდროულ მიღებასთან (იხ. ნაწილი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“). გამონაყარის განვითარება ასევე განიხილებოდა როგორც ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომის გამოვლინება, რომელიც დაკავშირებულია სხვადასხვა სისტემურ გამოვლინებებთან (იხ. ”იმუნური სისტემის მხრივ”). არსებობს ინფორმაცია ძვლის მინერალური სიმკვრივის შემცირების, ოსტეოპენიის, ოსტეოპოროზისა და მოტეხილობების შესახებ პაციენტებში, რომლებიც იმყოფებიან ლამოტრიჯინით ხანგრძლივ თერაპიაზე. ლამოტრიჯინის&nbsp; ძვლის ქსოვილის მეტაბოლიზმზე ზემოქმედების მექანიზმი განსაზღვრული არ არის. უკუჩვენებები. ჰიპერმგრძნობელობა ლამოტრიჯინის ან პრეპარატის სხვა კომპონენტების მიმართ. დოზის გადაჭარბება. სიმპტომები და გამოვლინებები არსებობს ინფორმაცია დოზის მწვავე გადაჭარბების შემთხვევების შესახებ დოზების მიღებისას, რომლებიც 10-20-ჯერ აღემატებოდა მაქსიმალურ თერაპიულ დოზას, &nbsp;&nbsp;ლეტალური შემთხვევების ჩათვლით. დოზის გადაჭარბების სიმპტომები: ატაქსია, ნისტაგმი, ცნობიერების დარღვევები, გენერალიზებული ეპილეფსიური კრუნჩხვები, კომა, QRS კომპლექსის გაფართოება (პარკუჭშიდა გამტარებლობის &nbsp;შეფერხება). QRS კომპლექსის გაფართოება 100 მ/წმ-ზე მეტად შეიძლება დაკავშირებული იყოს სამკურნალო საშუალების უფრო ძლიერ ტოქსიკურ ეფექტთან. მკურნალობა: აუცილებელია პაციენტის ჰოსპიტალიზაცია ინტენსიური თერაპიის განყოფილებაში შესაბამისი სიმპტომური და დამხმარე თერაპიის ჩასატარებლად. ლამოტრიჯინის შეწოვის შესამცირებლად რეკომენდებულია აქტივირებული ნახშირის გამოყენება. შემდგომი მკურნალობა ტარდება კლინიკური სიტუაციის მიხედვით. ჰემოდიალიზის დოზის გადაჭარბების სამკურნალოდ გამოყენების გამოცდილება არ არსებობს. თირკმლის უკმარისობის მქონე 6 მოხალისეზე ჩატარებული კვლევის დროს, ლამოტრიჯინის 20% გამოიყოფოდა ორგანიზმიდან ჰემოდიალიზის ოთხსაათიანი სეანსის განმავლობაში. განსაკუთრებული მითითებები. კანზე გამონაყარი. ლამოტრიჯინით მკურნალობის დაწყებიდან პირველი 8 კვირის განმავლობაში შეიძლება განვითარდეს კანის მხრივი გვერდითი რეაქცია გამონაყარის სახით. უმეტეს შემთხვევაში, გამონაყარი ზომიერია და მკურნალობის გარეშეც გაივლის, თუმცა, მოწოდებულია ინფორმაცია კანის მძიმე რეაქციების შესახებ, რომლებიც საჭიროებენ ჰოსპიტალიზაციას და პრეპარატის მოხსნას. ამათ განეკუთვნება პოტენციურად სიცოცხლისთვის საშიში გამონაყარის, კერძოდ სტივენს-ჯონსონის სინდრომის და ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზის განვითარება, ასევე წამლისმიერი რეაქცია ეოზინოფილიით და სისტემური სიმპტომებით (DRESS); ასევე ცნობილია როგორც ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომი (HSS) (იხ. პუნქტი „გვერდითი რეაქციები“). პაციენტებს, რომლებსაც განუვითარდათ სტივენს-ჯონსონის სინდრომი, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი და რეაქციები სამკურნალო საშუალებებზე ეოზინოფილიით და სისტემური გამოვლინებებით (DRESS) ლამოტრიჯინის გამოყენების შემდეგ, არ შეიძლება განმეორებით ლამოტრიჯინის დანიშვნა. ცნობილია, რომ მოზრდილებში, რომლებიც მონაწილეობდნენ კვლევებში ლამოტრიჯინის დოზირების თანამედროვე რეკომენდაციების გამოყენებით, კანზე მძიმე გამონაყარის სიხშირე იყო დაახლოებით 1 ყოველ 500 ეპილეფსიით დაავადებულზე. ამ შემთხვევების დაახლოებით ნახევარს &nbsp;დაუდგინდა სტივენს – ჯონსონის სინდრომი (1 ყოველ 1000-ზე). კანზე მძიმე გამონაყარის სიხშირე ბიპოლარული აშლილობის მქონე პაციენტებში შეადგენს 1-ს 1000-დან. ბავშვებში კანზე სერიოზული გამონაყარის რისკი უფრო მაღალია, ვიდრე მოზრდილებში. ცნობილია, რომ ლამოტრიჯინის გამოყენების კვლევების მონაცემების თანახმად, გამონაყარის შემთხვევათა სიხშირე, რამაც გამოიწვია ჰოსპიტალიზაცია, ბავშვებში მერყეობს ყოველ 300-ში 1-დან ყოველ 100-ში 1 პაციენტამდე. ბავშვებში კანის გამონაყარის პირველი ნიშნები შეიძლება შეცდომით მიღებული იქნას ინფექციად, ამიტომ, ექიმებმა ყურადღება უნდა მიაქციონ პრეპარატზე გვერდითი რეაქციის განვითარების შესაძლებლობას ბავშვებში, რომლებსაც &nbsp;გამონაყარი და ცხელება უვითარდებათ თერაპიის პირველი 8 კვირის განმავლობაში. კანზე გამონაყარის აღმოცენების საერთო რისკი აშკარად მჭიდროდ არის დაკავშირებული ლამოტრიჯინის მაღალ საწყის დოზებთან და ლამოტრიჯინით თერაპიისას დოზის გაზრდის რეკომენდებული სქემის გადაჭარბებასთან. (იხ. პუნქტი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“), ასევე ვალპროატის თანმხლებ გამოყენებასთან (იხ. პუნქტი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“). ლამოტრიჯინი სიფრთხილით უნდა დაენიშნოთ პაციენტებს, რომლებსაც ანამნეზში &nbsp;ჰქონდათ &nbsp;ალერგია ან გამონაყარი სხვა ანტიეპილეფსიური საშუალებების გამოყენებისას, რადგანაც ზომიერი გამონაყარის განვითარების სიხშირე &nbsp;ლამოტრიჯინით მკურნალობის შემდეგ პაციენტების ამ ჯგუფში 3-ჯერ აღემატებოდა ასეთი ანამნეზის არმქონე ჯგუფისას. ყველა პაციენტი (მოზრდილები და ბავშვები), რომლებსაც აქვთ გამონაყარი, დაუყოვნებლივ უნდა გაისინჯოს ექიმის მიერ და დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს მკურნალობა ლამოტრიჯინით, იმ შემთხვევის გარდა, როდესაც გამონაყარის განვითარება არ არის დაკავშირებული ლამოტრიჯინის მიღებასთან. არ არის რეკომენდებული ლამოტრიჯინის მიღების განახლება იმ შემთხვევებში, როდესაც მისი ადრინდელი დანიშვნა მოიხსნა კანის მხრივი რეაქციების განვითარების გამო. ამ შემთხვევაში, პრეპარატის ხელახლა დანიშვნაზე გადაწყვეტილების მიღებისას აუცილებელია გავითვალისწინოთ მკურნალობისგან მოსალოდნელი სარგებელი და შესაძლო რისკი. მოწოდებულია ინფორმაცია, რომ კანზე გამონაყარი წარმოადგენს DRESS-სინდრომის ნაწილს, რომელიც ასევე ცნობილია, როგორც ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომი. ამ მდგომარეობას თან ახლავს სხვადასხვა სისტემური სიმპტომები, ცხელების, ლიმფადენოპათიის, სახის შეშუპების, სისხლში ცვლილებების, ღვიძლის და თირკმლის ფუნქციის დარღვევის, ასეპტიკური მენინგიტის ჩათვლით (იხ. პუნქტი „გვერდითი რეაქციები“). სინდრომს შეიძლება ჰქონდეს სიმძიმის სხვადასხვა ხარისხი და ზოგჯერ შეიძლება გამოიწვიოს დისემინირებული სისხლძარღვშიდა სისხლის შედედება და პოლიორგანული უკმარისობა. ჰიპერმგრძნობელობის ადრეული ნიშნები (მაგ. ცხელება, ლიმფადენოპათია) შეიძლება განვითარდეს კანზე გამონაყარის არარსებობის შემთხვევაშიც კი. ასეთი სიმპტომების არსებობის შემთხვევაში, პაციენტი დაუყოვნებლივ უნდა გაისინჯოს, და სხვა მიზეზების არარსებობის შემთხვევაში, ლამოტრიჯინის მიღება შეწყდეს. უმეტეს შემთხვევებში, პრეპარატის შეწყვეტის შემდეგ, ასეპტიკური მენინგიტი უკუგანვითარდება, მაგრამ ზოგიერთ შემთხვევაში ის შეიძლება განახლდეს ლამოტრიჯინის განმეორებითი დანიშვნისას. &nbsp;ლამოტრიჯინის განმეორებითი დანიშვნა იწვევს სიმპტომების სწრაფ დაბრუნებას, რომლებიც ხშირად უფრო მძიმე ხასიათისაა. პაციენტებმა არ უნდა განაახლონ ლამოტრიჯინით თერაპია მისი შეწყვეტის შემდგომ ასეპტიკური მენინგიტის განვითარების გამო. ასევე მიღებულია შეტყობინება ფოტომგრძნობელობის რეაქციების შესახებ, რომელიც დაკავშირებულია ლამოტრიჯინის მიღებასთან (იხ. პუნქტი „გვერდითი რეაქციები“). ზოგიერთ შემთხვევაში რეაქცია ვლინდებოდა ლამოტრიჯინის მაღალი დოზების მიღებისას (400 მგ ან უფრო მეტი), დოზის გაზრდისას ან დოზის გაზრდის რეკომენდებული ტემპების გაზრდისას. ფოტომგრძნობელობის რეაქციის განვითარების ეჭვის შემთხვევაში, რაც დაკავშირებულია ლამოტრიჯინის მიღებასთან, (მაგალითად,ძლიერი მზის დამწვრობა), აუცილებელია შეწყდეს პრეპარატით მკურნალობა. თუ ლამოტრიჯინით მკურნალობის გაგრძელება ითვლება კლინიკურად მიზანშეწონილად, პაციენტისთვის რეკომენდებულია მოერიდოს მზის სხივებს და ხელოვნურ ულტრაიისფერ სხივებს და გამოიყენოს დამცავი საშუალებები (მაგალითად, დამცავი ტანსაცმელი და მზისგან დამცავი საშუალებები). &nbsp; ჰემოფაგოციტური ლიმფოჰისტოციტოზი (ჰლჰ). ჰლჰ დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ლამოტრიჯინს (იხილეთ გვერდითი რეაქციები). ჰლჰ ხასიათდება შემდეგი ნიშნებითა და სიმპტომებით: ცხელება, გამონაყარი, ნევროლოგიური სიმპტომები, ჰეპატოსპლენომეგალია, ლიმფადენოპათია, ციტოპენია, შრატში ფერიტინის კონცენტრაციის მომატება, ჰიპერტრიგლიცერიდემია და ღვიძლის ფუნქციისა და სისხლის შედედების დარღვევა. სიმპტომები ჩვეულებრივ აღმოცენდება მკურნალობის დაწყებიდან 4 კვირის განმავლობაში. პაციენტები უნდა იყვნენ ინფორმირებულნი ჰლჰ– სთან დაკავშირებული სიმპტომების შესახებ, და ასევე მათ უნდა ურჩიონ დაუყოვნებლივ მიმართონ ექიმს, ამ სიმპტომების განვითარების შემთხვევაში ლამოტრიჯინით მკურნალობის დროს. პაციენტები, რომლებსაც აღენიშნებათ ეს ნიშნები და სიმპტომები, დაუყოვნებლივ უნდა შეფასდნენ და უნდა განიხილული იქნას ჰლჰ– ის დიაგნოზი. ლამოტრიჯინით მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს, თუ სიმპტომების განვითარების სხვა მიზეზი ვერ დადგინდა. სუიციდური რისკი ეპილეფსიით დაავადებულ პაციენტებს შეიძლება აღენიშნებოდეთ დეპრესიის და/ან ბიპოლარული აშლილობის სიმპტომები და არსებობს მტკიცებულება იმისა, რომ ეპილეფსიით და ბიპოლარული აშლილობით დაავადებულ პაციენტებს აქვთ სუიციდურობის გაზრდილი რისკი. ბიპოლარული აშლილობის მქონე პაციენტთა 25-%-დან 50%-ს აღენიშნა თვითმკვლელობის მინიმუმ ერთი მცდელობა. მათ შეიძლება განიცადონ დეპრესიული სიმპტომების გაუარესება და/ან სუიციდური იმპულსების და ქცევის (თვითმკვლელობა) გამოვლინება, მიუხედავად იმისა, იყენებდნენ თუ არა პრეპარატებს ბიპოლარული აშლილობის სამკურნალოდ, როგორიცაა ლამოტრიჯინი. სხვადასხვა ჩვენების მქონე პაციენტების, მათ შორის ეპილეფსიის მქონე პაციენტების, ანტიეპილეფსიური საშუალებებით მკურნალობისას, აღინიშნა სუიციდური განზრახვები და ქცევები. ანტიეპილეფსიური პრეპარატების, მათ შორის ლამოტრიჯინის გამოყენების მეტა-ანალიზის მონაცემებით დემონსტრირებული იქნა სუიციდური განზრახვებისა და ქცევების რისკის მცირე მომატება. ამ რისკის მექანიზმი უცნობია, მაგრამ არსებული მონაცემები არ გამორიცხავენ ამ რისკის გაზრდის შესაძლებლობას ლამოტრიჯინის გამოყენებასთან დაკავშირებით. ამიტომ პაციენტებზე უნდა განხორციელდეს ყურადღებით დაკვირვება მათში სუიციდური განზრახვებისა და ქცევების ნიშნების გამოსავლენად. ასეთი ნიშნების გამოვლენისას პაციენტებმა და მათმა მომვლელებმა უნდა მიმართონ სამედიცინო დახმარებას. კლინიკური გაუარესება ბიპოლარული აშლილობის დროს აუცილებელია ყურადღებით დაკვირვება პაციენტებზე, რომლებიც ღებულობენ ლამოტრიჯინს ბიპოლარული აშლილობებისთვის, &nbsp;რომ არ იქნას გამოტოვებული კლინიკური გაუარესება (ახალი სიმპტომების გამოვლენის ჩათვლით) ან სუიციდურობა, განსაკუთრებით მკურნალობის კურსის დასაწყისში ან დოზის შეცვლის დროს. პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში აღენიშნებათ &nbsp;სუიციდური ქცევები ან აზრები, ისევე როგორც მათში, ვინც მკურნალობის დაწყებამდე ავლენენ სუიციდურ განზრახვებს, შესაძლებელია უფრო დიდი სუიციდური აზრების ან სუიციდური მცდელობების რისკი, რასაც დასჭირდება მკურნალობის დროს ყურადღებით დაკვირვება. პაციენტები და პაციენტების მომვლელი პირები&nbsp; უნდა იყვნენ გაფრთხილებული მათი მდგომარეობის რაიმე გაუარესებაზე (ახალი სიმპტომების გამოვლენის ჩათვლით) და/ან სუიციდური განზრახვების/მცდელობების ან თვითდაზიანებისადმი მიდრეკილების გაჩენაზე დაკვირვების აუცილებლობის შესახებ, რათა ამ სიმპტომების გაჩენისას დროულად მიმართონ სამედიცინო დახმარებას. &nbsp; ამადროულად, საჭიროა &nbsp;სიტუაციის შეფასება და შესაბამისი ცვლილებების შეტანა თერაპიულ რეჟიმში, პაციენტებისთვის მკურნალობის შესაძლო შეწყვეტით კლინიკური გაუარესების გამოვლინებისას (ახალი სიმპტომების გამოვლენის ჩათვლით) და/ან სუიციდური განზრახვების/ქცევების გაჩენისას, განსაკუთრებით თუ ეს სიმპტომები მძიმეა, წარმოიშვა უეცრად და არ წარმოადგენენ უკვე არსებული სიმპტომების ნაწილს. ჰორმონალური კონტრაცეპტივები. ჰორმონალური კონტრაცეპტივების გავლენა ლამოტრიჯინის ეფექტურობაზე. მიღებულია მონაცემები, რომ „ეთინილესტრადიოლის 30 მკგ/ლევონორგესტრელის 150 მკგ“ კომბინაცია ზრდის ლამოტრიჯინის გამოყოფას დაახლოებით 2-ჯერ, რაც თავის მხრივ ამცირებს ლამოტრიჯინის დონეს (იხ. პუნქტი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). მაქსიმალური თერაპიული ეფექტის მისაღებად უმეტეს შემთხვევაში აუცილებელი გახდება ლამოტრიჯინის შემანარჩუნებელი დოზის გაზრდა (ტიტრაციის გზით) (2-ჯერ). ქალებში, რომლებსაც ჯერ არ მიუღიათ &nbsp;ღვიძლის ფერმენტების ინდუქტორი პრეპარატები და უკვე იყენებენ ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს ერთკვირიანი შესვენებით კურსებს შორის (ე.წ. კვირა კონტრაცეპტივების გარეშე), შეიძლება აღინიშნოს ლამოტრიჯინის დონის თანდათანობითი დროებითი მომატება ერთკვირიანი შესვენების დროს. ეს მომატება უფრო მეტი იქნება, თუ ლამოტრიჯინის დოზა გაიზრდება &nbsp;ერთკვირიან შესვენებამდე რამდენიმე დღით ადრე ან მის დროს. დოზირების შესახებ დაწვრილებითი ინფორმაციის მისაღებად იხ. პუნქტი „დოზირების ზოგადი რეკომენდაციები განსაკუთრებული ჯგუფების პაციენტებისთვის“ &nbsp;პუნქტში &nbsp;"გამოყენების მეთოდი და დოზირება“. &nbsp;შესაბამისად, ქალები, რომლებიც იწყებენ პერორალური კონტრაცეპტივების მიღებას ან ასრულებენ პერორალური კონტრაცეპტივების კურსს, უნდა მუდმივად იმყოფებოდნენ ექიმის მეთვალყურეობის ქვეშ, და უმეტეს შემთხვევაში, მათ დასჭირდებათ ლამოტრიჯინის დოზის კორექცია. სხვა პერორალური კონტრაცეპტივები &nbsp;და ჰორმონ-ჩამანაცვლებელი პრეპარატები შესწავლილი არ ყოფილა, მაგრამ მათ შეუძლიათ ანალოგიური გავლენა მოახდინონ ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკურ თვისებებზე. ლამოტრიჯინის გავლენა პერორალური კონტრაცეპტივების&nbsp; ეფექტურობაზე. მოწოდებულია ინფორმაცია, რომ ურთიერთქმედების კლინიკური კვლევების შედეგების თანახმად, რომელშიც იღებდა მონაწილეობას 16 ჯანმრთელი მოხალისე, აღმოჩენილი იქნა ლევონორგესტრელის გამოყოფის უმნიშვნელო მომატება და სისხლის შრატში ფოლიკულომასტიმულირებელი და მალუთეინიზებელი ჰორმონების დონეების ცვლილება იმ შემთხვევებში, როდესაც ლამოტრიჯინი გამოიყენებოდა ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებთან („ეთინილესტრადიოლი 30 მკგ/ლევონორგესტრელი 150 მკგ“ კომბინაცია) &nbsp;(იხ. პუნქტი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). საკვერცხეების ოვულაციაზე ამ ცვლილებების გავლენა უცნობია. მაგრამ არ შეიძლება გამოირიცხოს იმის შესაძლებლობა, რომ ზოგიერთ პაციენტში, რომლებიც ერთდროულად იღებენ ლამოტრიჯინს და ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს, ეს ცვლილებები იწვევენ ამ უკანასკნელთა ეფექტურობის შემცირებას. ამიტომ, პაციენტებმა დროულად უნდა აცნობონ მენსტრუალური ციკლის &nbsp;ცვლილების, მაგალითად, უეცარი სისხლდენის გაჩენის შესახებ. ლამოტრიჯინის ზემოქმედება ორგანული კათიონების გადამტან 2 სუბსტრატებზე (ოკგ 2) ლამოტრიჯინი არის თირკმელების მილაკოვანი სეკრეციის ინჰიბიტორი კათიონების გადამტანების ორგანული პროტეინების მეშვეობით (იხ. პუნქტი „სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები“). &nbsp;ამან შეიძლება გამოიწვიოს ზოგიერთი პრეპარატის პლაზმური დონის მატება, რომლებიც გამოიყოფა ძირითადად ზემოაღნიშნული გზით. ამიტომ, ლამოტრიჯინის გამოყენება ოკგ 2 სუბსტრატებთან ერთად, რომლებსაც აქვთ ვიწრო თერაპიული ინდექსი, როგორიცაა დოფეტილიდი, არ არის რეკომენდებული. დიჰიდროფოლატრედუქტაზა. ლამოტრიჯინი დიჰიდროფოლატრედუქტაზას სუსტი ინჰიბიტორია, ამიტომ, ლამოტრიჯინის ხანგრძლივად გამოყენებისას შესაძლებელია მისი ზემოქმედება ფოლატების მეტაბოლიზმზე. თუმცა, ლამოტრიჯინის ხანგრძლივი გამოყენებისას, არ ხდება რაიმე არსებითი ცვლილებები ჰემოგლობინის რაოდენობის, ერითროციტების საშუალო მოცულობის, სისხლის შრატში და ერითროციტებში ფოლატების კონცენტრაციის მხრივ 1 წლის განმავლობაში, &nbsp;და ასევე&nbsp; ერითროციტებში ფოლატების კონცენტრაციის მხრივ &nbsp;5 წლის განმავლობაში. თირკმლის უკმარისობა. ერთჯერადი დოზის კვლევაში ტერმინალური სტადიის თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში ლამოტრიჯინის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში არსებითად არ იცვლება. თუმცა, შესაძლებელია გლუკურონიდის მეტაბოლიტის კუმულაცია. პრეპარატის გამოყენება თირკმლის დაზიანების მქონე პაციენტებში საჭიროა სიფრთხილით. ლამოტრიჯინის შემცველი სხვა პრეპარატების მიმღები პაციენტები. ლამოტრიჯინი ექიმის კონსულტაციის გარეშე არ უნდა მიიღონ იმ პაციენტებმა, რომლებიც უკვე ღებულობენ მკურნალობას ლამოტრიჯინის შემცველი სხვა პრეპარატით. ეკგ-ზე ბრუგადას მსგავსი ცვლილებები. ეკგ-ზე დაფიქსირდა არითმოგენული ST-T ანომალიები და ტიპიური ბრუგადას ეკგ პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ლამოტრიჯინს. ამასთან დაკავშირებით, ლამოტრიჯინის გამოყენებამდე ბრუგადას სინდრომის მქონე პაციენტებში საფუძვლიანად უნდა იქნას გათვალისწინებული ასეთი მკურნალობის შესაძლებლობა. განვითარება ბავშვებში. ბავშვებში ზრდაზე, სქესობრივ მომწიფებაზე, და ასევე კოგნიტიურ, ემოციურ და ქცევით განვითარებაზე ლამოტრიჯინის ზემოქმედების შესახებ ინფორმაცია არ არსებობს. ეპილეფსია. ლამოტრიჯინის, ისევე როგორც სხვა ანტიეპილეფსიური საშუალებების უეცარმა შეწყვეტამ შეიძლება მოახდინოს შეტევების სიხშირის მომატების პროვოცირება. იმ შემთხვევებისა გარდა, როდესაც პაციენტის მდგომარეობა მოითხოვს პრეპარატის უეცარ შეწყვეტას (მაგალითად, გამონაყარის გაჩენისას), ლამოტრიჯინის დოზა თანდათან უნდა შემცირდეს მინიმუმ 2 კვირის განმავლობაში. გამოქვეყნებული მონაცემების თანახმად, ეპილეფსიის მძიმე შეტევებმა შეიძლება გამოიწვიოს რაბდომიოლიზი, პოლიორგანული უკმარისობა და დისემინირებული სისხლძარღვშიდა სისხლის &nbsp;შედედების &nbsp;სინდრომი, ზოგჯერ ლეტალური გამოსავლით. &nbsp;&nbsp;ანალოგიური შემთხვევები შესაძლებელია ლამოტრიჯინის მკურნალობის ფონზე. შეიძლება აღინიშნოს შეტევების განვითარების სიხშირის მნიშვნელოვანი კლინიკური გაუარესება მდგომარეობის გაუმჯობესების ნაცვლად. პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ერთზე მეტი ტიპის შეტევები, ერთი ტიპის შეტევებზე კონტროლის გაუმჯობესება ყურადღებით უნდა შეფასდეს სხვა ტიპის შეტევებზე კონტროლის გაუარესების მხრივ. ლამოტრიჯინით მკურნალობამ შეიძლება გაამწვავოს მიოკლონური შეტევები. არსებობს მონაცემები, რომ ფერმენტების ინდუქტორების კომბინაციით მკურნალობის პასუხი უფრო სუსტია, ვიდრე იმ ანტიეპილეფსიური საშუალებების კომბინაციით მკურნალობაზე, რომლებიც არ აინდუცირებენ ფერმენტებს. ამისი მიზეზი უცნობია. ტიპიური მცირე ეპილეფსიური შეტევების მქონე ბავშვების მკურნალობისას ეფექტი მიიღწევა არა ყველა პაციენტში. ბიპოლარულ აშლილობები. &nbsp;ბავშვები (18 წლამდე ასაკის) &nbsp;ანტიდეპრესანტებით მკურნალობა დაკავშირებულია სუიციდური განზრახვებისა და ქცევების მომატებულ რისკთან ბავშვებში (18 წლამდე ასაკის), რომლებსაც აღენიშნებათ დიდი დეპრესიული დარღვევები და სხვა ფსიქიური დარღვევები. &nbsp; ფერტილობა ცნობილია, რომ ლამოტრიჯინის გამოყენებას ცხოველთა რეპროდუქციულ კვლევებში არ დაურღვევია ნაყოფიერება. არ არსებობს მონაცემები ლამოტრიჯინის გავლენის შესახებ ადამიანებში ფერტილობაზე. ტერატოგენობა ლამოტრიჯინი არის დიჰიდროფოლატ-რედუქტაზას სუსტი ინჰიბიტორი. თეორიულად, არსებობს ადამიანის ნაყოფის თანდაყოლილი მანკების რისკი, თუ ქალი ორსულობის დროს მკურნალობს ფოლატების ინჰიბიტორებით. თუმცა, რეპროდუქციულმა ტოქსიკოლოგიურმა კვლევებმა ცხოველებში ლამოტრიჯინის გამოყენებისას დოზებით, რომლებიც ნაკლები იყო ადამიანის დოზაზე 400მგ/დღეში [სხეულის ზედაპირის ფართობზე გათვლით (მგ/მ2)], აჩვენა ტოქსიკური ზემოქმედება შთამომავლობის განვითარებაზე (გაზრდილი სიკვდილიანობა, სხეულის წონის დაქვეითება, სტრუქტურული ცვლილებების გაზრდა, ნერვულ-ქცევითი დარღვევები), თუმცა არ გამოვლენილა ტერატოგენული ეფექტი. პრეპარატი შეიცავს ლაქტოზას, ამიტომ პაციენტებისათვის ისეთი იშვიათი მემკვიდრეობითი დაავადებებით, როგორიცაა გალაქტოზას აუტანლობა, ლაპპა ლაქტაზას დეფიციტი ან გლუკოზა-გალაქტოზის მალაბსორბციის დარღვევა, ლამოტრინის მიღება არ არის რეკომენდებული. სამკურნალო საშუალება შეიცავს 1მმოლ-ზე ნაკლებ ნატრიუმს (23 მგ) ერთ ტაბლეტზე, ანუ არის პრაქტიკულად ნატრიუმის გარეშე. გამოყენება ორსულობისა და ძუძუთი კვების პერიოდში. ანტიეპილეფსიური პრეპარატების გამოყენებასთან დაკავშირებული რისკი ზოგადად. რეპროდუქციული ასაკის ქალებს ესაჭირიოებათ სპეციალისტის კონსულტაცია. განხილული უნდა იქნას ანტიეპილეფსიური საშუალებებით (აეს) მკურნალობის საკითხი, როდესაც ქალი გეგმავს ორსულობას. ქალები, რომლებსაც უტარდებათ მკურნალობა ეპილეფსიის გამო, უნდა ერიდონ აეს-ის ეუცარ შეწყვეტას, რადგანაც ამან შეიძლება გამოიწვიოს ეპილეფსიური კრუნჩხვების რეციდივი და ამას შეიძლება სერიოზული შედეგები მოყვეს ქალისა და ნაყოფისთვის. ყველა შემთხვევაში უპირატესობა უნდა მიენიჭოს მონოთერაპიას, რადგანაც აეს-ით კომბინირებული თერაპიის გამოყენება შეიძლება დაკავშირებული იყოს თანდაყოლილი მანკების განვითარების მომატებულ რისკთან მონოთერაპისთან შედარებით,&nbsp; გამოყენებული აეს–ის მიხედვით. ლამოტრიჯინის გამოყენებასთან დაკავშირებული რისკი. ორსულობა. დიდი რაოდენობით მონაცემები ორსული ქალების შესახებ, რომლებსაც უტარდებოდათ ლამოტრიჯინით მონოთერაპია ორსულობის პირველ ტრიმესტრში (8700-ზე მეტი), არ მიუთითებენ სერიოზული თანდაყოლილი მანკების, მათ შორის პირის ღრუს ნაპრალების რისკის მნიშვნელოვან ზრდაზე. ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა ემბრიოფეტალური ტოქსიკურობა. თუ ორსულობის პერიოდში ლამოტრიჯინით თერაპია აუცილებლად ჩაითვლება, რეკომენდებულია გამოყენება მინიმალური შესაძლო თერაპიული დოზით. ლამოტრიჯინს აქვს დიჰიდროფოლატრედუქტაზაზე სუსტი ინჰიბიტორული ეფექტი და, ამიტომ, თეორიულად შეუძლია გაზარდოს ემბრიონული განვითარების დარღვევის რისკი ფოლიუმის მჟავას დონის შემცირების გზით (იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“). ამიტომ, ყურადღება უნდა მიექცეს ფოლიუმის მჟავას მიღების აუცილებლობას ორსულობის დაგეგმვისას და მის ადრეულ ვადებზე. &nbsp;ფიზიოლოგიურმა ცვლილებებმა ორსულობის დროს შეიძლება გავლენა მოახდინოს ლამოტრიჯინის დონეზე და/ან მის თერაპიულ ეფექტზე. დაფიქსირდა ლამოტრიჯინის დონის შემცირების &nbsp;შემთხვევები ორსულობის პერიოდში, რაც პოტენციურად ზრდიდა შეტევებზე კონტროლის დაკარგვის რისკს. ბავშვის დაბადების შემდეგ ლამოტრიჯინის დონე შეიძლება სწრაფად გაიზარდოს დოზაზე დამოკიდებული გვერდითი რეაქციების აღმოცენების პოტენციური რისკით. ამიტომ სისხლის შრატში ლამოტრიჯინის დონე უნდა შემოწმდეს ორსულობამდე, მის განმავლობაში და მშობიარობის შემდეგ. აუცილებლობის შემთხვევაში, უნდა მოხდეს ლამოტრიჯინის დოზის მოდიფიცირება სისხლის შრატში ლამოტრიჯინის კონცენტრაციის შენარჩუნების მიზნით ორსულობამდელ დონეზე, ან ადაპტირება &nbsp;კლინიკური მდგომარეობის შესაბამისად. დამატებით უნდა გაკონტროლდეს დოზაზე დამოკიდებული გვერდითი რეაქციები ბავშვის დაბადების შემდეგ. ძუძუთი კვების პერიოდი. არსებობს ინფორმაცია, რომ ლამოტრიჯინი გამოიყოფა დედის რძეში ცვლადი კონცენტრაციებით. ამავდროულად, ახალშობილში ლამოტრიჯინის დონემ შეიძლება მიაღწიოს დედის შესაბამისი დონის 50%-ს. ამიტომ, ზოგიერთ ბავშვში, რომლებიც იყვნენ ძუძუთი კვებაზე, ლამოტრიჯინის დონემ სისხლის შრატში შეიძლება მიაღწიოს იმ დონეებს, რომლების დროსაც შესაძლებელია ფარმაკოლოგიური ეფექტი. ამასთან დაკავშირებით, ძუძუთი კვების სარგებელი უნდა შედარებული იქნას ბავშვში გვერდითი რეაქციების განვითარების შესაძლო რისკთან. თუ ქალი, რომელსაც უტარდება ლამოტრიჯინით მკურნალობა, გადაწყვეტს ძუძუთი კვებას, აუცილებელია ბავშვზე&nbsp; ყურადღებით დაკვირვება და ისეთი არასასურველი მოვლენების გამოვლენა, როგორიცაა სედაცური ეფექტი, გამონაყარი და სხეულის მასის არასაკმარისი მატება. ფერტილობა. ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა არ გამოავლინა ლამოტრიჯინის გავლენა ფერტილობაზე. ბავშვები. ლამოტრიჯინის ზეგავლენა 2 წლამდე ასაკის ბავშვებში მონოთერაპიის სახით ან 1 თვემდე ასაკის ბავშვებში დამხმარე თერაპიის სახით გამოყენებისას შესწავლილი არ არის. ლამოტრიჯინით დამხმარე თერაპიის ეფექტურობა და უსაფრთხოება პარციალური კრუნჩხვებისათვის 1 თვიდან 2 წლამდე ასაკის ბავშვებში დადგენილი არ არის. ამიტომ, ის არ არის რეკომენდებული ამ ასაკობრივი კატეგორიის ბავშვებისათვის. ლამოტრიჯინი არ არის ნაჩვენები ბიპოლარული აშლილობების მქონე ბავშვებში და მოზარდებში (18 წლამდე ასაკის), რადგანაც პრეპარატის ეფექტურობა დადგენილი არ ყოფილა, &nbsp;და ასევე სუიციდური განზრახვების წარმოშობის გაზრდილი რისკის გამო (იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“). გავლენა ავტოტრანსპორტის მართვისას ან სხვა მექანიზმებთან მუშაობისას რეაქციის სისწრაფეზე. ხელმისაწვდომი მონაცემები მიუთითებენ იმაზე, რომ ლამოტრიჯინის ეფექტი, დაკავშირებული მხედველობის კოორდინაციასთან, თვალების მოძრაობასთან, სხეულის მართვასთან, და სუბიექტური სედაციური ეფექტი არ განსხვავდება პლაცებოსაგან. ლამოტრიჯინის გამოყენებისას კლინიკურ კვლევებში, აღინიშნა ნევროლოგიური ხასიათის გვერდითი რეაქციები, როგორიცაა თავბრუსხვევა და დიპლოპია, ამიტომ პაციენტებმა ჯერ უნდა შეაფასონ საკუთარი რეაქცია ლამოტრიჯინით მკურნალობაზე, მანქანის მართვის ან მექანიზმებთან მუშაობის დაწყებამდე. ვინაიდან არსებობს ინდივიდუალური რეაქცია ეპილეფსიის საწინააღმდეგო საშუალებებზე, პაციენტმა უნდა მიმართოს ექიმს კონსულტაციისთვის, ამ შემთხვევებში ავტომობილის მართვის თავისებურებების შესახებ. სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები. დადგენილია, რომ ურიდინ 5'-დიფოსფო (უდფ)-გლუკურონილტრანსფერაზა (უგტ) - არის ფერმენტი, რომელიც პასუხისმგებელია ლამოტრიჯინის მეტაბოლიზმზე. ამგვარად, პრეპარატებმა, რომლებიც აინდუცირებენ ან აინჰიბირებენ გლუკურონიზაციას, შეიძლება გავლენა მოახდინონ ლამოტრიჯინის კლირენსზე. ციტოქრომი P450 (CYP3A4)-ის ფერმენტის ძლიერი ან ზომიერი მოქმედების ინდუქტორებს, რომლებიც ცნობილია რომ აინდუცირებენ უგტ-ს, ასევე შეუძლიათ ლამოტრიჯინის მეტაბოლიზმის გაძლიერება. არ არსებობს მტკიცებულებები იმისა, რომ ლამოტრიჯინს შეუძლია გამოიწვიოს ციტოქრომ P450-ის მჟანგველი ფერმენტების კლინიკურად მნიშვნელოვანი სტიმულაცია ან დათრგუნვა. ლამოტრიჯინს&nbsp; შეუძლია საკუთარი მეტაბოლიზმის ინდუცირება, თუმცა ეს ეფექტი ზომიერია და არა აქვს კლინიკურად მნიშვნელოვანი შედეგები. პრეპარატები, რომლებიც დამტკიცებულია, რომ აქვთ კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა ლამოტრიჯინის კონცენტრაციაზე, მოცემულია ცხრილში 6. ამ პრეპარატების დოზირების სპეციალური რეკომენდაციები წარმოდგენილია პუნქტში "გამოყენების მეთოდი და დოზირება“. ასევე ცხრილში 6 მითითებულია ის პრეპარატები, რომლებიც როგორც ნაჩვენები იყო, ნაკლებად ან საერთოდ არ ახდენენ გავლენას ლამოტრიჯინის კონცენტრაციაზე. როგორც წესი, ასეთი პრეპარატების ერთდროული გამოყენებისას მოსალოდნელი არ არის რაიმე კლინიკური გავლენა. თუმცა, ეპილეფსიის მქონე პაციენტებში, რომელთა დაავადების მდგომარეობა განსაკუთრებით მგრძნობიარეა ლამოტრიჯინის კონცენტრაციის მერყეობაზე,&nbsp; საჭიროა სიფრთხილის ზომების დაცვა. სამკურნალო საშუალებები, ზრდიან ლამოტრიჯინის კონცენტრაციას სამკურნალო საშუალებები, რომლებიც ამცირებენ ლამოტრიჯინის კონცენტრაციას სამკურნალო საშუალებები, რომლებიც მცირედ ან საერთოდ არ ახდენენ გავლენას ლამოტრიჯინის კონცენტრაციას ვალპროატი ატაზანავირი/ რიტონავირი კარბამაზეპინი კომბინაცია „ეთინილესტრადიოლი/ლევონორგესტრელი“ ლოპინავირი/რიტონავირი ფენობარბიტალი ფენიტოინი პრიმიდონი რიფამპიცინი &nbsp; არიპიპრაზოლი ბუპროპიონი ფელბამატი გაბაპენტინი ლაკოზამიდი ლევეტირაცეტამი ლითიუმი ოლანზაპინი ოქსკარბაზეპინი პარაცეტამოლი პერამპანელი პრეგაბალინი ტოპირამატი ზონიზამიდი დაწვრილებითი ინფორმაცია დოზირების შესახებ იხ. ქვეპუნქტში „დოზირების ზოგადი რეკომენდაციები განსაკუთრებული ჯგუფების პაციენტებისათვის“ პუნქტისა „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“. დოზირების მითითებები ქალებისათვის, რომლებიც ღებულობენ ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს იხ. ქვეპუნქტში „ჰორმონალური კონტრაცეპტივები“ პუნქტისა „განსაკუთრებული მითითებები“). ურთიერთქმედება ანტიეპილეფსიურ პრეპარატებთან (იხ. ასევე პუნქტი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“) ვალპროატი, რომელიც აფერხებს ლამოტრიჯინის გლუკურონიზაციას, ანელებს ლამოტრიჯინის მეტაბოლიზმს და ზრდის მისი ნახევარგამოყოფის საშუალო ხანგრძლივობას დაახლოებით 2-ჯერ. ზოგიერთი ანტიეპილეფსიური პრეპარატები (როგორიცაა ფენიტოინი, კარმაბაზეპინი, ფენობარბიტალი და პრიმიდონი), რომლებიც აინდუცირებენ ციტოქრომ P450-ის მიკროსომურ ფერმენტებს, აინდუცირებენ უგტ-ს და აჩქარებენ ლამოტრიჯინის მეტაბოლიზმს. არსებობს ინფორმაცია გვერდითი მოვლენების შესახებ ცენტრალური ნერვული სისტემის მხრივ, რომლებიც მოიცავს თავბრუსხვევას, ატაქსიას, დიპლოპიას, მხედველობის დაბინდვასა და გულისრევას პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად ღებულობდნენ &nbsp;კარბამაზეპინს ლამოტრიჯინთან ერთად. ეს მოვლენები ჩვეულებრივ ქრება კარბამაზეპინის დოზის შემცირებისას. მსგავსი ეფექტები იქნა გამოვლენილი &nbsp;ლამოტრიჯინისა და ოქსკარბაზეპინის კვლევაში ჯანმრთელი მოზრდილი მოხალისეების მონაწილეობით, მაგრამ დოზის შემცირების შესწავლა არ ჩატარებულა. &nbsp; ცნობილია, რომ ჯანმრთელ მოზრდილ მოხალისეებზე ჩატარებულ კვლევაში, რომლებმაც მიიღეს ლამოტრიჯინის 200 მგ დოზა და ოქსკარბაზეპინის 1200 მგ დოზა, გამოვლენილი იქნა, &nbsp;რომ ოქსკარბაზეპინი არ ცვლიდა ლამოტრიჯინის მეტაბოლიზმს, ხოლო ლამოტრიჯინი თავის მხრივ, არ ცვლიდა ოქსკარბაზეპინის მეტაბოლიზმს. არსებობს ინფორმაცია, რომ ჯანმრთელ მოხალისეებზე ჩატარებული კვლევით აღმოჩნდა, რომ ფელბამატის 1200 მგ 2-ჯერ დღეში &nbsp;დოზით&nbsp; და ლამოტრიჯინის 100 მგ 2-ჯერ დღეში &nbsp;დოზით 10 დღის განმავლობაში ერთობლივი გამოყენება არ ახდენდა კლინიკურად მნიშვნელოვან გავლენას უკანასკნელის ფარმაკოკინეტიკაზე. პლაზმური დონეების რეტროსპექტული ანალიზის მონაცემების თანახმად პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ლამოტრიჯინს გაბაპენტინთან ერთად ან მის გარეშე, აღმოჩენილი იქნა, რომ გაბაპენტინი არ ცვლის ლამოტრიჯინის არსებული კლირენსის დონეს. ცნობილია, რომ პოტენციური &nbsp;მედიკამენტოზური ურთიერთქმედება ლევეტირაცეტამსა და ლამოტრიჯინს შორის შესწავლილი იქნა სისხლის შრატში ორივე პრეპარატის კონცენტრაციის დონის შეფასების გზით პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში. ამ მონაცემების თანახმად, ნივთიერებები არ ცვლიან ერთმანეთის ფარმაკოკინეტიკას. &nbsp; სისხლის პლაზმაში ლამოტრიჯინის სტაბილური კონცენტრაცია არ იცვლება პრეგაბალინთან ერთდროულად გამოყენებისას (200 მგ 3-ჯერ დღეში). ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედება ლამოტრიჯინსა და პრეგაბალინს შორის არ არის. ტოპირამატი არ ახდენს გავლენას ლამოტრიჯინის პლაზმურ კონცენტრაციაზე. ლამოტრიჯინის გამოყენება 15% -ით ზრდის ტოპირამატის კონცენტრაციას. ცნობილია, რომ კვლევის მონაცემების თანახმად, ზონისამიდის (200-400 მგ/დღ.) გამოყენება ლამოტრიჯინთან (150-500 მგ/დღ.) ერთად 35 დღის განმავლობაში ეპილეფსიის სამკურნალოდ არ ახდენდა არსებით გავლენას ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკაზე. &nbsp;პლაზმაში ლამოტრიჯინის კონცენტრაციაზე არ ახდენდა გავლენას მისი ერთობლივი გამოყენება ლაკოზამიდთან (200, 400, ან 600 მგ/დღ.) პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში პარციალური კრუნჩხვითი შეტევების მქონე პაციენტებში. &nbsp;დამატებით პერამპანელის ერთდროულად გამოყენების პლაცებო-კონტროლირებადი სამი კლინიკური კვლევის მონაცემების თანახმად პარციალური და პირველადი გენერალიზებული ტონურ-კლონური შეტევების მქონე პაციენტებში, &nbsp;პერამპანელის უმაღლესმა გამოკვლეულმა დოზამ (12 მგ/დღ.)&nbsp; გაზარდა ლამოტრიჯინის კლირენსი 10%-ზე ნაკლებით. &nbsp; მიუხედავად იმისა, რომ აღწერილია სხვა ანტიეპილეფსიური პრეპარატების &nbsp;სისხლის პლაზმაში კონცენტრაციის &nbsp;ცვლილებების შემთხვევები, კვლევების ხელმისაწვდომი &nbsp;მონაცემები მიუთითებს, რომ ლამოტრიჯინი არ ახდენს გავლენას თანმხლები ანტიეპილეფსიური საშუალებების სისხლის პლაზმაში კონცენტრაციაზე. In vitro &nbsp;კვლევების შედეგებმა აჩვენა, &nbsp;რომ ლამოტრიჯინი არ ახდენს გავლენას სხვა &nbsp;ანტიეპილეფსიური საშუალებების სისხლის პლაზმის ცილებთან შეკავშირებაზე. &nbsp; ურთიერთქმედება სხვა ფსიქოტროპულ ნივთიერებებთან (იხ. პუნქტი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“). ცნობილია, რომ 100 მგ დღეში ლამოტრიჯინისა და 2 გ ლითიუმის გლუკონატის, 2 ჯერ დღეში დოზით, ერთდროული გამოყენებისას 6 დღის განმავლობაში 20 პაციენტში, ლითიუმის ფარმაკოკინეტიკა არ შეცვლილა. ბუპროპიონის მრავალჯერადი პერორალური დოზების გამოყენება არ ახდენს სტატისტიკურად მნიშვნელოვან გავლენას ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკაზე 12 პაციენტზე ჩატარებულ კვლევაში, &nbsp;აღინიშნება მხოლოდ ლამოტრიჯინის გლუკურონიდის დონის მცირედი მომატება. ცნობილია, რომ კვლევებში ჯანმრთელი მოხალისეების მონაწილეობით, 15 მგ ოლანზაპინი ამცირებს ლამოტრიჯინის „კონცენტრაცია-დრო“ მრუდქვეშა ფართობს (AUC) და მაქსიმალურ კონცენტრაციას (Cmax) საშუალოდ 24%-ით და 20%-ით, შესაბამისად. ლამოტრიჯინი 200 მგ დოზით არ მოქმედებს ოლანზაპინის ფარმაკოკინეტიკაზე. ლამოტრიჯინის 400 მგ დღეში მრავალჯერადი პერორალური დოზები არ ახდენენ კლინიკურად მნიშვნელოვან გავლენას რისპერიდონის ფარმაკოკინეტიკაზე 2 მგ ერთჯერადი დოზის მიღებისას. 2 მგ რისპერიდონის ლამოტრიჯინთან ერთად გამოყენების დროს, აღინიშნა ძილიანობის განვითარება. ხელმისაწვდომი მონაცემები მიუთითებს იმაზე, რომ არ ყოფილა გამოვლენილი ძილიანობის არცერთი შემთხვევა მხოლოდ ლამოტრიჯინის გამოყენებისას. ცნობილია, რომ კლინიკურ კვლევაში ბიპოლარული აშლილობების მქონე &nbsp;18 მოზრდილი პაციენტის მონაწილეობით, რომლებიც ღებულობდნენ ლამოტრიჯინს ( ≥100 მგ/დღეში) და არიპიპრაზოლს დოზის თანდათანობითი გაზრდით 10 მგ/კგ-დან 30 მგ/კგ-მდე 7 დღის განმავლობაში, და კიდევ დანიშვნით მომდევნო 7 დღის განმავლობაში, დაფიქსირდა ლამოტრიჯინის AUC და Cmax-ის დაახლოებით 10%-ით დაქვეითება. არ არის მოსალოდნელი, რომ ამგვარი ცვლილებების ეფექტს მოჰყვება კლინიკური შედეგები. In vitro ექსპერიმენტების შედეგებმა აჩვენა, რომ ამიტრიპტილინი, ბუპროპიონი, კლონაზეპამი, ფლუოქსეტინი, ჰალოპერიდოლი ან ლორაზეპამი &nbsp;მხოლოდ მინიმალური ხარისხით ახდენენ გავლენას ლამოტრიჯინის პირველადი მეტაბოლიტის, 2-N- გლუკურონიდის ფორმირებაზე. &nbsp;ადამიანის ღვიძლის მიკროსომებში ბუფურალოლის მეტაბოლიზმის შესწავლის მონაცემების თანახმად შეიძლება განისაზღვროს, რომ ლამოტრიჯინი არ აქვეითებს იმ პრეპარატების &nbsp;კლირენსს, რომლებიც მეტაბოლიზდებიან ძირითადად CYP 2D6-ის საშუალებით. In vitro ექსპერიმენტების შედეგები იძლევა საშულებას დამტკიცდეს, რომ კლოზაპინს, ფენელზინს, რისპერიდონს, სერტრალინს ან ტრაზოდონს არ შეუძლიათ გავლენის მოხდენა ლამოტრიჯინის კლირენსზე. ურთიერთქმედება ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებთან ჰორმონალური კონტრაცეპტივების გავლენა ლამოტრიჯინის ფარმაკოკინეტიკაზე. არსებობს მონაცემები, რომ კომბინაცია „ეთინილ ესტრადიოლი 30 მკგ/ლევონორგეტრელი 150 მკგ“ ზრდის ლამოტრიჯინის გამოყოფას დაახლოებით 2-ჯერ, რაც თავის მხრივ იწვევს ლამოტრიჯინის მრუდქვეშა ფართობის AUC და Cmax- ის შემცირებას საშუალოდ 52 %-ით და 39%-ით, შესაბამისად. კონტრაცეპტივის გამოყენებაში ერთკვირიანი შესვენების პირობებში (ე.წ. კვირა კონტრაცეპტივის გარეშე), სისხლის შრატში ლამოტრიჯინის კონცენტრაცია მუდმივად იზრდებოდა, აღწევდა კონცენტრაციას, რომელიც დაახლოებით 2-ჯერ მეტი იყო, ვიდრე პრეპარატების კომბინირებული გამოყენებისას (იხ. პუნქტი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“ და“ განსაკუთრებული მითითებები“ ). &nbsp;ლამოტრიჯინის გავლენა ჰორმონალური კონტრაცეპტივების ფარმაკოკინეტიკაზე. ცნობილია, რომ, კვლევების თანახმად, ქალებში ლამოტრიჯინის შეუცვლელი დოზა 300 მგ არ ახდენდა გავლენას ეთინილესტრადიოლის ფარმაკოკინეტიკაზე, რომელიც პერორალური კონტრაცეპტივის კომბინირებული ტაბლეტის &nbsp;ნაწილს წარმოადგენს. შეინიშნებოდა ლევონორგესტრელის გამოყოფის მუდმივი მცირე ზრდა, რაც თავის მხრივ იწვევდა ლევონორგესტრელის მრუდქვეშა ფართობის AUC და Cmax-ის შემცირებას საშუალოდ 19 %-ით და 12%-ით, შესაბამისად. ფოლიკულომასტიმულირებელი ჰორმონისა და მალუთეინიზებელი ჰორმონის და ესტრადიოლის &nbsp;შრატისმიერი დონის გაზომვებმა კვლევების განმავლობაში &nbsp;აჩვენა საკვერცხის &nbsp;ჰორმონალური აქტივობის დათრგუნვა ზოგიერთ ქალში, თუმცა პროგესტერონის დონის გაზომვებმა სისხლის შრატში გამოავლინა, რომ არცერთ ქალს არ აღენიშნებოდა ოვულაციის არანაირი ჰორმონალური სიმპტომები. ფოლიკულომასტიმულირებელი და მალუთეინიზებელი ჰორმონების შრატისმიერი დონის ცვლილებებისა და ლევონორგესტრელის გამოყოფის უმნიშვნელო მომატების &nbsp;გავლენა საკვერცხეების ოვულაციურ აქტივობაზე უცნობია (იხ. პუნქტი „დოზირების ზოგადი რეკომენდაციები პაციენტების განსაკუთრებული ჯგუფებისთვის“ პუნქტში „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“ დოზირების შესახებ ქალებისათვის, რომლებიც ღებულობენ ჰორმონალურ კონტრაცეპტივებს და ქვეპუნქტი „ჰორმონალური კონტრაცეპტივები“ პუნქტში „განსაკუთრებული მითითებები“). ცნობილია, რომ ლამოტრიჯინის 300 მგ სადღეღამისო დოზის გავლენა გამოკვლეული არ ყოფილა. &nbsp;მოწოდებულია ინფორმაცია, რომ სხვა ჰორმონალური კონტრაცეპტივების კვლევები ასევე არ ჩატარებულა. ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან. ცნობილია, რომ 10 მამრობითი სქესის მოხალისეს მონაწილეობით ჩატარებულ კვლევებში, რომლებიც ღებულობდნენ რიფამპიცინს, იზრდებოდა ლამოტრიჯინის გამოყოფის დონე და მცირდებოდა მისი ნახევარდაშლის პერიოდი, ღვიძლის იმ ფერმენტების ინდუქციის შედეგად, რომლებიც პასუხისმგებელნი არიან გლუკურონიზაციაზე. პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ თერაპიას რიფამპიცინით, უნდა იქნას გამოყენებული მკურნალობის რეჟიმი, რომელიც რეკომენდებულია &nbsp;ლამოტრიჯინით და შესაბამისი&nbsp; გლუკურონიზაციის ინდუქტორებით მკურნალობისათვის&nbsp; (იხ. პუნქტი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“). ჯანმრთელი მოხალისეების მონაწილეობით ჩატარებული კვლევების თანახმად, ლოპინავირი/რიტონავირი დაახლოებით ორჯერ ამცირებს &nbsp;ლამოტრიჯინის პლაზმურ კონცენტრაციას გლუკურონიზაციის ინდუქციის გზით. იმ პაციენტებისთვის, რომლებიც ღებულობენ თანმხლებ თერაპიას ლოპინავირით/რიტონავირით, უნდა იქნას გამოყენებული მკურნალობის რეჟიმი, რომელიც რეკომენდებულია &nbsp;ლამოტრიჯინით და შესაბამისი&nbsp; გლუკურონიზაციის ინდუქტორებით მკურნალობისათვის&nbsp; (იხ. პუნქტი „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“). ატაზანავირის/რიტონავირის გამოყენება (300 მგ/100 მგ) ამცირებს ლამოტრიჯინის AUC- ს და Cmax-ს სისხლის პლაზმაში (100 მგ დოზით) საშუალოდ 32%-ით და 6%-ით, შესაბამისად. &nbsp;(იხ. ქვე-პუნქტი „დოზირების &nbsp;ზოგადი რეკომენდაციები პაციენტების განსაკუთრებული ჯგუფებისთვის“ პუნქტში „გამოყენების მეთოდი და დოზირება“). ჯანმრთელ მოხალისეებზე ჩატარებული კვლევების მონაცემების მიხედვით, პარაცეტამოლის მიღება 1გ დოზით (4-ჯერ დღე-ღამეში) ამცირებდა ლამოტრიჯინის AUC და Cmin სისხლის პლაზმაში საშუალოდ 20% და 25% შესაბამისად. ლამოტრიჯინის ორგანულ კათიონურ &nbsp;ტრანსპორტერებზე 2 (ოკტ 2) გავლენის in vitro კვლევის მონაცემებმა&nbsp; აჩვენა, რომ ლამოტრიჯინი, მაგრამ არა N (2) –გლუკურონიდი მეტაბოლიტი, წარმოადგენს ოკტ 2–ის ინჰიბიტორს პოტენციურად კლინიკურად მნიშვნელოვან კონცენტრაციებში. ლამოტრიჯინი&nbsp; ოკტ 2-ის უფრო ძლიერი ინჰიბიტორია IC50 - მაჩვენებლებით 53.8 μM და 186 μM, შესაბამისად (იხ. პუნქტი „განსაკუთრებული მითითებები“). ურთიერთქმედება ლაბორატორიული ტესტების გამოყენებით. მოწოდებულია ინფორმაცია ლამოტრიჯინის გავლენის შესახებ ტესტებზე, რომლებიც გამოიყენება შარდში გარკვეული სამკურნალო საშუალებების სწრაფი განსაზღვრის მიზნით, რისი შედეგიც შეიძლება იყოს &nbsp;ცრუ დადებითი შედეგები, განსაკუთრებით ფენციკლიდინის განსაზღვრისას. &nbsp; დადებითი შედეგების დასადასტურებლად აუცილებელია ალტერნატიული, უფრო სპეციფიკური ქიმიური მეთოდის გამოყენება. გამოშვების ფორმა. 10 ტაბლეტი ბლისტერში; 3 ან 6 ბლისტერი მუყაოს კოლოფში. შენახვის პირობები ინახება ორიგინალურ შეფუთვაში სინათლისა და ტენიანობისგან დასაცავად, არაუმეტეს 250C ტემპერატურაზე. ინახება ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილზე. ვარგისიანობის ვადა 3 წელი გაცემის წესი: ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი - II&nbsp; გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით მწარმოებელი. შპს „ფარმა სტარტი“ &nbsp; &nbsp;